Alereerst sorry voor de lange stiltes en het niet beantwoorden van mails, sms's en smeekbedes om eens af te spreken.
Sailing Chick is bezig met het beklimmen van de 'corporate ladder'. Een kleine maand geleden kreeg ik de vraag om ons PR departement te versterken en me met de sponsors en bedrijfsplaatsen bezig te houden.
Omdat ik sowieso een beetje uitgekeken was op de personeelsfeesten, congressen en vooral de trouwfeesten (ik krijg letterlijk rillingen als ik de kirrende stemmetjes aan de telefoon hoor ... "wij willen graag in de opera trouwen".... om dan nog niet te spreken van de moeders en schoonmoeders van de blozende bruidjes) en was dus wel blij met het aanbod.
Na de typische miscommunicatie en crisissen alom (culturele sector ...) begint het allemaal een beetje op zijn poten te vallen. Het ocassioneel pendelen tussen Gent en Antwerpen neem ik er gerust bij. Zeker omdat we binnen twee weken verhuizen naar het "Eilandje" wat betekend dat ik 2 antwerpse dames wat meer ga kunnen zien. Ondertussen ken ik ook al wat zeer goede restaurants in Antwerpen (tja... PR werk...)
Vandaag was ik te gast in een redelijk bekend en extreem duur Antwerps restaurant. Met 2 collega's en 1 van onze grote business klanten. 4 vrouwen aan een tafel variërend tussen de 30 en de 50.
Na verscheidene uren work talk eindigde het gesprek met het blijkbaar verplichte rondje "hoe gaat het met de kinderen?"
De dingen die ik toen hoorde ....
"ja, op een bepaald moment in je leven besef je dat er andere prioriteiten zijn dan werk" (over het helpen indienen van de thesis van de 24 jarige dochter!!!! Erg als je pas na 24 jaar het wint van je moeders werk)
Om dan nog minstens een halfuur excuses aan te horen van vrouwen die probeerden zichzelf te verontschuldigen dat ze naast hun werk ook tijd besteden aan hun kinderen.
Om maar te zeggen dat ik nu met plezier de ladder opklim, maar toch hoop dat deze ladder in een glijbaan veranderd eens mijn status ge-upgradet wordt tot mama.
17.2.05
ROOD
Rood is de kleur van bloed. Waarvan ik in 4 jaar nog nooit zo blij ben geweest van het te zien. Ik ben weer eens lekker 4 dagen overtijd gegaan en voelde me superslecht. Opgeblazen, lelijk, puisten, vettig haar … you name it. De accupunctuur lijkt dus toch te werken, want dit was de eerste cyclus zonder naalden. Heb ondertussen al maar opnieuw een afspraak gemaakt.
Rood is ook de kleur van het slaatje dat ik gisteren klaargemaakt heb. Voor de eerste keer rode biet klaargemaakt die ik ook echt lekker vind. Rode bieten zijn toch zo goed voor je ….
Rood is ook de kleur van Valentijn. Hier sliepen we vorig weekend
Rood komt ook in de naam “The Red Lion Pub” waar we vorig weekend heerlijk gegeten hebben
Rood werd ik daarnet toen ik nonchalantjes een commentaar plaatste op de weblog van mijn werk en vergat dat ze daardoor hier naartoe konden klikken (is ondertussen opgelost)
Naast deze tijdelijke fixatie op de kleur rood (heb rode sokken en een rode trui aan, mijn pritstift is rood, de enige werkende balpen op mijn bureau is rood, alles wat ik als cadeau voor de stagiaire gekocht heb is rood en hot ….) ben ik vandaag ijverig aan het telefoneren geweest
1) het adoptiecentrum: even geprobeerd om een afspraak vast te leggen, maar alles wat ik voorstelde kon niet en wat zij voorstelde moest ik even met P. eerst bekijken. Dus van ’t weekend eens onze agenda’s samen leggen en proberen een aantal voorstellen bijeen te puzzelen
2) een gyne-afspraak!!!!!! Neen, lieve ivf-ertjes, niet beginnen springen van vreugde dat ik jullie rangen terug ga vervoegen. En lieve meehopertjes, niet in zwijm vallen omdat je dit als zeeeeeer verborgen hint kan zien dat ik misschien wel eens ….. Neen, ik realiseerde me deze week dat hoewel ik tot voor 9 maand meer bij de gyne dan bij de bakker kwam, het toch reeds meer dan 2 jaar geleden is dat ik nog eens een jaarlijks onderzoekje gehad heb. Dus ikke in april naar dr. Temmerman in het UZ (of misschien moet ik toch maar toegeven dat mijn gyneaologische verslaving weer de kop opsteekt ….)
3) mijn afspraak met de accupuncturiste heb ik al eerder aangehaald. Zo’n cyclus zonder naalden lijkt er niet echt op, dus gaan we terug voor het betere werk.
Stom, na mijn 2 telefoontjes met het adoptiecentrum voelde ik alweer die twijfel terugkomen. Was ik wel goed overgekomen aan telefoon? Wat heb ik nu juist gezegd? Heb ik geen onnozele grapjes gemaakt? Te idioot gelachen?
Bottom line is gewoon dat ik wil weten “gaan ze mij wel goed genoeg vinden om een kindje aan mij te geven……”
De tunnel lijkt weer meer op een berg die we over moeten om onze reis weer comfortabel voort te zetten.
ZUCHT
Rood is ook de kleur van het slaatje dat ik gisteren klaargemaakt heb. Voor de eerste keer rode biet klaargemaakt die ik ook echt lekker vind. Rode bieten zijn toch zo goed voor je ….
Rood is ook de kleur van Valentijn. Hier sliepen we vorig weekend
Rood komt ook in de naam “The Red Lion Pub” waar we vorig weekend heerlijk gegeten hebben
Rood werd ik daarnet toen ik nonchalantjes een commentaar plaatste op de weblog van mijn werk en vergat dat ze daardoor hier naartoe konden klikken (is ondertussen opgelost)
Naast deze tijdelijke fixatie op de kleur rood (heb rode sokken en een rode trui aan, mijn pritstift is rood, de enige werkende balpen op mijn bureau is rood, alles wat ik als cadeau voor de stagiaire gekocht heb is rood en hot ….) ben ik vandaag ijverig aan het telefoneren geweest
1) het adoptiecentrum: even geprobeerd om een afspraak vast te leggen, maar alles wat ik voorstelde kon niet en wat zij voorstelde moest ik even met P. eerst bekijken. Dus van ’t weekend eens onze agenda’s samen leggen en proberen een aantal voorstellen bijeen te puzzelen
2) een gyne-afspraak!!!!!! Neen, lieve ivf-ertjes, niet beginnen springen van vreugde dat ik jullie rangen terug ga vervoegen. En lieve meehopertjes, niet in zwijm vallen omdat je dit als zeeeeeer verborgen hint kan zien dat ik misschien wel eens ….. Neen, ik realiseerde me deze week dat hoewel ik tot voor 9 maand meer bij de gyne dan bij de bakker kwam, het toch reeds meer dan 2 jaar geleden is dat ik nog eens een jaarlijks onderzoekje gehad heb. Dus ikke in april naar dr. Temmerman in het UZ (of misschien moet ik toch maar toegeven dat mijn gyneaologische verslaving weer de kop opsteekt ….)
3) mijn afspraak met de accupuncturiste heb ik al eerder aangehaald. Zo’n cyclus zonder naalden lijkt er niet echt op, dus gaan we terug voor het betere werk.
Stom, na mijn 2 telefoontjes met het adoptiecentrum voelde ik alweer die twijfel terugkomen. Was ik wel goed overgekomen aan telefoon? Wat heb ik nu juist gezegd? Heb ik geen onnozele grapjes gemaakt? Te idioot gelachen?
Bottom line is gewoon dat ik wil weten “gaan ze mij wel goed genoeg vinden om een kindje aan mij te geven……”
De tunnel lijkt weer meer op een berg die we over moeten om onze reis weer comfortabel voort te zetten.
ZUCHT
10.2.05
I'm back
Heb net tranen met tuiten zitten janken bij een aflevering van Sex & the city. Carrie komt in Parijs Big tegen en EINDELIJK blijken ze de ware te zijn voor elkaar. Miranda heeft "the real life", kind, echtgenoot, huis en demente schoonmoeder. Samantha beseft dat ze echt van iemand kan houden en Charlotte krijgt een chinees adoptiekindje toegewezen.
Het is ongelooflijk, maar populaire TV volgt gewoon de verschillende fases in mijn leven. Op het moment dat Chandler en Monica aan een baby beginnen denken, dachten wij hetzelfde. De aflevering waarin ze in het ziekenhuis (terwijk Rachel aan het bevallen is) een vrije kamer zoeken omdat Monica aan het ovuleren is hebben wij ook horizontaal beëindigt. En toen kwamen er de problemen, de vragen, de onmacht ....
Op dat moment zaten wij ook in de fase dat het duidelijk werd dat zwanger worden niet echt goed bleek te lukken. En in verschilleden series en films was het ineens HET onderwerp.
En, na al
het ivf gedoe
het nadenken
het depresief zijn
het woedend zijn
het ontstaan en begraven van bittere bitch
het huis kopen
het huis inrichten
het houden van kleine dingen die wel lukken in mijn leven
beslissen we EINDELIJK om te gaan adopteren
En wat blijkt????? Ineens gaan ALLE tv-programma's over adopteren.
Of lijkt dat echt alleen maar zo? Is het net zoals wanneer je probeert zwanger te worden dat heel de wereld vol zwangeren loopt? Dat elke reclame gebruik maakt van zwangere buiken om hun product te verkopen (ik heb nooit begrepen waarom toen wij midden in het baby-drama zaten ze kaas probeerden te verkopen met een zwangere vrouw en dat Leerdammer blijkbaar een gigantisch reclamebudget had want ik zag die rotreclame 100 keer per avond).
Is het zo dat je wanneer je met iets bezig bent gewoon zo erg gefixeert bent dat je overal gelijkaardige vibes oppikt?
Het is ongelooflijk, maar populaire TV volgt gewoon de verschillende fases in mijn leven. Op het moment dat Chandler en Monica aan een baby beginnen denken, dachten wij hetzelfde. De aflevering waarin ze in het ziekenhuis (terwijk Rachel aan het bevallen is) een vrije kamer zoeken omdat Monica aan het ovuleren is hebben wij ook horizontaal beëindigt. En toen kwamen er de problemen, de vragen, de onmacht ....
Op dat moment zaten wij ook in de fase dat het duidelijk werd dat zwanger worden niet echt goed bleek te lukken. En in verschilleden series en films was het ineens HET onderwerp.
En, na al
het ivf gedoe
het nadenken
het depresief zijn
het woedend zijn
het ontstaan en begraven van bittere bitch
het huis kopen
het huis inrichten
het houden van kleine dingen die wel lukken in mijn leven
beslissen we EINDELIJK om te gaan adopteren
En wat blijkt????? Ineens gaan ALLE tv-programma's over adopteren.
Of lijkt dat echt alleen maar zo? Is het net zoals wanneer je probeert zwanger te worden dat heel de wereld vol zwangeren loopt? Dat elke reclame gebruik maakt van zwangere buiken om hun product te verkopen (ik heb nooit begrepen waarom toen wij midden in het baby-drama zaten ze kaas probeerden te verkopen met een zwangere vrouw en dat Leerdammer blijkbaar een gigantisch reclamebudget had want ik zag die rotreclame 100 keer per avond).
Is het zo dat je wanneer je met iets bezig bent gewoon zo erg gefixeert bent dat je overal gelijkaardige vibes oppikt?
7.2.05
Nog iets meer opgeblazen en ik ontplof
Pfffffffff, los van alle dieten, gezonde lichaamsbeweging, vitamientjes, zuiveringssoepen, versterkende dijencrèmekes en slankmakende broeken ben ik de laatste 2 maand slachtoffer van een PMS syndroom dat de voorbije jaren nog niet aan bod gekomen is. Ik blaas op als een ballon.
Los van cyclische perikelen heb ik ook gemerkt dat als je lange tijd geen zuivel eet en dan ineens je tegoed doet aan een kaastafel (tegoed doen geeft niet echt weer hoe ik geschranst heb van de 20 verschillende kaasjes ... euh zeg maar kazen)dat ook als gevolg heeft dat je ineens alle mogelijke symtomen krijgt van een veel te goed opgeblazen ballon.
Waar ze op mijn werk een voorbeeld aan kunnen nemen en eens mijn zitbal wat beter zouden kunnen opblazen. Bij de laatste vergadering die ik met klanten had was het absoluut genant om recht te staan en de zitbal volledig ingedeukt zichzelf weer goed te zien trekken. ieks!!!
Ik wou een stukje over evoluties schrijven, want net als mijn lijfelijke cyclus waar ik jullie meer dan normaal mee verveel merk ik toch ook dat er een soort van cyclisme (niet met fietsen) in mijn gevoelens ten opzichte van die immer aanwezige kinderwens terug te vinden is.
Nu ik wekelijks meer dan voldoende baby aandacht krijg voel ik me soms de super mama en zie ik mezelf zo met een eigen kroost rondlopen. Maar dan af en toe voel ik me net zoals Soper schrijft.
Na een periode van absolute high waarin alles fantastisch gaat. Waar ik me volledig smijt op een nieuw project (met name de adoptie) en gelukkig en vrolijk door het leven ga, kom ik ineens weer op een plaats terecht dat ik me allesbehalve zo voel en dat ik niet liever wil dan terug die persoon te zijn. Ik wil niet ongelukkig zijn en niet continu over alles twijfelen nu we een mogelijke uitweg gevonden hebben uit het ongewenst kinderloos zijn.
En dan is mijn lieve, superschattige metekindje bij ons die tot voor een week heel erg veel tranen liet en het merendeel van de tijd niet echt gelukkig was. En dan loop ik kilometers rond de tafel met haar in mijn armen. En dan heb ik geen rekening gehouden met het feit dat ik eten ging klaarmaken en dan moet ik P. vragen om te koken en dan kunnen we niet gezellig eten omdat één van ons continu moet rondlopen met een hoopje krijsende baby. En dan ligt dat hoopje eindelijk gelukzalig te slapen en dan vraag ik me af of dit echt is wat ik wil??? Zal het anders aanvoelen eens wij zover staan? Of zal ik dan ook af en toe denken van Jezus, dit is niet alleen rozengeur en maneschijn????
Zal ik dat allemaal wel kunnen? Die aandacht voor dat ene leven? Ik die eigenlijk meestal liever lui dan moe ben. Die ervan kan genieten om lekker niets te doen. Die thuiskomt en alles een beetje overal smijt, televisie aanzet, de keukenchaos van 's ochtends vergroot met een raar kookexperiment. Die potten en overschotten van eten soms echt telang laat staan tot de keuken een beetje slecht begint te ruiken.Om dan in pyama, net voor het slapen gaan ineens bleekwater en bruine zeep boven te halen en driftig te beginnnen kuisen.
Ik hou zoveel van slapen, voor de televisie, in het weekend.... ben ik de persoon die dat allemaal gaat kunnen opgeven om voor een 50 cm klein ding te gaan zorgen?
En als je die twijfels hebt ... is het dan wel een goed idee om te gaan adopteren? Hebben mensen met twijfels niet juist die biologische band nodig die vanzelf van de grootste slons de beste mama maakt? Dat cliché dat het allemaal anders is met je "eigen" kinderen?
Is deze hele kinderwens niet verworden tot een wedstrijd? Iets waar we aan begonnen zijn en nu niet meer kunnen stoppen? Waar we al die anderen niet in willen laten voorgaan? Zij zwanger en kinderen, wij dus ook.
Het is een feit dat ik bij sommigen nog steeds heel hard dat wedstrijdgevoel heb. Ik betrapte mezelf er vanmiddag op dat ik over A. sprak alsof zij met opzet mij voorbijgestoken was door eventjes zwanger te worden van een tweede. En E. die ik echt haar tweede wens ... ik vind het voor mezelf niet zo erg dat het even duurt. Voor haar wel, omdat ik weet hoe ik me voelde na 8 maand proberen. Maar voor mezelf vind ik het best ok dat de wedstrijd even stilligt.
Soms kan ik me moeilijk het einde van deze reis voorstellen. We zijn precies al zo vaak op andere treinen, vliegtuiten, boten gestapt waardoor de reis weer even sneller ging. Om dan opnieuw terecht te komen in een file of een lange check-in en niet meer vooruit te komen. En als je dan een mogelijkheid krijgt om misschien weer wat snelheid in de reis te steken, dan is er die stomme angst en twijfel die je doet aarzelen om de mogelijkheid te grijpen. Foole maakte zo onlangs de vergelijking van rond te dobberen op het water en de IVF roeispaan binnen handbereik te hebben maar ze niet echt durven vastpakken uit angs een paar kilometer vooruit te komen om dan met een grote golf weer naar het midden van de oceaan teruggestuurd te worden. Terug naar dat plaatsje waar je voordien ook aan het dobberen was.
Nog even en ook mijn hoofd ontploft
Los van cyclische perikelen heb ik ook gemerkt dat als je lange tijd geen zuivel eet en dan ineens je tegoed doet aan een kaastafel (tegoed doen geeft niet echt weer hoe ik geschranst heb van de 20 verschillende kaasjes ... euh zeg maar kazen)dat ook als gevolg heeft dat je ineens alle mogelijke symtomen krijgt van een veel te goed opgeblazen ballon.
Waar ze op mijn werk een voorbeeld aan kunnen nemen en eens mijn zitbal wat beter zouden kunnen opblazen. Bij de laatste vergadering die ik met klanten had was het absoluut genant om recht te staan en de zitbal volledig ingedeukt zichzelf weer goed te zien trekken. ieks!!!
Ik wou een stukje over evoluties schrijven, want net als mijn lijfelijke cyclus waar ik jullie meer dan normaal mee verveel merk ik toch ook dat er een soort van cyclisme (niet met fietsen) in mijn gevoelens ten opzichte van die immer aanwezige kinderwens terug te vinden is.
Nu ik wekelijks meer dan voldoende baby aandacht krijg voel ik me soms de super mama en zie ik mezelf zo met een eigen kroost rondlopen. Maar dan af en toe voel ik me net zoals Soper schrijft.
Na een periode van absolute high waarin alles fantastisch gaat. Waar ik me volledig smijt op een nieuw project (met name de adoptie) en gelukkig en vrolijk door het leven ga, kom ik ineens weer op een plaats terecht dat ik me allesbehalve zo voel en dat ik niet liever wil dan terug die persoon te zijn. Ik wil niet ongelukkig zijn en niet continu over alles twijfelen nu we een mogelijke uitweg gevonden hebben uit het ongewenst kinderloos zijn.
En dan is mijn lieve, superschattige metekindje bij ons die tot voor een week heel erg veel tranen liet en het merendeel van de tijd niet echt gelukkig was. En dan loop ik kilometers rond de tafel met haar in mijn armen. En dan heb ik geen rekening gehouden met het feit dat ik eten ging klaarmaken en dan moet ik P. vragen om te koken en dan kunnen we niet gezellig eten omdat één van ons continu moet rondlopen met een hoopje krijsende baby. En dan ligt dat hoopje eindelijk gelukzalig te slapen en dan vraag ik me af of dit echt is wat ik wil??? Zal het anders aanvoelen eens wij zover staan? Of zal ik dan ook af en toe denken van Jezus, dit is niet alleen rozengeur en maneschijn????
Zal ik dat allemaal wel kunnen? Die aandacht voor dat ene leven? Ik die eigenlijk meestal liever lui dan moe ben. Die ervan kan genieten om lekker niets te doen. Die thuiskomt en alles een beetje overal smijt, televisie aanzet, de keukenchaos van 's ochtends vergroot met een raar kookexperiment. Die potten en overschotten van eten soms echt telang laat staan tot de keuken een beetje slecht begint te ruiken.Om dan in pyama, net voor het slapen gaan ineens bleekwater en bruine zeep boven te halen en driftig te beginnnen kuisen.
Ik hou zoveel van slapen, voor de televisie, in het weekend.... ben ik de persoon die dat allemaal gaat kunnen opgeven om voor een 50 cm klein ding te gaan zorgen?
En als je die twijfels hebt ... is het dan wel een goed idee om te gaan adopteren? Hebben mensen met twijfels niet juist die biologische band nodig die vanzelf van de grootste slons de beste mama maakt? Dat cliché dat het allemaal anders is met je "eigen" kinderen?
Is deze hele kinderwens niet verworden tot een wedstrijd? Iets waar we aan begonnen zijn en nu niet meer kunnen stoppen? Waar we al die anderen niet in willen laten voorgaan? Zij zwanger en kinderen, wij dus ook.
Het is een feit dat ik bij sommigen nog steeds heel hard dat wedstrijdgevoel heb. Ik betrapte mezelf er vanmiddag op dat ik over A. sprak alsof zij met opzet mij voorbijgestoken was door eventjes zwanger te worden van een tweede. En E. die ik echt haar tweede wens ... ik vind het voor mezelf niet zo erg dat het even duurt. Voor haar wel, omdat ik weet hoe ik me voelde na 8 maand proberen. Maar voor mezelf vind ik het best ok dat de wedstrijd even stilligt.
Soms kan ik me moeilijk het einde van deze reis voorstellen. We zijn precies al zo vaak op andere treinen, vliegtuiten, boten gestapt waardoor de reis weer even sneller ging. Om dan opnieuw terecht te komen in een file of een lange check-in en niet meer vooruit te komen. En als je dan een mogelijkheid krijgt om misschien weer wat snelheid in de reis te steken, dan is er die stomme angst en twijfel die je doet aarzelen om de mogelijkheid te grijpen. Foole maakte zo onlangs de vergelijking van rond te dobberen op het water en de IVF roeispaan binnen handbereik te hebben maar ze niet echt durven vastpakken uit angs een paar kilometer vooruit te komen om dan met een grote golf weer naar het midden van de oceaan teruggestuurd te worden. Terug naar dat plaatsje waar je voordien ook aan het dobberen was.
Nog even en ook mijn hoofd ontploft
6.2.05
Onze eerste adoptiestapjes
Gisteren onze eerste adoptiestapjes gezet. Ik had een afspraak met M. M is psychologe in het centrum waarmee wij samenwerken. Zij is ook de "stief"moeder van een vriendin, dus ik ken haar al langer.
Ons gesprek was zeer boeiend. Het heeft me gesterkt in het idee dat wij echt niet te veel moeten inzitten met die selectiegesprekken en dat we echt onzelf kunnen zijn.
Het voordeel van met M. te praten was dat ik nu ongeveer weet waar de nadruk op ligt tijdens de gesprekken en wat de redenen zijn waarom mensen "afgekeurd" raken.
In het kort komt het neer op het volgende
* waarom adoptie? Hier is het duidelijk dat adoptie enkel in tijd een tweede keuze mag zijn en niet emotioneel een tweede keuze is.
* je infertiliteitsachtergrond. Wat is er gebeurd, hoe hebben we het verwerkt? Stonden we gelijkwaardig in onze beslissingen naar volgende pogingen toe? Hoe is er beslist geweest dat we gingen stoppen...
* Je relatie. Hoe lossen we conflicten op? Hoe gaan we om met problemen?
* Je familie. Hoe gaan zij om met het gegeven adoptie
* je sociale inbedding. Vrienden, collega's,... Zijn er veel mensen met kinderen in je omgeving etc...
* je job. of je realistische vooruitzichten hebt hoe je je job en een kind kan combineren
* je ideeën over opvoeding. Hoe je je partner als ouder ziet
* je gevoelens tegenover de afstandsmoeder
* je voorkeuren. jongen, meisje, blank, gekleurd, een handicap of niet...
* enzovoort enzoverder
Al bij al valt het denk ik wel mee. Ik heb toch alleszins al veel dingen gezegd gisteren waarvan M. zei dat ik daarmee zeker ging 'scoren'!!!!
Morgen pleeg ik een telefoontje naar het centrum om te vragen of ze al een idee hebben wanneer we eens mogen langskomen. In hun mailberichtje spraken ze van "binnenkort", maar dat is natuurlijk een relatief begrip.
Volgens M. komt dat trouwens ook heel goed over, het toont maar weer eens dat we echt gemotiveerd zijn.
Ik heb ondertussen ook het telefoonnummer van een ander adoptieagentschap in mijn agenda staan, maar we gaan voor het moment nu ons eerst concentreren op het eerste centrum. Zij begrijpen echter wel dat je je op 2 lijsten inschrijft om de kansen te vergroten. Ook staan zij nog open voor het combineren van behandelingen en adoptie, zeker in het begin van de procedure. Het is normaal dat je als je het emotioneel aankunt je geen jaren moet verliezen door eerst de hele medische mallemolen te doorlopen en dan pas aan het jarenlange adoptieproces begint.
Vorig jaar werden er zes kindjes geplaatst, dus hopelijk blijft deze evolutie zo verder gaan. We rekenen op maximum 5 jaar. En ondertussen nog even zo zwanger worden, zou uiteraard niet ongewenst zijn ;o)
Voila, dat was het. We zijn er op 1 of andere manier echt aan begonnen.
Ik besef dat deze blog waarschijnlijk niet meer zo grappig is sinds Bittere Bitch en Infertiel Brein op pensioen zijn, maar ik doe mijn best om Gekke Adoptiemama in het leven te roepen.
Ons gesprek was zeer boeiend. Het heeft me gesterkt in het idee dat wij echt niet te veel moeten inzitten met die selectiegesprekken en dat we echt onzelf kunnen zijn.
Het voordeel van met M. te praten was dat ik nu ongeveer weet waar de nadruk op ligt tijdens de gesprekken en wat de redenen zijn waarom mensen "afgekeurd" raken.
In het kort komt het neer op het volgende
* waarom adoptie? Hier is het duidelijk dat adoptie enkel in tijd een tweede keuze mag zijn en niet emotioneel een tweede keuze is.
* je infertiliteitsachtergrond. Wat is er gebeurd, hoe hebben we het verwerkt? Stonden we gelijkwaardig in onze beslissingen naar volgende pogingen toe? Hoe is er beslist geweest dat we gingen stoppen...
* Je relatie. Hoe lossen we conflicten op? Hoe gaan we om met problemen?
* Je familie. Hoe gaan zij om met het gegeven adoptie
* je sociale inbedding. Vrienden, collega's,... Zijn er veel mensen met kinderen in je omgeving etc...
* je job. of je realistische vooruitzichten hebt hoe je je job en een kind kan combineren
* je ideeën over opvoeding. Hoe je je partner als ouder ziet
* je gevoelens tegenover de afstandsmoeder
* je voorkeuren. jongen, meisje, blank, gekleurd, een handicap of niet...
* enzovoort enzoverder
Al bij al valt het denk ik wel mee. Ik heb toch alleszins al veel dingen gezegd gisteren waarvan M. zei dat ik daarmee zeker ging 'scoren'!!!!
Morgen pleeg ik een telefoontje naar het centrum om te vragen of ze al een idee hebben wanneer we eens mogen langskomen. In hun mailberichtje spraken ze van "binnenkort", maar dat is natuurlijk een relatief begrip.
Volgens M. komt dat trouwens ook heel goed over, het toont maar weer eens dat we echt gemotiveerd zijn.
Ik heb ondertussen ook het telefoonnummer van een ander adoptieagentschap in mijn agenda staan, maar we gaan voor het moment nu ons eerst concentreren op het eerste centrum. Zij begrijpen echter wel dat je je op 2 lijsten inschrijft om de kansen te vergroten. Ook staan zij nog open voor het combineren van behandelingen en adoptie, zeker in het begin van de procedure. Het is normaal dat je als je het emotioneel aankunt je geen jaren moet verliezen door eerst de hele medische mallemolen te doorlopen en dan pas aan het jarenlange adoptieproces begint.
Vorig jaar werden er zes kindjes geplaatst, dus hopelijk blijft deze evolutie zo verder gaan. We rekenen op maximum 5 jaar. En ondertussen nog even zo zwanger worden, zou uiteraard niet ongewenst zijn ;o)
Voila, dat was het. We zijn er op 1 of andere manier echt aan begonnen.
Ik besef dat deze blog waarschijnlijk niet meer zo grappig is sinds Bittere Bitch en Infertiel Brein op pensioen zijn, maar ik doe mijn best om Gekke Adoptiemama in het leven te roepen.
1.2.05
Sailing chick gaat internationaal
Jawel dames en heren, mij intrede in de internationale infertiliteits blogwereld is een feit. Ik wordt geciteerd in de incredibly funny blog van Soper
And Soper just so you know ... a theetje that smells nice is supposed to mean a cup of tea that smells nice.
And Soper just so you know ... a theetje that smells nice is supposed to mean a cup of tea that smells nice.
In het openbaar
Vandaag (daarnet pas) ben ik toch even geschrokken. Ik ben altijd heel open geweest over ons IVF gedoe, over het feit dat ik graag kinderen wil maar dat het niet lukt, over de frustraties die dat met zich meebrengt.
Op mijn vorige job hebben ze meegemaakt dat ik onder het mes ging voor de kijkoperatie en hebben ze mijn eerste stapjes op IVF vlak van begin tot einde meegeleefd. Op mijn job nu wisten een aantal mensen onmiddellijk wat en hoe en de rest heeft het geleidelijk meegekregen. Dat we nu gaan adopteren weten ook al heel wat mensen. Tja, je moet toch iets antwoorden op de hordes babies die je toegewenst worden in de maand januari.
Dat dus wat mijn collega's in Gent betreft. Maar ons operaatje heeft natuurlijk ook een gebouw in antwerpen waar een heel pak van mijn collega's resideren.
Vandaag hadden we een brainstormvergadering over het nieuwe seizoen. En omdat ik deeltijds wel wat opdrachten voor de PR doe en toch ook een soort publiek bereik met mijn werking was ik hier ook voor uitgenodigd. Het is een hele toffe, maar ook lichtelijk gestoorde bende die vandaag samenzat.
Onze zeer productieve vergadering werd dan ook besloten met een heerlijk etentje. Ik zat aan het eind van de tafel met 2 gentse collega's en 3 antwerpse collega's. Waarvan er eentje tussen het voor- en hoofdgerecht heel losjes, vlotweg uit de pols vroeg of ik nog steeds met IVF bezig was.
't is dat het hele comfortabele stoelen waren in het restaurant, want ik viel wel bijna achterover. Heb dat dan ook beantwoord met te zeggen dat we gestopt waren en gingen adopteren, wat ons nog een uur over adopties heeft doen uitweiden omdat zijn zus ook aan het adopteren was.
Wat me wel even deed nadenken over al die openheid. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt wat er allemaal gaande was op reproductief gebied. Iemand die heel ontschuldig vroeg of wij kinderen hadden kreeg veel meer te weten dan dat ze waarschijnlijk wilden. Ook over de behandelingen kan ik zonder probleem uren babbelen.
Als het me gevraagd wordt praat ik zonder probleem over alles wat ongewenste kinderloosheid met zich meebrengt. Maar je merkt wel altijd dat mensen een beetje geremd zijn. Met 1 uitzondering heb ik nog nooit iemand meegemaakt die echt doorvroeg over alles.
Die ene vriendin sluit ik dan ook ergens op een speciaal plaatsje in mijn hart omdat ze mij zo normaal deed voelen in een tijd dat ik me eerder een medische freak voelde.
Maar, ik verschoot wel dat een collega waar ik eigenlijk niet veel mee te maken heb en die eigenlijk ook niet tot mijn doelgroep van bekeerlingen behoort (hij is homo) zo ineens op de proppen kwam met IVF.
De rest van mijn deel van de tafel keek dan ook zeer geschokt dat we daar zo normaal over deden. Een aantal mensen zijn zo ook ineens op de hoogte van mijn voortplantingswensen en -problemen.
Ik blijf erbij dat het voor mij het beste was dat iedereen op de hoogte was van wat er met ons gebeurde de voorbije jaren. Zoals ik ook denk dat iedereen vrij snel zal weten dat er een kindje aankomt (zwanger of adoptie) zelfs in de periode dat het nog alle kanten op kan.
Ik kan blijkbaar geen grote dingen verwerken zonder hulp van de mensen rondom mij. Zelfs de mensen die ik op de bus of trein ontmoet...
Wat zegt dit over mij? Ik weet het niet.
Ik ben nu wel een beetje bang dat mensen met plezier gaan vragen hoe ver het met de adoptie staat. Vandaar dat ik overal vertel dat het wel jaren gaat duren. Adoptie is ineens een veel veiliger onderwerp geworden dan "proberen".
Wat ik wel ok vind. De mensen in mijn omgeving hebben zich zo lang ambetant gevoelt en zijn blij dat ze nu vragen kunnen stellen over iets dat heel waarschijnlijk wel een goed einde gaat hebben.
Los van dit alles moest ik daarnet toch even vloeken omdat een ex van mij binnen drie weken blijkbaar papa wordt. Hip hip, niet hoera!!!
Een aantal superlieve madammen die nu eindelijk zwanger zijn na jaren proberen, na jaren van ellende vragen me tegenwoordig allemaal of we echt niet verder gaan proberen. En dan denk ik aan gisteravond. We waren beiden doodmoe, zoals zo vaak de voorbije weken. Maar, 't was wel het weekend van mijn eisprong. En noch P. noch ik konden dat zomaar voorbij laten gaan. Dus, we proberen nog volop. Maar dat bedoelen ze natuurlijk niet.
Maar daar komt het nu voor mij wel op neer. Wij proberen terug gewoon te proberen. Het klinkt raar, maar na jaren medisch geweld lijkt het alsof de gewone, natuurlijke manier niet meer ter sprake komt. En toch ... elke 28 dagen hebben we eigenlijk wel een kans om zwanger te worden.
Dus los van alle adoptieplannen kunnen we de gewone manier toch nog niet laten schieten.
Ik zou heel graag tot een sexleven komen waarbij we niet moeten tellen, maar dan zouden we helemaal nooit een kans maken (en dit door ons drukke jobs waardoor we sommige maanden bijna nooit samen gaan slapen of samen wakker worden).
Maar blijkbaar heeft P. dit ook. En hebben we het gisteren toch nog even gezellig gemaakt. En opnieuw het goede voornemen genomen om tijd te maken voor elkaar zodat deze momenten niet meer voorkomen.
Genoeg geopenbaard vanavond
Slaapwel
Op mijn vorige job hebben ze meegemaakt dat ik onder het mes ging voor de kijkoperatie en hebben ze mijn eerste stapjes op IVF vlak van begin tot einde meegeleefd. Op mijn job nu wisten een aantal mensen onmiddellijk wat en hoe en de rest heeft het geleidelijk meegekregen. Dat we nu gaan adopteren weten ook al heel wat mensen. Tja, je moet toch iets antwoorden op de hordes babies die je toegewenst worden in de maand januari.
Dat dus wat mijn collega's in Gent betreft. Maar ons operaatje heeft natuurlijk ook een gebouw in antwerpen waar een heel pak van mijn collega's resideren.
Vandaag hadden we een brainstormvergadering over het nieuwe seizoen. En omdat ik deeltijds wel wat opdrachten voor de PR doe en toch ook een soort publiek bereik met mijn werking was ik hier ook voor uitgenodigd. Het is een hele toffe, maar ook lichtelijk gestoorde bende die vandaag samenzat.
Onze zeer productieve vergadering werd dan ook besloten met een heerlijk etentje. Ik zat aan het eind van de tafel met 2 gentse collega's en 3 antwerpse collega's. Waarvan er eentje tussen het voor- en hoofdgerecht heel losjes, vlotweg uit de pols vroeg of ik nog steeds met IVF bezig was.
't is dat het hele comfortabele stoelen waren in het restaurant, want ik viel wel bijna achterover. Heb dat dan ook beantwoord met te zeggen dat we gestopt waren en gingen adopteren, wat ons nog een uur over adopties heeft doen uitweiden omdat zijn zus ook aan het adopteren was.
Wat me wel even deed nadenken over al die openheid. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt wat er allemaal gaande was op reproductief gebied. Iemand die heel ontschuldig vroeg of wij kinderen hadden kreeg veel meer te weten dan dat ze waarschijnlijk wilden. Ook over de behandelingen kan ik zonder probleem uren babbelen.
Als het me gevraagd wordt praat ik zonder probleem over alles wat ongewenste kinderloosheid met zich meebrengt. Maar je merkt wel altijd dat mensen een beetje geremd zijn. Met 1 uitzondering heb ik nog nooit iemand meegemaakt die echt doorvroeg over alles.
Die ene vriendin sluit ik dan ook ergens op een speciaal plaatsje in mijn hart omdat ze mij zo normaal deed voelen in een tijd dat ik me eerder een medische freak voelde.
Maar, ik verschoot wel dat een collega waar ik eigenlijk niet veel mee te maken heb en die eigenlijk ook niet tot mijn doelgroep van bekeerlingen behoort (hij is homo) zo ineens op de proppen kwam met IVF.
De rest van mijn deel van de tafel keek dan ook zeer geschokt dat we daar zo normaal over deden. Een aantal mensen zijn zo ook ineens op de hoogte van mijn voortplantingswensen en -problemen.
Ik blijf erbij dat het voor mij het beste was dat iedereen op de hoogte was van wat er met ons gebeurde de voorbije jaren. Zoals ik ook denk dat iedereen vrij snel zal weten dat er een kindje aankomt (zwanger of adoptie) zelfs in de periode dat het nog alle kanten op kan.
Ik kan blijkbaar geen grote dingen verwerken zonder hulp van de mensen rondom mij. Zelfs de mensen die ik op de bus of trein ontmoet...
Wat zegt dit over mij? Ik weet het niet.
Ik ben nu wel een beetje bang dat mensen met plezier gaan vragen hoe ver het met de adoptie staat. Vandaar dat ik overal vertel dat het wel jaren gaat duren. Adoptie is ineens een veel veiliger onderwerp geworden dan "proberen".
Wat ik wel ok vind. De mensen in mijn omgeving hebben zich zo lang ambetant gevoelt en zijn blij dat ze nu vragen kunnen stellen over iets dat heel waarschijnlijk wel een goed einde gaat hebben.
Los van dit alles moest ik daarnet toch even vloeken omdat een ex van mij binnen drie weken blijkbaar papa wordt. Hip hip, niet hoera!!!
Een aantal superlieve madammen die nu eindelijk zwanger zijn na jaren proberen, na jaren van ellende vragen me tegenwoordig allemaal of we echt niet verder gaan proberen. En dan denk ik aan gisteravond. We waren beiden doodmoe, zoals zo vaak de voorbije weken. Maar, 't was wel het weekend van mijn eisprong. En noch P. noch ik konden dat zomaar voorbij laten gaan. Dus, we proberen nog volop. Maar dat bedoelen ze natuurlijk niet.
Maar daar komt het nu voor mij wel op neer. Wij proberen terug gewoon te proberen. Het klinkt raar, maar na jaren medisch geweld lijkt het alsof de gewone, natuurlijke manier niet meer ter sprake komt. En toch ... elke 28 dagen hebben we eigenlijk wel een kans om zwanger te worden.
Dus los van alle adoptieplannen kunnen we de gewone manier toch nog niet laten schieten.
Ik zou heel graag tot een sexleven komen waarbij we niet moeten tellen, maar dan zouden we helemaal nooit een kans maken (en dit door ons drukke jobs waardoor we sommige maanden bijna nooit samen gaan slapen of samen wakker worden).
Maar blijkbaar heeft P. dit ook. En hebben we het gisteren toch nog even gezellig gemaakt. En opnieuw het goede voornemen genomen om tijd te maken voor elkaar zodat deze momenten niet meer voorkomen.
Genoeg geopenbaard vanavond
Slaapwel
28.1.05
Wartaal
Ben alweer ziek. Hoopte dat na mijn griep en aansluitend buikgriep vorig jaar ik even genoeg bacteriën onderdak gegeven had, maar neen!!!!
Vieze Munga heeft haar mama besmet en mama heeft haar liefste collega besmet.
En zo lag ik gisteren te rillen onder drie dekens. Ik ben een absoluut mietje eens de griep mij te pakken heeft en wil ook nooit van die vieze bruistabletten innemen.
Toch maar rillend, bevend en bibberend op zoek gegaan naar de thermometer. Die iets teveel graden aangaf en mij toch verplichtte bruisende toestanden tot mij te nemen.
Was van plan om vanmiddag toch te gaan werken, vermits er vanavond wel wat te doen is chez nous, maar mijn lieve collega's hebben mij op het hart gedrukt dat alles ok is en dat ik thuis moet blijven.
Het had ook niet echt gegaan om op mijn fiets te kruipen denk ik. Ik voel me 80 jaar oud en alle spieren in mijn lijf doen pijn.
Ik type nu maar wat terwijl ik wacht op het water dat kookt om een theetje te drinken.
Daarna kruip ik terug in mijn bedje om me over te geven aan de lieve slaap.
Dit opnieuw ziek zijn sterkt mij in mijn voornemen om terug wat gezonder te gaan leven. Weerstandje opbouwen, vitamientjes niet vergeten, jadadie jadada....
Op het adoptiefront is het stilletjes. Volgende week zie ik iemand van het centrum die mij wat "achter de schermen" uitleg gaat geven.
Daarna is het wachten op de uitnodiging die we "binnenkort" gingen krijgen.
En helaas lees ik meer en meer dat de wachttijden 4 tot 5 jaar bedragen, dus heel spannend zal het verhaal hier de komende jaren niet worden.
Naast het adoptieverhaal begin ik weer meer en meer te denken aan het "zwanger worden" verhaal. Zit het er nog in voor ons? Moeten we er ons bij neerleggen dat het niet meer gaat gebeuren? Moeten we er gewoon niet meer over nadenken? Moeten we toch meer ons best doen om ons "gericht" voort te planten. Nuja, eerst dan zorgen dat we überhaupt kunnen zwanger worden, want de kansen op een zwangerschap waren de voorbije 2 maand sowieso minimaal.
Voila, mijn water kookt (is eens iets anders dan mijn water is gebroken), mijn theetje ruikt lekker (framboosjes) en mijn rug is killing me, dus we gaan ons terugtrekken tot horizontale positie.
Slaapwel!
Vieze Munga heeft haar mama besmet en mama heeft haar liefste collega besmet.
En zo lag ik gisteren te rillen onder drie dekens. Ik ben een absoluut mietje eens de griep mij te pakken heeft en wil ook nooit van die vieze bruistabletten innemen.
Toch maar rillend, bevend en bibberend op zoek gegaan naar de thermometer. Die iets teveel graden aangaf en mij toch verplichtte bruisende toestanden tot mij te nemen.
Was van plan om vanmiddag toch te gaan werken, vermits er vanavond wel wat te doen is chez nous, maar mijn lieve collega's hebben mij op het hart gedrukt dat alles ok is en dat ik thuis moet blijven.
Het had ook niet echt gegaan om op mijn fiets te kruipen denk ik. Ik voel me 80 jaar oud en alle spieren in mijn lijf doen pijn.
Ik type nu maar wat terwijl ik wacht op het water dat kookt om een theetje te drinken.
Daarna kruip ik terug in mijn bedje om me over te geven aan de lieve slaap.
Dit opnieuw ziek zijn sterkt mij in mijn voornemen om terug wat gezonder te gaan leven. Weerstandje opbouwen, vitamientjes niet vergeten, jadadie jadada....
Op het adoptiefront is het stilletjes. Volgende week zie ik iemand van het centrum die mij wat "achter de schermen" uitleg gaat geven.
Daarna is het wachten op de uitnodiging die we "binnenkort" gingen krijgen.
En helaas lees ik meer en meer dat de wachttijden 4 tot 5 jaar bedragen, dus heel spannend zal het verhaal hier de komende jaren niet worden.
Naast het adoptieverhaal begin ik weer meer en meer te denken aan het "zwanger worden" verhaal. Zit het er nog in voor ons? Moeten we er ons bij neerleggen dat het niet meer gaat gebeuren? Moeten we er gewoon niet meer over nadenken? Moeten we toch meer ons best doen om ons "gericht" voort te planten. Nuja, eerst dan zorgen dat we überhaupt kunnen zwanger worden, want de kansen op een zwangerschap waren de voorbije 2 maand sowieso minimaal.
Voila, mijn water kookt (is eens iets anders dan mijn water is gebroken), mijn theetje ruikt lekker (framboosjes) en mijn rug is killing me, dus we gaan ons terugtrekken tot horizontale positie.
Slaapwel!
22.1.05
kilo's lichter
Dit lijkt een rare titel zo'n kleine maand na de feestdagen maar toch is het letterlijk en figuurlijk waar. Letterlijk ben ik wonder oh wonder vermagerd. Volgens mijn accupuncturiste ben ik de extra hormonen en ivf kilo's aan het verliezen nu mijn cyclus weer zijn ultieme regelmatigheid bereikt heeft. Je kan er weer een klok op gelijk zetten.
En figuurlijk zijn er kilo's van mijn schouders gevallen. Ik voel me heel erg vrij en klaar om de Himalaya te beklimmen, om grote projecten aan te vatten en gewoon klaar om de wereld te veroveren. Wat zich op micro niveau vertaald in een huisvlijt als nooit tevoren. Het is ontzettend leuk om thuis te komen in een huis dat opgeruimd en netjes is. Het lijkt wel alsof mijn huis de toestand in mijn hoofd weergeeft. Na jaren van chaos en ellendigheid is het momenteel rustig en duidelijk in mijn kopje. Ik zie de toekomst zeer rooskleurig tegemoet. De tunnel is nog zeer lang, maar hij is verlicht met kleine kaarsjes en als ik heel erg vooruit kijk zie ik de verlichte uitgang.
Het is een leuke tunnel die allerlei verrassingen verbergt. Af en toe een wild avontuur, af en toe een comfy zetel met de laatste Harry Potter en verse thee om even te relaxen. In de tunnel zie ik ook feestjes met vrienden, lekker eten, lekker koken (waar ik zeer lang niet meer kon van genieten, maar nu tover ik weer de heerlijkste dingen uit mijn kookpotten), heerlijke momenten van nietsdoen, vakantie, ontdekkingen,....
De lente zit in mijn hoofd en benen en ik kan niet wachten om allerlei dingen te doen. De luiheid die mij reeds jaren deed vegeteren begint langzaamaan weg te ebben.
Ik probeer uit te drukken hoe fantastisch het met me gaat, maar de woorden bestaan niet, of ik krijg het toch niet beschreven.
Als ik lees hoe ik me eind vorig jaar voelde en hoe ik me nu, amper een maand later, voel... dan zitten er jaren van verschil tussen.
2005 lijkt dan toch een jaar vol verrassingen te worden.
En figuurlijk zijn er kilo's van mijn schouders gevallen. Ik voel me heel erg vrij en klaar om de Himalaya te beklimmen, om grote projecten aan te vatten en gewoon klaar om de wereld te veroveren. Wat zich op micro niveau vertaald in een huisvlijt als nooit tevoren. Het is ontzettend leuk om thuis te komen in een huis dat opgeruimd en netjes is. Het lijkt wel alsof mijn huis de toestand in mijn hoofd weergeeft. Na jaren van chaos en ellendigheid is het momenteel rustig en duidelijk in mijn kopje. Ik zie de toekomst zeer rooskleurig tegemoet. De tunnel is nog zeer lang, maar hij is verlicht met kleine kaarsjes en als ik heel erg vooruit kijk zie ik de verlichte uitgang.
Het is een leuke tunnel die allerlei verrassingen verbergt. Af en toe een wild avontuur, af en toe een comfy zetel met de laatste Harry Potter en verse thee om even te relaxen. In de tunnel zie ik ook feestjes met vrienden, lekker eten, lekker koken (waar ik zeer lang niet meer kon van genieten, maar nu tover ik weer de heerlijkste dingen uit mijn kookpotten), heerlijke momenten van nietsdoen, vakantie, ontdekkingen,....
De lente zit in mijn hoofd en benen en ik kan niet wachten om allerlei dingen te doen. De luiheid die mij reeds jaren deed vegeteren begint langzaamaan weg te ebben.
Ik probeer uit te drukken hoe fantastisch het met me gaat, maar de woorden bestaan niet, of ik krijg het toch niet beschreven.
Als ik lees hoe ik me eind vorig jaar voelde en hoe ik me nu, amper een maand later, voel... dan zitten er jaren van verschil tussen.
2005 lijkt dan toch een jaar vol verrassingen te worden.
12.1.05
het moet een teken zijn
het Gents adoptiecentrum dat sinds meer dan een jaar geen aanvragen meer aanvaardde neemt sinds deze week weer aanvragen aan. Als dat geen ontzettend goed teken is dat we op het juiste moment de knoop doorgehakt hebben.
Dus, daarnet hebben P. en ik een historische stap gezet ... de aanvraag is ingevuld en verstuurd.
Nu moeten we wachten op een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek. Minder goede nieuws is dat dit best wel eens lang kan duren...
Daarna volgt de hele selectieprocedure en komen we officieel op de wachtlijst te staan.
Blijkbaar worden er per jaar zo'n 30 kinderen afgestaan voor adoptie in Vlaanderen. Dus als alles meezit zou er binnen zo'n 3 jaar misschien eentje voor ons bijzijn.
We hebben voor binnenlandse adoptie gekozen, gewoon uit practische overwegingen eigenlijk. Het adoptiebureau is hier om de hoek, we kennen één van de psychologes die er werkt en de kosten zijn lager dan bij buitenlandse adoptie. Leuk voordeel is ook dat de kinderen bij de geboorte afgestaan worden en na zo'n 2 à 3 maanden al bij de adoptieouders geplaatst worden.
Wat niet wil zeggen dat we buitenlandse adoptie niet zien zitten. We zien wel hoe het in eerste instantie allemaal loopt met deze eerste stapjes die we gezet hebben.
Ik weet nog steeds niet goed wat ik er allemaal van moet denken. Ik durf precies niet te enthousiast te zijn. Schrik om weer een reeks ontgoochelingen te moeten verwerken, schrik dat ik blij ben voor niets, schrik voor alles wat het met zich meebrengt...
Maar, als de schrik even gaat liggen, dan voel ik me wel heerlijk vrij. En heerlijk gelukkig, voor eventjes. Met die korte momenten van geluk zal ik het voorlopig even moeten doen.
Dus, daarnet hebben P. en ik een historische stap gezet ... de aanvraag is ingevuld en verstuurd.
Nu moeten we wachten op een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek. Minder goede nieuws is dat dit best wel eens lang kan duren...
Daarna volgt de hele selectieprocedure en komen we officieel op de wachtlijst te staan.
Blijkbaar worden er per jaar zo'n 30 kinderen afgestaan voor adoptie in Vlaanderen. Dus als alles meezit zou er binnen zo'n 3 jaar misschien eentje voor ons bijzijn.
We hebben voor binnenlandse adoptie gekozen, gewoon uit practische overwegingen eigenlijk. Het adoptiebureau is hier om de hoek, we kennen één van de psychologes die er werkt en de kosten zijn lager dan bij buitenlandse adoptie. Leuk voordeel is ook dat de kinderen bij de geboorte afgestaan worden en na zo'n 2 à 3 maanden al bij de adoptieouders geplaatst worden.
Wat niet wil zeggen dat we buitenlandse adoptie niet zien zitten. We zien wel hoe het in eerste instantie allemaal loopt met deze eerste stapjes die we gezet hebben.
Ik weet nog steeds niet goed wat ik er allemaal van moet denken. Ik durf precies niet te enthousiast te zijn. Schrik om weer een reeks ontgoochelingen te moeten verwerken, schrik dat ik blij ben voor niets, schrik voor alles wat het met zich meebrengt...
Maar, als de schrik even gaat liggen, dan voel ik me wel heerlijk vrij. En heerlijk gelukkig, voor eventjes. Met die korte momenten van geluk zal ik het voorlopig even moeten doen.
10.1.05
de kogel is door de kerk
wij gaan adopteren
echt waar.
Gisteren toen mijn schoonzus en dochtertje de deur uit waren had ik weer een klein beetje last van de babyblues. Het was een ontzettend leuke avond geweest.
En toen hebben we de kerktoren kapot geschoten. Mijn liefste heeft het startsein gegeven om toch eens concreet heel de adoptieprocedure te onderzoeken.
Ben dus uiteraard over the moon! Maar wel een beetje bezorgd over de torenhoge kosten. Ons spaargeld is er tijdens de eerste pogingen IVf al een beetje doorgevlogen en wat er ons nog restte zit nu in ons huisje.
Maar, geen zorgen maken vooraleer het allemaal wat concreter is. Denk ik dan toch.
echt waar.
Gisteren toen mijn schoonzus en dochtertje de deur uit waren had ik weer een klein beetje last van de babyblues. Het was een ontzettend leuke avond geweest.
En toen hebben we de kerktoren kapot geschoten. Mijn liefste heeft het startsein gegeven om toch eens concreet heel de adoptieprocedure te onderzoeken.
Ben dus uiteraard over the moon! Maar wel een beetje bezorgd over de torenhoge kosten. Ons spaargeld is er tijdens de eerste pogingen IVf al een beetje doorgevlogen en wat er ons nog restte zit nu in ons huisje.
Maar, geen zorgen maken vooraleer het allemaal wat concreter is. Denk ik dan toch.
6.1.05
verliefd zijn
We hadden vanavond met z’n allen (zijn nog steeds op retraite) een ietwat bizarre discussie over relaties. Iemand was duidelijk dat hij zich niet kon voorstellen dat een relatie tussen 2 mensen kon bestaan zonder dat beiden af en toe eens een scheve schaats reden. Hij was ook ooit in een ver verleden zo getrouwd, met de afspraak dat ze elkaar vrij zouden laten.Maar hij gaf grif toe dat dit niet zo goed gelukt is. Dat het iets is dat in theorie heel mooi klink, maar in de praktijk niet altijd haalbaar is. Tussen haakjes, het was uiteraard zijn vrouw die te jaloers was...maar dit volledig terzijde.
Wat mij deed betogen dat het in een relatie zo is dat je van tijd tot tijd je aangetrokken voelt tot anderen, zelfs verliefd wordt op anderen. Maar in een serieuze relatie ben je het aan jezelf en je partner verplicht om je duidelijk de vraag te stellen hoever je met deze verliefdheden wil gaan. En als je echt serieus bent over je relatie dan droom je een paar keer over die andere, flirt je er een beetje mee... en stel je daar je grens.
Zo heb ik iemand waar ik ieder jaar wel opnieuw een keer verliefd op wordt. Iemand die veel met mij gemeen heeft. We lezen dezelfde boeken, houden van dezelfde muziek en hebben het gewoon voor elkaar. Maar, ik doe hier niets mee. Ik droom een paar dromen van wat zou kunnen zijn, ik heb een paar fantastische gesprekken met deze platonische relatie over wat er allemaal op mijn hartje ligt en ieder jaar groeit onze relatie wel wat meer. Ooit zal hij misschien heel duidelijk en voor iedereen to see een hele goede vriend van mij worden waar ik veel lief en leed mee kan delen. Momenteel is het nog een beetje mijn eigenste geheimpje. Hij weet het zelf niet dat ik best een boon voor hem heb en mijn liefste is uiteraard niet op de hoogte. Ik denk dat hij het wel ok zou vinden....
Ik zou er ook niet mee kunnen leven als hij het niet ok zou vinden. Want naar mijn eigenste eer en geweten doe ik hier toch niets mis mee? Ik ben van mening dat je naast je partner best nog een paar mensen kan hebben die je lief hebt en waar je terecht kan met vreugde en verdriet en andere hartszaken die je niet aan de grote klok hangt.
En geef toe, zelfs een platonische relatie kan soms best wel spannend zijn, als is het alleen maar in je dromen. Oogcontact, een gedeeld geheimpje, een grapje dat niemand anders snapt. Dat zijn dingen die je na een tijdje minder hebt met je partner (ok, niet de grapjes die niemand anders snapt, daar zijn mijn liefste en ik gewoon heel erg sterk in).
Want een relatie geeft soms aanleiding tot routine en een beetje sleur. Wat op zich niet slecht is, want je constant moeten bewijzen en je best doen om de tegenpartij te betoveren met je good looks, verstand en humor is ontzettend vermoeiend. Dat je na een tijd gewoon jezelf kan zijn bij de persoon waarvan je zielsveel houd is gewoon een superluxe. Jezelf niet anders moeten voordoen en toch geliefd zijn....wat wil je meer.
Om nu even weer op het infertiliteitsgedoe terug te komen (daar was het sailing chick toch allemaal om te doen), relaties binnen deze sector kunnen alle richtingen uit. Of het geen kinderen kunnen krijgen maakt een einde aan een relatie. Of het verzuurt een relatie zo hard dat beide partners gewoon een vreselijk leven hebben.
Of heel deze miserie brengt je op een of andere manier dichter bij elkaar. Je vecht samen, naast elkaar en elk op je eigen manier tegen het spook van de kinderloosheid. Soms vecht je beide zo hard dat je elkaar misloopt en de relatie ook op de klippen loopt. Gelukkig vechten veel koppels echt zij aan zij zodat ze beiden gelouterd uit het gevecht komen. Het uiteindelijk krijgen van het zo gewenste kind zorgt meestal voor deze loutering. Als dat zo begeerde kind er niet komt ben ik ervan overtuigd dat je als koppel heel stevig in je schoenen moet staan om toch nog het verhaal te kunnen eindigen met een "en zij leefden nog lang en gelukkig".
Vermits P. En ik nu even in wapenstilstand leven (wat betreft infertiliteitsbehandelingen)probeer ik onze relatie weer wat te definiëren en doe ik mijn best om weer een beetje alles om ons twee te laten draaien. En als onze drukke jobs dit niet moeilijk maken is dit toch een goed voornemen van mezelf voor 2005. Het komende jaar draait alleen maar om ons.
Wat mij deed betogen dat het in een relatie zo is dat je van tijd tot tijd je aangetrokken voelt tot anderen, zelfs verliefd wordt op anderen. Maar in een serieuze relatie ben je het aan jezelf en je partner verplicht om je duidelijk de vraag te stellen hoever je met deze verliefdheden wil gaan. En als je echt serieus bent over je relatie dan droom je een paar keer over die andere, flirt je er een beetje mee... en stel je daar je grens.
Zo heb ik iemand waar ik ieder jaar wel opnieuw een keer verliefd op wordt. Iemand die veel met mij gemeen heeft. We lezen dezelfde boeken, houden van dezelfde muziek en hebben het gewoon voor elkaar. Maar, ik doe hier niets mee. Ik droom een paar dromen van wat zou kunnen zijn, ik heb een paar fantastische gesprekken met deze platonische relatie over wat er allemaal op mijn hartje ligt en ieder jaar groeit onze relatie wel wat meer. Ooit zal hij misschien heel duidelijk en voor iedereen to see een hele goede vriend van mij worden waar ik veel lief en leed mee kan delen. Momenteel is het nog een beetje mijn eigenste geheimpje. Hij weet het zelf niet dat ik best een boon voor hem heb en mijn liefste is uiteraard niet op de hoogte. Ik denk dat hij het wel ok zou vinden....
Ik zou er ook niet mee kunnen leven als hij het niet ok zou vinden. Want naar mijn eigenste eer en geweten doe ik hier toch niets mis mee? Ik ben van mening dat je naast je partner best nog een paar mensen kan hebben die je lief hebt en waar je terecht kan met vreugde en verdriet en andere hartszaken die je niet aan de grote klok hangt.
En geef toe, zelfs een platonische relatie kan soms best wel spannend zijn, als is het alleen maar in je dromen. Oogcontact, een gedeeld geheimpje, een grapje dat niemand anders snapt. Dat zijn dingen die je na een tijdje minder hebt met je partner (ok, niet de grapjes die niemand anders snapt, daar zijn mijn liefste en ik gewoon heel erg sterk in).
Want een relatie geeft soms aanleiding tot routine en een beetje sleur. Wat op zich niet slecht is, want je constant moeten bewijzen en je best doen om de tegenpartij te betoveren met je good looks, verstand en humor is ontzettend vermoeiend. Dat je na een tijd gewoon jezelf kan zijn bij de persoon waarvan je zielsveel houd is gewoon een superluxe. Jezelf niet anders moeten voordoen en toch geliefd zijn....wat wil je meer.
Om nu even weer op het infertiliteitsgedoe terug te komen (daar was het sailing chick toch allemaal om te doen), relaties binnen deze sector kunnen alle richtingen uit. Of het geen kinderen kunnen krijgen maakt een einde aan een relatie. Of het verzuurt een relatie zo hard dat beide partners gewoon een vreselijk leven hebben.
Of heel deze miserie brengt je op een of andere manier dichter bij elkaar. Je vecht samen, naast elkaar en elk op je eigen manier tegen het spook van de kinderloosheid. Soms vecht je beide zo hard dat je elkaar misloopt en de relatie ook op de klippen loopt. Gelukkig vechten veel koppels echt zij aan zij zodat ze beiden gelouterd uit het gevecht komen. Het uiteindelijk krijgen van het zo gewenste kind zorgt meestal voor deze loutering. Als dat zo begeerde kind er niet komt ben ik ervan overtuigd dat je als koppel heel stevig in je schoenen moet staan om toch nog het verhaal te kunnen eindigen met een "en zij leefden nog lang en gelukkig".
Vermits P. En ik nu even in wapenstilstand leven (wat betreft infertiliteitsbehandelingen)probeer ik onze relatie weer wat te definiëren en doe ik mijn best om weer een beetje alles om ons twee te laten draaien. En als onze drukke jobs dit niet moeilijk maken is dit toch een goed voornemen van mezelf voor 2005. Het komende jaar draait alleen maar om ons.
op vakantie
3 januari 2005
Ik zal er maar een datum bijzetten want tegen dat ik dit online kan zetten zijn we alweer een paar dagen verder. Ik zit namelijk in een huisje in de Franse Auvergne, ver van alle beschaving en dus ook van verbindingen met het internet. We hebben wel onze portable bij, omdat mijn liefste het plan had om zijn administratie wat bij te werken. Maar buiten de kinderen die wilden leren blind typen is dit toetsenbord niet vaak gebruikt.
Ikzelf ben al een aantal dagen aan het proberen een echte brief te schrijven naar mijn verre Afrikaanse vriendin. Ik heb er zelfs mijn echte vulpen voor meegebracht naar deze barre oorden. Maar het is toch iets dat ik een beetje verleerd ben, het echte schrijven. Een toetsenbord onder mijn vingers voelt veel natuurlijker aan en brengt mijn gedachten duidelijker over.
Soit, ik ben dus op vakantie. Een retraite die we nu al een jaar of 5 maken. Een dorpje met 5 huizen, waarvan 3 bewoond, waarvan 2 met touristen (en dan toevallig allemaal gentenaars, wat het "verdwijnen" wel minder echt maakt...vooral toen vorig jaar bleek dat de verhuurster van het andere huis toch wel een collega van mij is). We zitten hier met een bont gezelschap. Mijn liefste en ik, een goede vriend, en een andere goede vriend met zijn twee zonen. Onze Afrikaanse vrienden hebben uiteraard dit jaar verstek moeten laten gaan.
We hebben hier op ons gemakje het nieuwe jaar ingeluid met biefstuk-frieten en pepersaus (de kinderen mochten eens kiezen) en met de traditionele wandeling naar de beek om 12 uur. We kunnen er weer een jaartje tegen.
Op mijn gsm staat de duidelijke boodschap dat ik onbereikbaar ben tussen 31 december en 5 januari. Wat letterlijk te nemen is, want behalve als je je gsm tegen het raam houdt is er hier niets van verbinding. Wat na een paar dagen ongelooflijk bevrijdend begint te werken. De eerste dagen ga je nog wel eens heel onnozel met dat mini telefoontje tegen het raam staan duwen, maar na een paar dagen kan het je gestolen worden of er al dan niet een boodschap op je telefoontje staat.
Alles in het 800 kilometer verre Gent lijkt wel thuis te horen in een ander leven. Hier doen we niets anders dan uitslapen, uitgebreid ontbijten (met bleu d’Auvergne, een kaas die ik na deze vakantie weer een jaar lang niet eet omdat hij enkel hier zo lekker smaakt), lezen, lezen, lezen, lezen. Af en toe een gezelschapspel als we toegeven aan het gezaag van de kinderen. Ver na de middag maken we dan plannen om eens even buiten te komen. Vermits we dit jaar allemaal aan het recupereren zijn van een of andere griep zijn de wandelingen niet echt om mee te stoefen. Na een uurtje buitenlucht zijn onze gekrompen longen meer dan moe en verlangen we alweer naar de warme kachel. Thuisgekomen kunnen we aperitieven, een spelletje spelen, het eten voorbereiden, eten, een spelletje spelen, allemaal weer achter ons boek kruipen en gaan slapen.Spoel dat allemaal door met een paar flessen rode wijn en je hebt het perfecte goede leven...
Deze manier van vakantie nemen geeft je soms meer tijd dan je lief is om na te denken over het voorbije jaar en wat het komende jaar in petto zou kunnen hebben. Ik heb het goede voornemen genomen om geen goede voornemens te nemen. Buiten dat ene voornemen... ik zou graag een ander doel vinden dan het "zwanger worden". Ik had het er onlangs met Emma over. Als ik binnen 5 jaar terug kijk op mijn leven, vrees ik dat ik mezelf een beetje zielig ga vinden. Dat ik al mijn energie in dat zwanger worden gestoken heb en niets anders gedaan heb. Zij hoopte dat ik snel een ander doel zou vinden. Ik ook trouwens. P., echter sloeg een paar dagen later wel de nagel op de kop. Het is moeilijk een ander doel te vinden als je eerste doel niet bereikt is.
Los daarvan kon ik me natuurlijk niet houden om te dagdromen over de tijd dat we hier met ons kindje zouden komen. Nuja, old habits die slow...
Ik ga me dus niet druk maken over wat 2005 zou kunnen brengen, maar het gewoon proberen van een afstandje te bekijken en het tegelijkertijd proberen gewoon te beleven. Met andere woorden, we zien het wel.
Wat me vandaag wel even deed verschieten was dat ik van een van onze vrienden waar we al jaren redelijk close mee zijn de onvermijdelijke eindejaarsvraag kreeg "of wij nog niet aan kinderen aan het denken waren". Van het verschieten sneed ik bijna in mijn vingers bij het snijden van de tomaten. Het was ontzettend raar om ons verhaal te doen aan iemand die ik tot mijn dierbaren reken.
Wat me wel doet beseffen dat ik de voorbije jaren redelijk op mezelf gefocust was. Ik heb sowieso een heel groot beetje egoïsme in mijn karakter. Maar ik laat mezelf graag geloven dat het geen egoïsme is dat anderen kwetst. Vooral omdat ik ook wens van mezelf te vinden dat ik best wel attent ben tegenover mijn liefsten. Mijn gebrek is eerder een vorm van zo hard bezig zijn met mezelf dat ik niet open sta voor problemen van anderen.
Zo ben ik er eigenlijk wel van overtuigd dat de mensen die niet uit de kast gekomen zijn (wat is eigelijk het nederlandse equivalent van "coming out the closet"?) mij misschien al een paar keer hebben proberen vertellen dat ook zij problemen hebben met dat "genen doorgeven". Maar problemen met zwanger worden was al zo lang mijn monopolie dat ik waarschijnlijk nooit heb willen luisteren.
Ik maak me sterk dat dit ik nu ik dit mindere karaktertrekje van mezelf duidelijk erkend heb, ik meer mijn best doe om niet zo een egotripper te zijn. Wat niemand kan deren, want ik kan me niet voorstellen dat mijn dierbaren zo veel van me houden enkel en alleen door dit ene mindere trekje.
Ondertussen is het spelletje waar ik even van tussenuit gemuisd ben tot een einde gekomen en is iedereen weer met zijn boek rond de kachel gekropen. Ik ga me er eens bij gaan zetten....Want "in de ban van de ring" herleest zichzelf niet.
Ik zal er maar een datum bijzetten want tegen dat ik dit online kan zetten zijn we alweer een paar dagen verder. Ik zit namelijk in een huisje in de Franse Auvergne, ver van alle beschaving en dus ook van verbindingen met het internet. We hebben wel onze portable bij, omdat mijn liefste het plan had om zijn administratie wat bij te werken. Maar buiten de kinderen die wilden leren blind typen is dit toetsenbord niet vaak gebruikt.
Ikzelf ben al een aantal dagen aan het proberen een echte brief te schrijven naar mijn verre Afrikaanse vriendin. Ik heb er zelfs mijn echte vulpen voor meegebracht naar deze barre oorden. Maar het is toch iets dat ik een beetje verleerd ben, het echte schrijven. Een toetsenbord onder mijn vingers voelt veel natuurlijker aan en brengt mijn gedachten duidelijker over.
Soit, ik ben dus op vakantie. Een retraite die we nu al een jaar of 5 maken. Een dorpje met 5 huizen, waarvan 3 bewoond, waarvan 2 met touristen (en dan toevallig allemaal gentenaars, wat het "verdwijnen" wel minder echt maakt...vooral toen vorig jaar bleek dat de verhuurster van het andere huis toch wel een collega van mij is). We zitten hier met een bont gezelschap. Mijn liefste en ik, een goede vriend, en een andere goede vriend met zijn twee zonen. Onze Afrikaanse vrienden hebben uiteraard dit jaar verstek moeten laten gaan.
We hebben hier op ons gemakje het nieuwe jaar ingeluid met biefstuk-frieten en pepersaus (de kinderen mochten eens kiezen) en met de traditionele wandeling naar de beek om 12 uur. We kunnen er weer een jaartje tegen.
Op mijn gsm staat de duidelijke boodschap dat ik onbereikbaar ben tussen 31 december en 5 januari. Wat letterlijk te nemen is, want behalve als je je gsm tegen het raam houdt is er hier niets van verbinding. Wat na een paar dagen ongelooflijk bevrijdend begint te werken. De eerste dagen ga je nog wel eens heel onnozel met dat mini telefoontje tegen het raam staan duwen, maar na een paar dagen kan het je gestolen worden of er al dan niet een boodschap op je telefoontje staat.
Alles in het 800 kilometer verre Gent lijkt wel thuis te horen in een ander leven. Hier doen we niets anders dan uitslapen, uitgebreid ontbijten (met bleu d’Auvergne, een kaas die ik na deze vakantie weer een jaar lang niet eet omdat hij enkel hier zo lekker smaakt), lezen, lezen, lezen, lezen. Af en toe een gezelschapspel als we toegeven aan het gezaag van de kinderen. Ver na de middag maken we dan plannen om eens even buiten te komen. Vermits we dit jaar allemaal aan het recupereren zijn van een of andere griep zijn de wandelingen niet echt om mee te stoefen. Na een uurtje buitenlucht zijn onze gekrompen longen meer dan moe en verlangen we alweer naar de warme kachel. Thuisgekomen kunnen we aperitieven, een spelletje spelen, het eten voorbereiden, eten, een spelletje spelen, allemaal weer achter ons boek kruipen en gaan slapen.Spoel dat allemaal door met een paar flessen rode wijn en je hebt het perfecte goede leven...
Deze manier van vakantie nemen geeft je soms meer tijd dan je lief is om na te denken over het voorbije jaar en wat het komende jaar in petto zou kunnen hebben. Ik heb het goede voornemen genomen om geen goede voornemens te nemen. Buiten dat ene voornemen... ik zou graag een ander doel vinden dan het "zwanger worden". Ik had het er onlangs met Emma over. Als ik binnen 5 jaar terug kijk op mijn leven, vrees ik dat ik mezelf een beetje zielig ga vinden. Dat ik al mijn energie in dat zwanger worden gestoken heb en niets anders gedaan heb. Zij hoopte dat ik snel een ander doel zou vinden. Ik ook trouwens. P., echter sloeg een paar dagen later wel de nagel op de kop. Het is moeilijk een ander doel te vinden als je eerste doel niet bereikt is.
Los daarvan kon ik me natuurlijk niet houden om te dagdromen over de tijd dat we hier met ons kindje zouden komen. Nuja, old habits die slow...
Ik ga me dus niet druk maken over wat 2005 zou kunnen brengen, maar het gewoon proberen van een afstandje te bekijken en het tegelijkertijd proberen gewoon te beleven. Met andere woorden, we zien het wel.
Wat me vandaag wel even deed verschieten was dat ik van een van onze vrienden waar we al jaren redelijk close mee zijn de onvermijdelijke eindejaarsvraag kreeg "of wij nog niet aan kinderen aan het denken waren". Van het verschieten sneed ik bijna in mijn vingers bij het snijden van de tomaten. Het was ontzettend raar om ons verhaal te doen aan iemand die ik tot mijn dierbaren reken.
Wat me wel doet beseffen dat ik de voorbije jaren redelijk op mezelf gefocust was. Ik heb sowieso een heel groot beetje egoïsme in mijn karakter. Maar ik laat mezelf graag geloven dat het geen egoïsme is dat anderen kwetst. Vooral omdat ik ook wens van mezelf te vinden dat ik best wel attent ben tegenover mijn liefsten. Mijn gebrek is eerder een vorm van zo hard bezig zijn met mezelf dat ik niet open sta voor problemen van anderen.
Zo ben ik er eigenlijk wel van overtuigd dat de mensen die niet uit de kast gekomen zijn (wat is eigelijk het nederlandse equivalent van "coming out the closet"?) mij misschien al een paar keer hebben proberen vertellen dat ook zij problemen hebben met dat "genen doorgeven". Maar problemen met zwanger worden was al zo lang mijn monopolie dat ik waarschijnlijk nooit heb willen luisteren.
Ik maak me sterk dat dit ik nu ik dit mindere karaktertrekje van mezelf duidelijk erkend heb, ik meer mijn best doe om niet zo een egotripper te zijn. Wat niemand kan deren, want ik kan me niet voorstellen dat mijn dierbaren zo veel van me houden enkel en alleen door dit ene mindere trekje.
Ondertussen is het spelletje waar ik even van tussenuit gemuisd ben tot een einde gekomen en is iedereen weer met zijn boek rond de kachel gekropen. Ik ga me er eens bij gaan zetten....Want "in de ban van de ring" herleest zichzelf niet.
29.12.04
2004
Ik ben al een paar dagen aan het broeden op mijn eigenste jaaroverzicht, maar een buikgriep heeft mij de voorbije dagen platgekregen en het was zo erg dat ik in de verste verte niet bij de computer geraakte. Eten is nog steeds niet opnieuw mijn favoriete bezigheid en het is absoluut niet leuk om je lichaam opnieuw te laten wennen aan eten.
Maar ok, 2004 dus...
Het jaar is ontzettend lang geweest en toch lijkt het op sommige vlakken voorbijgevlogen. Als ik hier in de zetel zit en rond me kijk, kan ik me niet voorstellen dat het al van februari geleden is dat we dit huis kochten. Het lijkt alsof we gisteren nog maar verhuisd zijn
Dat was dus een ontzettende sprong voorwaarts, het kopen van een huis. Het was de eerste keer in een paar jaar dat ik het gevoel had dat we weer vooruitgingen, in plaats van stil te staan bij dat ene ding dat ons niet schijnt te lukken
2004 was ook het jaar waarin we als ik goed kan tellen 2 ivf's gedaan hebben. Nummertje 5 en 6. 2004 was het jaar waarin de teleurstellingen en ontgoochelingen in de medische wetenschap ons teveel werden. Het falen van mijn lichaam deed me het gevoel krijgen dat ik in alles aan het falen was. Ik ging met rasse schreden naar de dertig en had nog niet veel op mijn palmares te schrijven.
2004, mijn operajaar. Een volledig jaar op wat vorig jaar mijn nieuwe job was. Een harde leerschool in onafhankelijkheid, vooral de laatste maanden en weken. Maar een leerschool waarin ik uiteindelijk geleerd heb voor mezelf uit te komen. Waarin ik geleerd heb dat ik binnenkort dertig zal zijn en dat als ik niet opkom voor mezelf niemand het zal doen
2004, mijn schrijfjaar. Het schrijven van dit soortement dagboek heeft mijn leven gered. Heeft vooral mijn mentale gezondheid gered. Ik zat voor het schrijven van dit ding zo diep in mezelf gekeerd dat ik twijfel of ik er ooit op eigen kracht uitgekomen zou zijn. Ik was zo gewoon geworden me anders voor te doen dan ik me voelde dat het in plaats van een zelfverdedigingsmechanisme verworden was tot een automatisme
2004, het jaar dat onze belgjes afrikaantjes werden,
dat mijn liefste K geboren werd
dat A voor een tweede keer zwanger werd (E denk ik trouwens ook)
Het jaar dat ik sam leerde kennen
het jaar dat mijn vriendschap met Emma bloeide en groeide
het jaar dat ik gezocht heb naar wat ik voor Grido kan betekenen
het jaar dat ik vooral gezocht heb naar mezelf
Wie ben ik?
Ben ik die getikte infertiele madam?
Of dat jonge, grappige collegaatje?
Die vriendin die teveel in zichzelf gekeerd rondloopt?
of nog steeds dat zot geval die niet weet wat ze wil?
Ik heb de voorbije jaren deel uitgemaakt van een groep vrouwen (en mannen) met dezelfde wensen, hetzelfde verlangen en vooral dezelfde pijn. Een groep die in de moeilijkste momenten de meeste steun kon bieden. Echter ook een groep die je afsluit van de gewone wereld.
Ik ben de laatste maanden weggegleden uit dat groepje. Niet in 1 keer, maar gewoon minder en minder langsgeweest. Me minder en minder beziggehouden met de levens van al die verschillende vrouwen die ergens in de cylus zitten waar ik ook zo lang in vastzat.
Nu, naar het einde van een redelijk bewogen jaar besef ik dat ik heel waarschijnlijk nooit meer deel zal uitmaken van dat groepje vrouwen. Ik zal niet snel meer met een nieuwe behandeling beginnen. Wat begonnen is als een lange rustpauze ziet er naar uit dat het zal uitdraaien in een redelijk definitieve stop met behandelingen.
Het feit dat iemand na aan ons hart ons vertelde dat ze zelf niet begonnen zijn aan behandelingen omdat ze zagen wat het met ons leven deed heeft me bevestigd in dit besluit.
Misschien, als er binnen 10 jaar nog steeds geen kind in ons huis rondloopt, kijk ik terug op deze woorden en zal ik misschien spijt hebben dat we nooit verder behandeld hebben.
Maar ergens kan ik me niet voorstellen dat er binnen 10 jaar geen derde partij in dit tweepartijenstelsel voorkomt.
Het doet ontzettend veel deugd om deze woorden neer te schrijven en dit gevoel van afsluiting te voelen. Ik weet zeker dat er nog momenten van twijfel genoeg zullen zijn. Maar deze zullen ook voorbij gaan, net als het jaar dat nu bijna op zijn einde loopt.
2005 staat al op kousenvoeten klaar om de rol van 2004 over te nemen. Om ons weer op een nieuwe 12 maanden durende achtbaan mee te nemen. Laat het maar weer een jaar vol hoogtes en laagtes worden, zo hebben we het gevoel dat we aan het leven zijn.
2005 wordt een beetje een jaar van afscheid. Afscheid van de jaren voor de dertig, wat toch een beetje je jeugdjaren zijn. Afscheid van het medische circuit. Afscheid van Infertiel Brein en Bittere Bitch (dat gaan we toch proberen).
Wat het niet zal worden, is afscheid van een kinderwens. Maar we zullen hard op zoek gaan naar een andere invulling van dat zwanger worden. Misschien wordt 2005 wel het jaar dat we ons in het adoptie-avontuur storten. Of krijgen we in 2005 wel een paar andere rare plannen die we eerst willen uitvoeren.
Voor al diegenen die meelezen, of het nu gewoon is om te weten hoe het met me gaat, of ben je verslaafd aan het leven van een onbekende, of put je op één of andere manier troost uit mijn gedachten... bedankt dat jullie lezen, want ik put hier zelf heel veel troost uit. Geniet van het einde van het jaar!!!
Laat 2005 het jaar worden
waarin vergeten dromen uitkomen
waarin nieuwe dromen gevormd worden
waarin je overwinningen kan vieren zonder te moeten strijden
waarin je gelukkig bent zonder eerst ongeluk te moeten kennen
waarin je tranen met tuiten huilt, zonder verdriet te kennen
waarin je de beste bent, zonder daarvoor de eerste te zijn
waarin je kortweg jezelf bent....
Maar ok, 2004 dus...
Het jaar is ontzettend lang geweest en toch lijkt het op sommige vlakken voorbijgevlogen. Als ik hier in de zetel zit en rond me kijk, kan ik me niet voorstellen dat het al van februari geleden is dat we dit huis kochten. Het lijkt alsof we gisteren nog maar verhuisd zijn
Dat was dus een ontzettende sprong voorwaarts, het kopen van een huis. Het was de eerste keer in een paar jaar dat ik het gevoel had dat we weer vooruitgingen, in plaats van stil te staan bij dat ene ding dat ons niet schijnt te lukken
2004 was ook het jaar waarin we als ik goed kan tellen 2 ivf's gedaan hebben. Nummertje 5 en 6. 2004 was het jaar waarin de teleurstellingen en ontgoochelingen in de medische wetenschap ons teveel werden. Het falen van mijn lichaam deed me het gevoel krijgen dat ik in alles aan het falen was. Ik ging met rasse schreden naar de dertig en had nog niet veel op mijn palmares te schrijven.
2004, mijn operajaar. Een volledig jaar op wat vorig jaar mijn nieuwe job was. Een harde leerschool in onafhankelijkheid, vooral de laatste maanden en weken. Maar een leerschool waarin ik uiteindelijk geleerd heb voor mezelf uit te komen. Waarin ik geleerd heb dat ik binnenkort dertig zal zijn en dat als ik niet opkom voor mezelf niemand het zal doen
2004, mijn schrijfjaar. Het schrijven van dit soortement dagboek heeft mijn leven gered. Heeft vooral mijn mentale gezondheid gered. Ik zat voor het schrijven van dit ding zo diep in mezelf gekeerd dat ik twijfel of ik er ooit op eigen kracht uitgekomen zou zijn. Ik was zo gewoon geworden me anders voor te doen dan ik me voelde dat het in plaats van een zelfverdedigingsmechanisme verworden was tot een automatisme
2004, het jaar dat onze belgjes afrikaantjes werden,
dat mijn liefste K geboren werd
dat A voor een tweede keer zwanger werd (E denk ik trouwens ook)
Het jaar dat ik sam leerde kennen
het jaar dat mijn vriendschap met Emma bloeide en groeide
het jaar dat ik gezocht heb naar wat ik voor Grido kan betekenen
het jaar dat ik vooral gezocht heb naar mezelf
Wie ben ik?
Ben ik die getikte infertiele madam?
Of dat jonge, grappige collegaatje?
Die vriendin die teveel in zichzelf gekeerd rondloopt?
of nog steeds dat zot geval die niet weet wat ze wil?
Ik heb de voorbije jaren deel uitgemaakt van een groep vrouwen (en mannen) met dezelfde wensen, hetzelfde verlangen en vooral dezelfde pijn. Een groep die in de moeilijkste momenten de meeste steun kon bieden. Echter ook een groep die je afsluit van de gewone wereld.
Ik ben de laatste maanden weggegleden uit dat groepje. Niet in 1 keer, maar gewoon minder en minder langsgeweest. Me minder en minder beziggehouden met de levens van al die verschillende vrouwen die ergens in de cylus zitten waar ik ook zo lang in vastzat.
Nu, naar het einde van een redelijk bewogen jaar besef ik dat ik heel waarschijnlijk nooit meer deel zal uitmaken van dat groepje vrouwen. Ik zal niet snel meer met een nieuwe behandeling beginnen. Wat begonnen is als een lange rustpauze ziet er naar uit dat het zal uitdraaien in een redelijk definitieve stop met behandelingen.
Het feit dat iemand na aan ons hart ons vertelde dat ze zelf niet begonnen zijn aan behandelingen omdat ze zagen wat het met ons leven deed heeft me bevestigd in dit besluit.
Misschien, als er binnen 10 jaar nog steeds geen kind in ons huis rondloopt, kijk ik terug op deze woorden en zal ik misschien spijt hebben dat we nooit verder behandeld hebben.
Maar ergens kan ik me niet voorstellen dat er binnen 10 jaar geen derde partij in dit tweepartijenstelsel voorkomt.
Het doet ontzettend veel deugd om deze woorden neer te schrijven en dit gevoel van afsluiting te voelen. Ik weet zeker dat er nog momenten van twijfel genoeg zullen zijn. Maar deze zullen ook voorbij gaan, net als het jaar dat nu bijna op zijn einde loopt.
2005 staat al op kousenvoeten klaar om de rol van 2004 over te nemen. Om ons weer op een nieuwe 12 maanden durende achtbaan mee te nemen. Laat het maar weer een jaar vol hoogtes en laagtes worden, zo hebben we het gevoel dat we aan het leven zijn.
2005 wordt een beetje een jaar van afscheid. Afscheid van de jaren voor de dertig, wat toch een beetje je jeugdjaren zijn. Afscheid van het medische circuit. Afscheid van Infertiel Brein en Bittere Bitch (dat gaan we toch proberen).
Wat het niet zal worden, is afscheid van een kinderwens. Maar we zullen hard op zoek gaan naar een andere invulling van dat zwanger worden. Misschien wordt 2005 wel het jaar dat we ons in het adoptie-avontuur storten. Of krijgen we in 2005 wel een paar andere rare plannen die we eerst willen uitvoeren.
Voor al diegenen die meelezen, of het nu gewoon is om te weten hoe het met me gaat, of ben je verslaafd aan het leven van een onbekende, of put je op één of andere manier troost uit mijn gedachten... bedankt dat jullie lezen, want ik put hier zelf heel veel troost uit. Geniet van het einde van het jaar!!!
Laat 2005 het jaar worden
waarin vergeten dromen uitkomen
waarin nieuwe dromen gevormd worden
waarin je overwinningen kan vieren zonder te moeten strijden
waarin je gelukkig bent zonder eerst ongeluk te moeten kennen
waarin je tranen met tuiten huilt, zonder verdriet te kennen
waarin je de beste bent, zonder daarvoor de eerste te zijn
waarin je kortweg jezelf bent....
22.12.04
Ik ben zeker zwanger en andere nonsens
P. en ik waren het vandaag roerend eens. Ik MOET wel zwanger zijn. Toen ik onlangs de kans kreeg om mijn dure, veel te dure hospitalisatieverzekering op te geven en voor een vijfde van de prijs een gelijkaardige verzekering via P. zijn werk te nemen heb ik uiteraard niet getwijfeld.
Ik was van plan om vandaag de aangetekende brief naar mijn verzekering te sturen en alles op te zeggen. Naar de bank te gaan en mijn betaalopracht stop te zetten.
Tot ik een mailtje kreeg van P. zijn werk waarin stond dat ik 3 maand op de wachtlijst stond voor ik echt verzekerd was. Behalve als ik zwanger was....dan loopt de wachttijd op tot 8 maanden.
Wat P. en mij gierend van het lachen deed uitroepen dat -ons geluk kennende- ik dan zeker nu zwanger moest zijn!!!!!!!!
Los van deze nonsens begint mijn leventje eindelijk weer wat op zijn plooien te komen. De drukke decembermaand op het werk is eindelijk gedaan. Morgen mijn laatste dag en dan heerlijk 2 weken rust en stilte.
Mijn lijf werkt deze maand alweer iets beter. Heb toch een dag meer hoge temperaturen opgemeten. Wat uiteraard ook aan het feit kan liggen dat ik al een paar dagen grieperig ben.
Heb geen zin om over mijn lijf te zwansen.
Heb geen zin in familietoestanden met kerst
Heb geen zin in het telefoontje dat ik volgens mijn moeder kan verwachten van een oude schoolvriendin omdat er binnenkort een reunie gepland is. Leuk, al die oude gezichten, slapeloos van het leven met kleine babies of dikke buiken.......no thanks
En nu heb ik geen zin meer om verder te schrijven, omdat ik gewoon de pest in heb
Het zal ook wel aan de griepduiveltjes liggen, dus ik kruip nu gewoon beter mijn bed in.
Ik beloof nog eens langs te komen voor ik op reis vertrek
Dag terug aan Anke die weer opgedoken is. Weet dat ik aan jou en Tricky denk tijdens deze fantastisch leuke dagen
kisses
Ik was van plan om vandaag de aangetekende brief naar mijn verzekering te sturen en alles op te zeggen. Naar de bank te gaan en mijn betaalopracht stop te zetten.
Tot ik een mailtje kreeg van P. zijn werk waarin stond dat ik 3 maand op de wachtlijst stond voor ik echt verzekerd was. Behalve als ik zwanger was....dan loopt de wachttijd op tot 8 maanden.
Wat P. en mij gierend van het lachen deed uitroepen dat -ons geluk kennende- ik dan zeker nu zwanger moest zijn!!!!!!!!
Los van deze nonsens begint mijn leventje eindelijk weer wat op zijn plooien te komen. De drukke decembermaand op het werk is eindelijk gedaan. Morgen mijn laatste dag en dan heerlijk 2 weken rust en stilte.
Mijn lijf werkt deze maand alweer iets beter. Heb toch een dag meer hoge temperaturen opgemeten. Wat uiteraard ook aan het feit kan liggen dat ik al een paar dagen grieperig ben.
Heb geen zin om over mijn lijf te zwansen.
Heb geen zin in familietoestanden met kerst
Heb geen zin in het telefoontje dat ik volgens mijn moeder kan verwachten van een oude schoolvriendin omdat er binnenkort een reunie gepland is. Leuk, al die oude gezichten, slapeloos van het leven met kleine babies of dikke buiken.......no thanks
En nu heb ik geen zin meer om verder te schrijven, omdat ik gewoon de pest in heb
Het zal ook wel aan de griepduiveltjes liggen, dus ik kruip nu gewoon beter mijn bed in.
Ik beloof nog eens langs te komen voor ik op reis vertrek
Dag terug aan Anke die weer opgedoken is. Weet dat ik aan jou en Tricky denk tijdens deze fantastisch leuke dagen
kisses
13.12.04
Laat het maar kerst zijn
Kerstmis, altijd mijn favoriete tijd van het jaar geweest. Maar de laatste jaren steeds iets minder. Jaja, ook hier laat het gemis van een kind zich jaar na jaar harder voelen. Net zoals met verjaardagen is het het moment dat je terugkijkt op het voorbije jaar (niet zwanger geraakt) en vooruitkijkt op het komende jaar (hopelijk volgend jaar op z'n minst met een zwangere buik rond de kerstboom).
En ook deze keer zal ik ergens diep vanbinnen een straaltje hoop planten dat 2005 het wonderjaar zal worden. Maar eveneens diep vanbinnen geloof ik er al lang niet meer in.
Vorige weekend waren we op een kerstfeestje van P. zijn werk. Een jaarlijks terugkerend evenement. Waar de koppels die 2 jaar geleden nog vrij en vrolijk met ons aan de champagne zaten nu met zakdoek, jasjes, tasjes en knuffelberen achter kleine opdonders lopen om ze bij de kerstman te krijgen. Die druk in de weer met vochtige doekjes chocoladesmoeltjes afkuisen.
Die je ziet denken waarom ik nog steeds niet met dikke buik rond de tafel sta. Die dikke buik is anders wel voor te zorgen tegen volgend jaar hoor...
Maar, we blijven naar het feestje gaan omdat er toch nog een aantal toffe mensen rondlopen (single mannen ... die misschien binnen 2 jaar me vrouw en kind komen) en omdat we bij het naar huis gaan een gratis kerstboom meekrijgen.
Aja, die kerstboom. Ik ben zondag vroeg opgestaan om brood te bakken, een appeltaart in de oven te schuiven en de kerstboom te versieren. En de hele tijd er niet van kunnen genieten omdat er toch iets aan het plaatje ontbrak
Op de koop toe is er bij mijn ouders ingebroken afgelopen weekend en zijn de klootzakken van dieven met alle kerstcadeautjes gaan lopen.
Over een kerstdrama gesproken
Laat die 24 en 25 december maar snel voorbijgaan, voor mij hoeft het dit jaar niet echt
En ook deze keer zal ik ergens diep vanbinnen een straaltje hoop planten dat 2005 het wonderjaar zal worden. Maar eveneens diep vanbinnen geloof ik er al lang niet meer in.
Vorige weekend waren we op een kerstfeestje van P. zijn werk. Een jaarlijks terugkerend evenement. Waar de koppels die 2 jaar geleden nog vrij en vrolijk met ons aan de champagne zaten nu met zakdoek, jasjes, tasjes en knuffelberen achter kleine opdonders lopen om ze bij de kerstman te krijgen. Die druk in de weer met vochtige doekjes chocoladesmoeltjes afkuisen.
Die je ziet denken waarom ik nog steeds niet met dikke buik rond de tafel sta. Die dikke buik is anders wel voor te zorgen tegen volgend jaar hoor...
Maar, we blijven naar het feestje gaan omdat er toch nog een aantal toffe mensen rondlopen (single mannen ... die misschien binnen 2 jaar me vrouw en kind komen) en omdat we bij het naar huis gaan een gratis kerstboom meekrijgen.
Aja, die kerstboom. Ik ben zondag vroeg opgestaan om brood te bakken, een appeltaart in de oven te schuiven en de kerstboom te versieren. En de hele tijd er niet van kunnen genieten omdat er toch iets aan het plaatje ontbrak
Op de koop toe is er bij mijn ouders ingebroken afgelopen weekend en zijn de klootzakken van dieven met alle kerstcadeautjes gaan lopen.
Over een kerstdrama gesproken
Laat die 24 en 25 december maar snel voorbijgaan, voor mij hoeft het dit jaar niet echt
3.12.04
De finishlijn
Meer en meer (ex)lotgenoten beginnen de eindstreep te bereiken of zijn momenteel met vlaggen, confetti en feestschalmeien over de eindstreep aan het paraderen.
Ik lees op verschillende amerikaanse, engelse en zuid afrikaanse blogs over vrouwen die de weg naar de hel verschillende keren afgelegd hebben. Heen en terug. Om dan eindelijk na veel ellende zo ver te raken dat ze een relatief normale zwangerschap hadden. Om dan toch terug even naar de hel te wandelen omdat ze te vroeg bevielen. Maar al bij al beginnen meer en meer wanhopige gevallen eindelijk over de laatste streep te komen.
En eerlijk gezegd...ik zie het mij niet doen.
Ik zie mezelf geen feestschalmeien bestellen om mijn laatste meters voor de streep en eerste meters achter de streep te laten begeleiden. Ik zie niemand confetti kopen om mij daarmee te overgieten omdat we eindelijk op het punt zijn aangekomen waar al die anderen al zo lang zijn.
Toen we vorige week terugkwamen van het ziekenhuis vroeg ik aan P. of hij ons daar ooit ook zo ziet zitten. Of hij diep vanbinnen het gevoel heeft dat het wel of niet voor ons is weggelegd.
En hij kon niet meer zeggen dan "ik hoop het"...
Ik durf het zelfs niet meer hopen. Ik kan het ook niet meer voelen. Ik kan mijn intuitie niet meer vertrouwen. Omdat ik teveel nadenk. Omdat ik teveel hoop.
Je hebt van die mensen die het gewoon weten. Die weten of iets gaat gebeuren of niet. Die daar rotsvast van overtuigd zijn.
Met alle wil van de wereld...het lukt me niet om overtuigd te zijn dat dit geluk ons ooit zal overkomen. Nochthans zou die zekerheid alles zo veel makkellijker maken.
Maar ondertussen feest ik toch een heel klein beetje mee met de anderen die de finish bereikt hebben. Ik strooi een beetje confetti, geniet van de champagne, laat de feestschalmeien toeteren... en droom van de dag dat ik in het midden van de parade zal staan met dat bundeltje geluk in mijn armen
Ik lees op verschillende amerikaanse, engelse en zuid afrikaanse blogs over vrouwen die de weg naar de hel verschillende keren afgelegd hebben. Heen en terug. Om dan eindelijk na veel ellende zo ver te raken dat ze een relatief normale zwangerschap hadden. Om dan toch terug even naar de hel te wandelen omdat ze te vroeg bevielen. Maar al bij al beginnen meer en meer wanhopige gevallen eindelijk over de laatste streep te komen.
En eerlijk gezegd...ik zie het mij niet doen.
Ik zie mezelf geen feestschalmeien bestellen om mijn laatste meters voor de streep en eerste meters achter de streep te laten begeleiden. Ik zie niemand confetti kopen om mij daarmee te overgieten omdat we eindelijk op het punt zijn aangekomen waar al die anderen al zo lang zijn.
Toen we vorige week terugkwamen van het ziekenhuis vroeg ik aan P. of hij ons daar ooit ook zo ziet zitten. Of hij diep vanbinnen het gevoel heeft dat het wel of niet voor ons is weggelegd.
En hij kon niet meer zeggen dan "ik hoop het"...
Ik durf het zelfs niet meer hopen. Ik kan het ook niet meer voelen. Ik kan mijn intuitie niet meer vertrouwen. Omdat ik teveel nadenk. Omdat ik teveel hoop.
Je hebt van die mensen die het gewoon weten. Die weten of iets gaat gebeuren of niet. Die daar rotsvast van overtuigd zijn.
Met alle wil van de wereld...het lukt me niet om overtuigd te zijn dat dit geluk ons ooit zal overkomen. Nochthans zou die zekerheid alles zo veel makkellijker maken.
Maar ondertussen feest ik toch een heel klein beetje mee met de anderen die de finish bereikt hebben. Ik strooi een beetje confetti, geniet van de champagne, laat de feestschalmeien toeteren... en droom van de dag dat ik in het midden van de parade zal staan met dat bundeltje geluk in mijn armen
27.11.04
een vroege kerst
ik ben niet katholiek, noch ben ik katholiek opgevoed. Maar dit kerstliedje werd altijd door mijn moeder gezongen en het speelt sinds gisteren door mijn hoofd (ik heb het ook luidkeels op de fiets zitten zingen ....)
't Is geboren het God'lijk Kind Komt,
herders speelt op uw feestschalmeien
't Is geboren het God'lijk Kind
dat ons allen zo teer bemint
Ik zie een engel die daar gezwind
Dalend over de groene weiden
'k Zie een engel die daar gezwind
Bij hun schaapkes de herders vindt
Schrikt niet, herders, weest blijgezind
Laat uw schaapkes in die valleien
Schrikt niet, herders, weest blijgezind
Daar gij eerst de Verlosser vindt
In een stal ligt dat God'lijk Kind
Op wat stro moet 't zijn leden spreien
In een stal ligt dat God'lijk Kind,
Waar zijn moeder 't in doekjes windt
Hoort, hoe klagende zucht de wind
Jezus ogen zo bitter schreien
Hoort, hoe klagende zucht de wind
Daar Gods lijden op aard' begint
Zondaars boos, weent uw ogen blind
Laat u Jezus niet meer verbeien
Zondaars boos, weent uw ogen blind
Daar Gods lijden de dood verwint
Laten we zeggen dat het mij bijgebleven is door de melodie eerder dan de tekst. Al vindt ik feestschalmeien wel een super grappig woord.
Kato is geboren. 4kilo75 en 52cm baby waar ik al halsoverkop verliefd op geworden ben.
't Is geboren het God'lijk Kind Komt,
herders speelt op uw feestschalmeien
't Is geboren het God'lijk Kind
dat ons allen zo teer bemint
Ik zie een engel die daar gezwind
Dalend over de groene weiden
'k Zie een engel die daar gezwind
Bij hun schaapkes de herders vindt
Schrikt niet, herders, weest blijgezind
Laat uw schaapkes in die valleien
Schrikt niet, herders, weest blijgezind
Daar gij eerst de Verlosser vindt
In een stal ligt dat God'lijk Kind
Op wat stro moet 't zijn leden spreien
In een stal ligt dat God'lijk Kind,
Waar zijn moeder 't in doekjes windt
Hoort, hoe klagende zucht de wind
Jezus ogen zo bitter schreien
Hoort, hoe klagende zucht de wind
Daar Gods lijden op aard' begint
Zondaars boos, weent uw ogen blind
Laat u Jezus niet meer verbeien
Zondaars boos, weent uw ogen blind
Daar Gods lijden de dood verwint
Laten we zeggen dat het mij bijgebleven is door de melodie eerder dan de tekst. Al vindt ik feestschalmeien wel een super grappig woord.
Kato is geboren. 4kilo75 en 52cm baby waar ik al halsoverkop verliefd op geworden ben.
26.11.04
het komt het komt
mijn petekindje is aan het geboren worden, de volle maan heeft zijn werk gedaan
ben zenuwachtig
ieieieieieieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee
ben zenuwachtig
ieieieieieieeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee
24.11.04
Godverdomme
8 dagen, 8 stomme, idiote dagen. Met 10 zou ik ontgoocheld zijn, met 12 zou ik blij zijn, met 14 zou ik over the moon zijn.
Maar 8 korte dagen....
8 dagen een verhoogde temperatuur. En op dag 9 tuimelt de curve weer naar beneden.
Het feit dat dit betekent dat ik uiteraard weer eens niet zwanger ben doet er niet toe. Ik wil gewoon dat mijn lijf weer werkt. Want op deze manier word ik nooit zwanger.
Op de koop toe heb ik vanmiddag een heel erg belangrijke vergadering en heb ik dus vanmorgen een halfuur voor mijn kleerkast gestaan om te beslissen wat ik moest aandoen. Sexy rok en hoge laarzen? Klassieke broek en klassieke trui? Jeans en coltrui? Haren los in de wind, klassiek opgestoken of 2 lieve vlechtjes?
En dan te denken dat de meerderheid van de mannen aan de vergadertafel vanmiddag homo’s zijn...
Dus uiteindelijk gekozen voor glanzende nachtblauwe broek waar mijn kwabbige hormonenbuik (excuses, excuses ... maar er liggen hier wel overblijfselen van 2 croissants op mijn bureau) niet te veel in te zien is en zacht wit truitje. Lief en klassiek. Ik zal het van mijn fabuleuze verstand en dossierkennis moeten hebben om mijn job te redden.
Zucht...
Maar 8 korte dagen....
8 dagen een verhoogde temperatuur. En op dag 9 tuimelt de curve weer naar beneden.
Het feit dat dit betekent dat ik uiteraard weer eens niet zwanger ben doet er niet toe. Ik wil gewoon dat mijn lijf weer werkt. Want op deze manier word ik nooit zwanger.
Op de koop toe heb ik vanmiddag een heel erg belangrijke vergadering en heb ik dus vanmorgen een halfuur voor mijn kleerkast gestaan om te beslissen wat ik moest aandoen. Sexy rok en hoge laarzen? Klassieke broek en klassieke trui? Jeans en coltrui? Haren los in de wind, klassiek opgestoken of 2 lieve vlechtjes?
En dan te denken dat de meerderheid van de mannen aan de vergadertafel vanmiddag homo’s zijn...
Dus uiteindelijk gekozen voor glanzende nachtblauwe broek waar mijn kwabbige hormonenbuik (excuses, excuses ... maar er liggen hier wel overblijfselen van 2 croissants op mijn bureau) niet te veel in te zien is en zacht wit truitje. Lief en klassiek. Ik zal het van mijn fabuleuze verstand en dossierkennis moeten hebben om mijn job te redden.
Zucht...
21.11.04
een zondagnamiddag
Ik zit al een tijdje te tokkelen op de computer en vraag me af of ik een hilarisch stukje zou schrijven of gewoon mijn gedachten op papier probeer te zetten.
Maar die gedachten zijn niet echt vrolijk en optimistisch en dan vraag ik me af of door ze neer te schrijven ik mezelf niet te veel begin te wentelen in het verdriet en de depressiviteit. En of ik niet beter mezelf oppep en nog iets constructiefs ga doen op deze sombere zondag.
Als ik naar buiten kijk ziet het er nochthans helemaal niet somber uit. Het is vrieskoud, maar de lucht is strakblauw en de herfst toont zijn meest prachtige kleuren.
Maar binnen in mijn hoofd is het wel somber. Van een hele periode van vrolijk optimisme begin ik weer te degraderen naar pessimisme en gedachten dat het allemaal de moeite niet waard is.
Uit ervaring weet ik dat deze gedachten wel weer verdwijnen, maar het is toch niet zo leuk. Daarom dat ik eigenlijk dit allemaal niet wil neerschrijven.
Het nieuws van twee dagen geleden over de miskraam van een goede vriendin, en nog veel meer het nieuws dat zij ook al zolang problemen hebben heeft de kraan van de somberheid volop opengedraait. En nochthans weet ik dat zij op dit ogenblik waarschijnlijk al volop bezig zijn met de toekomst, met verder leven, met verwerken. Dus is het stupide dat ik hier ondersteboven ben van het nieuws en het niet geplaatst krijg.
Voor de eerste keer trouwens krijg ik iets niet geplaatst dat anderen overkomt. Dat mijn eigen problemen soms moeilijk in een aangepast kadertje geplaatst worden is begrijpelijk voor mij, maar meestal trok ik mij de problemen van anderen niet zo erg aan. Ik kon ze makkellijk vergeten en met mijn eigen leventje verder doen.
Maar het feit dat deze lieve mensen gelijkaardige situaties meegemaakt hebben als wij en dat ze ervoor gekozen hebben om het allemaal alleen te dragen .... pffffffffff. Uiteraard is het hun eigen keuze. Ik kan ik me niet voorstellen dat ik de voorbije jaren overleefd zou hebben zonder dat onze omgeving er was om me op te vangen, of om gewoon rekening met me te houden. Maar wat ik geleerd heb is dat iedereen deze toestanden op zijn eigen manier verwerkt.
En toch, het zal nu nooit meer hetzelfde zijn. We zullen een nieuw niveau van vriendschap ervaren. Zelfs zonder over dit hele gedoe te praten. We zullen elkaar anders zien. Niet dat dit slecht is. We zullen bepaalde dingen misschien kunnen delen, anderen niet. Maar we zullen het WETEN. En het gewoon weten is vaak al genoeg.
Ik zal waarschijnlijk ook minder zielig doen ten opzichte van hen. En dat is maar goed ook. Zieligeheid is een emotie die ik toch wil afleren.
En in de toekomst zal 1 van ons beide zwanger zijn voor de andere. Of zullen zij of wij een stap verder zitten in een eventueel adoptieproces. Maar ik kan me nu niet meer voorstellen dat dit mij verkeerd zou raken. Zoals ik er ook zeker van ben, dat het hen niet verkeerd zal raken.
Het is ontzettend raar, maar na jaren op verschillende internetfora, gemeenschappellijke IVF clubjes, patiëntenverenigingen en chatsessies met de www.vrouwen-die-IVF-doen.com, lijkt het wel alsof ik nu pas echte lotgenoten gevonden heb. Omdat ik ook andere dingen van hun leven ken? Omdat ze helemaal anders omgaan met deze materie? Omdat ze zijn wie ze zijn? Omdat ik weet dat we samen een toekomst delen?
Het idee dat deze mensen hetzelfde pijnlijke traject doorlopen als wij ... ik kan er niet van over.
Neerschrijven van deze gedachten helpt dus wel. Ik voel me alsof er toch alweer een deel van de berg die ik op mijn schouders draag aan het afbrokkelen is. Misschien volgt er later vandaag toch nog een grappigere noot.
Maar die gedachten zijn niet echt vrolijk en optimistisch en dan vraag ik me af of door ze neer te schrijven ik mezelf niet te veel begin te wentelen in het verdriet en de depressiviteit. En of ik niet beter mezelf oppep en nog iets constructiefs ga doen op deze sombere zondag.
Als ik naar buiten kijk ziet het er nochthans helemaal niet somber uit. Het is vrieskoud, maar de lucht is strakblauw en de herfst toont zijn meest prachtige kleuren.
Maar binnen in mijn hoofd is het wel somber. Van een hele periode van vrolijk optimisme begin ik weer te degraderen naar pessimisme en gedachten dat het allemaal de moeite niet waard is.
Uit ervaring weet ik dat deze gedachten wel weer verdwijnen, maar het is toch niet zo leuk. Daarom dat ik eigenlijk dit allemaal niet wil neerschrijven.
Het nieuws van twee dagen geleden over de miskraam van een goede vriendin, en nog veel meer het nieuws dat zij ook al zolang problemen hebben heeft de kraan van de somberheid volop opengedraait. En nochthans weet ik dat zij op dit ogenblik waarschijnlijk al volop bezig zijn met de toekomst, met verder leven, met verwerken. Dus is het stupide dat ik hier ondersteboven ben van het nieuws en het niet geplaatst krijg.
Voor de eerste keer trouwens krijg ik iets niet geplaatst dat anderen overkomt. Dat mijn eigen problemen soms moeilijk in een aangepast kadertje geplaatst worden is begrijpelijk voor mij, maar meestal trok ik mij de problemen van anderen niet zo erg aan. Ik kon ze makkellijk vergeten en met mijn eigen leventje verder doen.
Maar het feit dat deze lieve mensen gelijkaardige situaties meegemaakt hebben als wij en dat ze ervoor gekozen hebben om het allemaal alleen te dragen .... pffffffffff. Uiteraard is het hun eigen keuze. Ik kan ik me niet voorstellen dat ik de voorbije jaren overleefd zou hebben zonder dat onze omgeving er was om me op te vangen, of om gewoon rekening met me te houden. Maar wat ik geleerd heb is dat iedereen deze toestanden op zijn eigen manier verwerkt.
En toch, het zal nu nooit meer hetzelfde zijn. We zullen een nieuw niveau van vriendschap ervaren. Zelfs zonder over dit hele gedoe te praten. We zullen elkaar anders zien. Niet dat dit slecht is. We zullen bepaalde dingen misschien kunnen delen, anderen niet. Maar we zullen het WETEN. En het gewoon weten is vaak al genoeg.
Ik zal waarschijnlijk ook minder zielig doen ten opzichte van hen. En dat is maar goed ook. Zieligeheid is een emotie die ik toch wil afleren.
En in de toekomst zal 1 van ons beide zwanger zijn voor de andere. Of zullen zij of wij een stap verder zitten in een eventueel adoptieproces. Maar ik kan me nu niet meer voorstellen dat dit mij verkeerd zou raken. Zoals ik er ook zeker van ben, dat het hen niet verkeerd zal raken.
Het is ontzettend raar, maar na jaren op verschillende internetfora, gemeenschappellijke IVF clubjes, patiëntenverenigingen en chatsessies met de www.vrouwen-die-IVF-doen.com, lijkt het wel alsof ik nu pas echte lotgenoten gevonden heb. Omdat ik ook andere dingen van hun leven ken? Omdat ze helemaal anders omgaan met deze materie? Omdat ze zijn wie ze zijn? Omdat ik weet dat we samen een toekomst delen?
Het idee dat deze mensen hetzelfde pijnlijke traject doorlopen als wij ... ik kan er niet van over.
Neerschrijven van deze gedachten helpt dus wel. Ik voel me alsof er toch alweer een deel van de berg die ik op mijn schouders draag aan het afbrokkelen is. Misschien volgt er later vandaag toch nog een grappigere noot.
20.11.04
Narrow daylight
Narrow daylight entered my room
shining hours were brief
Winter is over
Summer is near
Are we stronger than we believe?
I walked through halls of reputation
among the infamous too
as the camera clings to the common thread
beyond all vanity
into a gaze to shoot you trough
Is the kindness we count upon
hidden in everyone?
I stepped out into a sunlit grove
although deep down I wished it would rain
washibg away all the sadness and tears
that will never fall so heavily again
Is the kindness we count upon
hidden in everyone?
I stood there in the salt spray air
Felt wind sweeping over my face
I ran through the rocks to the old
wooden cross
It's a place where I can find some peace
Narrow daylight entered my room
shining hours were brief
Winter is over
Summer is near
Are we stronger than we believe?
"Diana Krall"
shining hours were brief
Winter is over
Summer is near
Are we stronger than we believe?
I walked through halls of reputation
among the infamous too
as the camera clings to the common thread
beyond all vanity
into a gaze to shoot you trough
Is the kindness we count upon
hidden in everyone?
I stepped out into a sunlit grove
although deep down I wished it would rain
washibg away all the sadness and tears
that will never fall so heavily again
Is the kindness we count upon
hidden in everyone?
I stood there in the salt spray air
Felt wind sweeping over my face
I ran through the rocks to the old
wooden cross
It's a place where I can find some peace
Narrow daylight entered my room
shining hours were brief
Winter is over
Summer is near
Are we stronger than we believe?
"Diana Krall"
mindblowing
en toen in het tumult van de vrijdagavond, de vakbondsvergaderingen op het werk, de leuke vooruitzichten van de vriendin die langs zou komen vanavond voor some serious chatting is de wereld even blijven stil staan.
lieve vrienden waarvan we niet wisten dat ze lotgenoten waren hebben onze ergste vrees meegemaakt. Na jaren proberen toch zwanger om het dan te moeten afgeven net op het moment dat jullie het wereldkundig zouden maken.
het besef dat jullie misschien al even lang met dezelfde pijn rondlopen als wij en dat wij steeds op jullie konden steunen bij een ontgoocheling maar wij niet wisten dat jullie hetzelfde meemaakten doet mijn hart en verstand stil staan.
het gaat mijn nochthans redelijk uitgebreide verstand te boven. Het is zo groot dat ik het niet kan omvatten, niet kan bevatten.
ik wens jullie alles toe
ik ben er niet goed van
voor de eerste keer in 4 jaar gaat het eens niet om mij in mijn hoofd. Een nieuwe en niet zo leuke gewaarwording
ik denk aan jullie
de herfst is vandaag officieel begonnen hier
xxx
lieve vrienden waarvan we niet wisten dat ze lotgenoten waren hebben onze ergste vrees meegemaakt. Na jaren proberen toch zwanger om het dan te moeten afgeven net op het moment dat jullie het wereldkundig zouden maken.
het besef dat jullie misschien al even lang met dezelfde pijn rondlopen als wij en dat wij steeds op jullie konden steunen bij een ontgoocheling maar wij niet wisten dat jullie hetzelfde meemaakten doet mijn hart en verstand stil staan.
het gaat mijn nochthans redelijk uitgebreide verstand te boven. Het is zo groot dat ik het niet kan omvatten, niet kan bevatten.
ik wens jullie alles toe
ik ben er niet goed van
voor de eerste keer in 4 jaar gaat het eens niet om mij in mijn hoofd. Een nieuwe en niet zo leuke gewaarwording
ik denk aan jullie
de herfst is vandaag officieel begonnen hier
xxx
10.11.04
Vacuum
Ik leef momenteel een beetje in een vacuum wat betreft het onderhouden van mijn geschreven gedachten. Er is maar 1 schuldige en dat is werk werk werk. Dit is niet normaal voor iemand als ik die eigenlijk niet echt gek is van werken.
Maar we hebben de piekmomenten weer overleefd. net genoeg tijd vrij nu om mij voor te bereiden op het volgende piekmoment.
Na een kinderfestival afgelopen weekend (kindjes, balonnen, ouders en kindjes, lieve kindjes, schattige kindjes, schattige kindjes met balonnen, schattige kindjes met losgelaten balonnen, idiote ik op een stoel op een tafel aan het springen naar de losgelaten balonnen) naar het Sinterklaasfeest binnen een aantal weken. Ik heb al mijn lieve collega's die er van uitgaan dat ik dit ga coördineren (ja, sinds de ontslagperikelen ben ik de nieuwe "geef het maar aan haar,zij lost het wel op" geworden) al lik op stuk gegeven dat ik NO WAY de grote organisator ga zijn achter het Heilige Man programma waar werknemers met kinderen op uitgenodigd worden en allemaal leuke cadeautjes mogen kiezen en bla bla bla bla .....
Dat is een zondag die ik NIET op het werk ga doorbrengen.
Naast werkperikelen is er niet veel aan het gebeuren met mijn eigenste ikje. Heb ondertussen 3 sessies bij ons Sabientje achter de rug en slik nog braafjes elke dag mijn homeopatische korreltjes in. Ondertussen is mijn slikgedrag ook aangevuld met visolie capsules en spirulina capsules (algen). Als ik niet oppas krijg ik nog kieuwe als extra bonus ...
Natuurlijk, niet te vergeten, het foliumzuur dat al vier eeuwen en een dag mijn vaste bestelling is bij de apotheek om de hoek. Ik geef eerlijk toe dat ik niet steeds bij dezelfde apotheek ga (wat niet moeilijk is vermits wij er 5 op wandelafstand van ons huis hebben), om niet als een zielige probeerder over te komen. Of om niet de pillenslikker van de buurt te worden.
Het dieet lukt ook vrij aardig. Weinig witte koolhydraten, veel volkoren gedoe. Minimum aan suiker, minimum aan alcohol (woepie!!!!) en geen koffie.
Relaxen en voldoende slaap komt er niet echt van, maar daar probeer ik de komende dagen verandering in te brengen want ik ben heerlijk thuis tot en met zondag.
Thuis, wat valt er daar over te vertellen? Hiep hiep hoera .. mijn moederinstinct is weer even gesust want heb een nieuw fornuis. Zo'n echt, vrijstaand, groot, 5 gasbekkens (met wokbrander), enorme oven, italiaans design, in "den inox". Alleen staat het momenteel als een tang op een varken omdat de rest van mijn 'degelijke eiken vlaamse keuken' er niet bij past. Dus langzaamaan gaan we ook onze keuken aanpakken en er iets nieuws van maken, ook al was dat pas voor binnen een paar jaar gepland. Maar ik kan weer koken naar hart en ziel!
Wat betreft de zwangere omgeving: niet veel nieuws. L. staat op springen, nog een drietal weekjes en de wereld heeft er weer een superkind bij (uiteraard super, vermits ik ahum ahum ahum de meter wordt). Het meterdekentje dat ik aan het naaien ben is bijna klaar. A. zal onhdertussen ook al wat buitenmaatse proporties aangenomen hebben, maar ik moet bekennen dat ik ze al lang niet meer gezien heb. Ik schaam me hier een beetje over en het schuldgevoel begint af en toe de kop op te steken. Maar ik weet dat zij het probeert te begrijpen en dat ze hier flink meeleest en dat ze hopelijk ook beseft dat het allemaal wel in orde komt, ook al lijkt het soms een beetje veraf. Ik mis mijn petekindje wel heel hard ... maar misschien zal hij het later ook begrijpen. De E. die hard aan het proberen is voor een tweede zit momenteel in het buitenland te proberen denk ik.
De mama's dan. Dank Y. voor het doorsturen van de meest leuke foto's! Jullie zien er ontzettend gelukkig uit en daar ben ik blij om. M. en S. zijn 2 uiterst schattige kindjes. Doet me zin krijgen om jullie weer eens in levende lijve te zien.
De afrikaantjes. Ook daar hoor ik alleen maar positief nieuws. Als jullie meelezen, doe de afrikaanse kindjes mijn groeten.
Voila, een kleine update van het leven in vacuum, voor al mijn trouwe fans.
Een mindere noot hier helemaal onderaan. Ik denk heel hard aan Tricky en Anke. Ik hoop dat de stilte gewoon betekend dat ze helemaal ondersteboven zijn van het goede nieuws en niet dat ze van twintig hoog naar beneden gestort zijn wegens alweer slecht nieuws. Als ik er kan zijn voor jullie (die val van 20 verdiepingen heb ik op 1 of andere manier overleefd) dan gillen jullie maar even door cyberspace xxx
Maar we hebben de piekmomenten weer overleefd. net genoeg tijd vrij nu om mij voor te bereiden op het volgende piekmoment.
Na een kinderfestival afgelopen weekend (kindjes, balonnen, ouders en kindjes, lieve kindjes, schattige kindjes, schattige kindjes met balonnen, schattige kindjes met losgelaten balonnen, idiote ik op een stoel op een tafel aan het springen naar de losgelaten balonnen) naar het Sinterklaasfeest binnen een aantal weken. Ik heb al mijn lieve collega's die er van uitgaan dat ik dit ga coördineren (ja, sinds de ontslagperikelen ben ik de nieuwe "geef het maar aan haar,zij lost het wel op" geworden) al lik op stuk gegeven dat ik NO WAY de grote organisator ga zijn achter het Heilige Man programma waar werknemers met kinderen op uitgenodigd worden en allemaal leuke cadeautjes mogen kiezen en bla bla bla bla .....
Dat is een zondag die ik NIET op het werk ga doorbrengen.
Naast werkperikelen is er niet veel aan het gebeuren met mijn eigenste ikje. Heb ondertussen 3 sessies bij ons Sabientje achter de rug en slik nog braafjes elke dag mijn homeopatische korreltjes in. Ondertussen is mijn slikgedrag ook aangevuld met visolie capsules en spirulina capsules (algen). Als ik niet oppas krijg ik nog kieuwe als extra bonus ...
Natuurlijk, niet te vergeten, het foliumzuur dat al vier eeuwen en een dag mijn vaste bestelling is bij de apotheek om de hoek. Ik geef eerlijk toe dat ik niet steeds bij dezelfde apotheek ga (wat niet moeilijk is vermits wij er 5 op wandelafstand van ons huis hebben), om niet als een zielige probeerder over te komen. Of om niet de pillenslikker van de buurt te worden.
Het dieet lukt ook vrij aardig. Weinig witte koolhydraten, veel volkoren gedoe. Minimum aan suiker, minimum aan alcohol (woepie!!!!) en geen koffie.
Relaxen en voldoende slaap komt er niet echt van, maar daar probeer ik de komende dagen verandering in te brengen want ik ben heerlijk thuis tot en met zondag.
Thuis, wat valt er daar over te vertellen? Hiep hiep hoera .. mijn moederinstinct is weer even gesust want heb een nieuw fornuis. Zo'n echt, vrijstaand, groot, 5 gasbekkens (met wokbrander), enorme oven, italiaans design, in "den inox". Alleen staat het momenteel als een tang op een varken omdat de rest van mijn 'degelijke eiken vlaamse keuken' er niet bij past. Dus langzaamaan gaan we ook onze keuken aanpakken en er iets nieuws van maken, ook al was dat pas voor binnen een paar jaar gepland. Maar ik kan weer koken naar hart en ziel!
Wat betreft de zwangere omgeving: niet veel nieuws. L. staat op springen, nog een drietal weekjes en de wereld heeft er weer een superkind bij (uiteraard super, vermits ik ahum ahum ahum de meter wordt). Het meterdekentje dat ik aan het naaien ben is bijna klaar. A. zal onhdertussen ook al wat buitenmaatse proporties aangenomen hebben, maar ik moet bekennen dat ik ze al lang niet meer gezien heb. Ik schaam me hier een beetje over en het schuldgevoel begint af en toe de kop op te steken. Maar ik weet dat zij het probeert te begrijpen en dat ze hier flink meeleest en dat ze hopelijk ook beseft dat het allemaal wel in orde komt, ook al lijkt het soms een beetje veraf. Ik mis mijn petekindje wel heel hard ... maar misschien zal hij het later ook begrijpen. De E. die hard aan het proberen is voor een tweede zit momenteel in het buitenland te proberen denk ik.
De mama's dan. Dank Y. voor het doorsturen van de meest leuke foto's! Jullie zien er ontzettend gelukkig uit en daar ben ik blij om. M. en S. zijn 2 uiterst schattige kindjes. Doet me zin krijgen om jullie weer eens in levende lijve te zien.
De afrikaantjes. Ook daar hoor ik alleen maar positief nieuws. Als jullie meelezen, doe de afrikaanse kindjes mijn groeten.
Voila, een kleine update van het leven in vacuum, voor al mijn trouwe fans.
Een mindere noot hier helemaal onderaan. Ik denk heel hard aan Tricky en Anke. Ik hoop dat de stilte gewoon betekend dat ze helemaal ondersteboven zijn van het goede nieuws en niet dat ze van twintig hoog naar beneden gestort zijn wegens alweer slecht nieuws. Als ik er kan zijn voor jullie (die val van 20 verdiepingen heb ik op 1 of andere manier overleefd) dan gillen jullie maar even door cyberspace xxx
2.11.04
zo'n dagje
holadihé, ik ben er nog
geen tijd gehad om te obsessen over mezelf en mijn lijf en mijn word ik ooit mama geratel
geen tijd gehad om veel tijd aan mezelf te besteden, mijn gedachten en gevoelens te analyseren
vorige week is 1 van de directieleden die bij mij werkte ontslagen
morgen wanneer we terug beginnen werken na onze 4 weekenddagen vrees ik dat een andere collega van mij niet meer zal komen opdagen
komt ze wel dan wordt ze in december buitengesmeten
heb ook mijn vorige baas aan de lijn gehad (rillingen lopen nog steeds over mijn rug als ik aan haar denk)over wat er nu weer aan de hand was bij ons ....
de vakbonden zouden een actie moeten gehouden hebben tijdens de première in antwerpen maar heb er niets over gezien of gehoord
heb geen zin om morgen vrolijk naar het werk te gaan
heb ook geen zin om ander werk te gaan zoeken
mijn contract loopt nog tot juni, dus heb nog wel even
misschien toch overwegen om mijn gebazzel uit te geven
(heet van de naald: heb een vraag gekregen om mijn schrijfsels uit te geven ... best grappig)
op de koop toe kan ik me eigenlijk geen dag verlof veroorloven (en ik kan ook niet gaan werken, want 2 november is bij ons ook een officiële feestdag, dus gebouw is gesloten) omdat ik massief veel dingen moet afwerken tegen zondag
en tegen maandag de 15de vermits ik volgende week verlof neem om mijn keuken te schilderen
en naast dit alles is het vandaag verkiezingen in dat grote land aan de andere kant van het water. wat me toch een beetje zenuwachtig maakt.
heel erg zenuwachtig eigenlijk. en een beetje emotioneel
geen tijd gehad om te obsessen over mezelf en mijn lijf en mijn word ik ooit mama geratel
geen tijd gehad om veel tijd aan mezelf te besteden, mijn gedachten en gevoelens te analyseren
vorige week is 1 van de directieleden die bij mij werkte ontslagen
morgen wanneer we terug beginnen werken na onze 4 weekenddagen vrees ik dat een andere collega van mij niet meer zal komen opdagen
komt ze wel dan wordt ze in december buitengesmeten
heb ook mijn vorige baas aan de lijn gehad (rillingen lopen nog steeds over mijn rug als ik aan haar denk)over wat er nu weer aan de hand was bij ons ....
de vakbonden zouden een actie moeten gehouden hebben tijdens de première in antwerpen maar heb er niets over gezien of gehoord
heb geen zin om morgen vrolijk naar het werk te gaan
heb ook geen zin om ander werk te gaan zoeken
mijn contract loopt nog tot juni, dus heb nog wel even
misschien toch overwegen om mijn gebazzel uit te geven
(heet van de naald: heb een vraag gekregen om mijn schrijfsels uit te geven ... best grappig)
op de koop toe kan ik me eigenlijk geen dag verlof veroorloven (en ik kan ook niet gaan werken, want 2 november is bij ons ook een officiële feestdag, dus gebouw is gesloten) omdat ik massief veel dingen moet afwerken tegen zondag
en tegen maandag de 15de vermits ik volgende week verlof neem om mijn keuken te schilderen
en naast dit alles is het vandaag verkiezingen in dat grote land aan de andere kant van het water. wat me toch een beetje zenuwachtig maakt.
heel erg zenuwachtig eigenlijk. en een beetje emotioneel
26.10.04
De slachtoffers van Bittere Bitch spreken
Zoals ik gisteren al schreef is de bittere bitch in mij aan het slijten. En is Bittere Bitch een fenomeen dat niet door iedereen begrepen wordt. Zo kreeg ik vandaag een mailtje van een oude vriendin. 1 van de slachtoffers van Bittere Bitch.
Ik begrijp dat ze zich gekwetst voelt, want ik zou nooit aan de ontvangende kant van mijn bitterheid willen staan. Ik weet dat de dingen die ik in mijn bittere buien denk verschrikkelijk zijn, asociaal en gewoon niet mooi.
Maar, ik heb een tijd geleden ook beseft dat die bitterheid uit mijn lijf moet. En van de honderden opmerkingen die BB ooit gedacht heeft, heb ik er helaas eentje uitgesproken ten opzichte van die ene vriendin. Maar daarvoor had ik dan ook mijn blog opgestart. Om die bitterheid te kunnen ventileren. Lezen op eigen risico noemen ze dat dan. Maar toch, ik begrijp dat het niet makkelijk moet zijn om jezelf te herkennen in de bittere storm die soms losgelaten wordt.
Dus inderdaad... ik heb die ene vriendin echt te kort gedaan. Na 4 jaar onbegrepen onvruchtbaarheid (hip hip hoera, die mijlpaal komt er binnenkort ook aan voor ons) hebben zij eindelijk een ivf gedaan. En het was mirakels van begin tot einde. Uiteraard met de hoofdprijs der hoofdprijzen... een zwangerschap en ondertussen een zoon van een paar maanden oud.
En daar sta je dan. We waren met ons tweetjes zowat de enige overblijvers op dat stomme ‘ik probeer zwanger te worden en het lukt niet’ eiland. We waren geen ivf maatjes, want ik zat ondertussen al hoog en breed bij de gevorderden, maar toch... het was wij tegen de rest.
En ik wilde mijn ivf kennis delen. Ik ging er eerlijk gezegd van uit dat het zoals bij zo velen niet zomaar van de eerste keer zou lukken. Maar zowel zij als 1 van de andere overblijvers hadden op hetzelfde moment dat felbegeerde ticketje in de hand na 1 keertje ivf-en.
En ja, sorry, maar dan valt de hemel op je hoofd. Uiteraard ben ik blij geweest voor hen. Maar uiteraard, en lievekes... onderschat dit niet, ben ik razend geweest, stikjaloers, kwaad, triest, ontzet; heeft dit meer pijn gedaan dan iemand zich ooit kan voorstellen.
En op zo’n momenten zoek je naar de beste manier om jezelf te beschermen. En soms is dat gewoon doen alsof datgene wat pijn doet niet bestaat. Alsof er nooit die ene lotgenoot is geweest die er altijd voor me was, steeds attent een sms-je of telefoontje over had als het minder met me ging. Ik weet dat het niet getuigt van grote moed of dapperheid dat ik gekozen heb om te vluchten uit onze relatie.
Maar het is godverdomme zo moeilijk. Hoe kan je iemand recht in de ogen kijken en doen alsof er niets aan de hand is, terwijl je de meest lelijke dingen denkt en er binnenin je een vuur brandt dat al je organen doet smelten? Hoe kan je de vrolijke, lieve vriendin van vroeger zijn als dat ene ding wat haar zo gelukkig maakt nu net het ene ding is waar ik zo hard naar hunker?
Jezus... ik ben al blij dat het me lukt om normaal om te gaan met de zwangerschap van L. die nu op het einde loopt. Dat ik zonder al te veel pijn en eigenlijk met vertedering kan kijken naar de voorbereidingen. Naar het ontcijferen van de werking van de nieuwe maxi cosi, naar het in elkaar proberen steken van de buggy, naar het ouderlijke geluk dat als een nevel rond hun huisje hangt.
Want ook dat is niet altijd evident. Het zelf onvruchtbaar zijn en proberen te bestaan in een wereld vol zwangere buiken en kleine kinderen is gewoon moeilijk. Er zullen best vrouwen zijn die hier geen probleem mee hebben. Maar bij mij werkt het zo niet.
Ik doe elke dag mijn best om te overleven en het spijt me dat ik daardoor soms mensen tegen de schenen stamp. Maar lieverds, geef het tijd. Hecht niet teveel waarde aan de razernijen van BB. Het is stoom die afgelaten moet worden, meer niet. Geniet van jullie geluk... en ergens op het pad naar weet ik veel waar zullen we elkaar weer tegenkomen. Zeker weten.
Want ik wens het niemand toe, de gevoelens die mij het laatste jaar overspoeld hebben, de gevoelens van machteloosheid, van woede, van frustratie, van mislukking. En laat me deze gevoelens alstublieft verwerken op mijn manier. Weet dat ik jullie nooit heb willen kwetsen, maar dat het niet makkelijk is om deze weg af te leggen.
Ik begrijp dat ze zich gekwetst voelt, want ik zou nooit aan de ontvangende kant van mijn bitterheid willen staan. Ik weet dat de dingen die ik in mijn bittere buien denk verschrikkelijk zijn, asociaal en gewoon niet mooi.
Maar, ik heb een tijd geleden ook beseft dat die bitterheid uit mijn lijf moet. En van de honderden opmerkingen die BB ooit gedacht heeft, heb ik er helaas eentje uitgesproken ten opzichte van die ene vriendin. Maar daarvoor had ik dan ook mijn blog opgestart. Om die bitterheid te kunnen ventileren. Lezen op eigen risico noemen ze dat dan. Maar toch, ik begrijp dat het niet makkelijk moet zijn om jezelf te herkennen in de bittere storm die soms losgelaten wordt.
Dus inderdaad... ik heb die ene vriendin echt te kort gedaan. Na 4 jaar onbegrepen onvruchtbaarheid (hip hip hoera, die mijlpaal komt er binnenkort ook aan voor ons) hebben zij eindelijk een ivf gedaan. En het was mirakels van begin tot einde. Uiteraard met de hoofdprijs der hoofdprijzen... een zwangerschap en ondertussen een zoon van een paar maanden oud.
En daar sta je dan. We waren met ons tweetjes zowat de enige overblijvers op dat stomme ‘ik probeer zwanger te worden en het lukt niet’ eiland. We waren geen ivf maatjes, want ik zat ondertussen al hoog en breed bij de gevorderden, maar toch... het was wij tegen de rest.
En ik wilde mijn ivf kennis delen. Ik ging er eerlijk gezegd van uit dat het zoals bij zo velen niet zomaar van de eerste keer zou lukken. Maar zowel zij als 1 van de andere overblijvers hadden op hetzelfde moment dat felbegeerde ticketje in de hand na 1 keertje ivf-en.
En ja, sorry, maar dan valt de hemel op je hoofd. Uiteraard ben ik blij geweest voor hen. Maar uiteraard, en lievekes... onderschat dit niet, ben ik razend geweest, stikjaloers, kwaad, triest, ontzet; heeft dit meer pijn gedaan dan iemand zich ooit kan voorstellen.
En op zo’n momenten zoek je naar de beste manier om jezelf te beschermen. En soms is dat gewoon doen alsof datgene wat pijn doet niet bestaat. Alsof er nooit die ene lotgenoot is geweest die er altijd voor me was, steeds attent een sms-je of telefoontje over had als het minder met me ging. Ik weet dat het niet getuigt van grote moed of dapperheid dat ik gekozen heb om te vluchten uit onze relatie.
Maar het is godverdomme zo moeilijk. Hoe kan je iemand recht in de ogen kijken en doen alsof er niets aan de hand is, terwijl je de meest lelijke dingen denkt en er binnenin je een vuur brandt dat al je organen doet smelten? Hoe kan je de vrolijke, lieve vriendin van vroeger zijn als dat ene ding wat haar zo gelukkig maakt nu net het ene ding is waar ik zo hard naar hunker?
Jezus... ik ben al blij dat het me lukt om normaal om te gaan met de zwangerschap van L. die nu op het einde loopt. Dat ik zonder al te veel pijn en eigenlijk met vertedering kan kijken naar de voorbereidingen. Naar het ontcijferen van de werking van de nieuwe maxi cosi, naar het in elkaar proberen steken van de buggy, naar het ouderlijke geluk dat als een nevel rond hun huisje hangt.
Want ook dat is niet altijd evident. Het zelf onvruchtbaar zijn en proberen te bestaan in een wereld vol zwangere buiken en kleine kinderen is gewoon moeilijk. Er zullen best vrouwen zijn die hier geen probleem mee hebben. Maar bij mij werkt het zo niet.
Ik doe elke dag mijn best om te overleven en het spijt me dat ik daardoor soms mensen tegen de schenen stamp. Maar lieverds, geef het tijd. Hecht niet teveel waarde aan de razernijen van BB. Het is stoom die afgelaten moet worden, meer niet. Geniet van jullie geluk... en ergens op het pad naar weet ik veel waar zullen we elkaar weer tegenkomen. Zeker weten.
Want ik wens het niemand toe, de gevoelens die mij het laatste jaar overspoeld hebben, de gevoelens van machteloosheid, van woede, van frustratie, van mislukking. En laat me deze gevoelens alstublieft verwerken op mijn manier. Weet dat ik jullie nooit heb willen kwetsen, maar dat het niet makkelijk is om deze weg af te leggen.
25.10.04
Accu: (accumulator) (Lat.) m. (-toren, -s).
Ben dus vorige week naar een accupuncturiste/homeopathe geweest. Na het beginnen lezen van The Infertility Cure heb ik besloten eindelijk eens een afspraak te maken. Het boek is ontzettend leerzaam als je into this kind of thing bent.
De schrijfster gaat uit van het feit dat als er anatomisch niets mis is met de vrouw en er bij de man geen verminderde vruchtbaarheid gevonden is, dat er dan geen enkele reden is waarom er geen zwangerschap bekomen kan worden. Zoals in zovele oosterse filosofieën gaat het allemaal over evenwicht en balans. En eerlijk gezegd .. dat klink nog niet zo stom. De voorbije 3 jaar hebben mijn evenwicht en balans serieus verstoord. Wat zich nu uit in een cyclus from hell.
Ok, dus ikke naar ons Sabientje (dit wordt de naam voor deze externe kracht die mijn lijf weer in balans moet krijgen). Nadat Emma haar had goedgekeurd was het vorige week mijn beurt om eens langs te gaan.
Het was ... fascinerend. Ze was zelf niet zo spraakzaam, maar stelde ontzettend veel vragen die op het eerste zicht niet altijd verband hielden met mijn lijf. Na een eerste onderzoekende gesprek gingen de vragen door terwijl ik rustig op de behandeltafel lag met naaldjes die overal uitstaken (je voelt daar dus helemaal niets van). Blijkbaar had ze na de vragenronde reeds een eerste conclusie getrokken, want buiten terugkerende naaldjesbehandeling heeft ze mij ook een homeopathische kuur voorgeschreven. Ik smelt dus de laatste 3 dagen bolletjes tinctuur van Sepia onder mijn tong. Sepia wordt als ik het net mag geloven toegepast voor volgende “kwalen”
Toepassing
- - Overgangsklachten;
- nervositeit;
- depressie;
- chronische ontstekingsprocessen van de inwendige vrouwelijke geslachtsorganen;
- huidontstekingen die met blaasjesvorming
- overmatig transpireren;
- lichte leverontstekingen.
Bij katten wordt sepia in verband gebracht met baarmoederproblemen ....
En bij paarden verbetert het de functies van de vrouwelijke geslachtsorganen ...
Ik ben dus ontzettend benieuwd wat en hoe. Ons Sabientje heeft nog niet door dat ik haar de volgende keren de oren van het hoofd ga vragen, maar daar leert ook zij wel mee leven.
De schrijfster gaat uit van het feit dat als er anatomisch niets mis is met de vrouw en er bij de man geen verminderde vruchtbaarheid gevonden is, dat er dan geen enkele reden is waarom er geen zwangerschap bekomen kan worden. Zoals in zovele oosterse filosofieën gaat het allemaal over evenwicht en balans. En eerlijk gezegd .. dat klink nog niet zo stom. De voorbije 3 jaar hebben mijn evenwicht en balans serieus verstoord. Wat zich nu uit in een cyclus from hell.
Ok, dus ikke naar ons Sabientje (dit wordt de naam voor deze externe kracht die mijn lijf weer in balans moet krijgen). Nadat Emma haar had goedgekeurd was het vorige week mijn beurt om eens langs te gaan.
Het was ... fascinerend. Ze was zelf niet zo spraakzaam, maar stelde ontzettend veel vragen die op het eerste zicht niet altijd verband hielden met mijn lijf. Na een eerste onderzoekende gesprek gingen de vragen door terwijl ik rustig op de behandeltafel lag met naaldjes die overal uitstaken (je voelt daar dus helemaal niets van). Blijkbaar had ze na de vragenronde reeds een eerste conclusie getrokken, want buiten terugkerende naaldjesbehandeling heeft ze mij ook een homeopathische kuur voorgeschreven. Ik smelt dus de laatste 3 dagen bolletjes tinctuur van Sepia onder mijn tong. Sepia wordt als ik het net mag geloven toegepast voor volgende “kwalen”
Toepassing
- - Overgangsklachten;
- nervositeit;
- depressie;
- chronische ontstekingsprocessen van de inwendige vrouwelijke geslachtsorganen;
- huidontstekingen die met blaasjesvorming
- overmatig transpireren;
- lichte leverontstekingen.
Bij katten wordt sepia in verband gebracht met baarmoederproblemen ....
En bij paarden verbetert het de functies van de vrouwelijke geslachtsorganen ...
Ik ben dus ontzettend benieuwd wat en hoe. Ons Sabientje heeft nog niet door dat ik haar de volgende keren de oren van het hoofd ga vragen, maar daar leert ook zij wel mee leven.
Katflap
Onze kater is sinds afgelopen weekend de trotse eigenaar van een eigen deurtje in de keukendeur. Allemaal goed en wel, maar onze kroost weigert daar gebruik van te maken. Het is namelijk oneindig veel makkelijker om gewoon je strot open te zetten, een klaaglijk miauwen voort te brengen zodat onze trommelvliezen barsten en met opzettelijk zielige katte-oogjes aan het raam te gaan zitten, zodat onze weerstand smelt. En we dus gewoon weeral de deur of venster open zetten of ... stel je dit voor ... het kattenluik zelf openduwen zodat meneer rustig naar buiten kan stappen.
Dit herhaalt zich gedurende de nacht nog een paar keer. En wij komen daarvoor uit ons bed, echt waar.
Dat doet mij vermoeden dat opvoeden niet altijd even makkelijk is en dat het heel erg nobel is om aan zo’n babyproject te beginnen vol goede voornemens en principes. In realiteit krijg je waarschijnlijk wel eens het deksel op de neus (of de katteflap op de snorharen).
Los van onze slecht opgevoede kater draait mijn twijfelende brein tegenwoordig weer eens overuren. Voornamelijk ’s morgens op de fiets op weg naar het werk. Het lukt me trouwens nog altijd niet om een kindervrij moment of parcours te bedenken. Kom ik de fietszitjes niet gevuld met kinderen tegen, dan wel de mama’s en papa’s met lege kinderzitjes. En tegenwoordig vooral papa’s met buggy’s. Denk dat er veel nieuwe mannen in mijn buurt wonen.
Dan denk ik dat P. en ik misschien helemaal niet klaar zijn voor kinderen. Nooit meer lang uitslapen op weekenddagen, nooit meer bewust niets doen, terwijl de afwas torenhoog gestapeld is, we geen kreukvrije kleren meer hebben en alle planten aan het doodgaan zijn door gebrek aan water. Zie ik dat wel zitten om mijn hele leven te laten draaien rond iemand anders? Om er altijd te zijn voor dat leventje? Om in een routine te vervallen van crèche, onthaalmoeders, werk, opvang op school .....
Maar dan denk ik ook dat dat gewoon excuses zijn die mijn ontgoochelde brein tevoorschijn tovert. Om toch te kunnen zeggen dat we het eigenlijk niet zooooo erg vinden dat er geen kindjes in ons gezin zijn.
Het is natuurlijk ook zo, dat als kinderen krijgen te lang begint te duren, je gewoon overdreven veel tijd hebt om je keuze in vraag te stellen. Wanneer je kort na het stoppen met de pil zwanger raakt, dan komt het niet meer in je op om de situatie in vraag te stellen. Wat waarschijnlijk veel beter is voor je geestelijke gezondheid.
Los van de twijfels of deze oermoeder eigenlijk wel mama wil worden, heb ik het gevoel dat mijn bitterheid aan het slijten is. Ik heb geen energie meer om in Bittere Bitch te steken. Toch niet full time. Ik heb nog wel wat personen in mijn omgeving die juist datgene kunnen zeggen dat Bittere Bitch tot leven wekt. Helaas zijn dit meestal mensen die ik best wel graag heb en weet ik dat ze het uit de goedheid van hun hart zeggen , bla bla bla bla bla ....
En het zijn raar maar waar, juist de mensen die ik graag heb (en waarvan ik verwacht dat zij mij graag hebben) die mijn bitterheid het minst begrijpen. Waar ik me bewust inhou om Bittere Bitch volledig los te laten omdat ze het gewoon niet begrijpen ...
Ik weet dat Bittere Bitch vaak zeer kwetsende opmerkingen kan maken (bij de opmerking dat iemand mij haar zwangerschap nog niet wou vertellen omdat we met verlof waren en ze mijn verlof niet wilden verprutsen .... springt Bittere Bitch in actie om te antwoorden “dus verpest je nu maar direct mijn hele leven?”). Dus laat ik haar meestal enkel razen in mijn hoofd. Wat ook niet gezond is. Maar mag ik erop vertrouwen dat de mensen mij nog graag gaan hebben als ik ze met een paar welgemikte opmerkingen de grond in hamer?
Moeten mensen dat zo maar begrijpen, omdat ik nu toevallig niet zwanger raak?
Ja en nee waarschijnlijk.
Ja, het is een feit dat mensen die het allemaal zelf meegemaakt hebben beter omkunnen met deze bittere opmerkingen. Omdat ze weten vanwaar het komt. Omdat ze weten dat niet zwanger worden je raakt in een deel van je wezen dat zo ontzettend veel pijn doet. Omdat ze weten dat deze bittere opmerkingen een schreeuw naar de buitenwereld zijn, een schreeuw om hulp, om begrip, om een troostend woord, om een manier om van deze pijn af te raken.
Nee, bitter zijn is niet de beste oplossing om deze pijn te doen ophouden. Maar het is soms zo makkelijk. En in periodes waar de pijn alles overheerst doet het deugd om opmerkingen te pareren met je bittere zwaardslagen. Maar waarschijnlijk is het maar goed dat deze zwaardslagen enkel in je eigen hoofd inhakken, want ze doen meer slecht dan goed wat betreft vriendschappen. Denk ik dan toch ...
Los van dit alles heb ik de laatste dagen ook aan Anke en Tricky gedacht. Hoe gaat het met jullie? Nood aan een welgemeende proficiat of eerder wat gezelschap nodig van Bittere Bitch? Jullie weten dat ik het weinige dat ik kan doen, wil doen om “alles weer beter te maken”? Of dat ik met plezier zal meefeesten als jullie deze keer goed nieuws te melden hebben. Misschien hierbij zeggen dat ik met geen mogelijkheid mails beantwoord krijg via mijn hotmailadres. Maar dat ik dus meegeduimd heb de afgelopen dagen. Ik hoop snel goed nieuws van jullie te horen.
Dit herhaalt zich gedurende de nacht nog een paar keer. En wij komen daarvoor uit ons bed, echt waar.
Dat doet mij vermoeden dat opvoeden niet altijd even makkelijk is en dat het heel erg nobel is om aan zo’n babyproject te beginnen vol goede voornemens en principes. In realiteit krijg je waarschijnlijk wel eens het deksel op de neus (of de katteflap op de snorharen).
Los van onze slecht opgevoede kater draait mijn twijfelende brein tegenwoordig weer eens overuren. Voornamelijk ’s morgens op de fiets op weg naar het werk. Het lukt me trouwens nog altijd niet om een kindervrij moment of parcours te bedenken. Kom ik de fietszitjes niet gevuld met kinderen tegen, dan wel de mama’s en papa’s met lege kinderzitjes. En tegenwoordig vooral papa’s met buggy’s. Denk dat er veel nieuwe mannen in mijn buurt wonen.
Dan denk ik dat P. en ik misschien helemaal niet klaar zijn voor kinderen. Nooit meer lang uitslapen op weekenddagen, nooit meer bewust niets doen, terwijl de afwas torenhoog gestapeld is, we geen kreukvrije kleren meer hebben en alle planten aan het doodgaan zijn door gebrek aan water. Zie ik dat wel zitten om mijn hele leven te laten draaien rond iemand anders? Om er altijd te zijn voor dat leventje? Om in een routine te vervallen van crèche, onthaalmoeders, werk, opvang op school .....
Maar dan denk ik ook dat dat gewoon excuses zijn die mijn ontgoochelde brein tevoorschijn tovert. Om toch te kunnen zeggen dat we het eigenlijk niet zooooo erg vinden dat er geen kindjes in ons gezin zijn.
Het is natuurlijk ook zo, dat als kinderen krijgen te lang begint te duren, je gewoon overdreven veel tijd hebt om je keuze in vraag te stellen. Wanneer je kort na het stoppen met de pil zwanger raakt, dan komt het niet meer in je op om de situatie in vraag te stellen. Wat waarschijnlijk veel beter is voor je geestelijke gezondheid.
Los van de twijfels of deze oermoeder eigenlijk wel mama wil worden, heb ik het gevoel dat mijn bitterheid aan het slijten is. Ik heb geen energie meer om in Bittere Bitch te steken. Toch niet full time. Ik heb nog wel wat personen in mijn omgeving die juist datgene kunnen zeggen dat Bittere Bitch tot leven wekt. Helaas zijn dit meestal mensen die ik best wel graag heb en weet ik dat ze het uit de goedheid van hun hart zeggen , bla bla bla bla bla ....
En het zijn raar maar waar, juist de mensen die ik graag heb (en waarvan ik verwacht dat zij mij graag hebben) die mijn bitterheid het minst begrijpen. Waar ik me bewust inhou om Bittere Bitch volledig los te laten omdat ze het gewoon niet begrijpen ...
Ik weet dat Bittere Bitch vaak zeer kwetsende opmerkingen kan maken (bij de opmerking dat iemand mij haar zwangerschap nog niet wou vertellen omdat we met verlof waren en ze mijn verlof niet wilden verprutsen .... springt Bittere Bitch in actie om te antwoorden “dus verpest je nu maar direct mijn hele leven?”). Dus laat ik haar meestal enkel razen in mijn hoofd. Wat ook niet gezond is. Maar mag ik erop vertrouwen dat de mensen mij nog graag gaan hebben als ik ze met een paar welgemikte opmerkingen de grond in hamer?
Moeten mensen dat zo maar begrijpen, omdat ik nu toevallig niet zwanger raak?
Ja en nee waarschijnlijk.
Ja, het is een feit dat mensen die het allemaal zelf meegemaakt hebben beter omkunnen met deze bittere opmerkingen. Omdat ze weten vanwaar het komt. Omdat ze weten dat niet zwanger worden je raakt in een deel van je wezen dat zo ontzettend veel pijn doet. Omdat ze weten dat deze bittere opmerkingen een schreeuw naar de buitenwereld zijn, een schreeuw om hulp, om begrip, om een troostend woord, om een manier om van deze pijn af te raken.
Nee, bitter zijn is niet de beste oplossing om deze pijn te doen ophouden. Maar het is soms zo makkelijk. En in periodes waar de pijn alles overheerst doet het deugd om opmerkingen te pareren met je bittere zwaardslagen. Maar waarschijnlijk is het maar goed dat deze zwaardslagen enkel in je eigen hoofd inhakken, want ze doen meer slecht dan goed wat betreft vriendschappen. Denk ik dan toch ...
Los van dit alles heb ik de laatste dagen ook aan Anke en Tricky gedacht. Hoe gaat het met jullie? Nood aan een welgemeende proficiat of eerder wat gezelschap nodig van Bittere Bitch? Jullie weten dat ik het weinige dat ik kan doen, wil doen om “alles weer beter te maken”? Of dat ik met plezier zal meefeesten als jullie deze keer goed nieuws te melden hebben. Misschien hierbij zeggen dat ik met geen mogelijkheid mails beantwoord krijg via mijn hotmailadres. Maar dat ik dus meegeduimd heb de afgelopen dagen. Ik hoop snel goed nieuws van jullie te horen.
21.10.04
Een mededeling van het management
Ok baarmoeder, eierstokken en eileiders. Hypothalamus, lever en nieren. Fabrieken van hormonen, slijm en bloed. Luister goed! Vanavond worden jullie geëvalueerd door een externe firma. Het slecht samenwerken van deze departementen dat nog nooit geresulteerd heeft in een afgewerkt product moet gedaan zijn. Gedaan met de excuses over slechte leveringen, planningen en stress op de werkvloer. In deze dagelijks veranderende economische samenleving moet er efficiënt gewerkt worden met als enige doel dat afgewerkte product dat van de band moet rollen. De externe firma die jullie assesment gaat uitvoeren zal niet lijken op eender welke externe dienst waar we in dit bedrijf al kennis mee gemaakt hebben in het verleden. Deze outsourcing zal vreemd aanvoelen. Er zullen ons vreemde dingen gevraagd worden.
Ik weet dat vorige assesments gebeurden met een radiografische doorlichting van de baarmoeder en eierstokken afdeling. Deze departementen hebben bewezen dat er met hun werking an sich niets mis is. Bronnen van eerdere onderzoeken doen ons echter geloven dat er een groot tekort aan samenwerking en collegialiteit bestaat.
Deze nieuwe doorlichting zal het gevoel geven minder ingrijpend te zijn. Het zal voelen als een paar kleine speldenprikjes. Maar deze speldenprikjes zullen hopelijk grote gevolgen hebben voor de productiviteit van deze firma.
Drie en een half jaar proberen en nog kan dit bedrijf geen concrete resultaten voorleggen. Dit volledig biologisch, milieuverantwoord en intelligent management begrijpt er niets meer van. Het moet gedaan zijn met slechte resultaten, povere rapportering, onnodige lekkages en fouten in het productieproces.
Ik weet dat de verschillende departementen al verscheidene keren doorgelicht zijn en elk op zich goede resultaten kunnen neerleggen. Hypothalamus zorgt er voor dat de nodige waarden in hormonen op het eerste zicht gehaald worden. Hypothalamus heeft hiervoor ook bijscholing gekregen onder de vorm van osteopatische massages.
Eierstokken, ook jullie doen het werk dat gedaan moet worden. Onder hevige stimulatie van buitenaf hebben jullie bewezen dat jullie het werk aankunnen. Dat er verscheidene modellen tegelijkertijd aangemaakt kunnen worden en dat deze op het juiste moment verscheept worden. Mits een vertraging van een paar dagen die best door de vingers gezien kan worden
Het eileiderdepartement. Zoals jullie weten is deze firma begonnen met maar 1 werknemer in het eileiderdepartement. Helaas bestaat de mogelijkheid om een tweede eileider aan dit bedrijf toe te voegen niet. Er is ons echter door verscheidene bronnen bevestigd dat de werking van dit bedrijf niet te lijden kan hebben door maar 1 werknemer op deze post. Het feit dat deze werknemer niet op 2 plaatsen tegelijk kan zijn en er daardoor soms materiaal van de eierstok waarmee deze eileider niet communiceert verloren gaat is een spijtige zaak, maar niet te verhelpen (ook al zijn er zeer specifieke management theorieën die beweren dat 1 eileider zowel de linker als de rechter eierstok zou kunnen behandelen ...)
Hoe de werking van de interne dienst van de eileider het doet is ons momenteel niet helemaal duidelijk. Externe onderzoeken doen ons vermoeden dat er hier geen probleem is. Een zeer snelle doorlichting met gekleurd onderzoeksmateriaal bracht geen afwijkingen aan het licht.
Ons zorgenkindje de baarmoeder dan. Wij weten dat er hier maar sprake is van een part time werkkracht. Maar deze part time dienst heeft reeds bewezen meer dan voldoende uren te werken om een full time dienst aan te bieden. Intern onderzoek heeft ook hier geen speciale noden gevonden.
Er doen geruchten de ronde dat het niet kunnen op de markt brengen van een afgewerkt product volledig te wijten is aan onze leverancier van externe grondstoffen. Deze geruchten moeten dringend van de werkvloer verwijderd worden. Onze leverancier is vele malen doorgelicht en onderzocht en levert ons alleen de beste kwaliteit grondstoffen om een eindproduct van superieure afwerking mee te kunnen produceren.
Dit moet ons helaas doen besluiten dat het onze eigen werking is die ons belet om een afgewerkt product op de markt te brengen.
Ik weet dat velen van jullie de externe specialist die we vanavond gaan ontmoeten niet zullen betrouwen. Misschien komen er dingen aan het licht waar niet iedereen tevreden mee is. Misschien zijn er onderlinge factoren waar nog nooit iemand vragen bij gesteld heeft die ondermaats presteren. We weten het niet, maar het is wel de bedoeling dat we dit te weten komen.
Na deze externe doorlichting zullen er veranderingen en herschikkingen moeten doorgevoerd worden. Deze zullen niet altijd voor iedereen goed lijken (ja lever, ik weet dat jij geniet van de regelmatige aanvoer van alcohol grondstoffen, maar ik vrees dat uit de doorlichting zal blijken dat deze overvloed niet altijd de beste resultaten met zich meebrengt). We moeten in het oog blijven houden dat het niet gaat over het welzijn van 1 individu, maar dat we als bedrijf moeten samenwerken om dat beste, top of the bill, meest bekwame, superieur afgewerkte product nu eindelijk eens tijdig geassembleerd te krijgen zodat het 9 maand in de showroom kan staan blinken om dan door een tevreden koper mee naar huis genomen te worden.
Succes troepen, het management staat tot jullie dienst voor verdere vragen en opmerkingen
Ik weet dat vorige assesments gebeurden met een radiografische doorlichting van de baarmoeder en eierstokken afdeling. Deze departementen hebben bewezen dat er met hun werking an sich niets mis is. Bronnen van eerdere onderzoeken doen ons echter geloven dat er een groot tekort aan samenwerking en collegialiteit bestaat.
Deze nieuwe doorlichting zal het gevoel geven minder ingrijpend te zijn. Het zal voelen als een paar kleine speldenprikjes. Maar deze speldenprikjes zullen hopelijk grote gevolgen hebben voor de productiviteit van deze firma.
Drie en een half jaar proberen en nog kan dit bedrijf geen concrete resultaten voorleggen. Dit volledig biologisch, milieuverantwoord en intelligent management begrijpt er niets meer van. Het moet gedaan zijn met slechte resultaten, povere rapportering, onnodige lekkages en fouten in het productieproces.
Ik weet dat de verschillende departementen al verscheidene keren doorgelicht zijn en elk op zich goede resultaten kunnen neerleggen. Hypothalamus zorgt er voor dat de nodige waarden in hormonen op het eerste zicht gehaald worden. Hypothalamus heeft hiervoor ook bijscholing gekregen onder de vorm van osteopatische massages.
Eierstokken, ook jullie doen het werk dat gedaan moet worden. Onder hevige stimulatie van buitenaf hebben jullie bewezen dat jullie het werk aankunnen. Dat er verscheidene modellen tegelijkertijd aangemaakt kunnen worden en dat deze op het juiste moment verscheept worden. Mits een vertraging van een paar dagen die best door de vingers gezien kan worden
Het eileiderdepartement. Zoals jullie weten is deze firma begonnen met maar 1 werknemer in het eileiderdepartement. Helaas bestaat de mogelijkheid om een tweede eileider aan dit bedrijf toe te voegen niet. Er is ons echter door verscheidene bronnen bevestigd dat de werking van dit bedrijf niet te lijden kan hebben door maar 1 werknemer op deze post. Het feit dat deze werknemer niet op 2 plaatsen tegelijk kan zijn en er daardoor soms materiaal van de eierstok waarmee deze eileider niet communiceert verloren gaat is een spijtige zaak, maar niet te verhelpen (ook al zijn er zeer specifieke management theorieën die beweren dat 1 eileider zowel de linker als de rechter eierstok zou kunnen behandelen ...)
Hoe de werking van de interne dienst van de eileider het doet is ons momenteel niet helemaal duidelijk. Externe onderzoeken doen ons vermoeden dat er hier geen probleem is. Een zeer snelle doorlichting met gekleurd onderzoeksmateriaal bracht geen afwijkingen aan het licht.
Ons zorgenkindje de baarmoeder dan. Wij weten dat er hier maar sprake is van een part time werkkracht. Maar deze part time dienst heeft reeds bewezen meer dan voldoende uren te werken om een full time dienst aan te bieden. Intern onderzoek heeft ook hier geen speciale noden gevonden.
Er doen geruchten de ronde dat het niet kunnen op de markt brengen van een afgewerkt product volledig te wijten is aan onze leverancier van externe grondstoffen. Deze geruchten moeten dringend van de werkvloer verwijderd worden. Onze leverancier is vele malen doorgelicht en onderzocht en levert ons alleen de beste kwaliteit grondstoffen om een eindproduct van superieure afwerking mee te kunnen produceren.
Dit moet ons helaas doen besluiten dat het onze eigen werking is die ons belet om een afgewerkt product op de markt te brengen.
Ik weet dat velen van jullie de externe specialist die we vanavond gaan ontmoeten niet zullen betrouwen. Misschien komen er dingen aan het licht waar niet iedereen tevreden mee is. Misschien zijn er onderlinge factoren waar nog nooit iemand vragen bij gesteld heeft die ondermaats presteren. We weten het niet, maar het is wel de bedoeling dat we dit te weten komen.
Na deze externe doorlichting zullen er veranderingen en herschikkingen moeten doorgevoerd worden. Deze zullen niet altijd voor iedereen goed lijken (ja lever, ik weet dat jij geniet van de regelmatige aanvoer van alcohol grondstoffen, maar ik vrees dat uit de doorlichting zal blijken dat deze overvloed niet altijd de beste resultaten met zich meebrengt). We moeten in het oog blijven houden dat het niet gaat over het welzijn van 1 individu, maar dat we als bedrijf moeten samenwerken om dat beste, top of the bill, meest bekwame, superieur afgewerkte product nu eindelijk eens tijdig geassembleerd te krijgen zodat het 9 maand in de showroom kan staan blinken om dan door een tevreden koper mee naar huis genomen te worden.
Succes troepen, het management staat tot jullie dienst voor verdere vragen en opmerkingen
18.10.04
Prinsesje met de lange haren
Ik ben er weer. Op één of andere manier is het me weeral eens gelukt om op het dak van de wereld terecht te komen. Ik ben happy again. Ik kan er weer even tegen. De zon schijnt, de wolken zijn roze ... zalig!!!
Ok, ik heb ondertussen begrepen dat er diep binnenin mij een kern van intens verdriet zit. Verdriet omdat ik geen mama ben, verdriet omdat het ons niet lukt om dat kleine levende wezentje te maken onder ons tweetjes.
Het intense verdriet dat soms buiten zijn kern treed en mijn hele bloedsomloop besmet om op de raarste plaatsen in mijn lijf op te duiken en heel hard pijn te doen.
Maar er is gelukkig nog genoeg van de oorspronkelijke mij aanwezig om deze kern van verdriet op gepaste tijden weer te omringen met positieve gevoelens waar ik uit opgebouwd ben.
Waarom deze trieste kern weer tot handelbare en leefbare proporties gekrompen is weet ik ook niet. Ben er alleen zeer blij om. Er is blijkbaar een deel van mij keihard aan het vechten tegen de negatieve gevoelens die op de loer lagen de laatste tijd. Er is duidelijk een deel van mij dat zich vast voorgenomen heeft om terug de persoon te worden die met beide benen, voeten, armen, handen, oren en ogen positief in het leven staat. En het is een dapper deel van mij dat zich niet gewonnen geeft wanneer alle andere delen van mij weer in ellende vervallen zijn.
Ik heb er een weekend Parijs opzitten met vriendinnen en het was leuk. Bevrijdend ook, om met een mama, iemand in een relatief nieuwe relatie die nog moet beginnen denken aan kinderen en iemand in een hele lange relatie die het nooit over kinderen gehad heeft te kunnen lachen en kletsen over babynamen, babykwesties alsof we allemaal nog jaren voor de boeg hebben vooraleer we er echt mee geconfronteerd zullen worden.
Ook was het gevoel van “godverdomme, binnenkort is E zwanger van een tweede” ineens voorbij. Ik heb haar en de kosmische vruchtbaarheidsgoden toestemming gegeven om nummertje twee op de wereld te zetten. Als ze deze maand zwanger wordt ga ik toch even staan kijken van mijn inbreng in de zaak. Tot nu toe keek ik verschrikkellijk op tegen het moment dat E. Zou moeten vertellen dat ze zwanger is. En ik zal zeker de dag van het goede nieuws beëindigen met teveel wijn en teveel tranen, maar tant pis .... ik zie het wel zitten.
Het tweede kindje van E zal mij even dierbaar zijn als het eerste, gewoon omdat zij mij af en toe momenten gunt met nummertje 1 die mij zo ontzettend doen smelten (denk aan mezelf en kleine van bijna 2 in de zetel, gezellig tegen elkaar aangekropen een boekje lezen .... het was alsof de hele zetel bedolven was onder de stukken gesmolten hart). Ook al heeft elk van deze smeltende momenten een ontzettend bittere achterkant, toch doen ze me goed.
Momenteel voel ik me goed in mijn rol van suikertante, meter, toekomstige meter, gekke mevrouw in de straat die steeds de tijd vindt om te kletsen en spelen .... Het is een rol die me goed ligt omdat ik gewoon een ontzettend funny iemand ben die kinderen gewoon wel echt leuk vinden (ahum.....)
Helaas zal de pijn die elk afscheid (wanneer de echte mama de kinderen mee naar huis neemt) met zich meebrengt niet afnemen. Maar het is een pijn waar ik momenteel weer even mee kan leven.
Deel van deze positieve houding heeft ook te maken met de nakende bevalling an L, de mama van mijn petekindje. Ik kijk er echt naar uit en wil dit nieuwe leventje een meter geven die hem of haar alle toffe zaken van de wereld kan leren kennen. Ik ben het aan dit prutske verplicht om de beste, liefste, meest fantastische meter ter wereld te worden. Iemand die hem/haar leert dat de wereld niet altijd even lief en makkelijk is, maar dat je met een hoop positivisme al een heel eind ver raakt. En dat je nooit mag vergeten dat er mensen zijn die je graag zien.
Wat de titel van dit stukje betreft .... naast alle positieve gevoelens die ik hierboven beschrijf, sta ik eigenlijk nog echt niet op het punt waar ik graag zou staan. Aanvaarding is nog steeds ver af. Jaren geleden heb ik eens hardop gezegd dat ik een mama met lange haren wou zijn. Ik zag met met een baby en twee lange vlechten. Dus sindsdien is mijn haar niet echt meer geknipt geweest. Afgelopen weekend heb ik er concreet over nagedacht om mijn haren kort te knippen. Maar ik durf niet .... de consequenties zijn mindblowing. Het bijgeloof is nog te intens.
Zo ver staan we dus met het aanvaarden van dit nieuwe zijn. Op een punt dat ik niet eens mijn haren durf af te knippen uit schrik dat ik dan zeker niet zwanger zal worden.
Het blijven spannende tijden ....
Ok, ik heb ondertussen begrepen dat er diep binnenin mij een kern van intens verdriet zit. Verdriet omdat ik geen mama ben, verdriet omdat het ons niet lukt om dat kleine levende wezentje te maken onder ons tweetjes.
Het intense verdriet dat soms buiten zijn kern treed en mijn hele bloedsomloop besmet om op de raarste plaatsen in mijn lijf op te duiken en heel hard pijn te doen.
Maar er is gelukkig nog genoeg van de oorspronkelijke mij aanwezig om deze kern van verdriet op gepaste tijden weer te omringen met positieve gevoelens waar ik uit opgebouwd ben.
Waarom deze trieste kern weer tot handelbare en leefbare proporties gekrompen is weet ik ook niet. Ben er alleen zeer blij om. Er is blijkbaar een deel van mij keihard aan het vechten tegen de negatieve gevoelens die op de loer lagen de laatste tijd. Er is duidelijk een deel van mij dat zich vast voorgenomen heeft om terug de persoon te worden die met beide benen, voeten, armen, handen, oren en ogen positief in het leven staat. En het is een dapper deel van mij dat zich niet gewonnen geeft wanneer alle andere delen van mij weer in ellende vervallen zijn.
Ik heb er een weekend Parijs opzitten met vriendinnen en het was leuk. Bevrijdend ook, om met een mama, iemand in een relatief nieuwe relatie die nog moet beginnen denken aan kinderen en iemand in een hele lange relatie die het nooit over kinderen gehad heeft te kunnen lachen en kletsen over babynamen, babykwesties alsof we allemaal nog jaren voor de boeg hebben vooraleer we er echt mee geconfronteerd zullen worden.
Ook was het gevoel van “godverdomme, binnenkort is E zwanger van een tweede” ineens voorbij. Ik heb haar en de kosmische vruchtbaarheidsgoden toestemming gegeven om nummertje twee op de wereld te zetten. Als ze deze maand zwanger wordt ga ik toch even staan kijken van mijn inbreng in de zaak. Tot nu toe keek ik verschrikkellijk op tegen het moment dat E. Zou moeten vertellen dat ze zwanger is. En ik zal zeker de dag van het goede nieuws beëindigen met teveel wijn en teveel tranen, maar tant pis .... ik zie het wel zitten.
Het tweede kindje van E zal mij even dierbaar zijn als het eerste, gewoon omdat zij mij af en toe momenten gunt met nummertje 1 die mij zo ontzettend doen smelten (denk aan mezelf en kleine van bijna 2 in de zetel, gezellig tegen elkaar aangekropen een boekje lezen .... het was alsof de hele zetel bedolven was onder de stukken gesmolten hart). Ook al heeft elk van deze smeltende momenten een ontzettend bittere achterkant, toch doen ze me goed.
Momenteel voel ik me goed in mijn rol van suikertante, meter, toekomstige meter, gekke mevrouw in de straat die steeds de tijd vindt om te kletsen en spelen .... Het is een rol die me goed ligt omdat ik gewoon een ontzettend funny iemand ben die kinderen gewoon wel echt leuk vinden (ahum.....)
Helaas zal de pijn die elk afscheid (wanneer de echte mama de kinderen mee naar huis neemt) met zich meebrengt niet afnemen. Maar het is een pijn waar ik momenteel weer even mee kan leven.
Deel van deze positieve houding heeft ook te maken met de nakende bevalling an L, de mama van mijn petekindje. Ik kijk er echt naar uit en wil dit nieuwe leventje een meter geven die hem of haar alle toffe zaken van de wereld kan leren kennen. Ik ben het aan dit prutske verplicht om de beste, liefste, meest fantastische meter ter wereld te worden. Iemand die hem/haar leert dat de wereld niet altijd even lief en makkelijk is, maar dat je met een hoop positivisme al een heel eind ver raakt. En dat je nooit mag vergeten dat er mensen zijn die je graag zien.
Wat de titel van dit stukje betreft .... naast alle positieve gevoelens die ik hierboven beschrijf, sta ik eigenlijk nog echt niet op het punt waar ik graag zou staan. Aanvaarding is nog steeds ver af. Jaren geleden heb ik eens hardop gezegd dat ik een mama met lange haren wou zijn. Ik zag met met een baby en twee lange vlechten. Dus sindsdien is mijn haar niet echt meer geknipt geweest. Afgelopen weekend heb ik er concreet over nagedacht om mijn haren kort te knippen. Maar ik durf niet .... de consequenties zijn mindblowing. Het bijgeloof is nog te intens.
Zo ver staan we dus met het aanvaarden van dit nieuwe zijn. Op een punt dat ik niet eens mijn haren durf af te knippen uit schrik dat ik dan zeker niet zwanger zal worden.
Het blijven spannende tijden ....
13.10.04
hoest, kuch, reutel, slijm
Kleenex
wc papier
papieren zakdoekjes
handdoeken
vitamine C (megadosis)
hoestsiroop
keelpastilles
tijmdampbadjes
donsdeken in de zetel
Maybe Baby in de video
opwarmrestjes van de wokschotel van gisteren
geen personeelsvergadering voor mij vandaag
het geluid van blaffende honden als ik mijn mond open doe
Jawel, er is er hier eentje ziek!!!!
wc papier
papieren zakdoekjes
handdoeken
vitamine C (megadosis)
hoestsiroop
keelpastilles
tijmdampbadjes
donsdeken in de zetel
Maybe Baby in de video
opwarmrestjes van de wokschotel van gisteren
geen personeelsvergadering voor mij vandaag
het geluid van blaffende honden als ik mijn mond open doe
Jawel, er is er hier eentje ziek!!!!
11.10.04
pfff, geen titel
Had gisteren zo’n dagje van rotgevoelens. Zo’n gevoelens waarvan ik dacht dat ze egens onderaan in de onderste lade van de niets bestaande babycommode verstopt lagen.
Mijn schoonzus en net iets meer dan 1jarige nichtje waren op bezoek (tussen haakjes, ik begrijp niet hoe mama’s en papa’s zo makkellijk in maanden tellen. Moet ergens iets genetisch zijn dat in gang schiet wanneer je zwanger bent zeker).
Normaal doet zo’n bezoekje me niets. Maar gisteren wel. Het deed pijn. Ik weet niet waarom en heb geen zin om het te analyseren en naar de oorzaak en/of bedoeling van die pijn te zoeken. Maar het was godverdomme niet leuk.
Ineens had ik weer eens heel sterk het gevoel dat dit niet weggelegd is voor mij (niet de situatie van mijn alleenstaande schoonzus, uiteraard .... die situatie wil ik niet eens). Ik ga geen mama worden. Ik ga nooit mijn liefste P. met liefdevolle ogen naar ons kindje zien kijken. Zo simpel is het ....
Zelf 1 van mijn all time favorit filmpjes, Nothing Hill, deed niets om de pijn te verzachten. Ben niet in bed gekropen met de droom dat Koen Wauters (ja, komaan ... Hugh Grant is echt wel vergezocht ... die ga ik nooit tegenkomen) en ik een gelijkaardig avontuur beleven. Heb heel lang wakker gelegen en ben uiteindelijk in slaap gevallen met een knoop in mijn hart. Een dubbele ...
Ik heb even getwijfeld om dit berichtje te sturen, vermits ik weet dat A. gaat denken dat ze dan beter morgen niet met S. langskomt. Lieve A., JE MOET LANGSKOMEN!!!!!!
Vanmorgen toen ik voor die ene zeldzame keer nog eens op de website van Grido passeerde voelde ik me zo ver afstaan van al die mensen met hun hoop en vertrouwen. Maar ook van hun pijn en verdriet. Het lijkt alsof ik toch een grote stap gezet heb naar “iets anders”, ook al hadden wij 4 maand geleden zo iets van het nemen van een rustpauze voor we onze laatste 3 terugbetaalde IVF pogingen zouden doen. Het lijkt nu geen rustpauze meer tussen pogingen in, maar een nieuw niveau van vechten tegen dat monster onvruchtbaarheid.
Ondertussen ben ik een ontzettend goed boek aan het lezen dat haaks staat op mijn gevoelens van gisteren. Meer daarover later.
Mijn schoonzus en net iets meer dan 1jarige nichtje waren op bezoek (tussen haakjes, ik begrijp niet hoe mama’s en papa’s zo makkellijk in maanden tellen. Moet ergens iets genetisch zijn dat in gang schiet wanneer je zwanger bent zeker).
Normaal doet zo’n bezoekje me niets. Maar gisteren wel. Het deed pijn. Ik weet niet waarom en heb geen zin om het te analyseren en naar de oorzaak en/of bedoeling van die pijn te zoeken. Maar het was godverdomme niet leuk.
Ineens had ik weer eens heel sterk het gevoel dat dit niet weggelegd is voor mij (niet de situatie van mijn alleenstaande schoonzus, uiteraard .... die situatie wil ik niet eens). Ik ga geen mama worden. Ik ga nooit mijn liefste P. met liefdevolle ogen naar ons kindje zien kijken. Zo simpel is het ....
Zelf 1 van mijn all time favorit filmpjes, Nothing Hill, deed niets om de pijn te verzachten. Ben niet in bed gekropen met de droom dat Koen Wauters (ja, komaan ... Hugh Grant is echt wel vergezocht ... die ga ik nooit tegenkomen) en ik een gelijkaardig avontuur beleven. Heb heel lang wakker gelegen en ben uiteindelijk in slaap gevallen met een knoop in mijn hart. Een dubbele ...
Ik heb even getwijfeld om dit berichtje te sturen, vermits ik weet dat A. gaat denken dat ze dan beter morgen niet met S. langskomt. Lieve A., JE MOET LANGSKOMEN!!!!!!
Vanmorgen toen ik voor die ene zeldzame keer nog eens op de website van Grido passeerde voelde ik me zo ver afstaan van al die mensen met hun hoop en vertrouwen. Maar ook van hun pijn en verdriet. Het lijkt alsof ik toch een grote stap gezet heb naar “iets anders”, ook al hadden wij 4 maand geleden zo iets van het nemen van een rustpauze voor we onze laatste 3 terugbetaalde IVF pogingen zouden doen. Het lijkt nu geen rustpauze meer tussen pogingen in, maar een nieuw niveau van vechten tegen dat monster onvruchtbaarheid.
Ondertussen ben ik een ontzettend goed boek aan het lezen dat haaks staat op mijn gevoelens van gisteren. Meer daarover later.
7.10.04
Dag verre Afrikaanse vrienden
De eerste dagen na het vertrek vielen best mee. Wij waren al wel eens langer op reis geweest, jullie ook. L. had er zelfs al verscheidene maanden Zuid Amerika opzitten en dat was ook gelukt.
De eerste weekends waren raar. Buurtfeesten, rommelmarkt, boswandelingenweer ... de eerste reflex was altijd “zouden W en L geen goesting hebben om....”
Ondertussen fiets ik voorbij jullie straat zonder dat mijn fiets de gekende bocht naar rechts maakt.
Maar het blijft bizar dat jullie er niet zijn.
En vervanging is ook niet alles:
W en J die willen langskomen en niet begrijpen dat “tussen 6 en 7” op een zondagavond betekend dat ze mogen blijven eten. Dan krijg je van die rare toestanden dat W niet mee is omdat ze met het eten bezig is ????
LVW die in de keuken staat en de pot met snoepjes ziet staan en zich niet kan houden om er eentje uit te pakken. Maar dat is toch niet hetzelfde als weten dat wij de enige snoepjesbron waren voor de andere L. omdat ze het snoepen had opgegeven tijdens onze wintervakanties in ons knusse huisje in de sneeuw.
Groentjes op dinsdag. We hebben vervanging voor jullie deel van de groenten, maar we moeten de reflex “groentendag – samen eten dag” nog een beetje kweken.
En jullie wisten altijd wanneer ik er echt doorzat, zelfs al werd er niet echt veel over “ons probleem” gebabbeld.
Of L. die weet wanneer ik een glaasje teveel op heb en voor de zevenhonderste keer een zelfde verhaal begin te vertellen. Ondertussen lukte het me om dankzij haar glimlachje te weten dat het weer zover was. Hopelijk verleer ik dit niet op 1 jaar.
Of de hopen onzin die W en mijn liefste P konden uitkramen samen. Met als absolute topper het duo Congolezen dat af en toe spontaan opstond.
Wat te doen met de maatschappelijke veranderingen die ik met niemand zo kon bekijken als met W. We waren het niet altijd eens maar hadden door de jaren heen een manier gevonden om leuk te kunnen discussiëren zonder kwaad te worden op elkaar.
Ik moet mezelf nu dwingen om af en toe sociaal te zijn in plaats van te vegeteren in mijn zetel voor de televisie.
Ik heb nu even niemand meer die kan lachen om mijn voorliefde voor series als “Buffy, the Vampire Slayer”.
Maar bovenal mis ik het feit dat jullie een deel uitmaken van ons leven.
En toch, ik ben nog altijd mega trots op jullie dat jullie voor dit avontuur gekozen hebben. Dat jullie jullie laars gelapt hebben aan al die mensen die beweerden dat het niet zou lukken. Dat de verbouwingen niet op tijd af zouden zijn, dat jullie geen project zouden vinden.
En uiteindelijk, een jaar is niet het einde van de wereld. Binnen 11 maand staan jullie weer op Belgische grond.
Ondertussen neem ik genoegen met (meer! meer! meer!) van die grappige mails uit het verre Afrika. Doe de groeten aan Papagekko en babygekko en drink er ene op ons als je ’s avonds uitkijkt over de zon die ondergaat boven het Afrikaanse decor.
XXX
De eerste weekends waren raar. Buurtfeesten, rommelmarkt, boswandelingenweer ... de eerste reflex was altijd “zouden W en L geen goesting hebben om....”
Ondertussen fiets ik voorbij jullie straat zonder dat mijn fiets de gekende bocht naar rechts maakt.
Maar het blijft bizar dat jullie er niet zijn.
En vervanging is ook niet alles:
W en J die willen langskomen en niet begrijpen dat “tussen 6 en 7” op een zondagavond betekend dat ze mogen blijven eten. Dan krijg je van die rare toestanden dat W niet mee is omdat ze met het eten bezig is ????
LVW die in de keuken staat en de pot met snoepjes ziet staan en zich niet kan houden om er eentje uit te pakken. Maar dat is toch niet hetzelfde als weten dat wij de enige snoepjesbron waren voor de andere L. omdat ze het snoepen had opgegeven tijdens onze wintervakanties in ons knusse huisje in de sneeuw.
Groentjes op dinsdag. We hebben vervanging voor jullie deel van de groenten, maar we moeten de reflex “groentendag – samen eten dag” nog een beetje kweken.
En jullie wisten altijd wanneer ik er echt doorzat, zelfs al werd er niet echt veel over “ons probleem” gebabbeld.
Of L. die weet wanneer ik een glaasje teveel op heb en voor de zevenhonderste keer een zelfde verhaal begin te vertellen. Ondertussen lukte het me om dankzij haar glimlachje te weten dat het weer zover was. Hopelijk verleer ik dit niet op 1 jaar.
Of de hopen onzin die W en mijn liefste P konden uitkramen samen. Met als absolute topper het duo Congolezen dat af en toe spontaan opstond.
Wat te doen met de maatschappelijke veranderingen die ik met niemand zo kon bekijken als met W. We waren het niet altijd eens maar hadden door de jaren heen een manier gevonden om leuk te kunnen discussiëren zonder kwaad te worden op elkaar.
Ik moet mezelf nu dwingen om af en toe sociaal te zijn in plaats van te vegeteren in mijn zetel voor de televisie.
Ik heb nu even niemand meer die kan lachen om mijn voorliefde voor series als “Buffy, the Vampire Slayer”.
Maar bovenal mis ik het feit dat jullie een deel uitmaken van ons leven.
En toch, ik ben nog altijd mega trots op jullie dat jullie voor dit avontuur gekozen hebben. Dat jullie jullie laars gelapt hebben aan al die mensen die beweerden dat het niet zou lukken. Dat de verbouwingen niet op tijd af zouden zijn, dat jullie geen project zouden vinden.
En uiteindelijk, een jaar is niet het einde van de wereld. Binnen 11 maand staan jullie weer op Belgische grond.
Ondertussen neem ik genoegen met (meer! meer! meer!) van die grappige mails uit het verre Afrika. Doe de groeten aan Papagekko en babygekko en drink er ene op ons als je ’s avonds uitkijkt over de zon die ondergaat boven het Afrikaanse decor.
XXX
4.10.04
pillen pakken!
Oh, die heerlijke tijden van ongesteld te worden na een mislukte ivf terugplaatsing... Wanneer de emotionele pijn zo zwaar is dat de lichamelijke pijn in het niets verzinkt. Dat waren heuglijke momenten, als je hart zo samengeknepen werd dat het samenknijpen van dat nutteloze orgaan dat men wel eens baarmoeder noemt er niet toe deed.
Maar nu, nu de emotionele poelen opgedroogd zijn slaat de lichamelijk pijn me recht in het gezicht. Afzien, vreselijk!!!!!
Ik zit onder de pijnstillers terwijl ik anders zelden iets neem. Heb buikpijn, hoofdpijn, rugpijn, blaasontstekingachtige toestanden. Ben moe, prikkelbaar, ambetant, neerslachtig.....
Mijn hoofd zit vol watten en mijn creativiteit is opgedroogd, volledig. Ik sukkel verder over de toetsen van mijn toetsenbord om toch iets op mijn scherm te toveren.
Ik bedenk me net dat ik een tijdje geleden tegen mijn osteopaat verklaarde dat ik in het pre-ivf stadium steeds het gevoel had dat mijn perfecte cyclus niet normaal was en dat ik er van overtuigd was dat een onregelmatige cyclus mij veel meer vrouw zou doen voelen.
Amehoela zoals onze noorderburen zouden zeggen!!!! Ik voel me helemaal geen natural woman momenteel!.
Om niet te spreken over de zweettoestanden. Ik ga thuis meteen onder de douche gaan staan en kom er niet meer onder uit. Voel me zo viezig vuil!
Maar heb ook leuke vooruitzichten. Morgen komt A met S op bezoek en binnen 2 weken heb ik een weekendje “vrouwen in Parijs” gepland.
Of dan is er er Y. die me net belde tijdens het typen van dit stukje venijn tegen mijn eigen lichaam ... die echt een schatje is. Ze weet wel waarom. Zij is 1 van de goeie!
Voila, ik hou het hier voor bekeken achter mijn computer en ga op zoek naar verlichting in het herfstweer buiten dat mij garantie een plensbui cadeau doet zodra ik op mijn fiets stap. Zij die doornat gaan worden groeten u!
Maar nu, nu de emotionele poelen opgedroogd zijn slaat de lichamelijk pijn me recht in het gezicht. Afzien, vreselijk!!!!!
Ik zit onder de pijnstillers terwijl ik anders zelden iets neem. Heb buikpijn, hoofdpijn, rugpijn, blaasontstekingachtige toestanden. Ben moe, prikkelbaar, ambetant, neerslachtig.....
Mijn hoofd zit vol watten en mijn creativiteit is opgedroogd, volledig. Ik sukkel verder over de toetsen van mijn toetsenbord om toch iets op mijn scherm te toveren.
Ik bedenk me net dat ik een tijdje geleden tegen mijn osteopaat verklaarde dat ik in het pre-ivf stadium steeds het gevoel had dat mijn perfecte cyclus niet normaal was en dat ik er van overtuigd was dat een onregelmatige cyclus mij veel meer vrouw zou doen voelen.
Amehoela zoals onze noorderburen zouden zeggen!!!! Ik voel me helemaal geen natural woman momenteel!.
Om niet te spreken over de zweettoestanden. Ik ga thuis meteen onder de douche gaan staan en kom er niet meer onder uit. Voel me zo viezig vuil!
Maar heb ook leuke vooruitzichten. Morgen komt A met S op bezoek en binnen 2 weken heb ik een weekendje “vrouwen in Parijs” gepland.
Of dan is er er Y. die me net belde tijdens het typen van dit stukje venijn tegen mijn eigen lichaam ... die echt een schatje is. Ze weet wel waarom. Zij is 1 van de goeie!
Voila, ik hou het hier voor bekeken achter mijn computer en ga op zoek naar verlichting in het herfstweer buiten dat mij garantie een plensbui cadeau doet zodra ik op mijn fiets stap. Zij die doornat gaan worden groeten u!
1.10.04
waarom? daarom!
"I can't do this Sam"
"I know.
It's all wrong.
By rights, we shouldn't even be here.
But we are
It's like in the great stories mr. Frodo.
The ones that really mattered.
Full of darkness and danger they were.
And sometimes you didn't even want to know the end.
Because how could the end be happy?
How could the world go back to the way it was?
When so much bad had happened.
But in the end
It's only a passing thing,
This shadow.
Even darkness must pass.
A new day must come
And when the sun shines
It will shine out the clearer.
Those where the stories that stayed with you.
That meant something.
Even if you were to small to understand why.
But I think mr. Frodo
I do understand.
I know now.
Folk in those stories
had lots of chances of turning back.
Only they didn't.
Because they were holding on to something."
"What were they holding on to Sam?"
"That there's some good in this world mr. Frodo,
and it's worth fighting for."
(Samwise Gamgee en Frodo Baggins in Lord of the Ring, The two towers)
"I know.
It's all wrong.
By rights, we shouldn't even be here.
But we are
It's like in the great stories mr. Frodo.
The ones that really mattered.
Full of darkness and danger they were.
And sometimes you didn't even want to know the end.
Because how could the end be happy?
How could the world go back to the way it was?
When so much bad had happened.
But in the end
It's only a passing thing,
This shadow.
Even darkness must pass.
A new day must come
And when the sun shines
It will shine out the clearer.
Those where the stories that stayed with you.
That meant something.
Even if you were to small to understand why.
But I think mr. Frodo
I do understand.
I know now.
Folk in those stories
had lots of chances of turning back.
Only they didn't.
Because they were holding on to something."
"What were they holding on to Sam?"
"That there's some good in this world mr. Frodo,
and it's worth fighting for."
(Samwise Gamgee en Frodo Baggins in Lord of the Ring, The two towers)
All the leaves are brown ...
Ironisch dat ik al twee dagen met een nummer van 'The papas and the mamas' in mijn hoofd zit?
Pfffff, het is me een drukte geweest. Hard gewerkt, maar we hebben het overleefd. Ik heb mijn hoofd en mijn job nog. Mijn slaap en gezondheid hebben er even onder geleden, maar dat komt wel weer goed.
Gisteren alweer eens een beslissing genomen. Het gaat namelijk niet zo goed met mijn lijf. Eergisteren had ik opnieuw te vroeg bruinverlies. Nu ik al enkele maanden planvrij ben is het mij echt gelukt NIET obsessief met mijn cyclus bezig te zijn. Ik weet wel wanneer we ongeveer in het midden zitten, omdat mijn lijveke dat nogal redelijk goed aangeeft. En ik weet ook ongeveer wel wanneer het einde der dagen in zicht is, omdat vier weken tellen ... zeg nu zelf, moeilijk is dat niet.
En toch ben ik nu al drie maand verrast als het einde zich aankondigt. Eerst te vroeg, vorige maand te laat en deze maand weer veeeeeeeeeeeeeeeeeeels te vroeg. Ik zeg nu niet dat ik mijn ovulatie op de moment, minuut, second kan bepalen, maar ik ken deze 1m66, 70 kilo wegende materie ondertussen toch al een goede 29 jaar. Van die 29 jaar ben ik zeker drie jaar bezig geweest met deze 1m66 en 70 kilo wegende materie te onderzoeken op baarmoederhalsslijm (is even yukkie als het klinkt), basale ochtendtemperatuur te nemen (klink even idioot als het is) en deze materie te laten plassen op allerlei staafjes die de ene dag blauw en de andere dag roze moeten kleuren of net niet.
Dus mijn ei, dat springt ergens tussen dag 14 en dag 17, wat wel ok is. Maar dan komen mijn rode vrienden het feest verstoren tussen dag 21 en dag 26. Dus, in het slechtste geval zitten er maar 4 dagen luteale fase tussen. En dat, liefste vriendjes, is veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel te weinig. Elke goede internet search vertelt je dat het minstens 10 dagen moet zijn, anders kan je die hoofdprijs (euh ... zwanger worden dus) wel vergeten.
Dus, deze maand waren we weer veel te vroeg. Hoh, ik ben nog niet ongesteld, maar ik heb zo'n bruin (ha.ha.ha.) vermoeden dat het voor zeer binnenkort is.
Jaren geleden was dit een goed teken. Wow, bruinverlies ver voor ik eigenlijk ongesteld moet worden. Yess!!!!!!! de fameuze innestelingsbloeding!!!!!!!
Ondertussen geloof ik al lang niet meer in kabouters, sprookjes en innestelingsbloedingen. Mijn lijf heeft het gewoon weer even veel te snel opgegeven.
Dus gisteren naar de apotheek voor .... teunisbloemolie. Joepie, terug naar af. Voor de vruchtbaren of niet zwangeren ... teunisbloemolie is echt iets voor de beginners. Jezus ... teunisbloemolie is het wondermiddel voor die clubjes vrouwen die gemiddeld 3 maand aan het proberen zijn en beginnen panikeren. Iedereen gaat dan als een gek aan de teunisbloemolie en de helft wordt zwanger ... hip hip hoera. Teunisbloemolie zou ervoor zorgen dat je cyclus gereguleerd wordt en dat je pms minder wordt.
Dus weer naar af. Weer naar het eerstehulpmiddeltje. Deze keer echt voor de reden dat het bedoeld is .. dit lijf weer een beetje reguleren.
Maar no way dat ik nu weer andere beginnerstrucjes ga beginnen uithalen hoor (zoals op je hoofd gaan staan na het vrijen - geen warme baden nemen na de mogelijke conceptie - vitamienen bij de vleet slikken - en de beste aprilgrap ooit ... kilo's pompelmoezen beginnen eten).
Dit lijf doet nog even verder met het dieet van teveel koffie en wijn. Joehoe!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Nee serieus ... had al ergens in mijn achterhoofd een berichtje geschreven met als titel "Last of the summer wines" (is zo'n grappige BBC reeks over een bende oude mannen)om mijn drinkgedrag eens aan te kaarten. Ik geef het toe en ben me ervan bewust dat ik bij momenten te veel wijn drink. En ik kan daar verschillende excuses voor bedenken, maar the bottom line is dat het gebeurd en dat ik daar niet blij mee ben. Dus van tijd tot tijd probeer ik dat weer een beetje af te bouwen.
Momenteel heb ik weer verschillende ontgiftingsdrankjes en theetjes gekocht en gaat het weer even de goede richting uit.
Nu niet dat ik alcoholieker ben he mensen! Maar toch, teveel is te veel.
En best dat ik een beetje op mijn slechte gewoonten begin te letten. Vanmorgen kreeg ik namelijk een mailtje van Amazon.com dat mijn bestelling verscheept was en er aan kwam. Ik heb 2 heel interessante boeken besteld in het verre Amerika en ben heel erg benieuwd wat dit met zich mee gaat brengen. Ik voel me klaar om mijn vruchtbaarheid als een totaalplan tot verbetering van mijn lijf en leden te gaan bekijken. En die boeken zouden mij daarbij moeten helpen. Het zijn zo net nog geen zelhulpboeken ala Bridget Jones, maar toch relatief medisch onderbouwde schrijfsels.
Jullie horen er alles over wanneer ik er aan begin.
Pfffff, het is me een drukte geweest. Hard gewerkt, maar we hebben het overleefd. Ik heb mijn hoofd en mijn job nog. Mijn slaap en gezondheid hebben er even onder geleden, maar dat komt wel weer goed.
Gisteren alweer eens een beslissing genomen. Het gaat namelijk niet zo goed met mijn lijf. Eergisteren had ik opnieuw te vroeg bruinverlies. Nu ik al enkele maanden planvrij ben is het mij echt gelukt NIET obsessief met mijn cyclus bezig te zijn. Ik weet wel wanneer we ongeveer in het midden zitten, omdat mijn lijveke dat nogal redelijk goed aangeeft. En ik weet ook ongeveer wel wanneer het einde der dagen in zicht is, omdat vier weken tellen ... zeg nu zelf, moeilijk is dat niet.
En toch ben ik nu al drie maand verrast als het einde zich aankondigt. Eerst te vroeg, vorige maand te laat en deze maand weer veeeeeeeeeeeeeeeeeeels te vroeg. Ik zeg nu niet dat ik mijn ovulatie op de moment, minuut, second kan bepalen, maar ik ken deze 1m66, 70 kilo wegende materie ondertussen toch al een goede 29 jaar. Van die 29 jaar ben ik zeker drie jaar bezig geweest met deze 1m66 en 70 kilo wegende materie te onderzoeken op baarmoederhalsslijm (is even yukkie als het klinkt), basale ochtendtemperatuur te nemen (klink even idioot als het is) en deze materie te laten plassen op allerlei staafjes die de ene dag blauw en de andere dag roze moeten kleuren of net niet.
Dus mijn ei, dat springt ergens tussen dag 14 en dag 17, wat wel ok is. Maar dan komen mijn rode vrienden het feest verstoren tussen dag 21 en dag 26. Dus, in het slechtste geval zitten er maar 4 dagen luteale fase tussen. En dat, liefste vriendjes, is veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel te weinig. Elke goede internet search vertelt je dat het minstens 10 dagen moet zijn, anders kan je die hoofdprijs (euh ... zwanger worden dus) wel vergeten.
Dus, deze maand waren we weer veel te vroeg. Hoh, ik ben nog niet ongesteld, maar ik heb zo'n bruin (ha.ha.ha.) vermoeden dat het voor zeer binnenkort is.
Jaren geleden was dit een goed teken. Wow, bruinverlies ver voor ik eigenlijk ongesteld moet worden. Yess!!!!!!! de fameuze innestelingsbloeding!!!!!!!
Ondertussen geloof ik al lang niet meer in kabouters, sprookjes en innestelingsbloedingen. Mijn lijf heeft het gewoon weer even veel te snel opgegeven.
Dus gisteren naar de apotheek voor .... teunisbloemolie. Joepie, terug naar af. Voor de vruchtbaren of niet zwangeren ... teunisbloemolie is echt iets voor de beginners. Jezus ... teunisbloemolie is het wondermiddel voor die clubjes vrouwen die gemiddeld 3 maand aan het proberen zijn en beginnen panikeren. Iedereen gaat dan als een gek aan de teunisbloemolie en de helft wordt zwanger ... hip hip hoera. Teunisbloemolie zou ervoor zorgen dat je cyclus gereguleerd wordt en dat je pms minder wordt.
Dus weer naar af. Weer naar het eerstehulpmiddeltje. Deze keer echt voor de reden dat het bedoeld is .. dit lijf weer een beetje reguleren.
Maar no way dat ik nu weer andere beginnerstrucjes ga beginnen uithalen hoor (zoals op je hoofd gaan staan na het vrijen - geen warme baden nemen na de mogelijke conceptie - vitamienen bij de vleet slikken - en de beste aprilgrap ooit ... kilo's pompelmoezen beginnen eten).
Dit lijf doet nog even verder met het dieet van teveel koffie en wijn. Joehoe!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Nee serieus ... had al ergens in mijn achterhoofd een berichtje geschreven met als titel "Last of the summer wines" (is zo'n grappige BBC reeks over een bende oude mannen)om mijn drinkgedrag eens aan te kaarten. Ik geef het toe en ben me ervan bewust dat ik bij momenten te veel wijn drink. En ik kan daar verschillende excuses voor bedenken, maar the bottom line is dat het gebeurd en dat ik daar niet blij mee ben. Dus van tijd tot tijd probeer ik dat weer een beetje af te bouwen.
Momenteel heb ik weer verschillende ontgiftingsdrankjes en theetjes gekocht en gaat het weer even de goede richting uit.
Nu niet dat ik alcoholieker ben he mensen! Maar toch, teveel is te veel.
En best dat ik een beetje op mijn slechte gewoonten begin te letten. Vanmorgen kreeg ik namelijk een mailtje van Amazon.com dat mijn bestelling verscheept was en er aan kwam. Ik heb 2 heel interessante boeken besteld in het verre Amerika en ben heel erg benieuwd wat dit met zich mee gaat brengen. Ik voel me klaar om mijn vruchtbaarheid als een totaalplan tot verbetering van mijn lijf en leden te gaan bekijken. En die boeken zouden mij daarbij moeten helpen. Het zijn zo net nog geen zelhulpboeken ala Bridget Jones, maar toch relatief medisch onderbouwde schrijfsels.
Jullie horen er alles over wanneer ik er aan begin.
Abonneren op:
Posts (Atom)