Voor ik naar mijn rots in de zee vertrok ben ik nog even in de vertrouwde positie gaan liggen. Beentjes omhoog en voetjes in de beugels ... zucht...
Het was de eerste keer dat ik in het UZ op de eerste verdieping van P3 moest zijn. Het was raar om tussen de vrouwen te gaan zitten waar je niet onmiddellijk voelt dat dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Er zaten oude vrouwen, jonge vrouwen en vrouwen die misschien wel zwanger waren (maar gelukkig niet vrolijk, ootig en dikkebuikerig). Toen ik mij moest aanmelden en ze op zoek waren naar mijn dossier liet ik vallen dat dat misschien nog een verdiep hoger lag bij de infertiliteit. Het gezicht van de verpleegster sprak boekdelen. Bijna had ze met een brede glimlach proficiat gezegd. Maar ik was haar voor door te zeggen dat ik tot voor zes maand boven in behandeling was. Gelukkig was ze goed in wiskunde en zag ik de brede glimlach verdwijnen.
Het onderzoek was best ok. Veel uitgebreider dan vroeger bij mijn gyne. 't was een toffe assistente. Bij de echo bleek dat er drie (drie .... stel je voor .... bijna evenveel als tijdens een Menopur gestimuleerde cyclus) folikkels aan het groeien waren aan 1 van mijn eierstokken. En vermits ik daarbinnen de weg beter ken dan Bruno (onze gps stem tijdens de vakantie) moest ik eigenlijk niet vragen aan welke kant die overdadige folikkelgroei te zien was.
UITERAARD aan de verkeerde kant!!!!!!!!!!!! Wat eierstokken betreft ben ik zo rechts als Hitler. Ik moet niet weten van al dat linkse mumbojumbo gedoe... En drie folikkels dan nog. Zo smijt ik gewoon al mijn eitjes door ramen en deuren. Of door de wanden van mijn folikkels om dan doeloos rond te zweven in mijn buikholte .... onmogelijk om opgepikt te worden door een good looking eileider om een reisje naar de baarmoeder te ondernemen.
Voor alle zekerheid vroeg ik nog even hoe het zat met de urban legend over eileiders die zo lief zijn om die arme eitjes van de andere kant op te pikken. Volgens de assistente wordt dat wel even verteld tussendoor, maar is de kans hierop toch wel heel klein.
Na al het gepor en gezoek mocht ik nog even wachten tot de gyneacoloog er even bijkwam om kennis te maken. Nog even alles overlopen en de assistente vraagt toch nog even haar mening over die eileiders die vrede verkondigen en arme weeseitjes de weg wijzen. Beweerd de super prof toch dat dat best kan. Dat je dat allemaal niet als links en rechts moet zien, dat ze eigenlijk heel dicht bij elkaar liggen en dat het best kan dat de ene leider even voor de andere inspringt.
Shit zeg .... is mijn hoop ineens verdubbeld!!!!!!!!!!!!!
26.4.05
welkom welkom in mijn hoofd
om het met Raymond van het Groenewoud te zeggen....
ze deed me lachen, ze deed me huilen binnenin...
Hij had het dan wel over Daniëlle, ik heb het over mijn petekindje. Een weekje absolute zaligheid in Bretagne ... zon, rust, lekker eten en een heerlijke baby van 5 maand oud.
Nog nooit ben ik er zo van overtuigd geweest dat kindjes hebben echt iets is dat ik wil. ECHT wel!
Ik ben het zo kotsbeu dat iedereen mij zo sterk vind. Dat ik de rots ben waar zoveel mensen bij komen schuilen. Dat ik die dingen vertel waar mensen zich aan optrekken. Het lijkt wel alsof ik niemand heb die even zijn schouder wil lenen om me op te laten uithuilen.
Niet dat ik dat altijd nodig heb, maar ik zit blijkbaar weer in een periode dat het allemaal te veel wordt. Dat ik weer vlammende pijnscheuten in mijn hart krijg als ik de families uit de buurt met kinderen van alle leeftijden zie rondlopen. De ouders met kleine peuters en alweer een dikke buik omdat er een volgende ukje op weg is. Ik kan ze wel wurgen.
Pffffffffffffffffffffffffffff, echt waar... soms kan ik het allemaal wel aan en vind ik het hele leven wel ok. Vind ik die vier jaar wachten op adoptie best ok. Geniet ik van alle andere dingen die het leven te bieden heeft.
Het feit ook dat P. de afgelopen vakantie meer en meer liet blijken dat ook hij moet huilen binnenin als hij leuke momenten beleefd met ons klein K'tje maakt het allemaal ook niet makkellijker.
Eigenlijk wou ik eerst niet schrijven, omdat ik wist dat er toch alleen maar zieligheid uit mijn vingertjes zou vloeien. Maar ook dit maakt deel uit van de avonturen in mijn hoofd....
ze deed me lachen, ze deed me huilen binnenin...
Hij had het dan wel over Daniëlle, ik heb het over mijn petekindje. Een weekje absolute zaligheid in Bretagne ... zon, rust, lekker eten en een heerlijke baby van 5 maand oud.
Nog nooit ben ik er zo van overtuigd geweest dat kindjes hebben echt iets is dat ik wil. ECHT wel!
Ik ben het zo kotsbeu dat iedereen mij zo sterk vind. Dat ik de rots ben waar zoveel mensen bij komen schuilen. Dat ik die dingen vertel waar mensen zich aan optrekken. Het lijkt wel alsof ik niemand heb die even zijn schouder wil lenen om me op te laten uithuilen.
Niet dat ik dat altijd nodig heb, maar ik zit blijkbaar weer in een periode dat het allemaal te veel wordt. Dat ik weer vlammende pijnscheuten in mijn hart krijg als ik de families uit de buurt met kinderen van alle leeftijden zie rondlopen. De ouders met kleine peuters en alweer een dikke buik omdat er een volgende ukje op weg is. Ik kan ze wel wurgen.
Pffffffffffffffffffffffffffff, echt waar... soms kan ik het allemaal wel aan en vind ik het hele leven wel ok. Vind ik die vier jaar wachten op adoptie best ok. Geniet ik van alle andere dingen die het leven te bieden heeft.
Het feit ook dat P. de afgelopen vakantie meer en meer liet blijken dat ook hij moet huilen binnenin als hij leuke momenten beleefd met ons klein K'tje maakt het allemaal ook niet makkellijker.
Eigenlijk wou ik eerst niet schrijven, omdat ik wist dat er toch alleen maar zieligheid uit mijn vingertjes zou vloeien. Maar ook dit maakt deel uit van de avonturen in mijn hoofd....
15.4.05
om al naar uit te kijken
ben er een weekje tussenuit. We sluiten ons een week op in een huisje met 180° zeezicht en een open haard op een stukje rots in het meest woeste stuk Bretagne. Een paar boeken mee en een fles wijn, oesters en een stukje langoustine ... meer moet dat niet zijn.
Ok, ik geef toe .. heb ook de massage olie mee (ook al heb ik vanmiddag gezien dat mij ei aan de verkeerde kant aan het rijpen is)
En omdat mijn slechte kant soms bovenkomt ... ga ik ook eens een weekje nadenken over een stukje over oude liefdes en ex vriendjes. Moet wel iets over te schrijven zijn.
M, P en alle anderen ... watch and learn!!!!
Ok, ik geef toe .. heb ook de massage olie mee (ook al heb ik vanmiddag gezien dat mij ei aan de verkeerde kant aan het rijpen is)
En omdat mijn slechte kant soms bovenkomt ... ga ik ook eens een weekje nadenken over een stukje over oude liefdes en ex vriendjes. Moet wel iets over te schrijven zijn.
M, P en alle anderen ... watch and learn!!!!
11.4.05
And so I'm back
from out of space ....
Space zijnde werk, werk, werk en nog eens werk ...
Momenteel probeer ik twee full time tegengestelde functies te combineren. Hieruit heb ik duidelijk geleerd dat 1 + 1 = veel te veel!!!!
De voorbije weken waren dus gevuld met non stop werken en denken aan de opera. Maar teveel is teveel. En gelukkig komt er aan een periode vol pieken ook ineens een dal. En nu eens geen dipje, maar een dal waar ik ontzettend blij mee ben.
Tijdens het aftellen naar onze vakantie (joehoe ... nog 4 dagen en we zijn weg voor een weekje zee staren in Bretagne) heb ik ook weer tijd gevonde om na te denken over de dingen des levens.
En wat iedereen zegt en beweert gehoord te hebben en probeert me wijs te maken ... het is niet omdat je 100% van je energie in andere dingen steekt dat dat kindjes krijgen ineens verdwijnt hoor. Het blijft een feit dat overal waar we komen tegenwoordig onze leeftijdsgenoten hun dertigste verjaardag vieren, niet met een stomende spetterende fuif, maar met familiebrunches, gezellige etentjes die niet te laat worden want ... en met genodigden die partners en kinderen mogen meebrengen. En dat is normaal, want dat is het leven van de meeste dertigers rondom ons.
Maar het blijft steken... de vragen van onbekenden blijven komen en het gevoel van gemis blijft de kop opsteken in de auto op weg terug naar huis.
Ondertussen zijn er een paar mensen die niet in de kindercarrousel gestapt zijn. Een collega die eigenlijk nog niet weet of ze kinderen wil, maar ondertussen de 35 dichterbij ziet komen. Een ex vriendje die denk ik absoluut niet begrijpt waarom die kinderwens bij ons zo acuut is en die zelf pas binnen drie jaar het idee van kinderen plant. Als ik dat vertel aan P. dan krijg ik die antwoorden die ik eigenlijk niet wil horen. Dat hij niet begrijpt dat 2 mensen in een relatie deze niet willen uitbreiden met een kind, om een gezin te vormen...
Terwijl het bij mij steeds ging over die biologische wens om een kind op de wereld te zetten en op te voeden en natuurlijk het liefst van al met de man van mijn dromen, gaat het bij P. echt over het vormen van een gezin. Waarbij 1+1 alweer veel meer wordt dan 2.
Soms denk ik dan dat het leven een puzzel is en dat dat kind dat ene puzzelstukje is dat nog niet kan geplaatst worden omdat je eerst nog andere stukjes op zijn plaats moet zetten vooraleer dat ene stukje ergens in past. En dan begin je de andere stukjes van je puzzel te bekijken. Waar ontbreekt er nog iets? We hebben de relatie, we hebben zelfs het huis, we hebben de jobs die eigenlijk wel ok zijn. We hebben uiteraard dromen die nog niet uitgekomen zijn. Moeten we echt eerst nog dat ene, ultieme ding doen of beleven vooraleer dat baby stukje op zijn plaats kan gezet worden?
En dan kom ik schatten als Floortje tegen op straat die met een lieve glimlach en een beetje schuldgevoel toegeeft hoe zalig het is met haar twee schattige kindjes. En in die lieve glimlach en die schitteroogjes zie je ook de pijn die ze voelt omdat ik niet heb wat zij heeft. Ik merk dat de laatste tijd weer meer en meer. Hoe moeilijk mensen het toch vinden om openlijk gelukig te zijn over hun kinderen als ik in de buurt ben. A. is een tijdje geleden bevallen van een tweede zoontje. Mijn eerste petekind is grote broer geworden. Dat ik nog niet ben langsgeweest heeft nu eens niets te maken met babyblues, maar alles met een tekort aan tijd. Ik loop al twee weken met een bodietje maat 50 rond in mijn handtas.... momenteel is mijn planning om morgenmiddag te proberen op de tram te springen en een verrassingsbezoekje te brengen. Om nog eens goed te kunnen snuffelen aan een pasgeboren babietje .... mmmmmmmmm
Het feit dat de lente volop in het land is helpt natuurlijk niet echt. Na een lange tijd van blindheid ten opzichte van buggy's en buiken komen ze ineens weer vanuit alle hoeken en gaatjes de straat op. Het feit dat ik dit jaar dertig wordt begint ook te tellen. Ineens bekijk ik andere vrouwen mét kinderen ineens als zijnde ouder of jonger dan mezelf ... en zo zijn we weer in de wedstrijd beland.
0 - 1 voor de "anderen"....
Space zijnde werk, werk, werk en nog eens werk ...
Momenteel probeer ik twee full time tegengestelde functies te combineren. Hieruit heb ik duidelijk geleerd dat 1 + 1 = veel te veel!!!!
De voorbije weken waren dus gevuld met non stop werken en denken aan de opera. Maar teveel is teveel. En gelukkig komt er aan een periode vol pieken ook ineens een dal. En nu eens geen dipje, maar een dal waar ik ontzettend blij mee ben.
Tijdens het aftellen naar onze vakantie (joehoe ... nog 4 dagen en we zijn weg voor een weekje zee staren in Bretagne) heb ik ook weer tijd gevonde om na te denken over de dingen des levens.
En wat iedereen zegt en beweert gehoord te hebben en probeert me wijs te maken ... het is niet omdat je 100% van je energie in andere dingen steekt dat dat kindjes krijgen ineens verdwijnt hoor. Het blijft een feit dat overal waar we komen tegenwoordig onze leeftijdsgenoten hun dertigste verjaardag vieren, niet met een stomende spetterende fuif, maar met familiebrunches, gezellige etentjes die niet te laat worden want ... en met genodigden die partners en kinderen mogen meebrengen. En dat is normaal, want dat is het leven van de meeste dertigers rondom ons.
Maar het blijft steken... de vragen van onbekenden blijven komen en het gevoel van gemis blijft de kop opsteken in de auto op weg terug naar huis.
Ondertussen zijn er een paar mensen die niet in de kindercarrousel gestapt zijn. Een collega die eigenlijk nog niet weet of ze kinderen wil, maar ondertussen de 35 dichterbij ziet komen. Een ex vriendje die denk ik absoluut niet begrijpt waarom die kinderwens bij ons zo acuut is en die zelf pas binnen drie jaar het idee van kinderen plant. Als ik dat vertel aan P. dan krijg ik die antwoorden die ik eigenlijk niet wil horen. Dat hij niet begrijpt dat 2 mensen in een relatie deze niet willen uitbreiden met een kind, om een gezin te vormen...
Terwijl het bij mij steeds ging over die biologische wens om een kind op de wereld te zetten en op te voeden en natuurlijk het liefst van al met de man van mijn dromen, gaat het bij P. echt over het vormen van een gezin. Waarbij 1+1 alweer veel meer wordt dan 2.
Soms denk ik dan dat het leven een puzzel is en dat dat kind dat ene puzzelstukje is dat nog niet kan geplaatst worden omdat je eerst nog andere stukjes op zijn plaats moet zetten vooraleer dat ene stukje ergens in past. En dan begin je de andere stukjes van je puzzel te bekijken. Waar ontbreekt er nog iets? We hebben de relatie, we hebben zelfs het huis, we hebben de jobs die eigenlijk wel ok zijn. We hebben uiteraard dromen die nog niet uitgekomen zijn. Moeten we echt eerst nog dat ene, ultieme ding doen of beleven vooraleer dat baby stukje op zijn plaats kan gezet worden?
En dan kom ik schatten als Floortje tegen op straat die met een lieve glimlach en een beetje schuldgevoel toegeeft hoe zalig het is met haar twee schattige kindjes. En in die lieve glimlach en die schitteroogjes zie je ook de pijn die ze voelt omdat ik niet heb wat zij heeft. Ik merk dat de laatste tijd weer meer en meer. Hoe moeilijk mensen het toch vinden om openlijk gelukig te zijn over hun kinderen als ik in de buurt ben. A. is een tijdje geleden bevallen van een tweede zoontje. Mijn eerste petekind is grote broer geworden. Dat ik nog niet ben langsgeweest heeft nu eens niets te maken met babyblues, maar alles met een tekort aan tijd. Ik loop al twee weken met een bodietje maat 50 rond in mijn handtas.... momenteel is mijn planning om morgenmiddag te proberen op de tram te springen en een verrassingsbezoekje te brengen. Om nog eens goed te kunnen snuffelen aan een pasgeboren babietje .... mmmmmmmmm
Het feit dat de lente volop in het land is helpt natuurlijk niet echt. Na een lange tijd van blindheid ten opzichte van buggy's en buiken komen ze ineens weer vanuit alle hoeken en gaatjes de straat op. Het feit dat ik dit jaar dertig wordt begint ook te tellen. Ineens bekijk ik andere vrouwen mét kinderen ineens als zijnde ouder of jonger dan mezelf ... en zo zijn we weer in de wedstrijd beland.
0 - 1 voor de "anderen"....
16.3.05
Ten tweede, toch nog iets over mij (het is dan ook mijn blog)
Onze calvarietocht in adoptieland is begonnen. En het begint meteen met een processie van Echternach. 1 reuzestap vooruit, we hebben ons intakegesprek gehad. En heel veel kleine stapjes achgteruit want het zal nu nog een jaar duren voor we aan een volgende stap kunnen beginnen. Die volgende stap zijn cursussen en selectiegesprekken.
Maar daar moeten we nu dus even ons hoofd niet over breken...
Het voelt wel raar om dan eindelijk de knoop door te hakken en met de adoptie te beginnen om dan na een initiële periode van spanning en zenuwen opnieuw aan een lange wachtperiode te beginnen.
Maar ik begin langzaamaan mijn draai te vinden in mijn ongewenst kinderloos zijn. Het zou leuk zijn als we nu aan een rechte lijn in de adoptieprocedure konden beginnen en ik al concreet kon beginnen nadenken over de kleur van de muren in de kinderkamer. Het zou mijn geestelijke gezondheid zeker geen kwaad doen om al mijn energie in de adoptie te steken en nu al een beetje adoptiezwanger rond te lopen.
Langs de andere kant bekijk ik de adoptie nu meer als een vangnet. Er is een alternatief als ik binnen een aantal jaar nog steeds niet zwanger ben. We hoeven niet meer gewoon "te proberen en we zien wel wat het wordt". De onzekerheid is zo goed als weg. Ik spring niet meer gewoon in het duister en wacht niet meer gewoon af om dan ineens veertig te zijn en te beseffen dat ik te lang gewoon afgewacht heb.
Nu weet ik dat ik gewoon kan wachten en dat er dan toch een kindje voor ons weggelegd zal zijn binnen een paar jaar. Dit maakt me ontzettend rustig.
Dus de boodschap is nu van gewoon zwanger te worden zonder er al te veel mee bezig te zijn. Gewoon eventjes tussendoor zwanger worden zonder er teveel bij na te denken. Gewoon, zomaar tussen de soep en de patatten een klein bevruchtingetje tot stand te brengen.
Of mijn accupuncturiste die vroeg of ik nu nog wel wou proberen zwanger te worden met de hulp van haar naalden nu we aan adoptie begonnen waren.
Al deze veronderstellingen hebben 1 nogal heikel punt gemeen. Wat baten naalden en vitamientjes als er geen of weinig euh...... vleselijke gemeenschappen zijn.
Iemand tips hoe je een sexleven dat volledig naar de knoppen is na jaren IVF en kinderloze ellende weer tot bloei kan krijgen???? Ze zullen heel hard geapprecieerd worden
Maar daar moeten we nu dus even ons hoofd niet over breken...
Het voelt wel raar om dan eindelijk de knoop door te hakken en met de adoptie te beginnen om dan na een initiële periode van spanning en zenuwen opnieuw aan een lange wachtperiode te beginnen.
Maar ik begin langzaamaan mijn draai te vinden in mijn ongewenst kinderloos zijn. Het zou leuk zijn als we nu aan een rechte lijn in de adoptieprocedure konden beginnen en ik al concreet kon beginnen nadenken over de kleur van de muren in de kinderkamer. Het zou mijn geestelijke gezondheid zeker geen kwaad doen om al mijn energie in de adoptie te steken en nu al een beetje adoptiezwanger rond te lopen.
Langs de andere kant bekijk ik de adoptie nu meer als een vangnet. Er is een alternatief als ik binnen een aantal jaar nog steeds niet zwanger ben. We hoeven niet meer gewoon "te proberen en we zien wel wat het wordt". De onzekerheid is zo goed als weg. Ik spring niet meer gewoon in het duister en wacht niet meer gewoon af om dan ineens veertig te zijn en te beseffen dat ik te lang gewoon afgewacht heb.
Nu weet ik dat ik gewoon kan wachten en dat er dan toch een kindje voor ons weggelegd zal zijn binnen een paar jaar. Dit maakt me ontzettend rustig.
Dus de boodschap is nu van gewoon zwanger te worden zonder er al te veel mee bezig te zijn. Gewoon eventjes tussendoor zwanger worden zonder er teveel bij na te denken. Gewoon, zomaar tussen de soep en de patatten een klein bevruchtingetje tot stand te brengen.
Of mijn accupuncturiste die vroeg of ik nu nog wel wou proberen zwanger te worden met de hulp van haar naalden nu we aan adoptie begonnen waren.
Al deze veronderstellingen hebben 1 nogal heikel punt gemeen. Wat baten naalden en vitamientjes als er geen of weinig euh...... vleselijke gemeenschappen zijn.
Iemand tips hoe je een sexleven dat volledig naar de knoppen is na jaren IVF en kinderloze ellende weer tot bloei kan krijgen???? Ze zullen heel hard geapprecieerd worden
Ten eerste, eens niet over mezelf
de zon schijnt, er zit een lentegeurtje in de lucht, de bloemknopjes ontluiken, de mensen glimlachen naar elkaar ....
En Y is ZWANGER!!!!!!!!!!!!!!!! woehoe, woehoe, super, mega, fantastisch, niet te geloven, kiepevel over gans mijn lijf, gebleit van geluk
De voorgeschiedenig kennende (zo goed als geen kans op spontane zwangerschap, zwanger van een cryo, een gezond zoontje en dan ineens .... naar spoed met buikpijn, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. De gyne die hen op het hart drukt om nu niet te beginnen hopen dat een spontane zwangerschap toch kan ... een gesprek een maand geleden over je neerleggen bij het niet zwanger worden en hoe moeilijk het is en hoe veel het toch nog in je hoofd zit als je dan een paar dagen overtijd gaat....om dan terug zwanger te worden) is het echt wel een wonder dat ze op zeer korte tijd twee maal zwanger werd.
Het doet me hopen voor anderen....
Om maar te zeggen hoe een groot wonder deze zwangerschap van Y is: 20 minuten na een telefoontje naar De Sutter in het UZ werd er al een echo genomen! Voor iedereen die al eens geprobeerd heeft om gewoon te bellen naar het UZ om iets te weten te komen ... die weet dat het een wonder is als je zo snel geholpen wordt. Zelfs als ze je laten bellen vanaf 11u en je belt om 11u, 59 seconden en 99 hondersten en blijft bellen tot 12u heb je nog het gevoel dat ze er voor je zijn...
De zwangerschap van Y is nog maar heel pril. Er zijn al bloedingen geweest en ze heeft al plat gelegen. En Y is doodsbang ...
Heel mijn lijf wil positief blijven en ik wil de wereld ronddansen van geluk voor Y, maar mijn hartje knijpt samen als een stress bal als ik er aan denk dat Y deze zwangerschap misschien zou verliezen.
In de laatste 4 jaar heb ik allerlei soorten zwangerschappen meegemaakt. En gelukkig waren velen daarvan positief en leuk en zonder problemen. Maar helaas heb ik er al evenveel meegemaakt die niet zo leuk waren. Waar er een moment was dat alles aan een zijden draadje hing en dat iedereen vreesde voor het rinkelen van de telefoon, het piepen van een binnenkomend sms-je, uit schrik voor slecht nieuws.
En het rare is dat deze zijden draadjes die maar langer en langer uitgerekt worden tot ze al dan niet breken steeds toebehoren aan vrouwen die met heel veel moeite eindelijk aan die opstap tot de roze wolk gekomen zijn.
A. die zwanger was na een IVF en die zoveel hartzeer met me gedeeld heeft komt op 22 weken met spoed in het ziekenhuis te liggen met een baby die alle moeite van de wereld doet om nu al op de wereld te komen. Gelukkig wordt weken later S. geboren en loopt er nu een peuter in het huis van A. en J.
M. die zwanger werd na een eerste IVF, haar kindje verloor op 20 weken na een vruchtwaterpunctie, nog 9 ivfs deed zonder resultaat. Spontaan zwanger word en haar kindje verliest na een paar weken. Opnieuw spontaan zwanger wordt om dan een paar weken geleden haar kindje op 26 weken opnieuw af te staan.
L. die na 4 IUI's eindelijk zwanger werd om dan op vakantie ver van alles en iedereen een miskraam te krijgen. Uiteindelijk kost het hen nog eens 6 IUI' s en een lange zwangerschap om K. op de wereld te zetten.
I. die hun kinderloosheid voor iedereen verborgen hielden en ook ver van alles en iedereen hun wonderzwangerschap zagen eindigen.
Het contrast met de andere vriendinnen die gewoon even zwanger werden en negen maanden later een gezonde baby op de wereld zetten lijkt soms zo ongelooflijk groot.
Ik geloof niet in één of andere god, maar soms lijkt het echt alsof iemand er genoegen in schept van een bende echte, toffe, fantastische vrouwen op te delen in 2 groepen. Zij die mogen mama worden en zij die er verdomme heel erg hard voor moeten afzien.
En Y is ZWANGER!!!!!!!!!!!!!!!! woehoe, woehoe, super, mega, fantastisch, niet te geloven, kiepevel over gans mijn lijf, gebleit van geluk
De voorgeschiedenig kennende (zo goed als geen kans op spontane zwangerschap, zwanger van een cryo, een gezond zoontje en dan ineens .... naar spoed met buikpijn, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. De gyne die hen op het hart drukt om nu niet te beginnen hopen dat een spontane zwangerschap toch kan ... een gesprek een maand geleden over je neerleggen bij het niet zwanger worden en hoe moeilijk het is en hoe veel het toch nog in je hoofd zit als je dan een paar dagen overtijd gaat....om dan terug zwanger te worden) is het echt wel een wonder dat ze op zeer korte tijd twee maal zwanger werd.
Het doet me hopen voor anderen....
Om maar te zeggen hoe een groot wonder deze zwangerschap van Y is: 20 minuten na een telefoontje naar De Sutter in het UZ werd er al een echo genomen! Voor iedereen die al eens geprobeerd heeft om gewoon te bellen naar het UZ om iets te weten te komen ... die weet dat het een wonder is als je zo snel geholpen wordt. Zelfs als ze je laten bellen vanaf 11u en je belt om 11u, 59 seconden en 99 hondersten en blijft bellen tot 12u heb je nog het gevoel dat ze er voor je zijn...
De zwangerschap van Y is nog maar heel pril. Er zijn al bloedingen geweest en ze heeft al plat gelegen. En Y is doodsbang ...
Heel mijn lijf wil positief blijven en ik wil de wereld ronddansen van geluk voor Y, maar mijn hartje knijpt samen als een stress bal als ik er aan denk dat Y deze zwangerschap misschien zou verliezen.
In de laatste 4 jaar heb ik allerlei soorten zwangerschappen meegemaakt. En gelukkig waren velen daarvan positief en leuk en zonder problemen. Maar helaas heb ik er al evenveel meegemaakt die niet zo leuk waren. Waar er een moment was dat alles aan een zijden draadje hing en dat iedereen vreesde voor het rinkelen van de telefoon, het piepen van een binnenkomend sms-je, uit schrik voor slecht nieuws.
En het rare is dat deze zijden draadjes die maar langer en langer uitgerekt worden tot ze al dan niet breken steeds toebehoren aan vrouwen die met heel veel moeite eindelijk aan die opstap tot de roze wolk gekomen zijn.
A. die zwanger was na een IVF en die zoveel hartzeer met me gedeeld heeft komt op 22 weken met spoed in het ziekenhuis te liggen met een baby die alle moeite van de wereld doet om nu al op de wereld te komen. Gelukkig wordt weken later S. geboren en loopt er nu een peuter in het huis van A. en J.
M. die zwanger werd na een eerste IVF, haar kindje verloor op 20 weken na een vruchtwaterpunctie, nog 9 ivfs deed zonder resultaat. Spontaan zwanger word en haar kindje verliest na een paar weken. Opnieuw spontaan zwanger wordt om dan een paar weken geleden haar kindje op 26 weken opnieuw af te staan.
L. die na 4 IUI's eindelijk zwanger werd om dan op vakantie ver van alles en iedereen een miskraam te krijgen. Uiteindelijk kost het hen nog eens 6 IUI' s en een lange zwangerschap om K. op de wereld te zetten.
I. die hun kinderloosheid voor iedereen verborgen hielden en ook ver van alles en iedereen hun wonderzwangerschap zagen eindigen.
Het contrast met de andere vriendinnen die gewoon even zwanger werden en negen maanden later een gezonde baby op de wereld zetten lijkt soms zo ongelooflijk groot.
Ik geloof niet in één of andere god, maar soms lijkt het echt alsof iemand er genoegen in schept van een bende echte, toffe, fantastische vrouwen op te delen in 2 groepen. Zij die mogen mama worden en zij die er verdomme heel erg hard voor moeten afzien.
10.3.05
Update op het adoptiefront
maandag intake gesprek
beetje elkaar leren kennen en de procedure laten uitleggen
hoop dat onze eerste indruk ok is
zucht.... dacht dat ik van de zenuwen af zou zijn
beetje elkaar leren kennen en de procedure laten uitleggen
hoop dat onze eerste indruk ok is
zucht.... dacht dat ik van de zenuwen af zou zijn
3.3.05
ik ook...
ik las net een stukje van een van de weinige mannen in infertiliteits blogland en zat de hele tijd te knikken. Het deed me denken aan één van de weinige dingen die ik niet van me afgeschreven krijg.
Ik mag nog zo vaak het goede voornemen maken om opnieuw contact te zoeken met de vrienden die mijn eerste petekind op de wereld zette ... maar iets houdt met steeds tegen. BHM's post vertelde veel op een manier dat ik het ook zou willen kunnen zeggen.
Helaas klink het ook ontzettend kwetsend. Daarom misschien dat ik het nog niet verwoord krijg.
Alhoewel, wat is kwetsend in dit leven van mij dat niet uitdraait zoals ik altijd dacht dat het ging uitdraaien?
Hoewel er ondertussen meerdere vrienden zwanger zijn geworden en er ondertussen veel babies en peuters rondom mij uit de grond schieten, blijft die ene vriendin me zwaar op de maag liggen. Ik herinner me nog levendig de dag dat ik vertelde dat we er aan begonnen waren en zij met stellige overtuiging zei dat ze dat echt nog niet zag zitten. Ondertussen bevalt ze binnen een maand van nummertje twee.... Ze verpersoonlijkt iedereen die mij voorbijgestoken is in deze absurde wedstrijd.
Ik hoop dat mijn petekind het me later kan vergeven dat ik er niet geweest ben een tijdje. Ik hoop dat zijn mama en papa het me kunnen vergeven dat ik niets met de tweede zwangerschap te maken wou hebben. Ik hoop dat ze ons niet vergeten een kaartje te sturen als nummertje twee zijn leven op deze aarde begint. Ik hoop dat ik in de nabije toekomst ook mama wordt... en dat we dan opnieuw one happy brady bunch kunnen zijn
Ik mag nog zo vaak het goede voornemen maken om opnieuw contact te zoeken met de vrienden die mijn eerste petekind op de wereld zette ... maar iets houdt met steeds tegen. BHM's post vertelde veel op een manier dat ik het ook zou willen kunnen zeggen.
Helaas klink het ook ontzettend kwetsend. Daarom misschien dat ik het nog niet verwoord krijg.
Alhoewel, wat is kwetsend in dit leven van mij dat niet uitdraait zoals ik altijd dacht dat het ging uitdraaien?
Hoewel er ondertussen meerdere vrienden zwanger zijn geworden en er ondertussen veel babies en peuters rondom mij uit de grond schieten, blijft die ene vriendin me zwaar op de maag liggen. Ik herinner me nog levendig de dag dat ik vertelde dat we er aan begonnen waren en zij met stellige overtuiging zei dat ze dat echt nog niet zag zitten. Ondertussen bevalt ze binnen een maand van nummertje twee.... Ze verpersoonlijkt iedereen die mij voorbijgestoken is in deze absurde wedstrijd.
Ik hoop dat mijn petekind het me later kan vergeven dat ik er niet geweest ben een tijdje. Ik hoop dat zijn mama en papa het me kunnen vergeven dat ik niets met de tweede zwangerschap te maken wou hebben. Ik hoop dat ze ons niet vergeten een kaartje te sturen als nummertje twee zijn leven op deze aarde begint. Ik hoop dat ik in de nabije toekomst ook mama wordt... en dat we dan opnieuw one happy brady bunch kunnen zijn
28.2.05
Onze heiligheid ... wat goed van ons om te adopteren
Het vertellen dat je gaat adopteren brengt de meest rare reacties met zich mee
Ofwel wordt je aanzien als de grote weldoener die zo'n zielig weesje gaat redden. Mensen die het zo zien krijg je dus echt niet overtuigd dat het zo niet is. Als je dan vertelt dat het best 5 jaar kan duren, dan krijg je steeds hetzelfde cliché te horen. "dat kan toch niet, er zitten toch zoveel arme, zielige, snottebel aan de neus hangende, ongewassen vingertjes hebbende en algemeen naar liefde hunkerende weesjes in de weeshuizen.
Dat dat niet zo is, en zelfs als dat wel zo is dat het dan nog niets betekend omdat deze kinderen niet adoptabel zijn, dat begrijpen ze niet.
Dit zijn ook meestal de mensen die niet begrijpen dat je bij binnenlandse adoptie niet kan eisen dat het om een blank kind gaat. Want met de opkomst van het Vlaams Belang ga je toch niet bewust kiezen voor een gekleurd kind zeker??
Dat dit haaks staat op de eerdere kreten over de arme weesjes in de weeshuizen hebben ze dan niet door.
Of dan heb je de spontane reacties die helaas ook van mijn ouders kwam. Want .... hopeloze koppels die gaan adopteren ... die worden meestal spontaan zwanger. Eindelijk is dat bewuste knopje omgedraait en lukt het ineens wel. De harde feiten worden onmiddellijk op tafel gesmeten: de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin. Jaren lang gesukkeld, al die medische ingrepen en pas zwanger geworden toen ze gingen adopteren. Het is ongelooflijk hoeveel mensen blijkbaar de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin kennen.
Er is trouwens onderzoek gedaan naar deze urban legend. Slechts 15% van de ongewenst kinderloze koppels worden zwanger eens ze aan het adopteren slaan. Dat is nog minder dan de 20% kans die we elke maand zouden hebben.
Of dan heb je de verhalen .... goéd dat jullie gaan adopteren. Want iedereen kent blijkbaar wel een koppel dat na jaren ongewenst kinderloos en ontelbare behandelingen besluit om te stoppen en niet te adopteren. Stel je voor, NIET adopteren!!!! Waarom zou iemand zo'n gemakkellijke oplossing niet gebruiken. Dan wilden ze waarschijnlijk niet graag genoeg ouder worden....
En dan denk ik terug aan hoe onze beslissing om te gaan adopteren gegroeid is. Toen ik aan het begin van onze IVF toestanden voorstelde aan P. om adoptie in ons achterhoofd te houden was hij daar aboluut niet voor te vinden. Waarom zouden we adopteren als we gewoon zwanger konden worden?
Ergens tussen onze derde en vierde IVF poging wilde ik me al op de wachtlijst plaatsen, maar P. was nog altijd tegen. Ik bleef nu en dan het onderwerp naar boven brengen. Toen we uiteindelijk na onze zesde poging beslisten om er voor een lange tijd mee te stoppen bestelde ik de infomap over adoptie bij Kind en Gezin. Die map verdween op mysterieuze manier samen met de papier en karton ophaling.
En toen ineens vond P. ook dat het misschien wel tijd werd om adoptie wat beter te gaan bekijken. En wat bleek toen? Ik die altijd dacht dat we "wel even konden gaan adopteren" kreeg ineens knopen in mijn maag bij het idee dat we echt deze weg opgingen. Bij het idee dat ik bij wildvreemden moest gaan uitleggen wie ik was en waarom ik best in staat zou zijn om een kind op te voeden. Dat ik ineens vreemden moest gaan overtuigen dat ik echt wel een goede mama zou zijn. Ik weet dat P. diep vanbinnen nog steeds hoopt dat de spontane zwangerschap nog wel zal komen. Dat hij nog steeds twijfelt of dit wel is wat we moeten doen.
En toch, diep vanbinnen ben ik blij dat ik op dit moment aangekomen ben. Ik zie de voorbije jaren toch een beetje als verspilling. Als energie die ik weggegooid heb. Als ik toen geweten had waar ik nu stond, was het allemaal anders gegaan. Als ik geweten had bij de eerste IVF dat ik na zes pogingen nog steeds met lege handen zou staan, dan was ik er nooit aan begonnen. Dan was ik misschien ondertussen mama van een kindje uit andermans buik. Of, dan hadden we misschien nooit toegegeven aan het babyvirus en waren we nu gelukkig kinderloos.
Ik besef nu pas dat adopteren zeker niet voor iedereen is weggelegd. Als ik zie hoe moeilijk ik het nu vind, terwijl ik altijd adoptie als een mogelijke oplossing zag... dan begrijp ik dat mensen er gewoon niet aan beginnen. Ze hebben genoeg ontgoochelingen gehad, genoeg geld uitgegeven aan een droom die nooit is uitgekomen, genoeg energie gestoken in een onderneming die volledig gefaald is. De schrik om een ander kind niet graag genoeg te zien, de schrik dat een ander kind nooit de wens om een eigen kind kan vervangen...
Ik dacht dat mijn relatie met de boze buitenwereld zou veranderen eens ik vertelde dat er een oplossing was voor ons probleem. Dat we toch een kindje zouden krijgen. Op één of andere manier. Maar toch blijven de reacties raar en soms pijnlijk. Toen we nog volop in de behandelingen zaten was het ongepast als iemand voorstelde om te adopteren. Het was een pijnlijk voorstel, want waarom zouden we een nieuwe, moeilijke, lange weg inslaan als het deze keer echt wel eens zou kunnen lukken? En ook, adopteren is niet hetzelfde als zwanger worden. En zeker niet hetzelfde als zwanger worden na een behandeling. Want zwanger worden gaat nog steeds over de vrouw. Het aura van "kijk naar mij, ik ben zwanger" ontbreekt volledig als je gaat adopteren. Adoptie gaat nooit over de toekomstige moeder, wel altijd over het kind. En in je kinderdromen was mama worden toch steeds een beetje verbonden met het "kijk naar mij" gevoel". Het delen van zwangerschapssymptomen, het dikker worden van die buik, het aanhoren van bevallingsverhalen van vriendinnen....
Dat "kijk naar mij" gevoel moet je waarschijnlijk zelf een beetje opwekken tijdens de adoptieprocedure. Alhoewel ... ik ga me toch een beetje een valse mama voelen als ik buggy's, kinderkamers, wiegjes en kleedjes ga kopen zonder dikke buik. Misschien moet ik dan een soort van badge dragen ... adoptie mama's mogen ook kirrend over kleine sokjes hangen zonder zielig gevonden te worden.
En toch maak ik voor velen al een beetje deel uit van "de andere kant". Ik ben niet meer de lotgenoot die alles doet om die buik dikker en dikker te zien worden. Ik laat mezelf en mijn lichaam niet meer door een hel gaan om de genen van mij en P. samen te klutsen tot een nieuw wezentje. Maar tegelijkertijd hoor ik ook nog niet bij de mama's met de effectief dikker wordende buik. Bij de mama's die met echo's in hun agenda rondlopen en aftellen naar dé datum. Ik ben gelukkig met het idee dat wij gaan adopteren, maar ik ben nog regelmatig bitter als ik denk aan alles wat ik meegemaakt heb en alles wat ons waarschijnlijk nog te wachten staat. Dus het blijft allemaal heel dubbel aanvoelen.
Ofwel wordt je aanzien als de grote weldoener die zo'n zielig weesje gaat redden. Mensen die het zo zien krijg je dus echt niet overtuigd dat het zo niet is. Als je dan vertelt dat het best 5 jaar kan duren, dan krijg je steeds hetzelfde cliché te horen. "dat kan toch niet, er zitten toch zoveel arme, zielige, snottebel aan de neus hangende, ongewassen vingertjes hebbende en algemeen naar liefde hunkerende weesjes in de weeshuizen.
Dat dat niet zo is, en zelfs als dat wel zo is dat het dan nog niets betekend omdat deze kinderen niet adoptabel zijn, dat begrijpen ze niet.
Dit zijn ook meestal de mensen die niet begrijpen dat je bij binnenlandse adoptie niet kan eisen dat het om een blank kind gaat. Want met de opkomst van het Vlaams Belang ga je toch niet bewust kiezen voor een gekleurd kind zeker??
Dat dit haaks staat op de eerdere kreten over de arme weesjes in de weeshuizen hebben ze dan niet door.
Of dan heb je de spontane reacties die helaas ook van mijn ouders kwam. Want .... hopeloze koppels die gaan adopteren ... die worden meestal spontaan zwanger. Eindelijk is dat bewuste knopje omgedraait en lukt het ineens wel. De harde feiten worden onmiddellijk op tafel gesmeten: de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin. Jaren lang gesukkeld, al die medische ingrepen en pas zwanger geworden toen ze gingen adopteren. Het is ongelooflijk hoeveel mensen blijkbaar de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin kennen.
Er is trouwens onderzoek gedaan naar deze urban legend. Slechts 15% van de ongewenst kinderloze koppels worden zwanger eens ze aan het adopteren slaan. Dat is nog minder dan de 20% kans die we elke maand zouden hebben.
Of dan heb je de verhalen .... goéd dat jullie gaan adopteren. Want iedereen kent blijkbaar wel een koppel dat na jaren ongewenst kinderloos en ontelbare behandelingen besluit om te stoppen en niet te adopteren. Stel je voor, NIET adopteren!!!! Waarom zou iemand zo'n gemakkellijke oplossing niet gebruiken. Dan wilden ze waarschijnlijk niet graag genoeg ouder worden....
En dan denk ik terug aan hoe onze beslissing om te gaan adopteren gegroeid is. Toen ik aan het begin van onze IVF toestanden voorstelde aan P. om adoptie in ons achterhoofd te houden was hij daar aboluut niet voor te vinden. Waarom zouden we adopteren als we gewoon zwanger konden worden?
Ergens tussen onze derde en vierde IVF poging wilde ik me al op de wachtlijst plaatsen, maar P. was nog altijd tegen. Ik bleef nu en dan het onderwerp naar boven brengen. Toen we uiteindelijk na onze zesde poging beslisten om er voor een lange tijd mee te stoppen bestelde ik de infomap over adoptie bij Kind en Gezin. Die map verdween op mysterieuze manier samen met de papier en karton ophaling.
En toen ineens vond P. ook dat het misschien wel tijd werd om adoptie wat beter te gaan bekijken. En wat bleek toen? Ik die altijd dacht dat we "wel even konden gaan adopteren" kreeg ineens knopen in mijn maag bij het idee dat we echt deze weg opgingen. Bij het idee dat ik bij wildvreemden moest gaan uitleggen wie ik was en waarom ik best in staat zou zijn om een kind op te voeden. Dat ik ineens vreemden moest gaan overtuigen dat ik echt wel een goede mama zou zijn. Ik weet dat P. diep vanbinnen nog steeds hoopt dat de spontane zwangerschap nog wel zal komen. Dat hij nog steeds twijfelt of dit wel is wat we moeten doen.
En toch, diep vanbinnen ben ik blij dat ik op dit moment aangekomen ben. Ik zie de voorbije jaren toch een beetje als verspilling. Als energie die ik weggegooid heb. Als ik toen geweten had waar ik nu stond, was het allemaal anders gegaan. Als ik geweten had bij de eerste IVF dat ik na zes pogingen nog steeds met lege handen zou staan, dan was ik er nooit aan begonnen. Dan was ik misschien ondertussen mama van een kindje uit andermans buik. Of, dan hadden we misschien nooit toegegeven aan het babyvirus en waren we nu gelukkig kinderloos.
Ik besef nu pas dat adopteren zeker niet voor iedereen is weggelegd. Als ik zie hoe moeilijk ik het nu vind, terwijl ik altijd adoptie als een mogelijke oplossing zag... dan begrijp ik dat mensen er gewoon niet aan beginnen. Ze hebben genoeg ontgoochelingen gehad, genoeg geld uitgegeven aan een droom die nooit is uitgekomen, genoeg energie gestoken in een onderneming die volledig gefaald is. De schrik om een ander kind niet graag genoeg te zien, de schrik dat een ander kind nooit de wens om een eigen kind kan vervangen...
Ik dacht dat mijn relatie met de boze buitenwereld zou veranderen eens ik vertelde dat er een oplossing was voor ons probleem. Dat we toch een kindje zouden krijgen. Op één of andere manier. Maar toch blijven de reacties raar en soms pijnlijk. Toen we nog volop in de behandelingen zaten was het ongepast als iemand voorstelde om te adopteren. Het was een pijnlijk voorstel, want waarom zouden we een nieuwe, moeilijke, lange weg inslaan als het deze keer echt wel eens zou kunnen lukken? En ook, adopteren is niet hetzelfde als zwanger worden. En zeker niet hetzelfde als zwanger worden na een behandeling. Want zwanger worden gaat nog steeds over de vrouw. Het aura van "kijk naar mij, ik ben zwanger" ontbreekt volledig als je gaat adopteren. Adoptie gaat nooit over de toekomstige moeder, wel altijd over het kind. En in je kinderdromen was mama worden toch steeds een beetje verbonden met het "kijk naar mij" gevoel". Het delen van zwangerschapssymptomen, het dikker worden van die buik, het aanhoren van bevallingsverhalen van vriendinnen....
Dat "kijk naar mij" gevoel moet je waarschijnlijk zelf een beetje opwekken tijdens de adoptieprocedure. Alhoewel ... ik ga me toch een beetje een valse mama voelen als ik buggy's, kinderkamers, wiegjes en kleedjes ga kopen zonder dikke buik. Misschien moet ik dan een soort van badge dragen ... adoptie mama's mogen ook kirrend over kleine sokjes hangen zonder zielig gevonden te worden.
En toch maak ik voor velen al een beetje deel uit van "de andere kant". Ik ben niet meer de lotgenoot die alles doet om die buik dikker en dikker te zien worden. Ik laat mezelf en mijn lichaam niet meer door een hel gaan om de genen van mij en P. samen te klutsen tot een nieuw wezentje. Maar tegelijkertijd hoor ik ook nog niet bij de mama's met de effectief dikker wordende buik. Bij de mama's die met echo's in hun agenda rondlopen en aftellen naar dé datum. Ik ben gelukkig met het idee dat wij gaan adopteren, maar ik ben nog regelmatig bitter als ik denk aan alles wat ik meegemaakt heb en alles wat ons waarschijnlijk nog te wachten staat. Dus het blijft allemaal heel dubbel aanvoelen.
Hoge ladders, gevaarlijk voor kinderen
Alereerst sorry voor de lange stiltes en het niet beantwoorden van mails, sms's en smeekbedes om eens af te spreken.
Sailing Chick is bezig met het beklimmen van de 'corporate ladder'. Een kleine maand geleden kreeg ik de vraag om ons PR departement te versterken en me met de sponsors en bedrijfsplaatsen bezig te houden.
Omdat ik sowieso een beetje uitgekeken was op de personeelsfeesten, congressen en vooral de trouwfeesten (ik krijg letterlijk rillingen als ik de kirrende stemmetjes aan de telefoon hoor ... "wij willen graag in de opera trouwen".... om dan nog niet te spreken van de moeders en schoonmoeders van de blozende bruidjes) en was dus wel blij met het aanbod.
Na de typische miscommunicatie en crisissen alom (culturele sector ...) begint het allemaal een beetje op zijn poten te vallen. Het ocassioneel pendelen tussen Gent en Antwerpen neem ik er gerust bij. Zeker omdat we binnen twee weken verhuizen naar het "Eilandje" wat betekend dat ik 2 antwerpse dames wat meer ga kunnen zien. Ondertussen ken ik ook al wat zeer goede restaurants in Antwerpen (tja... PR werk...)
Vandaag was ik te gast in een redelijk bekend en extreem duur Antwerps restaurant. Met 2 collega's en 1 van onze grote business klanten. 4 vrouwen aan een tafel variërend tussen de 30 en de 50.
Na verscheidene uren work talk eindigde het gesprek met het blijkbaar verplichte rondje "hoe gaat het met de kinderen?"
De dingen die ik toen hoorde ....
"ja, op een bepaald moment in je leven besef je dat er andere prioriteiten zijn dan werk" (over het helpen indienen van de thesis van de 24 jarige dochter!!!! Erg als je pas na 24 jaar het wint van je moeders werk)
Om dan nog minstens een halfuur excuses aan te horen van vrouwen die probeerden zichzelf te verontschuldigen dat ze naast hun werk ook tijd besteden aan hun kinderen.
Om maar te zeggen dat ik nu met plezier de ladder opklim, maar toch hoop dat deze ladder in een glijbaan veranderd eens mijn status ge-upgradet wordt tot mama.
Sailing Chick is bezig met het beklimmen van de 'corporate ladder'. Een kleine maand geleden kreeg ik de vraag om ons PR departement te versterken en me met de sponsors en bedrijfsplaatsen bezig te houden.
Omdat ik sowieso een beetje uitgekeken was op de personeelsfeesten, congressen en vooral de trouwfeesten (ik krijg letterlijk rillingen als ik de kirrende stemmetjes aan de telefoon hoor ... "wij willen graag in de opera trouwen".... om dan nog niet te spreken van de moeders en schoonmoeders van de blozende bruidjes) en was dus wel blij met het aanbod.
Na de typische miscommunicatie en crisissen alom (culturele sector ...) begint het allemaal een beetje op zijn poten te vallen. Het ocassioneel pendelen tussen Gent en Antwerpen neem ik er gerust bij. Zeker omdat we binnen twee weken verhuizen naar het "Eilandje" wat betekend dat ik 2 antwerpse dames wat meer ga kunnen zien. Ondertussen ken ik ook al wat zeer goede restaurants in Antwerpen (tja... PR werk...)
Vandaag was ik te gast in een redelijk bekend en extreem duur Antwerps restaurant. Met 2 collega's en 1 van onze grote business klanten. 4 vrouwen aan een tafel variërend tussen de 30 en de 50.
Na verscheidene uren work talk eindigde het gesprek met het blijkbaar verplichte rondje "hoe gaat het met de kinderen?"
De dingen die ik toen hoorde ....
"ja, op een bepaald moment in je leven besef je dat er andere prioriteiten zijn dan werk" (over het helpen indienen van de thesis van de 24 jarige dochter!!!! Erg als je pas na 24 jaar het wint van je moeders werk)
Om dan nog minstens een halfuur excuses aan te horen van vrouwen die probeerden zichzelf te verontschuldigen dat ze naast hun werk ook tijd besteden aan hun kinderen.
Om maar te zeggen dat ik nu met plezier de ladder opklim, maar toch hoop dat deze ladder in een glijbaan veranderd eens mijn status ge-upgradet wordt tot mama.
17.2.05
ROOD
Rood is de kleur van bloed. Waarvan ik in 4 jaar nog nooit zo blij ben geweest van het te zien. Ik ben weer eens lekker 4 dagen overtijd gegaan en voelde me superslecht. Opgeblazen, lelijk, puisten, vettig haar … you name it. De accupunctuur lijkt dus toch te werken, want dit was de eerste cyclus zonder naalden. Heb ondertussen al maar opnieuw een afspraak gemaakt.
Rood is ook de kleur van het slaatje dat ik gisteren klaargemaakt heb. Voor de eerste keer rode biet klaargemaakt die ik ook echt lekker vind. Rode bieten zijn toch zo goed voor je ….
Rood is ook de kleur van Valentijn. Hier sliepen we vorig weekend
Rood komt ook in de naam “The Red Lion Pub” waar we vorig weekend heerlijk gegeten hebben
Rood werd ik daarnet toen ik nonchalantjes een commentaar plaatste op de weblog van mijn werk en vergat dat ze daardoor hier naartoe konden klikken (is ondertussen opgelost)
Naast deze tijdelijke fixatie op de kleur rood (heb rode sokken en een rode trui aan, mijn pritstift is rood, de enige werkende balpen op mijn bureau is rood, alles wat ik als cadeau voor de stagiaire gekocht heb is rood en hot ….) ben ik vandaag ijverig aan het telefoneren geweest
1) het adoptiecentrum: even geprobeerd om een afspraak vast te leggen, maar alles wat ik voorstelde kon niet en wat zij voorstelde moest ik even met P. eerst bekijken. Dus van ’t weekend eens onze agenda’s samen leggen en proberen een aantal voorstellen bijeen te puzzelen
2) een gyne-afspraak!!!!!! Neen, lieve ivf-ertjes, niet beginnen springen van vreugde dat ik jullie rangen terug ga vervoegen. En lieve meehopertjes, niet in zwijm vallen omdat je dit als zeeeeeer verborgen hint kan zien dat ik misschien wel eens ….. Neen, ik realiseerde me deze week dat hoewel ik tot voor 9 maand meer bij de gyne dan bij de bakker kwam, het toch reeds meer dan 2 jaar geleden is dat ik nog eens een jaarlijks onderzoekje gehad heb. Dus ikke in april naar dr. Temmerman in het UZ (of misschien moet ik toch maar toegeven dat mijn gyneaologische verslaving weer de kop opsteekt ….)
3) mijn afspraak met de accupuncturiste heb ik al eerder aangehaald. Zo’n cyclus zonder naalden lijkt er niet echt op, dus gaan we terug voor het betere werk.
Stom, na mijn 2 telefoontjes met het adoptiecentrum voelde ik alweer die twijfel terugkomen. Was ik wel goed overgekomen aan telefoon? Wat heb ik nu juist gezegd? Heb ik geen onnozele grapjes gemaakt? Te idioot gelachen?
Bottom line is gewoon dat ik wil weten “gaan ze mij wel goed genoeg vinden om een kindje aan mij te geven……”
De tunnel lijkt weer meer op een berg die we over moeten om onze reis weer comfortabel voort te zetten.
ZUCHT
Rood is ook de kleur van het slaatje dat ik gisteren klaargemaakt heb. Voor de eerste keer rode biet klaargemaakt die ik ook echt lekker vind. Rode bieten zijn toch zo goed voor je ….
Rood is ook de kleur van Valentijn. Hier sliepen we vorig weekend
Rood komt ook in de naam “The Red Lion Pub” waar we vorig weekend heerlijk gegeten hebben
Rood werd ik daarnet toen ik nonchalantjes een commentaar plaatste op de weblog van mijn werk en vergat dat ze daardoor hier naartoe konden klikken (is ondertussen opgelost)
Naast deze tijdelijke fixatie op de kleur rood (heb rode sokken en een rode trui aan, mijn pritstift is rood, de enige werkende balpen op mijn bureau is rood, alles wat ik als cadeau voor de stagiaire gekocht heb is rood en hot ….) ben ik vandaag ijverig aan het telefoneren geweest
1) het adoptiecentrum: even geprobeerd om een afspraak vast te leggen, maar alles wat ik voorstelde kon niet en wat zij voorstelde moest ik even met P. eerst bekijken. Dus van ’t weekend eens onze agenda’s samen leggen en proberen een aantal voorstellen bijeen te puzzelen
2) een gyne-afspraak!!!!!! Neen, lieve ivf-ertjes, niet beginnen springen van vreugde dat ik jullie rangen terug ga vervoegen. En lieve meehopertjes, niet in zwijm vallen omdat je dit als zeeeeeer verborgen hint kan zien dat ik misschien wel eens ….. Neen, ik realiseerde me deze week dat hoewel ik tot voor 9 maand meer bij de gyne dan bij de bakker kwam, het toch reeds meer dan 2 jaar geleden is dat ik nog eens een jaarlijks onderzoekje gehad heb. Dus ikke in april naar dr. Temmerman in het UZ (of misschien moet ik toch maar toegeven dat mijn gyneaologische verslaving weer de kop opsteekt ….)
3) mijn afspraak met de accupuncturiste heb ik al eerder aangehaald. Zo’n cyclus zonder naalden lijkt er niet echt op, dus gaan we terug voor het betere werk.
Stom, na mijn 2 telefoontjes met het adoptiecentrum voelde ik alweer die twijfel terugkomen. Was ik wel goed overgekomen aan telefoon? Wat heb ik nu juist gezegd? Heb ik geen onnozele grapjes gemaakt? Te idioot gelachen?
Bottom line is gewoon dat ik wil weten “gaan ze mij wel goed genoeg vinden om een kindje aan mij te geven……”
De tunnel lijkt weer meer op een berg die we over moeten om onze reis weer comfortabel voort te zetten.
ZUCHT
10.2.05
I'm back
Heb net tranen met tuiten zitten janken bij een aflevering van Sex & the city. Carrie komt in Parijs Big tegen en EINDELIJK blijken ze de ware te zijn voor elkaar. Miranda heeft "the real life", kind, echtgenoot, huis en demente schoonmoeder. Samantha beseft dat ze echt van iemand kan houden en Charlotte krijgt een chinees adoptiekindje toegewezen.
Het is ongelooflijk, maar populaire TV volgt gewoon de verschillende fases in mijn leven. Op het moment dat Chandler en Monica aan een baby beginnen denken, dachten wij hetzelfde. De aflevering waarin ze in het ziekenhuis (terwijk Rachel aan het bevallen is) een vrije kamer zoeken omdat Monica aan het ovuleren is hebben wij ook horizontaal beëindigt. En toen kwamen er de problemen, de vragen, de onmacht ....
Op dat moment zaten wij ook in de fase dat het duidelijk werd dat zwanger worden niet echt goed bleek te lukken. En in verschilleden series en films was het ineens HET onderwerp.
En, na al
het ivf gedoe
het nadenken
het depresief zijn
het woedend zijn
het ontstaan en begraven van bittere bitch
het huis kopen
het huis inrichten
het houden van kleine dingen die wel lukken in mijn leven
beslissen we EINDELIJK om te gaan adopteren
En wat blijkt????? Ineens gaan ALLE tv-programma's over adopteren.
Of lijkt dat echt alleen maar zo? Is het net zoals wanneer je probeert zwanger te worden dat heel de wereld vol zwangeren loopt? Dat elke reclame gebruik maakt van zwangere buiken om hun product te verkopen (ik heb nooit begrepen waarom toen wij midden in het baby-drama zaten ze kaas probeerden te verkopen met een zwangere vrouw en dat Leerdammer blijkbaar een gigantisch reclamebudget had want ik zag die rotreclame 100 keer per avond).
Is het zo dat je wanneer je met iets bezig bent gewoon zo erg gefixeert bent dat je overal gelijkaardige vibes oppikt?
Het is ongelooflijk, maar populaire TV volgt gewoon de verschillende fases in mijn leven. Op het moment dat Chandler en Monica aan een baby beginnen denken, dachten wij hetzelfde. De aflevering waarin ze in het ziekenhuis (terwijk Rachel aan het bevallen is) een vrije kamer zoeken omdat Monica aan het ovuleren is hebben wij ook horizontaal beëindigt. En toen kwamen er de problemen, de vragen, de onmacht ....
Op dat moment zaten wij ook in de fase dat het duidelijk werd dat zwanger worden niet echt goed bleek te lukken. En in verschilleden series en films was het ineens HET onderwerp.
En, na al
het ivf gedoe
het nadenken
het depresief zijn
het woedend zijn
het ontstaan en begraven van bittere bitch
het huis kopen
het huis inrichten
het houden van kleine dingen die wel lukken in mijn leven
beslissen we EINDELIJK om te gaan adopteren
En wat blijkt????? Ineens gaan ALLE tv-programma's over adopteren.
Of lijkt dat echt alleen maar zo? Is het net zoals wanneer je probeert zwanger te worden dat heel de wereld vol zwangeren loopt? Dat elke reclame gebruik maakt van zwangere buiken om hun product te verkopen (ik heb nooit begrepen waarom toen wij midden in het baby-drama zaten ze kaas probeerden te verkopen met een zwangere vrouw en dat Leerdammer blijkbaar een gigantisch reclamebudget had want ik zag die rotreclame 100 keer per avond).
Is het zo dat je wanneer je met iets bezig bent gewoon zo erg gefixeert bent dat je overal gelijkaardige vibes oppikt?
7.2.05
Nog iets meer opgeblazen en ik ontplof
Pfffffffff, los van alle dieten, gezonde lichaamsbeweging, vitamientjes, zuiveringssoepen, versterkende dijencrèmekes en slankmakende broeken ben ik de laatste 2 maand slachtoffer van een PMS syndroom dat de voorbije jaren nog niet aan bod gekomen is. Ik blaas op als een ballon.
Los van cyclische perikelen heb ik ook gemerkt dat als je lange tijd geen zuivel eet en dan ineens je tegoed doet aan een kaastafel (tegoed doen geeft niet echt weer hoe ik geschranst heb van de 20 verschillende kaasjes ... euh zeg maar kazen)dat ook als gevolg heeft dat je ineens alle mogelijke symtomen krijgt van een veel te goed opgeblazen ballon.
Waar ze op mijn werk een voorbeeld aan kunnen nemen en eens mijn zitbal wat beter zouden kunnen opblazen. Bij de laatste vergadering die ik met klanten had was het absoluut genant om recht te staan en de zitbal volledig ingedeukt zichzelf weer goed te zien trekken. ieks!!!
Ik wou een stukje over evoluties schrijven, want net als mijn lijfelijke cyclus waar ik jullie meer dan normaal mee verveel merk ik toch ook dat er een soort van cyclisme (niet met fietsen) in mijn gevoelens ten opzichte van die immer aanwezige kinderwens terug te vinden is.
Nu ik wekelijks meer dan voldoende baby aandacht krijg voel ik me soms de super mama en zie ik mezelf zo met een eigen kroost rondlopen. Maar dan af en toe voel ik me net zoals Soper schrijft.
Na een periode van absolute high waarin alles fantastisch gaat. Waar ik me volledig smijt op een nieuw project (met name de adoptie) en gelukkig en vrolijk door het leven ga, kom ik ineens weer op een plaats terecht dat ik me allesbehalve zo voel en dat ik niet liever wil dan terug die persoon te zijn. Ik wil niet ongelukkig zijn en niet continu over alles twijfelen nu we een mogelijke uitweg gevonden hebben uit het ongewenst kinderloos zijn.
En dan is mijn lieve, superschattige metekindje bij ons die tot voor een week heel erg veel tranen liet en het merendeel van de tijd niet echt gelukkig was. En dan loop ik kilometers rond de tafel met haar in mijn armen. En dan heb ik geen rekening gehouden met het feit dat ik eten ging klaarmaken en dan moet ik P. vragen om te koken en dan kunnen we niet gezellig eten omdat één van ons continu moet rondlopen met een hoopje krijsende baby. En dan ligt dat hoopje eindelijk gelukzalig te slapen en dan vraag ik me af of dit echt is wat ik wil??? Zal het anders aanvoelen eens wij zover staan? Of zal ik dan ook af en toe denken van Jezus, dit is niet alleen rozengeur en maneschijn????
Zal ik dat allemaal wel kunnen? Die aandacht voor dat ene leven? Ik die eigenlijk meestal liever lui dan moe ben. Die ervan kan genieten om lekker niets te doen. Die thuiskomt en alles een beetje overal smijt, televisie aanzet, de keukenchaos van 's ochtends vergroot met een raar kookexperiment. Die potten en overschotten van eten soms echt telang laat staan tot de keuken een beetje slecht begint te ruiken.Om dan in pyama, net voor het slapen gaan ineens bleekwater en bruine zeep boven te halen en driftig te beginnnen kuisen.
Ik hou zoveel van slapen, voor de televisie, in het weekend.... ben ik de persoon die dat allemaal gaat kunnen opgeven om voor een 50 cm klein ding te gaan zorgen?
En als je die twijfels hebt ... is het dan wel een goed idee om te gaan adopteren? Hebben mensen met twijfels niet juist die biologische band nodig die vanzelf van de grootste slons de beste mama maakt? Dat cliché dat het allemaal anders is met je "eigen" kinderen?
Is deze hele kinderwens niet verworden tot een wedstrijd? Iets waar we aan begonnen zijn en nu niet meer kunnen stoppen? Waar we al die anderen niet in willen laten voorgaan? Zij zwanger en kinderen, wij dus ook.
Het is een feit dat ik bij sommigen nog steeds heel hard dat wedstrijdgevoel heb. Ik betrapte mezelf er vanmiddag op dat ik over A. sprak alsof zij met opzet mij voorbijgestoken was door eventjes zwanger te worden van een tweede. En E. die ik echt haar tweede wens ... ik vind het voor mezelf niet zo erg dat het even duurt. Voor haar wel, omdat ik weet hoe ik me voelde na 8 maand proberen. Maar voor mezelf vind ik het best ok dat de wedstrijd even stilligt.
Soms kan ik me moeilijk het einde van deze reis voorstellen. We zijn precies al zo vaak op andere treinen, vliegtuiten, boten gestapt waardoor de reis weer even sneller ging. Om dan opnieuw terecht te komen in een file of een lange check-in en niet meer vooruit te komen. En als je dan een mogelijkheid krijgt om misschien weer wat snelheid in de reis te steken, dan is er die stomme angst en twijfel die je doet aarzelen om de mogelijkheid te grijpen. Foole maakte zo onlangs de vergelijking van rond te dobberen op het water en de IVF roeispaan binnen handbereik te hebben maar ze niet echt durven vastpakken uit angs een paar kilometer vooruit te komen om dan met een grote golf weer naar het midden van de oceaan teruggestuurd te worden. Terug naar dat plaatsje waar je voordien ook aan het dobberen was.
Nog even en ook mijn hoofd ontploft
Los van cyclische perikelen heb ik ook gemerkt dat als je lange tijd geen zuivel eet en dan ineens je tegoed doet aan een kaastafel (tegoed doen geeft niet echt weer hoe ik geschranst heb van de 20 verschillende kaasjes ... euh zeg maar kazen)dat ook als gevolg heeft dat je ineens alle mogelijke symtomen krijgt van een veel te goed opgeblazen ballon.
Waar ze op mijn werk een voorbeeld aan kunnen nemen en eens mijn zitbal wat beter zouden kunnen opblazen. Bij de laatste vergadering die ik met klanten had was het absoluut genant om recht te staan en de zitbal volledig ingedeukt zichzelf weer goed te zien trekken. ieks!!!
Ik wou een stukje over evoluties schrijven, want net als mijn lijfelijke cyclus waar ik jullie meer dan normaal mee verveel merk ik toch ook dat er een soort van cyclisme (niet met fietsen) in mijn gevoelens ten opzichte van die immer aanwezige kinderwens terug te vinden is.
Nu ik wekelijks meer dan voldoende baby aandacht krijg voel ik me soms de super mama en zie ik mezelf zo met een eigen kroost rondlopen. Maar dan af en toe voel ik me net zoals Soper schrijft.
Na een periode van absolute high waarin alles fantastisch gaat. Waar ik me volledig smijt op een nieuw project (met name de adoptie) en gelukkig en vrolijk door het leven ga, kom ik ineens weer op een plaats terecht dat ik me allesbehalve zo voel en dat ik niet liever wil dan terug die persoon te zijn. Ik wil niet ongelukkig zijn en niet continu over alles twijfelen nu we een mogelijke uitweg gevonden hebben uit het ongewenst kinderloos zijn.
En dan is mijn lieve, superschattige metekindje bij ons die tot voor een week heel erg veel tranen liet en het merendeel van de tijd niet echt gelukkig was. En dan loop ik kilometers rond de tafel met haar in mijn armen. En dan heb ik geen rekening gehouden met het feit dat ik eten ging klaarmaken en dan moet ik P. vragen om te koken en dan kunnen we niet gezellig eten omdat één van ons continu moet rondlopen met een hoopje krijsende baby. En dan ligt dat hoopje eindelijk gelukzalig te slapen en dan vraag ik me af of dit echt is wat ik wil??? Zal het anders aanvoelen eens wij zover staan? Of zal ik dan ook af en toe denken van Jezus, dit is niet alleen rozengeur en maneschijn????
Zal ik dat allemaal wel kunnen? Die aandacht voor dat ene leven? Ik die eigenlijk meestal liever lui dan moe ben. Die ervan kan genieten om lekker niets te doen. Die thuiskomt en alles een beetje overal smijt, televisie aanzet, de keukenchaos van 's ochtends vergroot met een raar kookexperiment. Die potten en overschotten van eten soms echt telang laat staan tot de keuken een beetje slecht begint te ruiken.Om dan in pyama, net voor het slapen gaan ineens bleekwater en bruine zeep boven te halen en driftig te beginnnen kuisen.
Ik hou zoveel van slapen, voor de televisie, in het weekend.... ben ik de persoon die dat allemaal gaat kunnen opgeven om voor een 50 cm klein ding te gaan zorgen?
En als je die twijfels hebt ... is het dan wel een goed idee om te gaan adopteren? Hebben mensen met twijfels niet juist die biologische band nodig die vanzelf van de grootste slons de beste mama maakt? Dat cliché dat het allemaal anders is met je "eigen" kinderen?
Is deze hele kinderwens niet verworden tot een wedstrijd? Iets waar we aan begonnen zijn en nu niet meer kunnen stoppen? Waar we al die anderen niet in willen laten voorgaan? Zij zwanger en kinderen, wij dus ook.
Het is een feit dat ik bij sommigen nog steeds heel hard dat wedstrijdgevoel heb. Ik betrapte mezelf er vanmiddag op dat ik over A. sprak alsof zij met opzet mij voorbijgestoken was door eventjes zwanger te worden van een tweede. En E. die ik echt haar tweede wens ... ik vind het voor mezelf niet zo erg dat het even duurt. Voor haar wel, omdat ik weet hoe ik me voelde na 8 maand proberen. Maar voor mezelf vind ik het best ok dat de wedstrijd even stilligt.
Soms kan ik me moeilijk het einde van deze reis voorstellen. We zijn precies al zo vaak op andere treinen, vliegtuiten, boten gestapt waardoor de reis weer even sneller ging. Om dan opnieuw terecht te komen in een file of een lange check-in en niet meer vooruit te komen. En als je dan een mogelijkheid krijgt om misschien weer wat snelheid in de reis te steken, dan is er die stomme angst en twijfel die je doet aarzelen om de mogelijkheid te grijpen. Foole maakte zo onlangs de vergelijking van rond te dobberen op het water en de IVF roeispaan binnen handbereik te hebben maar ze niet echt durven vastpakken uit angs een paar kilometer vooruit te komen om dan met een grote golf weer naar het midden van de oceaan teruggestuurd te worden. Terug naar dat plaatsje waar je voordien ook aan het dobberen was.
Nog even en ook mijn hoofd ontploft
6.2.05
Onze eerste adoptiestapjes
Gisteren onze eerste adoptiestapjes gezet. Ik had een afspraak met M. M is psychologe in het centrum waarmee wij samenwerken. Zij is ook de "stief"moeder van een vriendin, dus ik ken haar al langer.
Ons gesprek was zeer boeiend. Het heeft me gesterkt in het idee dat wij echt niet te veel moeten inzitten met die selectiegesprekken en dat we echt onzelf kunnen zijn.
Het voordeel van met M. te praten was dat ik nu ongeveer weet waar de nadruk op ligt tijdens de gesprekken en wat de redenen zijn waarom mensen "afgekeurd" raken.
In het kort komt het neer op het volgende
* waarom adoptie? Hier is het duidelijk dat adoptie enkel in tijd een tweede keuze mag zijn en niet emotioneel een tweede keuze is.
* je infertiliteitsachtergrond. Wat is er gebeurd, hoe hebben we het verwerkt? Stonden we gelijkwaardig in onze beslissingen naar volgende pogingen toe? Hoe is er beslist geweest dat we gingen stoppen...
* Je relatie. Hoe lossen we conflicten op? Hoe gaan we om met problemen?
* Je familie. Hoe gaan zij om met het gegeven adoptie
* je sociale inbedding. Vrienden, collega's,... Zijn er veel mensen met kinderen in je omgeving etc...
* je job. of je realistische vooruitzichten hebt hoe je je job en een kind kan combineren
* je ideeën over opvoeding. Hoe je je partner als ouder ziet
* je gevoelens tegenover de afstandsmoeder
* je voorkeuren. jongen, meisje, blank, gekleurd, een handicap of niet...
* enzovoort enzoverder
Al bij al valt het denk ik wel mee. Ik heb toch alleszins al veel dingen gezegd gisteren waarvan M. zei dat ik daarmee zeker ging 'scoren'!!!!
Morgen pleeg ik een telefoontje naar het centrum om te vragen of ze al een idee hebben wanneer we eens mogen langskomen. In hun mailberichtje spraken ze van "binnenkort", maar dat is natuurlijk een relatief begrip.
Volgens M. komt dat trouwens ook heel goed over, het toont maar weer eens dat we echt gemotiveerd zijn.
Ik heb ondertussen ook het telefoonnummer van een ander adoptieagentschap in mijn agenda staan, maar we gaan voor het moment nu ons eerst concentreren op het eerste centrum. Zij begrijpen echter wel dat je je op 2 lijsten inschrijft om de kansen te vergroten. Ook staan zij nog open voor het combineren van behandelingen en adoptie, zeker in het begin van de procedure. Het is normaal dat je als je het emotioneel aankunt je geen jaren moet verliezen door eerst de hele medische mallemolen te doorlopen en dan pas aan het jarenlange adoptieproces begint.
Vorig jaar werden er zes kindjes geplaatst, dus hopelijk blijft deze evolutie zo verder gaan. We rekenen op maximum 5 jaar. En ondertussen nog even zo zwanger worden, zou uiteraard niet ongewenst zijn ;o)
Voila, dat was het. We zijn er op 1 of andere manier echt aan begonnen.
Ik besef dat deze blog waarschijnlijk niet meer zo grappig is sinds Bittere Bitch en Infertiel Brein op pensioen zijn, maar ik doe mijn best om Gekke Adoptiemama in het leven te roepen.
Ons gesprek was zeer boeiend. Het heeft me gesterkt in het idee dat wij echt niet te veel moeten inzitten met die selectiegesprekken en dat we echt onzelf kunnen zijn.
Het voordeel van met M. te praten was dat ik nu ongeveer weet waar de nadruk op ligt tijdens de gesprekken en wat de redenen zijn waarom mensen "afgekeurd" raken.
In het kort komt het neer op het volgende
* waarom adoptie? Hier is het duidelijk dat adoptie enkel in tijd een tweede keuze mag zijn en niet emotioneel een tweede keuze is.
* je infertiliteitsachtergrond. Wat is er gebeurd, hoe hebben we het verwerkt? Stonden we gelijkwaardig in onze beslissingen naar volgende pogingen toe? Hoe is er beslist geweest dat we gingen stoppen...
* Je relatie. Hoe lossen we conflicten op? Hoe gaan we om met problemen?
* Je familie. Hoe gaan zij om met het gegeven adoptie
* je sociale inbedding. Vrienden, collega's,... Zijn er veel mensen met kinderen in je omgeving etc...
* je job. of je realistische vooruitzichten hebt hoe je je job en een kind kan combineren
* je ideeën over opvoeding. Hoe je je partner als ouder ziet
* je gevoelens tegenover de afstandsmoeder
* je voorkeuren. jongen, meisje, blank, gekleurd, een handicap of niet...
* enzovoort enzoverder
Al bij al valt het denk ik wel mee. Ik heb toch alleszins al veel dingen gezegd gisteren waarvan M. zei dat ik daarmee zeker ging 'scoren'!!!!
Morgen pleeg ik een telefoontje naar het centrum om te vragen of ze al een idee hebben wanneer we eens mogen langskomen. In hun mailberichtje spraken ze van "binnenkort", maar dat is natuurlijk een relatief begrip.
Volgens M. komt dat trouwens ook heel goed over, het toont maar weer eens dat we echt gemotiveerd zijn.
Ik heb ondertussen ook het telefoonnummer van een ander adoptieagentschap in mijn agenda staan, maar we gaan voor het moment nu ons eerst concentreren op het eerste centrum. Zij begrijpen echter wel dat je je op 2 lijsten inschrijft om de kansen te vergroten. Ook staan zij nog open voor het combineren van behandelingen en adoptie, zeker in het begin van de procedure. Het is normaal dat je als je het emotioneel aankunt je geen jaren moet verliezen door eerst de hele medische mallemolen te doorlopen en dan pas aan het jarenlange adoptieproces begint.
Vorig jaar werden er zes kindjes geplaatst, dus hopelijk blijft deze evolutie zo verder gaan. We rekenen op maximum 5 jaar. En ondertussen nog even zo zwanger worden, zou uiteraard niet ongewenst zijn ;o)
Voila, dat was het. We zijn er op 1 of andere manier echt aan begonnen.
Ik besef dat deze blog waarschijnlijk niet meer zo grappig is sinds Bittere Bitch en Infertiel Brein op pensioen zijn, maar ik doe mijn best om Gekke Adoptiemama in het leven te roepen.
1.2.05
Sailing chick gaat internationaal
Jawel dames en heren, mij intrede in de internationale infertiliteits blogwereld is een feit. Ik wordt geciteerd in de incredibly funny blog van Soper
And Soper just so you know ... a theetje that smells nice is supposed to mean a cup of tea that smells nice.
And Soper just so you know ... a theetje that smells nice is supposed to mean a cup of tea that smells nice.
In het openbaar
Vandaag (daarnet pas) ben ik toch even geschrokken. Ik ben altijd heel open geweest over ons IVF gedoe, over het feit dat ik graag kinderen wil maar dat het niet lukt, over de frustraties die dat met zich meebrengt.
Op mijn vorige job hebben ze meegemaakt dat ik onder het mes ging voor de kijkoperatie en hebben ze mijn eerste stapjes op IVF vlak van begin tot einde meegeleefd. Op mijn job nu wisten een aantal mensen onmiddellijk wat en hoe en de rest heeft het geleidelijk meegekregen. Dat we nu gaan adopteren weten ook al heel wat mensen. Tja, je moet toch iets antwoorden op de hordes babies die je toegewenst worden in de maand januari.
Dat dus wat mijn collega's in Gent betreft. Maar ons operaatje heeft natuurlijk ook een gebouw in antwerpen waar een heel pak van mijn collega's resideren.
Vandaag hadden we een brainstormvergadering over het nieuwe seizoen. En omdat ik deeltijds wel wat opdrachten voor de PR doe en toch ook een soort publiek bereik met mijn werking was ik hier ook voor uitgenodigd. Het is een hele toffe, maar ook lichtelijk gestoorde bende die vandaag samenzat.
Onze zeer productieve vergadering werd dan ook besloten met een heerlijk etentje. Ik zat aan het eind van de tafel met 2 gentse collega's en 3 antwerpse collega's. Waarvan er eentje tussen het voor- en hoofdgerecht heel losjes, vlotweg uit de pols vroeg of ik nog steeds met IVF bezig was.
't is dat het hele comfortabele stoelen waren in het restaurant, want ik viel wel bijna achterover. Heb dat dan ook beantwoord met te zeggen dat we gestopt waren en gingen adopteren, wat ons nog een uur over adopties heeft doen uitweiden omdat zijn zus ook aan het adopteren was.
Wat me wel even deed nadenken over al die openheid. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt wat er allemaal gaande was op reproductief gebied. Iemand die heel ontschuldig vroeg of wij kinderen hadden kreeg veel meer te weten dan dat ze waarschijnlijk wilden. Ook over de behandelingen kan ik zonder probleem uren babbelen.
Als het me gevraagd wordt praat ik zonder probleem over alles wat ongewenste kinderloosheid met zich meebrengt. Maar je merkt wel altijd dat mensen een beetje geremd zijn. Met 1 uitzondering heb ik nog nooit iemand meegemaakt die echt doorvroeg over alles.
Die ene vriendin sluit ik dan ook ergens op een speciaal plaatsje in mijn hart omdat ze mij zo normaal deed voelen in een tijd dat ik me eerder een medische freak voelde.
Maar, ik verschoot wel dat een collega waar ik eigenlijk niet veel mee te maken heb en die eigenlijk ook niet tot mijn doelgroep van bekeerlingen behoort (hij is homo) zo ineens op de proppen kwam met IVF.
De rest van mijn deel van de tafel keek dan ook zeer geschokt dat we daar zo normaal over deden. Een aantal mensen zijn zo ook ineens op de hoogte van mijn voortplantingswensen en -problemen.
Ik blijf erbij dat het voor mij het beste was dat iedereen op de hoogte was van wat er met ons gebeurde de voorbije jaren. Zoals ik ook denk dat iedereen vrij snel zal weten dat er een kindje aankomt (zwanger of adoptie) zelfs in de periode dat het nog alle kanten op kan.
Ik kan blijkbaar geen grote dingen verwerken zonder hulp van de mensen rondom mij. Zelfs de mensen die ik op de bus of trein ontmoet...
Wat zegt dit over mij? Ik weet het niet.
Ik ben nu wel een beetje bang dat mensen met plezier gaan vragen hoe ver het met de adoptie staat. Vandaar dat ik overal vertel dat het wel jaren gaat duren. Adoptie is ineens een veel veiliger onderwerp geworden dan "proberen".
Wat ik wel ok vind. De mensen in mijn omgeving hebben zich zo lang ambetant gevoelt en zijn blij dat ze nu vragen kunnen stellen over iets dat heel waarschijnlijk wel een goed einde gaat hebben.
Los van dit alles moest ik daarnet toch even vloeken omdat een ex van mij binnen drie weken blijkbaar papa wordt. Hip hip, niet hoera!!!
Een aantal superlieve madammen die nu eindelijk zwanger zijn na jaren proberen, na jaren van ellende vragen me tegenwoordig allemaal of we echt niet verder gaan proberen. En dan denk ik aan gisteravond. We waren beiden doodmoe, zoals zo vaak de voorbije weken. Maar, 't was wel het weekend van mijn eisprong. En noch P. noch ik konden dat zomaar voorbij laten gaan. Dus, we proberen nog volop. Maar dat bedoelen ze natuurlijk niet.
Maar daar komt het nu voor mij wel op neer. Wij proberen terug gewoon te proberen. Het klinkt raar, maar na jaren medisch geweld lijkt het alsof de gewone, natuurlijke manier niet meer ter sprake komt. En toch ... elke 28 dagen hebben we eigenlijk wel een kans om zwanger te worden.
Dus los van alle adoptieplannen kunnen we de gewone manier toch nog niet laten schieten.
Ik zou heel graag tot een sexleven komen waarbij we niet moeten tellen, maar dan zouden we helemaal nooit een kans maken (en dit door ons drukke jobs waardoor we sommige maanden bijna nooit samen gaan slapen of samen wakker worden).
Maar blijkbaar heeft P. dit ook. En hebben we het gisteren toch nog even gezellig gemaakt. En opnieuw het goede voornemen genomen om tijd te maken voor elkaar zodat deze momenten niet meer voorkomen.
Genoeg geopenbaard vanavond
Slaapwel
Op mijn vorige job hebben ze meegemaakt dat ik onder het mes ging voor de kijkoperatie en hebben ze mijn eerste stapjes op IVF vlak van begin tot einde meegeleefd. Op mijn job nu wisten een aantal mensen onmiddellijk wat en hoe en de rest heeft het geleidelijk meegekregen. Dat we nu gaan adopteren weten ook al heel wat mensen. Tja, je moet toch iets antwoorden op de hordes babies die je toegewenst worden in de maand januari.
Dat dus wat mijn collega's in Gent betreft. Maar ons operaatje heeft natuurlijk ook een gebouw in antwerpen waar een heel pak van mijn collega's resideren.
Vandaag hadden we een brainstormvergadering over het nieuwe seizoen. En omdat ik deeltijds wel wat opdrachten voor de PR doe en toch ook een soort publiek bereik met mijn werking was ik hier ook voor uitgenodigd. Het is een hele toffe, maar ook lichtelijk gestoorde bende die vandaag samenzat.
Onze zeer productieve vergadering werd dan ook besloten met een heerlijk etentje. Ik zat aan het eind van de tafel met 2 gentse collega's en 3 antwerpse collega's. Waarvan er eentje tussen het voor- en hoofdgerecht heel losjes, vlotweg uit de pols vroeg of ik nog steeds met IVF bezig was.
't is dat het hele comfortabele stoelen waren in het restaurant, want ik viel wel bijna achterover. Heb dat dan ook beantwoord met te zeggen dat we gestopt waren en gingen adopteren, wat ons nog een uur over adopties heeft doen uitweiden omdat zijn zus ook aan het adopteren was.
Wat me wel even deed nadenken over al die openheid. Ik heb er nooit een geheim van gemaakt wat er allemaal gaande was op reproductief gebied. Iemand die heel ontschuldig vroeg of wij kinderen hadden kreeg veel meer te weten dan dat ze waarschijnlijk wilden. Ook over de behandelingen kan ik zonder probleem uren babbelen.
Als het me gevraagd wordt praat ik zonder probleem over alles wat ongewenste kinderloosheid met zich meebrengt. Maar je merkt wel altijd dat mensen een beetje geremd zijn. Met 1 uitzondering heb ik nog nooit iemand meegemaakt die echt doorvroeg over alles.
Die ene vriendin sluit ik dan ook ergens op een speciaal plaatsje in mijn hart omdat ze mij zo normaal deed voelen in een tijd dat ik me eerder een medische freak voelde.
Maar, ik verschoot wel dat een collega waar ik eigenlijk niet veel mee te maken heb en die eigenlijk ook niet tot mijn doelgroep van bekeerlingen behoort (hij is homo) zo ineens op de proppen kwam met IVF.
De rest van mijn deel van de tafel keek dan ook zeer geschokt dat we daar zo normaal over deden. Een aantal mensen zijn zo ook ineens op de hoogte van mijn voortplantingswensen en -problemen.
Ik blijf erbij dat het voor mij het beste was dat iedereen op de hoogte was van wat er met ons gebeurde de voorbije jaren. Zoals ik ook denk dat iedereen vrij snel zal weten dat er een kindje aankomt (zwanger of adoptie) zelfs in de periode dat het nog alle kanten op kan.
Ik kan blijkbaar geen grote dingen verwerken zonder hulp van de mensen rondom mij. Zelfs de mensen die ik op de bus of trein ontmoet...
Wat zegt dit over mij? Ik weet het niet.
Ik ben nu wel een beetje bang dat mensen met plezier gaan vragen hoe ver het met de adoptie staat. Vandaar dat ik overal vertel dat het wel jaren gaat duren. Adoptie is ineens een veel veiliger onderwerp geworden dan "proberen".
Wat ik wel ok vind. De mensen in mijn omgeving hebben zich zo lang ambetant gevoelt en zijn blij dat ze nu vragen kunnen stellen over iets dat heel waarschijnlijk wel een goed einde gaat hebben.
Los van dit alles moest ik daarnet toch even vloeken omdat een ex van mij binnen drie weken blijkbaar papa wordt. Hip hip, niet hoera!!!
Een aantal superlieve madammen die nu eindelijk zwanger zijn na jaren proberen, na jaren van ellende vragen me tegenwoordig allemaal of we echt niet verder gaan proberen. En dan denk ik aan gisteravond. We waren beiden doodmoe, zoals zo vaak de voorbije weken. Maar, 't was wel het weekend van mijn eisprong. En noch P. noch ik konden dat zomaar voorbij laten gaan. Dus, we proberen nog volop. Maar dat bedoelen ze natuurlijk niet.
Maar daar komt het nu voor mij wel op neer. Wij proberen terug gewoon te proberen. Het klinkt raar, maar na jaren medisch geweld lijkt het alsof de gewone, natuurlijke manier niet meer ter sprake komt. En toch ... elke 28 dagen hebben we eigenlijk wel een kans om zwanger te worden.
Dus los van alle adoptieplannen kunnen we de gewone manier toch nog niet laten schieten.
Ik zou heel graag tot een sexleven komen waarbij we niet moeten tellen, maar dan zouden we helemaal nooit een kans maken (en dit door ons drukke jobs waardoor we sommige maanden bijna nooit samen gaan slapen of samen wakker worden).
Maar blijkbaar heeft P. dit ook. En hebben we het gisteren toch nog even gezellig gemaakt. En opnieuw het goede voornemen genomen om tijd te maken voor elkaar zodat deze momenten niet meer voorkomen.
Genoeg geopenbaard vanavond
Slaapwel
28.1.05
Wartaal
Ben alweer ziek. Hoopte dat na mijn griep en aansluitend buikgriep vorig jaar ik even genoeg bacteriën onderdak gegeven had, maar neen!!!!
Vieze Munga heeft haar mama besmet en mama heeft haar liefste collega besmet.
En zo lag ik gisteren te rillen onder drie dekens. Ik ben een absoluut mietje eens de griep mij te pakken heeft en wil ook nooit van die vieze bruistabletten innemen.
Toch maar rillend, bevend en bibberend op zoek gegaan naar de thermometer. Die iets teveel graden aangaf en mij toch verplichtte bruisende toestanden tot mij te nemen.
Was van plan om vanmiddag toch te gaan werken, vermits er vanavond wel wat te doen is chez nous, maar mijn lieve collega's hebben mij op het hart gedrukt dat alles ok is en dat ik thuis moet blijven.
Het had ook niet echt gegaan om op mijn fiets te kruipen denk ik. Ik voel me 80 jaar oud en alle spieren in mijn lijf doen pijn.
Ik type nu maar wat terwijl ik wacht op het water dat kookt om een theetje te drinken.
Daarna kruip ik terug in mijn bedje om me over te geven aan de lieve slaap.
Dit opnieuw ziek zijn sterkt mij in mijn voornemen om terug wat gezonder te gaan leven. Weerstandje opbouwen, vitamientjes niet vergeten, jadadie jadada....
Op het adoptiefront is het stilletjes. Volgende week zie ik iemand van het centrum die mij wat "achter de schermen" uitleg gaat geven.
Daarna is het wachten op de uitnodiging die we "binnenkort" gingen krijgen.
En helaas lees ik meer en meer dat de wachttijden 4 tot 5 jaar bedragen, dus heel spannend zal het verhaal hier de komende jaren niet worden.
Naast het adoptieverhaal begin ik weer meer en meer te denken aan het "zwanger worden" verhaal. Zit het er nog in voor ons? Moeten we er ons bij neerleggen dat het niet meer gaat gebeuren? Moeten we er gewoon niet meer over nadenken? Moeten we toch meer ons best doen om ons "gericht" voort te planten. Nuja, eerst dan zorgen dat we überhaupt kunnen zwanger worden, want de kansen op een zwangerschap waren de voorbije 2 maand sowieso minimaal.
Voila, mijn water kookt (is eens iets anders dan mijn water is gebroken), mijn theetje ruikt lekker (framboosjes) en mijn rug is killing me, dus we gaan ons terugtrekken tot horizontale positie.
Slaapwel!
Vieze Munga heeft haar mama besmet en mama heeft haar liefste collega besmet.
En zo lag ik gisteren te rillen onder drie dekens. Ik ben een absoluut mietje eens de griep mij te pakken heeft en wil ook nooit van die vieze bruistabletten innemen.
Toch maar rillend, bevend en bibberend op zoek gegaan naar de thermometer. Die iets teveel graden aangaf en mij toch verplichtte bruisende toestanden tot mij te nemen.
Was van plan om vanmiddag toch te gaan werken, vermits er vanavond wel wat te doen is chez nous, maar mijn lieve collega's hebben mij op het hart gedrukt dat alles ok is en dat ik thuis moet blijven.
Het had ook niet echt gegaan om op mijn fiets te kruipen denk ik. Ik voel me 80 jaar oud en alle spieren in mijn lijf doen pijn.
Ik type nu maar wat terwijl ik wacht op het water dat kookt om een theetje te drinken.
Daarna kruip ik terug in mijn bedje om me over te geven aan de lieve slaap.
Dit opnieuw ziek zijn sterkt mij in mijn voornemen om terug wat gezonder te gaan leven. Weerstandje opbouwen, vitamientjes niet vergeten, jadadie jadada....
Op het adoptiefront is het stilletjes. Volgende week zie ik iemand van het centrum die mij wat "achter de schermen" uitleg gaat geven.
Daarna is het wachten op de uitnodiging die we "binnenkort" gingen krijgen.
En helaas lees ik meer en meer dat de wachttijden 4 tot 5 jaar bedragen, dus heel spannend zal het verhaal hier de komende jaren niet worden.
Naast het adoptieverhaal begin ik weer meer en meer te denken aan het "zwanger worden" verhaal. Zit het er nog in voor ons? Moeten we er ons bij neerleggen dat het niet meer gaat gebeuren? Moeten we er gewoon niet meer over nadenken? Moeten we toch meer ons best doen om ons "gericht" voort te planten. Nuja, eerst dan zorgen dat we überhaupt kunnen zwanger worden, want de kansen op een zwangerschap waren de voorbije 2 maand sowieso minimaal.
Voila, mijn water kookt (is eens iets anders dan mijn water is gebroken), mijn theetje ruikt lekker (framboosjes) en mijn rug is killing me, dus we gaan ons terugtrekken tot horizontale positie.
Slaapwel!
22.1.05
kilo's lichter
Dit lijkt een rare titel zo'n kleine maand na de feestdagen maar toch is het letterlijk en figuurlijk waar. Letterlijk ben ik wonder oh wonder vermagerd. Volgens mijn accupuncturiste ben ik de extra hormonen en ivf kilo's aan het verliezen nu mijn cyclus weer zijn ultieme regelmatigheid bereikt heeft. Je kan er weer een klok op gelijk zetten.
En figuurlijk zijn er kilo's van mijn schouders gevallen. Ik voel me heel erg vrij en klaar om de Himalaya te beklimmen, om grote projecten aan te vatten en gewoon klaar om de wereld te veroveren. Wat zich op micro niveau vertaald in een huisvlijt als nooit tevoren. Het is ontzettend leuk om thuis te komen in een huis dat opgeruimd en netjes is. Het lijkt wel alsof mijn huis de toestand in mijn hoofd weergeeft. Na jaren van chaos en ellendigheid is het momenteel rustig en duidelijk in mijn kopje. Ik zie de toekomst zeer rooskleurig tegemoet. De tunnel is nog zeer lang, maar hij is verlicht met kleine kaarsjes en als ik heel erg vooruit kijk zie ik de verlichte uitgang.
Het is een leuke tunnel die allerlei verrassingen verbergt. Af en toe een wild avontuur, af en toe een comfy zetel met de laatste Harry Potter en verse thee om even te relaxen. In de tunnel zie ik ook feestjes met vrienden, lekker eten, lekker koken (waar ik zeer lang niet meer kon van genieten, maar nu tover ik weer de heerlijkste dingen uit mijn kookpotten), heerlijke momenten van nietsdoen, vakantie, ontdekkingen,....
De lente zit in mijn hoofd en benen en ik kan niet wachten om allerlei dingen te doen. De luiheid die mij reeds jaren deed vegeteren begint langzaamaan weg te ebben.
Ik probeer uit te drukken hoe fantastisch het met me gaat, maar de woorden bestaan niet, of ik krijg het toch niet beschreven.
Als ik lees hoe ik me eind vorig jaar voelde en hoe ik me nu, amper een maand later, voel... dan zitten er jaren van verschil tussen.
2005 lijkt dan toch een jaar vol verrassingen te worden.
En figuurlijk zijn er kilo's van mijn schouders gevallen. Ik voel me heel erg vrij en klaar om de Himalaya te beklimmen, om grote projecten aan te vatten en gewoon klaar om de wereld te veroveren. Wat zich op micro niveau vertaald in een huisvlijt als nooit tevoren. Het is ontzettend leuk om thuis te komen in een huis dat opgeruimd en netjes is. Het lijkt wel alsof mijn huis de toestand in mijn hoofd weergeeft. Na jaren van chaos en ellendigheid is het momenteel rustig en duidelijk in mijn kopje. Ik zie de toekomst zeer rooskleurig tegemoet. De tunnel is nog zeer lang, maar hij is verlicht met kleine kaarsjes en als ik heel erg vooruit kijk zie ik de verlichte uitgang.
Het is een leuke tunnel die allerlei verrassingen verbergt. Af en toe een wild avontuur, af en toe een comfy zetel met de laatste Harry Potter en verse thee om even te relaxen. In de tunnel zie ik ook feestjes met vrienden, lekker eten, lekker koken (waar ik zeer lang niet meer kon van genieten, maar nu tover ik weer de heerlijkste dingen uit mijn kookpotten), heerlijke momenten van nietsdoen, vakantie, ontdekkingen,....
De lente zit in mijn hoofd en benen en ik kan niet wachten om allerlei dingen te doen. De luiheid die mij reeds jaren deed vegeteren begint langzaamaan weg te ebben.
Ik probeer uit te drukken hoe fantastisch het met me gaat, maar de woorden bestaan niet, of ik krijg het toch niet beschreven.
Als ik lees hoe ik me eind vorig jaar voelde en hoe ik me nu, amper een maand later, voel... dan zitten er jaren van verschil tussen.
2005 lijkt dan toch een jaar vol verrassingen te worden.
12.1.05
het moet een teken zijn
het Gents adoptiecentrum dat sinds meer dan een jaar geen aanvragen meer aanvaardde neemt sinds deze week weer aanvragen aan. Als dat geen ontzettend goed teken is dat we op het juiste moment de knoop doorgehakt hebben.
Dus, daarnet hebben P. en ik een historische stap gezet ... de aanvraag is ingevuld en verstuurd.
Nu moeten we wachten op een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek. Minder goede nieuws is dat dit best wel eens lang kan duren...
Daarna volgt de hele selectieprocedure en komen we officieel op de wachtlijst te staan.
Blijkbaar worden er per jaar zo'n 30 kinderen afgestaan voor adoptie in Vlaanderen. Dus als alles meezit zou er binnen zo'n 3 jaar misschien eentje voor ons bijzijn.
We hebben voor binnenlandse adoptie gekozen, gewoon uit practische overwegingen eigenlijk. Het adoptiebureau is hier om de hoek, we kennen één van de psychologes die er werkt en de kosten zijn lager dan bij buitenlandse adoptie. Leuk voordeel is ook dat de kinderen bij de geboorte afgestaan worden en na zo'n 2 à 3 maanden al bij de adoptieouders geplaatst worden.
Wat niet wil zeggen dat we buitenlandse adoptie niet zien zitten. We zien wel hoe het in eerste instantie allemaal loopt met deze eerste stapjes die we gezet hebben.
Ik weet nog steeds niet goed wat ik er allemaal van moet denken. Ik durf precies niet te enthousiast te zijn. Schrik om weer een reeks ontgoochelingen te moeten verwerken, schrik dat ik blij ben voor niets, schrik voor alles wat het met zich meebrengt...
Maar, als de schrik even gaat liggen, dan voel ik me wel heerlijk vrij. En heerlijk gelukkig, voor eventjes. Met die korte momenten van geluk zal ik het voorlopig even moeten doen.
Dus, daarnet hebben P. en ik een historische stap gezet ... de aanvraag is ingevuld en verstuurd.
Nu moeten we wachten op een uitnodiging voor een kennismakingsgesprek. Minder goede nieuws is dat dit best wel eens lang kan duren...
Daarna volgt de hele selectieprocedure en komen we officieel op de wachtlijst te staan.
Blijkbaar worden er per jaar zo'n 30 kinderen afgestaan voor adoptie in Vlaanderen. Dus als alles meezit zou er binnen zo'n 3 jaar misschien eentje voor ons bijzijn.
We hebben voor binnenlandse adoptie gekozen, gewoon uit practische overwegingen eigenlijk. Het adoptiebureau is hier om de hoek, we kennen één van de psychologes die er werkt en de kosten zijn lager dan bij buitenlandse adoptie. Leuk voordeel is ook dat de kinderen bij de geboorte afgestaan worden en na zo'n 2 à 3 maanden al bij de adoptieouders geplaatst worden.
Wat niet wil zeggen dat we buitenlandse adoptie niet zien zitten. We zien wel hoe het in eerste instantie allemaal loopt met deze eerste stapjes die we gezet hebben.
Ik weet nog steeds niet goed wat ik er allemaal van moet denken. Ik durf precies niet te enthousiast te zijn. Schrik om weer een reeks ontgoochelingen te moeten verwerken, schrik dat ik blij ben voor niets, schrik voor alles wat het met zich meebrengt...
Maar, als de schrik even gaat liggen, dan voel ik me wel heerlijk vrij. En heerlijk gelukkig, voor eventjes. Met die korte momenten van geluk zal ik het voorlopig even moeten doen.
10.1.05
de kogel is door de kerk
wij gaan adopteren
echt waar.
Gisteren toen mijn schoonzus en dochtertje de deur uit waren had ik weer een klein beetje last van de babyblues. Het was een ontzettend leuke avond geweest.
En toen hebben we de kerktoren kapot geschoten. Mijn liefste heeft het startsein gegeven om toch eens concreet heel de adoptieprocedure te onderzoeken.
Ben dus uiteraard over the moon! Maar wel een beetje bezorgd over de torenhoge kosten. Ons spaargeld is er tijdens de eerste pogingen IVf al een beetje doorgevlogen en wat er ons nog restte zit nu in ons huisje.
Maar, geen zorgen maken vooraleer het allemaal wat concreter is. Denk ik dan toch.
echt waar.
Gisteren toen mijn schoonzus en dochtertje de deur uit waren had ik weer een klein beetje last van de babyblues. Het was een ontzettend leuke avond geweest.
En toen hebben we de kerktoren kapot geschoten. Mijn liefste heeft het startsein gegeven om toch eens concreet heel de adoptieprocedure te onderzoeken.
Ben dus uiteraard over the moon! Maar wel een beetje bezorgd over de torenhoge kosten. Ons spaargeld is er tijdens de eerste pogingen IVf al een beetje doorgevlogen en wat er ons nog restte zit nu in ons huisje.
Maar, geen zorgen maken vooraleer het allemaal wat concreter is. Denk ik dan toch.
Abonneren op:
Posts (Atom)