en toch zijn er nog momenten dat ik geen zwangeren kan zien.
Ik heb me vanmiddag bewust omgedraaid toen ik een paar bekenden zag.
OK, 't zijn eerder kennissen dan vrienden. maar toch. Normaalgezien zou ik ze goeiedag gezegd hebben.
Maar eigenlijk heb ik ze niet zo graag én nog veel erger: ze zijn 5 hele lange jaren jonger!!!!!!! En toch liep zij daar te pronken met een schattig buikje....
Grrrrrrrrr, soms komt dat gevoel van "zij wel en ik niet" toch nog boven.
Om dan snel weer te verdwijnen als J. hoogzwanger komt aanwagelen en ik besef waarom ze 10 minuten te laat op onze afspraak was. Een waggelende eend was er niets tegen ;-)
19.9.05
Het leven zoals het is
Tja, ’t is hier een tijdje stil geweest, maar dat komt omdat ik gewoon niet veel te vertellen heb en omdat het leven weer in zijn vooruit geschoten is. Gedaan met vakantie, gedaan met rustig tijd nemen voor alles. Het is weer lopen, rennen, springen en de helft vergeten….
Momenteel ben ik dus druk aan het werk, ben ik beginnen studeren en ben ik hard op zoek naar een school om stage te lopen.
Ook weet mijn baas ondertussen dat ik terug op de schoolbanken zit. Herken je dit? Je probeert wekenlang een moeilijk gesprek voor te bereiden. Je zoekt de ideale invalshoek, de ideale aanleiding om het gesprek te beginnen. Je wikt en weegt je woorden om ze zo goed mogelijk uit je mond te krijgen.
En dan ben je zo lomp als ik om het er tussen de soep en de patatten te laten uitfloepen.
De reactie van mijn baas was eigenlijk wel redelijk positief te noemen. Nu moet ik haar nog duidelijk maken dat ze wel een beetje flexibel zal moeten zijn eens de stage uren er aankomen.
Naast werken en studeren heb ik het druk met een ander project. ’t Is een beetje geheimzinnig, dus kan ik er hier weinig over vertellen. ’t Is maar dat er mensen meelezen die het beter (nog) niet weten.
Voor de rest gaat het leven zijn gangetje. Mijn collega’s en ik houden er een beetje de fun in op het werk. We zijn het nieuwe seizoen gestart vol goede voornemens en houden die nu toch al een maand vol. Gedaan met koffie waar we toch maar ADHD typekes van werden. De groene thee vloeit hier nu als nooit tevoren. ’t Is ook gedaan met vette broodjes vol mayonaise. Iedereen brengt zijn eigen gezonde lunchpakketje mee. En op de koop toe proberen we ook twee keer in de week te zwemmen. Een mens zou er zowaar gezond van worden…
Ik moet wel eerlijk toegeven dat het gezonde leven wel zijn resultaten heeft. De kilo’s verminderen, de energie stijgt en ik zie het leven helemaal zitten.
Ik besefte vanmorgen op mijn fiets, toen ik door het park reed (alweer een goed voornemen … lekkere parklucht inademen) dat dertig worden het beste was wat me kon overkomen. Het moest nu maar eens gedaan zijn met dat eindeloze wachten. Wachten op een zwangerschap, wachten op een huis, wachten op de job van mijn leven.
Onlangs vroeg iemand heel verbaasd wat in godsnaam de aanleiding was voor onze hoger versnelling. Gedaan met wachten op binnenlandse adoptie, op naar Ethiopië. Gedaan met kleine aanpassingen in ons huisje en hop naar de bank voor een bijkomende lening en daarbijhorende verbouwing. Gedaan met zagen en zeuren over mijn veel te commerciële job en hup met de neus weer in de boeken om mij om te scholen. En dat allemaal op een paar maand beslist. Die aanleiding moet toch echt dat cijfertje drie geweest zijn. Op zich vond ik het niet erg om dertig te worden, maar ik was wel verbaasd over hoe weinig er veranderd was in de laatste 5 jaar en hoe vaak ik geklaagd had over het feit dat mijn leven stil stond en dat we precies niet vooruit konden. Stom van mij … de handrem stond gewoon op, vastgeroest ondertussen. Al wat ik moest doen was er een beetje olie tegenaan smijten, wat brute kracht gebruiken en we konden weer vooruit. Het gaspedaal ingedrukt en tegen reglementaire snelheid de higway of life terug op. We hebben lang genoeg op zo’n duffe parking gestaan.
Momenteel ben ik dus druk aan het werk, ben ik beginnen studeren en ben ik hard op zoek naar een school om stage te lopen.
Ook weet mijn baas ondertussen dat ik terug op de schoolbanken zit. Herken je dit? Je probeert wekenlang een moeilijk gesprek voor te bereiden. Je zoekt de ideale invalshoek, de ideale aanleiding om het gesprek te beginnen. Je wikt en weegt je woorden om ze zo goed mogelijk uit je mond te krijgen.
En dan ben je zo lomp als ik om het er tussen de soep en de patatten te laten uitfloepen.
De reactie van mijn baas was eigenlijk wel redelijk positief te noemen. Nu moet ik haar nog duidelijk maken dat ze wel een beetje flexibel zal moeten zijn eens de stage uren er aankomen.
Naast werken en studeren heb ik het druk met een ander project. ’t Is een beetje geheimzinnig, dus kan ik er hier weinig over vertellen. ’t Is maar dat er mensen meelezen die het beter (nog) niet weten.
Voor de rest gaat het leven zijn gangetje. Mijn collega’s en ik houden er een beetje de fun in op het werk. We zijn het nieuwe seizoen gestart vol goede voornemens en houden die nu toch al een maand vol. Gedaan met koffie waar we toch maar ADHD typekes van werden. De groene thee vloeit hier nu als nooit tevoren. ’t Is ook gedaan met vette broodjes vol mayonaise. Iedereen brengt zijn eigen gezonde lunchpakketje mee. En op de koop toe proberen we ook twee keer in de week te zwemmen. Een mens zou er zowaar gezond van worden…
Ik moet wel eerlijk toegeven dat het gezonde leven wel zijn resultaten heeft. De kilo’s verminderen, de energie stijgt en ik zie het leven helemaal zitten.
Ik besefte vanmorgen op mijn fiets, toen ik door het park reed (alweer een goed voornemen … lekkere parklucht inademen) dat dertig worden het beste was wat me kon overkomen. Het moest nu maar eens gedaan zijn met dat eindeloze wachten. Wachten op een zwangerschap, wachten op een huis, wachten op de job van mijn leven.
Onlangs vroeg iemand heel verbaasd wat in godsnaam de aanleiding was voor onze hoger versnelling. Gedaan met wachten op binnenlandse adoptie, op naar Ethiopië. Gedaan met kleine aanpassingen in ons huisje en hop naar de bank voor een bijkomende lening en daarbijhorende verbouwing. Gedaan met zagen en zeuren over mijn veel te commerciële job en hup met de neus weer in de boeken om mij om te scholen. En dat allemaal op een paar maand beslist. Die aanleiding moet toch echt dat cijfertje drie geweest zijn. Op zich vond ik het niet erg om dertig te worden, maar ik was wel verbaasd over hoe weinig er veranderd was in de laatste 5 jaar en hoe vaak ik geklaagd had over het feit dat mijn leven stil stond en dat we precies niet vooruit konden. Stom van mij … de handrem stond gewoon op, vastgeroest ondertussen. Al wat ik moest doen was er een beetje olie tegenaan smijten, wat brute kracht gebruiken en we konden weer vooruit. Het gaspedaal ingedrukt en tegen reglementaire snelheid de higway of life terug op. We hebben lang genoeg op zo’n duffe parking gestaan.
1.9.05
1 september, klaar voor een nieuwe start
1 september, vanmorgen laveerde ik opnieuw tussen de mama's met kindjes en nieuwe boekentasjes op weg naar school.
Als kind was 1 september één van mijn favoriete dagen van het jaar. Ik ging dan ook echt graag terug naar school. Ik had meestal al dagen op voorhand een nieuwe outfit ontfutseld aan mijn ouders en was altijd kwaad dat het net op 1 september hoogzomer was als mijn nieuwe kleren uit de herfstcollectie kwamen.
1 september is ook een mooie dag om knopen door te hakken. Toen ik enkele maanden geleden nog eens met Emma zat te lunchen ging het over grote veranderingen in je leven en of deze nu al dan niet uit de lucht komen vallen. Uiteindelijk besloten we dat je grote veranderingen gewoon zelf moet ondernemen en forceren.
Jaren lang heb ik me neergelegd bij het feit dat mijn leven elke maand eindelijk in de goede richting kon veranderen. Want ik zou zwanger zijn, een kind krijgen en mama worden. Jaren lang heb ik dan ook niets gedaan om mijn leven op andere vlakken te veranderen. Af en toe eens van werk veranderen in de hoop dat nieuwe bezigheden mij zwanger zouden krijgen. Wat uiteindelijk geëindigd is in zeer slechte werkuren en een job waarvan ik de inhoud echt niet meer zie zitten. Jarenlang berustte ik in het feit dat enkel dat zwanger worden voor een keerpunt kon zorgen. Jarenlang vertrouwde ik op het feit dat alles wonderwel in orde zou komen als ik maar zwanger raakte.
Dat is nu gedaan. Vanaf nu forceer ik veranderingen. Ik probeer mijn leven terug zelf in handen te nemen en niet meer te vertrouwen op die overtuiging dat zwanger worden mijn leven gaat redden.
De adoptie aanvraag was een eerste stap. Dat kind komt er.
Een tweede stap is toepassellijk vandaag. Ik ga terug naar school. Mijn universitaire diploma heeft mij nog nooit gebracht waar ik eigenlijk naar toewil. Dus gaan we opnieuw beginnen. De echte beslissing moet ik nog nemen, maar de balans slaat toch al zeer goed door naar een positieve beslissing. Ik word onderwijzeres.
Volgende week is er een info-avond in een hogeschool die het diploma onderwijzer aanbiedt via afstandsonderwijs. Dus lekker thuis studeren en ondertussen kunnen blijven werken. Ook ben je volledig vrij om zelf je stage te plannen. Zo kan je bijvoorbeeld een schooltje in de buurt van je werk zoeken en ofwel het eerste uurtje stage geven of het uur vlak voor of na de middag, zodat je echt maar minimaal afwezig bent. De opleiding duurt 2 jaar, dus tegen dat ons Bobje naar België komt ben ik hopelijk juffrouw M.
2006 heeft dus al 2 interessante projecten in petto voor ons. Adoptiecursus en -gesprekken en opnieuw met mijn neus in de studieboeken. En alsof dat nog niet genoeg veranderingen zijn, beginnen we waarschijnlijk in februari met de verbouwing van ons huis. We hebben vorige week de architecte gezien en waren laaiend enthousiast over haar plannen. Het enthousiasme is gelukkig gebleven toen ze gisteren een eerste budgetraming doorstuurde. Als alles meezit zitten we een tweetal maand in de verbouwingen en hebben we nadien een nieuwe en comfortabele badkamer, keuken en terras.
Dus, laat die bladeren maar vallen, de zomer heb ik wel gehad. Ik breng mijn winterjas naar de nieuwkuis en hopelijk zijn we zo november en december....
Als kind was 1 september één van mijn favoriete dagen van het jaar. Ik ging dan ook echt graag terug naar school. Ik had meestal al dagen op voorhand een nieuwe outfit ontfutseld aan mijn ouders en was altijd kwaad dat het net op 1 september hoogzomer was als mijn nieuwe kleren uit de herfstcollectie kwamen.
1 september is ook een mooie dag om knopen door te hakken. Toen ik enkele maanden geleden nog eens met Emma zat te lunchen ging het over grote veranderingen in je leven en of deze nu al dan niet uit de lucht komen vallen. Uiteindelijk besloten we dat je grote veranderingen gewoon zelf moet ondernemen en forceren.
Jaren lang heb ik me neergelegd bij het feit dat mijn leven elke maand eindelijk in de goede richting kon veranderen. Want ik zou zwanger zijn, een kind krijgen en mama worden. Jaren lang heb ik dan ook niets gedaan om mijn leven op andere vlakken te veranderen. Af en toe eens van werk veranderen in de hoop dat nieuwe bezigheden mij zwanger zouden krijgen. Wat uiteindelijk geëindigd is in zeer slechte werkuren en een job waarvan ik de inhoud echt niet meer zie zitten. Jarenlang berustte ik in het feit dat enkel dat zwanger worden voor een keerpunt kon zorgen. Jarenlang vertrouwde ik op het feit dat alles wonderwel in orde zou komen als ik maar zwanger raakte.
Dat is nu gedaan. Vanaf nu forceer ik veranderingen. Ik probeer mijn leven terug zelf in handen te nemen en niet meer te vertrouwen op die overtuiging dat zwanger worden mijn leven gaat redden.
De adoptie aanvraag was een eerste stap. Dat kind komt er.
Een tweede stap is toepassellijk vandaag. Ik ga terug naar school. Mijn universitaire diploma heeft mij nog nooit gebracht waar ik eigenlijk naar toewil. Dus gaan we opnieuw beginnen. De echte beslissing moet ik nog nemen, maar de balans slaat toch al zeer goed door naar een positieve beslissing. Ik word onderwijzeres.
Volgende week is er een info-avond in een hogeschool die het diploma onderwijzer aanbiedt via afstandsonderwijs. Dus lekker thuis studeren en ondertussen kunnen blijven werken. Ook ben je volledig vrij om zelf je stage te plannen. Zo kan je bijvoorbeeld een schooltje in de buurt van je werk zoeken en ofwel het eerste uurtje stage geven of het uur vlak voor of na de middag, zodat je echt maar minimaal afwezig bent. De opleiding duurt 2 jaar, dus tegen dat ons Bobje naar België komt ben ik hopelijk juffrouw M.
2006 heeft dus al 2 interessante projecten in petto voor ons. Adoptiecursus en -gesprekken en opnieuw met mijn neus in de studieboeken. En alsof dat nog niet genoeg veranderingen zijn, beginnen we waarschijnlijk in februari met de verbouwing van ons huis. We hebben vorige week de architecte gezien en waren laaiend enthousiast over haar plannen. Het enthousiasme is gelukkig gebleven toen ze gisteren een eerste budgetraming doorstuurde. Als alles meezit zitten we een tweetal maand in de verbouwingen en hebben we nadien een nieuwe en comfortabele badkamer, keuken en terras.
Dus, laat die bladeren maar vallen, de zomer heb ik wel gehad. Ik breng mijn winterjas naar de nieuwkuis en hopelijk zijn we zo november en december....
19.8.05
Links
De trouwe bezoekers zullen gemerkt hebben dat niet alleen mijn lay out veranderd is, maar dat er ook een hele serie links bijgekomen is. Dit door een aantal redenen
1. ik heb net uitgedokterd hoe ik links kan plaatsen
2. ik heb zelfs uitgedokterd hoe ik ze kan opdelen in categoriën
3. ik besefte ineens dat ik erg veel tijd verlies met elke morgen mijn favoriete sites te bezoeken. Dus vanaf nu moet ik enkel nog mijn eigen site openen en even doorklikken.
Als jullie nog handige of interessante links weten, geef me een seintje
1. ik heb net uitgedokterd hoe ik links kan plaatsen
2. ik heb zelfs uitgedokterd hoe ik ze kan opdelen in categoriën
3. ik besefte ineens dat ik erg veel tijd verlies met elke morgen mijn favoriete sites te bezoeken. Dus vanaf nu moet ik enkel nog mijn eigen site openen en even doorklikken.
Als jullie nog handige of interessante links weten, geef me een seintje
op aanvraag
zo ziet mijn haarstijl er nu uit, maar dan in het donkerbruin (ik lijk in de verste verte niet op dees madam ... maar het kapsel wel) 
zo liep ik meestal rond
zo liep ik meestal rond
18.8.05
prinsesje met de korte haren
In oktober 2004 schreef ik dit
"Wat de titel van dit stukje betreft .... naast alle positieve gevoelens die ik hierboven beschrijf, sta ik eigenlijk nog echt niet op het punt waar ik graag zou staan. Aanvaarding is nog steeds ver af. Jaren geleden heb ik eens hardop gezegd dat ik een mama met lange haren wou zijn. Ik zag met met een baby en twee lange vlechten. Dus sindsdien is mijn haar niet echt meer geknipt geweest. Afgelopen weekend heb ik er concreet over nagedacht om mijn haren kort te knippen. Maar ik durf niet .... de consequenties zijn mindblowing. Het bijgeloof is nog te intens. Zo ver staan we dus met het aanvaarden van dit nieuwe zijn. Op een punt dat ik niet eens mijn haren durf af te knippen uit schrik dat ik dan zeker niet zwanger zal worden. Het blijven spannende tijden ...."
Ondertussen heb ik ook die drempel overwonnen en loop ik al een week met korte haren rond. I feel free!!!!!
"Wat de titel van dit stukje betreft .... naast alle positieve gevoelens die ik hierboven beschrijf, sta ik eigenlijk nog echt niet op het punt waar ik graag zou staan. Aanvaarding is nog steeds ver af. Jaren geleden heb ik eens hardop gezegd dat ik een mama met lange haren wou zijn. Ik zag met met een baby en twee lange vlechten. Dus sindsdien is mijn haar niet echt meer geknipt geweest. Afgelopen weekend heb ik er concreet over nagedacht om mijn haren kort te knippen. Maar ik durf niet .... de consequenties zijn mindblowing. Het bijgeloof is nog te intens. Zo ver staan we dus met het aanvaarden van dit nieuwe zijn. Op een punt dat ik niet eens mijn haren durf af te knippen uit schrik dat ik dan zeker niet zwanger zal worden. Het blijven spannende tijden ...."
Ondertussen heb ik ook die drempel overwonnen en loop ik al een week met korte haren rond. I feel free!!!!!
17.8.05
Gekregen van God
Ik was gisteren op het doopfeest van K. Het kind is eindelijk opgenomen in de grote christelijke gemeenschap, iets waar de grootvader heel erg nood aan had. Maar wat mij eerlijk gezegd volkomen koud laat.
De ceremonie an sich was heel lieflijk en emotioneel met veel eigen inbreng van de ouders, peter en mezelf, de meter.
De pastoor was best een ok kerel.
Maar ik kreeg toch even kippevel. Niet omdat het koud was in de serene omgeving van de witte partytent, niet vanwege de emotionele woorden .. wel vanwege de stelling dat een kind niet gemaakt wordt, maar dat een hogere kracht (god uiteraard) beslist of je al dan niet een kind gegeven wordt.
Lap, daar zit het dus fout. Ik moet dus ooit eens serieus op god zijn tenen getrapt hebben en daarom wordt ik nu gestraft. Ik was beter naar de jongerendagen geweest, want heeft de paus niet gezegd dat de aanwezige jongeren al hun zonden vergeven worden? Had dat ff handig geweest.
Nee, ok, ik kan ergens wel in het gevoel komen dat kinderen niet vanzelfsprekend zijn. Zo dom ben ik ook niet. Dat had ik ondertussen wel door. Ik zie dat zwanger worden ook wel als een geschenk. En dat geschenk mag voor mijn part van Moeder natuur, God, Allah, Boedha .... komen. Waar ik ambetant kippevel van krijg is dat binnen de katholieke kerk dat geschenk enkel gegeven wordt als je er iets voor terugdoet. Dat vemanende vingertje .... grrrrrrr Als je maar genoeg gelooft in god, dan beloond hij je wel met dat kind.
Alsof een koppel zonder kinderen al niet genoeg schuldgevoelens met zich meedraagt.
De ceremonie an sich was heel lieflijk en emotioneel met veel eigen inbreng van de ouders, peter en mezelf, de meter.
De pastoor was best een ok kerel.
Maar ik kreeg toch even kippevel. Niet omdat het koud was in de serene omgeving van de witte partytent, niet vanwege de emotionele woorden .. wel vanwege de stelling dat een kind niet gemaakt wordt, maar dat een hogere kracht (god uiteraard) beslist of je al dan niet een kind gegeven wordt.
Lap, daar zit het dus fout. Ik moet dus ooit eens serieus op god zijn tenen getrapt hebben en daarom wordt ik nu gestraft. Ik was beter naar de jongerendagen geweest, want heeft de paus niet gezegd dat de aanwezige jongeren al hun zonden vergeven worden? Had dat ff handig geweest.
Nee, ok, ik kan ergens wel in het gevoel komen dat kinderen niet vanzelfsprekend zijn. Zo dom ben ik ook niet. Dat had ik ondertussen wel door. Ik zie dat zwanger worden ook wel als een geschenk. En dat geschenk mag voor mijn part van Moeder natuur, God, Allah, Boedha .... komen. Waar ik ambetant kippevel van krijg is dat binnen de katholieke kerk dat geschenk enkel gegeven wordt als je er iets voor terugdoet. Dat vemanende vingertje .... grrrrrrr Als je maar genoeg gelooft in god, dan beloond hij je wel met dat kind.
Alsof een koppel zonder kinderen al niet genoeg schuldgevoelens met zich meedraagt.
14.8.05
kleine praktische update
Na het betalen van de 25€ op 3 augustus kregen we afgelopen week op 11 augustus de informatiemap van Kind en Gezin. Veel informatie ... heeeeeel veel informatie. Alleen ontbreekt de nieuwe praktische informatie over de procedure vanaf 1 september.
Nu is het wachten op de uitnodiding van het VCOK om de voorbereidende cursus te volgen. Ik heb hen reeds een mailtje gestuurd en we zouden zeker bij de groep van november zijn. Met een beetje geluk kunnen we nog eerder starten.
Na onze voorbereidende cursus zullen we al richting eindejaarsdagen gaan. Wat betekent dat we ongeveer begin 2006 ons kunnen gaan aanmelden bij de jeugdrechter. En dan begint het echte werk. Tegen dan zal al duidelijk zijn of de nieuwe procedure via de jeugdrechter een beetje werkt en niet te veel vertraging met zich meebrengt. Ik hoop ten laatste in maart aan onze gezinsevaluatie te kunnen beginnen.
Wat me uiteraard niet tegenhoud om nu reeds vooruit te denken. Zo moeten we bijvoorbeeld, eens we onze beginseltoestemming hebben, onder andere twee mensen vinden die een briefje willen schrijven waarom wij goede ouders zouden zijn. Vermits in Ethiopië mensen uit de gezondheidszorg en het onderwijs een groot aanzien hebben zouden we zeker al A. willen vragen om eens een goed woordje te doen over ons.
Voor de gezinsevaluatie zullen we ook een soort levensverhaal moeten neerschrijven. Daar kan ik ook al eens over beginnen nadenken. En wat blijkbaar ook goed is is om al eens op voorhand een notaris te zoeken die ervaring heeft met het legaal maken van documenten voor adoptie. Dus toch eens informeren of onze notaris daar iets van af kent.
Ook goed nieuws is dat we reeds na onze voorbereidingscursus al eens bij het adoptieureau Ray of Hope kunnen langsgaan voor een eerste kennismaking.
Ook leuk is dat ik op Zappy al een paar mensen heb gevonden die waarschijnlijk in onze voorbereidingsgroep zullen zitten en dat dit best wel normale mensen lijken (heb nog steeds een vooroordeel over mensen die adopteren ... ik zie er allemaal van die geitewollen sokken wereldverbeteraars is ....)
Voor de rest besef ik ook dat ik tegen dat we afreizen best eens een andere job moet gevonden hebben, want ik besef nu nog meer dan vroeger dat ik echt absolute voorrang wil geven aan het moederschap. Ik wil zeker blijven werken, en liefst van al in een functie die me voldoening geeft, maar het moet ten allen tijde te combineren blijven met de zorg voor onze zoon of dochter.
De toekomst ziet er spannend en oh zo nieuw uit. Het lijkt alsof ik een nieuw blad gekregen heb, dat nog maagdelijk wit is en dat ik de mogelijkheid krijg om dit blad naar mijn goesting vol te schrijven. It feels good baby!
Nu is het wachten op de uitnodiding van het VCOK om de voorbereidende cursus te volgen. Ik heb hen reeds een mailtje gestuurd en we zouden zeker bij de groep van november zijn. Met een beetje geluk kunnen we nog eerder starten.
Na onze voorbereidende cursus zullen we al richting eindejaarsdagen gaan. Wat betekent dat we ongeveer begin 2006 ons kunnen gaan aanmelden bij de jeugdrechter. En dan begint het echte werk. Tegen dan zal al duidelijk zijn of de nieuwe procedure via de jeugdrechter een beetje werkt en niet te veel vertraging met zich meebrengt. Ik hoop ten laatste in maart aan onze gezinsevaluatie te kunnen beginnen.
Wat me uiteraard niet tegenhoud om nu reeds vooruit te denken. Zo moeten we bijvoorbeeld, eens we onze beginseltoestemming hebben, onder andere twee mensen vinden die een briefje willen schrijven waarom wij goede ouders zouden zijn. Vermits in Ethiopië mensen uit de gezondheidszorg en het onderwijs een groot aanzien hebben zouden we zeker al A. willen vragen om eens een goed woordje te doen over ons.
Voor de gezinsevaluatie zullen we ook een soort levensverhaal moeten neerschrijven. Daar kan ik ook al eens over beginnen nadenken. En wat blijkbaar ook goed is is om al eens op voorhand een notaris te zoeken die ervaring heeft met het legaal maken van documenten voor adoptie. Dus toch eens informeren of onze notaris daar iets van af kent.
Ook goed nieuws is dat we reeds na onze voorbereidingscursus al eens bij het adoptieureau Ray of Hope kunnen langsgaan voor een eerste kennismaking.
Ook leuk is dat ik op Zappy al een paar mensen heb gevonden die waarschijnlijk in onze voorbereidingsgroep zullen zitten en dat dit best wel normale mensen lijken (heb nog steeds een vooroordeel over mensen die adopteren ... ik zie er allemaal van die geitewollen sokken wereldverbeteraars is ....)
Voor de rest besef ik ook dat ik tegen dat we afreizen best eens een andere job moet gevonden hebben, want ik besef nu nog meer dan vroeger dat ik echt absolute voorrang wil geven aan het moederschap. Ik wil zeker blijven werken, en liefst van al in een functie die me voldoening geeft, maar het moet ten allen tijde te combineren blijven met de zorg voor onze zoon of dochter.
De toekomst ziet er spannend en oh zo nieuw uit. Het lijkt alsof ik een nieuw blad gekregen heb, dat nog maagdelijk wit is en dat ik de mogelijkheid krijg om dit blad naar mijn goesting vol te schrijven. It feels good baby!
3.8.05
Handleiding voor adoptie
15 juli 2005: aanvraag op de post naar Kind en Gezin
3 augustus 2005: brief terug van Kind en Gezin
3 augustus 2005 (een kwartier later): overschrijving van 25€ naar Kind en Gezin
To be continued
3 augustus 2005: brief terug van Kind en Gezin
3 augustus 2005 (een kwartier later): overschrijving van 25€ naar Kind en Gezin
To be continued
2.8.05
wit, wit ... overal wit
in mijn haar, onder mijn nagels, op mijn broek en t-shirt, op mijn blote voeten, op mijn flip flops...
Ik heb mij namelijk gisteren bezig gehouden met het schilderen van de ... euh ... euh ... kamer naast onze slaapkamer.
Je moet je voorstellen ... kinderloos koppel die het einde van de behandelingen beginnen te zien koopt een huis. Met in dat huis vier (jawel 4!!!!!!) slaapkamers. En geen kinderen ..
Geen probleem. De grote kamer met drie ramen wordt de onze. Na bloed, zweet, tranen, stoom, behangerslijm en verf hebben we een zalige slaapkamer. De andere grote kamer werd bureau en archief voor P.
De twee kleinere kamers dan. Tijdens de verhuis zijn daar zowat al onze dozen gedopeneerd. Shame on me ... maar een groot deel van die dozen stonden daar nog. Een tijd geleden dan toch alles van het eerste verdiep naar het tweede verdiep verhuist en van de (lichtblauwe ...sic) kamer naast ons een soort van logeerkamer/waskamer/dumpingplaats voor mijn kleren gemaakt.
Weet je, het is zo'n kamer die elke nietsvermoedende bezoeker onmiddellijk doet uitroepen "oooooooh, en dit wordt de kinderkamer". Wat eigenlijk een normale reactie is. Kamertje helemaal in het lichtblauw geverfd, raam op het westen zodat je de meest prachtige ondergaande zon vangt. En net naast de mama en papa kamer.
Nu ik een tijdje thuis ben met verlof was ik sowieso verplicht om eindelijk eens aan de losse eindjes te beginnen die nu toch al langer dan een jaar onafgewerkt blijven. En de blauwe kamer was daar één van.
Eerlijk gezegd ... tot een maand geleden was ik er gewoon niet aan begonnen. Had ik wel dozen uitgepakt of de kamer die badkamer wordt aangepakt. Maar nu heb ik gisteren de hele dag met een big smile op mijn gezicht dat lieve blauwe kamertje opgefrist met een witte schouw en plinten en met een witte planken vloer. Nu nog een laagje vernis en we kunnen beginnen inrichten.
Tot het, UITERAARD, een zeer gezellige logeerkamer wordt ;o)
Ik heb mij namelijk gisteren bezig gehouden met het schilderen van de ... euh ... euh ... kamer naast onze slaapkamer.
Je moet je voorstellen ... kinderloos koppel die het einde van de behandelingen beginnen te zien koopt een huis. Met in dat huis vier (jawel 4!!!!!!) slaapkamers. En geen kinderen ..
Geen probleem. De grote kamer met drie ramen wordt de onze. Na bloed, zweet, tranen, stoom, behangerslijm en verf hebben we een zalige slaapkamer. De andere grote kamer werd bureau en archief voor P.
De twee kleinere kamers dan. Tijdens de verhuis zijn daar zowat al onze dozen gedopeneerd. Shame on me ... maar een groot deel van die dozen stonden daar nog. Een tijd geleden dan toch alles van het eerste verdiep naar het tweede verdiep verhuist en van de (lichtblauwe ...sic) kamer naast ons een soort van logeerkamer/waskamer/dumpingplaats voor mijn kleren gemaakt.
Weet je, het is zo'n kamer die elke nietsvermoedende bezoeker onmiddellijk doet uitroepen "oooooooh, en dit wordt de kinderkamer". Wat eigenlijk een normale reactie is. Kamertje helemaal in het lichtblauw geverfd, raam op het westen zodat je de meest prachtige ondergaande zon vangt. En net naast de mama en papa kamer.
Nu ik een tijdje thuis ben met verlof was ik sowieso verplicht om eindelijk eens aan de losse eindjes te beginnen die nu toch al langer dan een jaar onafgewerkt blijven. En de blauwe kamer was daar één van.
Eerlijk gezegd ... tot een maand geleden was ik er gewoon niet aan begonnen. Had ik wel dozen uitgepakt of de kamer die badkamer wordt aangepakt. Maar nu heb ik gisteren de hele dag met een big smile op mijn gezicht dat lieve blauwe kamertje opgefrist met een witte schouw en plinten en met een witte planken vloer. Nu nog een laagje vernis en we kunnen beginnen inrichten.
Tot het, UITERAARD, een zeer gezellige logeerkamer wordt ;o)
29.7.05
zwartjes, zwartjes ... overal zwartjes
Het blijft een raar gegeven...
Als je zwanger wil worden zie je overal rondom je zwangere buiken en kinderen in kinderwagens. Net alsof je beslist hebt mama te worden midden in een babyboom
Als je net een huis gekocht hebt, lijkt het wel alsof de hele stad te koop staat
Toen we begin dit jaar beslisten te gaan adopteren zag ik ineens overal ouders met geadopteerde kinderen
Maar nu .... het valt me ineens op dat de helft van gent zwart is. Even voor alle duidelijkheid, ik ga mijn vingers niet breken op mijn toetsenbord om politiek correct te schrijven. Negers, kleurlingen, afrikanen .... ik hou het op zwart en ben zelf blank. Voila...
Los daarvan ... ik was vanavond in onze plaatselijke Delhaize en 't was precies multiculturele week. Naast de Turken en Slovaken die niet eens meer opvallen omdat ze de helft van onze straat uitmaken zie ik ineens alleen nog maar zwarte mensen. Mannen, vrouwen, kinderen... oooooooooohhhhh, zo'n schattige kindjes.
Ik moet me echt inhouden om niet te vragen uit welk afrikaans land ze afkomstig zijn.
Ik ben jaloers op hun trotse houding, hun zachte blinkende huid, hun stralende glimlach...en betrap mezelf er op dat ik trotser en met een grote glimlach mijn boodschappen naar huis draag.
Het lijkt zo idioot dat ik dit gevoel een maand geleden nog niet had. Voor iemand die ons niet van nabij gevolgd heeft moet heel dit gevoel heel erg raar overkomen.
Maar onze evolutie naar adoptie was een eerste stap. Onze evolutie naar adoptie uit Ethiopië was een tweede stap. Ik besef nu dat we de voorbije maanden hele kleine stapjes vooruit genomen hebben en dat we nu met volle vertrouwen de diepte ingesprongen zijn.
Dat laatste kleine stapje heeft een totale ommekeer teweeg gebracht. Ik kijk opnieuw recht vooruit en weet dat er toch een happy end zit aan te komen.
Bij deze heb ik dus mijn blog omgedoopt. De bittere bitch behoort definitief tot het verleden en deze blog zal nu meer over onze avonturen in adoptieland gaan, dan over de vreselijke gevoelens en situaties die gepaard gaan met ongewenst kinderloos zijn.
Als je zwanger wil worden zie je overal rondom je zwangere buiken en kinderen in kinderwagens. Net alsof je beslist hebt mama te worden midden in een babyboom
Als je net een huis gekocht hebt, lijkt het wel alsof de hele stad te koop staat
Toen we begin dit jaar beslisten te gaan adopteren zag ik ineens overal ouders met geadopteerde kinderen
Maar nu .... het valt me ineens op dat de helft van gent zwart is. Even voor alle duidelijkheid, ik ga mijn vingers niet breken op mijn toetsenbord om politiek correct te schrijven. Negers, kleurlingen, afrikanen .... ik hou het op zwart en ben zelf blank. Voila...
Los daarvan ... ik was vanavond in onze plaatselijke Delhaize en 't was precies multiculturele week. Naast de Turken en Slovaken die niet eens meer opvallen omdat ze de helft van onze straat uitmaken zie ik ineens alleen nog maar zwarte mensen. Mannen, vrouwen, kinderen... oooooooooohhhhh, zo'n schattige kindjes.
Ik moet me echt inhouden om niet te vragen uit welk afrikaans land ze afkomstig zijn.
Ik ben jaloers op hun trotse houding, hun zachte blinkende huid, hun stralende glimlach...en betrap mezelf er op dat ik trotser en met een grote glimlach mijn boodschappen naar huis draag.
Het lijkt zo idioot dat ik dit gevoel een maand geleden nog niet had. Voor iemand die ons niet van nabij gevolgd heeft moet heel dit gevoel heel erg raar overkomen.
Maar onze evolutie naar adoptie was een eerste stap. Onze evolutie naar adoptie uit Ethiopië was een tweede stap. Ik besef nu dat we de voorbije maanden hele kleine stapjes vooruit genomen hebben en dat we nu met volle vertrouwen de diepte ingesprongen zijn.
Dat laatste kleine stapje heeft een totale ommekeer teweeg gebracht. Ik kijk opnieuw recht vooruit en weet dat er toch een happy end zit aan te komen.
Bij deze heb ik dus mijn blog omgedoopt. De bittere bitch behoort definitief tot het verleden en deze blog zal nu meer over onze avonturen in adoptieland gaan, dan over de vreselijke gevoelens en situaties die gepaard gaan met ongewenst kinderloos zijn.
19.7.05
FFWD
Ja, net op het moment dat je beseft dat iedereen rondom je verder gaat met zijn leven. Dat de gezinnen met twee kindjes eerder normaal worden en niet meer de uitzondering zijn. Als al je oude lotgenoten weer de spuiten en hormonen bovenhalen om een tweede kind op de wereld te zetten ...
Net als je aan het bedenken bent dat er eigenlijk wel eens iets uit de lucht mag vallen om je eigen leven ook weer in zijn vooruit te krijgen.
Op dat moment beslis je beiden volmondig om niet alleen geduldig af te wachten tot er binnen dit kleine vlaanderen een vrouw beslist haar kindje af te staan aan een fantastisch koppel zoals wij. Maar om ook eens buiten onze grenzen te kijken.
Ja, morgen gaat onze aanvraag voor interlandelijke adoptie de post op! We gaan, zoals mijn grootvader het afgelopen kerst noemde, een zwartje adopteren!!!!!!!
En niet zomaar een zwartje ... neen, de mooiste zwartjes die er bestaan. We gaan naar Ethiopië. Nuja, als alles meezit gaan we binnen een dikke 2 jaar naar Ethiopië.
Interlandelijke adoptie was de grootste knoop die we in ons negen jaar samenzijn hebben moeten doorhakken. En dat heeft niets te maken met xenofobie of racisme. Ik zag het ons gewoon niet doen. Ik ben iemand die kiest voor gemak en ben liever lui dan moe. Dus om al die moeite te doen om in een land ver weg een kind te adopteren, als het even goed hier om de hoek kon...why bother.
Maar ook in adoptieland is er zo iets als een knagende kinderwens. Het idee van nog 4 jaar te moeten wachten voor we onszelf mama en papa kunnen noemen begon de laatste tijd zwaar te wegen. Toen we beslisten te adopteren was iedereen dolblij. Eindelijk was dat grote probleem bij ons opgelost. Iedereen was superhappy. Maar ook na het besluit om te adopteren bleven we ongewenst kinderloos. Het is niet omdat je beslist te adopteren dat alle angst over nooit moeder worden ineens over is.
Ik vond het steeds moeilijker en moeilijker uit te leggen waarom we enkel voor binnelandse adoptie kozen en niet voor de snellere, buitenlandse weg opteerden. Zeker niet bij sommige mensen in mijn vriendenkring die weten hoe graag ik mama zou zijn en die weten dat ik een supermama zou zijn voor eender welk kind.
En als ik eerlijk was, waren er echt geen argumenten waarom we het niet zouden doen. Ik probeerde mezelf nog even wijs te maken dat ik niet te vinden was voor buitenlandse adoptie omdat dat te snel zou gaan. Bij binnelandse adoptie had ik immers nog 4 jaar om zelf zwanger te worden.
Maar ineens is dat niet belangrijk meer. Dat zelf zwanger worden. Ik sprak gisteren met R. en I. L. over adoptie, over ongewenst kinderloos zijn, over onverklaarbaar onvruchtbaar zijn. En ineens vielen er een paar puzzelstukjes op zijn plaats. R. die zei dat ze er niet meer van uitging ooit zwanger te zijn, maar toch elke maand weer hoopt. I.L. die net een toewijzing gekregen heeft voor 2 zoontjes en eind augustus een echt gezin zal hebben....
Het is zo stom, want ik ken beide dames al wat langer dan vandaag en ineens helpen zij mij beiden over die ene grens die er nog was om te kiezen voor een ver land.
Uiteraard hadden P. en ik het al over Ethiopië gehad. Het is één van de weinige landen waar we beiden een voorkeur voor hebben. Wat raar is, want toen onze beste vrienden jaren geleden naar Namibië vertrokken en een jaar geleden besloten om naar Kenia te vertrekken was ik diegene die bij hoog en laag beweerde niets te hebben met Afrika.
Dus, fast forward naar zonnigere tijden ....
Net als je aan het bedenken bent dat er eigenlijk wel eens iets uit de lucht mag vallen om je eigen leven ook weer in zijn vooruit te krijgen.
Op dat moment beslis je beiden volmondig om niet alleen geduldig af te wachten tot er binnen dit kleine vlaanderen een vrouw beslist haar kindje af te staan aan een fantastisch koppel zoals wij. Maar om ook eens buiten onze grenzen te kijken.
Ja, morgen gaat onze aanvraag voor interlandelijke adoptie de post op! We gaan, zoals mijn grootvader het afgelopen kerst noemde, een zwartje adopteren!!!!!!!
En niet zomaar een zwartje ... neen, de mooiste zwartjes die er bestaan. We gaan naar Ethiopië. Nuja, als alles meezit gaan we binnen een dikke 2 jaar naar Ethiopië.
Interlandelijke adoptie was de grootste knoop die we in ons negen jaar samenzijn hebben moeten doorhakken. En dat heeft niets te maken met xenofobie of racisme. Ik zag het ons gewoon niet doen. Ik ben iemand die kiest voor gemak en ben liever lui dan moe. Dus om al die moeite te doen om in een land ver weg een kind te adopteren, als het even goed hier om de hoek kon...why bother.
Maar ook in adoptieland is er zo iets als een knagende kinderwens. Het idee van nog 4 jaar te moeten wachten voor we onszelf mama en papa kunnen noemen begon de laatste tijd zwaar te wegen. Toen we beslisten te adopteren was iedereen dolblij. Eindelijk was dat grote probleem bij ons opgelost. Iedereen was superhappy. Maar ook na het besluit om te adopteren bleven we ongewenst kinderloos. Het is niet omdat je beslist te adopteren dat alle angst over nooit moeder worden ineens over is.
Ik vond het steeds moeilijker en moeilijker uit te leggen waarom we enkel voor binnelandse adoptie kozen en niet voor de snellere, buitenlandse weg opteerden. Zeker niet bij sommige mensen in mijn vriendenkring die weten hoe graag ik mama zou zijn en die weten dat ik een supermama zou zijn voor eender welk kind.
En als ik eerlijk was, waren er echt geen argumenten waarom we het niet zouden doen. Ik probeerde mezelf nog even wijs te maken dat ik niet te vinden was voor buitenlandse adoptie omdat dat te snel zou gaan. Bij binnelandse adoptie had ik immers nog 4 jaar om zelf zwanger te worden.
Maar ineens is dat niet belangrijk meer. Dat zelf zwanger worden. Ik sprak gisteren met R. en I. L. over adoptie, over ongewenst kinderloos zijn, over onverklaarbaar onvruchtbaar zijn. En ineens vielen er een paar puzzelstukjes op zijn plaats. R. die zei dat ze er niet meer van uitging ooit zwanger te zijn, maar toch elke maand weer hoopt. I.L. die net een toewijzing gekregen heeft voor 2 zoontjes en eind augustus een echt gezin zal hebben....
Het is zo stom, want ik ken beide dames al wat langer dan vandaag en ineens helpen zij mij beiden over die ene grens die er nog was om te kiezen voor een ver land.
Uiteraard hadden P. en ik het al over Ethiopië gehad. Het is één van de weinige landen waar we beiden een voorkeur voor hebben. Wat raar is, want toen onze beste vrienden jaren geleden naar Namibië vertrokken en een jaar geleden besloten om naar Kenia te vertrekken was ik diegene die bij hoog en laag beweerde niets te hebben met Afrika.
Dus, fast forward naar zonnigere tijden ....
10.7.05
it's a long way to Tipperary
en die lange weg gaat over berg en dal en is bezaaid met vallen en opstaan. Een hele hoop clichés die we graag "het leven" noemen.
Voor al diegenen die de laatste tijd inzaten met mijn geestelijke gezondheid, dankjewel. Ondertussen gaat het elke dag een beetje beter. soms een heel klein beetje beter, soms wil ik er weer helemaal invliegen.
Vorige week had ik het er nog over met Emma, die duidelijk weet waar ik het over heb als ik zeg dat ik eindelijk eens de reden wil weten waarom dit allemaal gebeurd en dat ik zo hoopte dat er eindelijk eens iets uit de lucht zou vallen dat mijn hele leven zou veranderen.
Wat ons met een zucht deed beseffen dat het zo allemaal niet werkt en dat je in het leven zelf stappen moet nemen om dingen te veranderen.... blablabla ... maar het is wel zo.
Maar daar zit de adder onder het gras. Hoe graag je soms ook die stappen wil nemen. Hoe ijverig je ook klaarstaat voor de start van een nieuw hoofdstuk, soms lijken je voeten vastgelijmd aan de vloer en lukt het echt niet om vooruit te komen. Zelfs met vrolijke flipflops van mijn verjaardag niet.
Voor al diegenen die de laatste tijd inzaten met mijn geestelijke gezondheid, dankjewel. Ondertussen gaat het elke dag een beetje beter. soms een heel klein beetje beter, soms wil ik er weer helemaal invliegen.
Vorige week had ik het er nog over met Emma, die duidelijk weet waar ik het over heb als ik zeg dat ik eindelijk eens de reden wil weten waarom dit allemaal gebeurd en dat ik zo hoopte dat er eindelijk eens iets uit de lucht zou vallen dat mijn hele leven zou veranderen.
Wat ons met een zucht deed beseffen dat het zo allemaal niet werkt en dat je in het leven zelf stappen moet nemen om dingen te veranderen.... blablabla ... maar het is wel zo.
Maar daar zit de adder onder het gras. Hoe graag je soms ook die stappen wil nemen. Hoe ijverig je ook klaarstaat voor de start van een nieuw hoofdstuk, soms lijken je voeten vastgelijmd aan de vloer en lukt het echt niet om vooruit te komen. Zelfs met vrolijke flipflops van mijn verjaardag niet.
28.6.05
catharsys
ok, de dijkbreuk van een paar dagen geleden was dan misschien geen echte catharsys, toch gaat het allemaal een beetje de goede richting uit.
Toen ik vorige week nog 100% zeker was van een nieuwe job was ik niet echt bezig met mijn huidige job. Dingen bleven liggen, ik zag het allemaal niet zo zitten, iemand anders zou het na mij wel allemaal oplossen.
Ondertussen weet ik dat ik een sterke kandidaat was, opmerkelijk enthousiast en zeeeeer professioneel, maar dat ik toch die gewenste job niet heb.
Raar maar waar lijkt mijn huidige job weer ineens te doen...
Mijn doel is nog steeds van iets anders te vinden en mijn deadline is is eind dit jaar. Ik weet dat het niet goed is om deadlines te stellen, dat weten we ondertussen wel ... of hoe verklaar je anders dat er hier nog geen vierjarige rondloopt????, maar toch wil ik er naar kunnen uitkijken dat er een nieuwe uitdaging aan de horizon komt kijken...
Soms vraag ik me wel eens af of al dat veranderen van job, van interieur, van stijl ook zou gebeurd zijn als mijn leven gelopen was zoals ik het gepland had? Opnieuw ... dan zou er hier momenteel een vierjarige rondlopen en was ik waarschijnlijk niet aan het typen op mijn hippe portable computer.
Nog een maand en ik heb eindelijk verlof voor vier lange weken lang. Vier weken om eens goed na te denken over waar ik naartoe wil ... alweer.
Soms hoop ik dat het antwoord eens gewoon uit de lucht komt vallen, maar wat ik geleerd heb van weken in de zetel liggen niets te doen is dat het allemaal uit jezelf moet komen.
En dat klinkt ontzettend makkellijk, maar ik heb er even de fut niet voor.
Toen ik vorige week nog 100% zeker was van een nieuwe job was ik niet echt bezig met mijn huidige job. Dingen bleven liggen, ik zag het allemaal niet zo zitten, iemand anders zou het na mij wel allemaal oplossen.
Ondertussen weet ik dat ik een sterke kandidaat was, opmerkelijk enthousiast en zeeeeer professioneel, maar dat ik toch die gewenste job niet heb.
Raar maar waar lijkt mijn huidige job weer ineens te doen...
Mijn doel is nog steeds van iets anders te vinden en mijn deadline is is eind dit jaar. Ik weet dat het niet goed is om deadlines te stellen, dat weten we ondertussen wel ... of hoe verklaar je anders dat er hier nog geen vierjarige rondloopt????, maar toch wil ik er naar kunnen uitkijken dat er een nieuwe uitdaging aan de horizon komt kijken...
Soms vraag ik me wel eens af of al dat veranderen van job, van interieur, van stijl ook zou gebeurd zijn als mijn leven gelopen was zoals ik het gepland had? Opnieuw ... dan zou er hier momenteel een vierjarige rondlopen en was ik waarschijnlijk niet aan het typen op mijn hippe portable computer.
Nog een maand en ik heb eindelijk verlof voor vier lange weken lang. Vier weken om eens goed na te denken over waar ik naartoe wil ... alweer.
Soms hoop ik dat het antwoord eens gewoon uit de lucht komt vallen, maar wat ik geleerd heb van weken in de zetel liggen niets te doen is dat het allemaal uit jezelf moet komen.
En dat klinkt ontzettend makkellijk, maar ik heb er even de fut niet voor.
valsspeler
er hangt een poster van een plaatselijke basisschool voor mijn raam. Terwijl ik geen kinderen heb die naar een basisschool zouden kunnen gaan en zelfs al had ik kinderen, dan zouden ze niet naar die school gaan, want het is een katholieke school.
Maar de buurjongen kwam het zooooooooo lief vragen en ik kon niet nee zeggen.....
Maar de buurjongen kwam het zooooooooo lief vragen en ik kon niet nee zeggen.....
22.6.05
dijkbreuk ... of toch niet
Toen ik tijdens het zappen, voor de zoveelste avond op rij, op de laatste aflevering van Sex in the City terecht kwam ben ik blijven kijken. Wetende dat ik deze aflevering een paar weken geleden al gezien had. En net als een paar weken geleden heb ik gebleit als een klein kind. Alleen werd het geluidloos snikken steeds erger en heb ik het einde van de aflevering niet gezien omdat ik als een geestesgestoorde, met vreselijke uithalen en een dierlijk gekrijs mijn hele sofa verdronken heb in de tranen.
Het was zo'n opluchting om de stress en de spanning die sinds weken aan het groeien was, net onder mijn huid, eindelijk eens te kunnen loslaten. Ik kon ineens weer huilen om de dingen die mijn leven minder aangenaam maken. Helaas ben ik vrij snel weer gestopt met wenen en voel ik de spanning as we speak weer opbouwen.
De stress die mij langzaamaan verteert en me waarschijnlijk al halverwege depressieland gebracht heeft wordt vooral veroorzaakt door het werk.
Na mijn tirannieke baas enkele jobs geleden had ik me voorgenomen om me nooit meer slecht te voelen door mijn werk. Laat dit toch eventjes niet gelukt zijn. In de laatste weken heb ik zoveel meegemaakt dat ik er 3000 afleveringen van familie of thuis mee kan vullen. Gemanipuleer, subtiele pesterijen, promotie die er geen is, gescheld achter de rug, gescheld in your face, complotten, .... je kan het niet bedenken of het is de voorbije weken wel de revue gepasseerd.
Met als resultaat dat ik uitgeput ben. Gewoon niets meer waard. Ik verdoe mijn tijd thuis met in de zetel liggen, het minimum te koken om net niet dood te gaan aan ongezond eten, wijn drinken, slapen, doelloos voor me uitkijken.
Welkom eerste tekenen van depressie...
Dagen op het werk beginnen vol goede voornemens en eindigen in het opkuisen van mijn bureau of mailbox.
Werkdagen eindigen afschrikwekkend vaak op het terras van de concurrentie achter glazen koele witte wijn.
Ik hoopte dat het wenen van vanavond eindelijk rust zou brengen, eindelijk een deel van de spanning zou oplossen. Helaas heeft het als enige resultaat dat ik er barstende koppijn aan over hou.
Los van dit alles
- zou ik vandaag moeten geweten hebben of ik de job heb waar ik vorige week voor gesolliciteerd heb en heb ik er niets van gehoord
- is 1 vrouw op 2 die ik op straat tegenkom opmerkelijk zwanger
- worden meer en meer vriendinnen zwanger van hun tweede kind
Zucht...
Het was zo'n opluchting om de stress en de spanning die sinds weken aan het groeien was, net onder mijn huid, eindelijk eens te kunnen loslaten. Ik kon ineens weer huilen om de dingen die mijn leven minder aangenaam maken. Helaas ben ik vrij snel weer gestopt met wenen en voel ik de spanning as we speak weer opbouwen.
De stress die mij langzaamaan verteert en me waarschijnlijk al halverwege depressieland gebracht heeft wordt vooral veroorzaakt door het werk.
Na mijn tirannieke baas enkele jobs geleden had ik me voorgenomen om me nooit meer slecht te voelen door mijn werk. Laat dit toch eventjes niet gelukt zijn. In de laatste weken heb ik zoveel meegemaakt dat ik er 3000 afleveringen van familie of thuis mee kan vullen. Gemanipuleer, subtiele pesterijen, promotie die er geen is, gescheld achter de rug, gescheld in your face, complotten, .... je kan het niet bedenken of het is de voorbije weken wel de revue gepasseerd.
Met als resultaat dat ik uitgeput ben. Gewoon niets meer waard. Ik verdoe mijn tijd thuis met in de zetel liggen, het minimum te koken om net niet dood te gaan aan ongezond eten, wijn drinken, slapen, doelloos voor me uitkijken.
Welkom eerste tekenen van depressie...
Dagen op het werk beginnen vol goede voornemens en eindigen in het opkuisen van mijn bureau of mailbox.
Werkdagen eindigen afschrikwekkend vaak op het terras van de concurrentie achter glazen koele witte wijn.
Ik hoopte dat het wenen van vanavond eindelijk rust zou brengen, eindelijk een deel van de spanning zou oplossen. Helaas heeft het als enige resultaat dat ik er barstende koppijn aan over hou.
Los van dit alles
- zou ik vandaag moeten geweten hebben of ik de job heb waar ik vorige week voor gesolliciteerd heb en heb ik er niets van gehoord
- is 1 vrouw op 2 die ik op straat tegenkom opmerkelijk zwanger
- worden meer en meer vriendinnen zwanger van hun tweede kind
Zucht...
29.5.05
toch nog mama voor mijn dertigste...
het is me eindelijk duidelijk dat mama zijn niets te maken heeft met drie kilo baby uit je lijf persen. Het voordeel van dat persen is dat er een baby voor eeuwig en altijd van jou is, maar het gevoel "mama" is veel meer emotioneel dan lichamelijk.
Toen ik gisteren een collega ging helpen met een evenement was ik in de verste verte niet voorbereid op een super de luxe leuke, all about me, verjaardagsfeestje. Toen P. ineens opdook en zei dat ik mee moest naar de Vlaamse Ardennen, omdat hij een huis te koop gevonden had, een echt buitenkansje, begon ik wel iets te vermoeden. Maar terwijl de kilometers onder de wielen wegglijden begon het "huis bekijken" heel geloofwaardig te klinken. Het huis waarvan sprake was zou te vinden zijn in dezelfde gemeente waar een ex collega van me woont. En de man van die ex collega was in het verleden reeds mee komen kijken naar een potentieel huis. Dus toen P zei dat we eerst bij hen even langsgingen was mijn vermoeden helemaal weg. G en T hadden namelijk geen enkele link met onze vrienden.
Na een tijdje bijgekletst te hebben met G kwam de aap uit de mouw en bleek er toch vannalles gepland te zijn. De schattige tweeling des huizes had kleurrijke kettingen gemaakt voor mij en P. begon de auto uit te laden.
In het komende uur kwamen mijn broer en neef toe, mijn eerste petekindje en gezin, de vrienden van de scouts, mijn andere petekindje met mama en papa. Later kwam zelfs E. uit Parijs en Y. uit Antwerpen. Ondertussen hadden we ons onder een grote boom geïnstalleerd en kwam er uit iedereens tassen en manden de heerlijkste pick nicks te voorschijn.
En terwijl ik een maand geleden hier nog aan het klagen was over de feestjes van diegenen die dertig worden en dat vieren met een hoop kinderen ... was de picknick onder de kersenboom perfect !!!!
Ik heb de hele namiddag met mijn petekindjes gestoeft, ze voorgesteld aan die vrienden die ze nog niet kenden. Babykwijl over mijn nieuwe outfit laten lopen. Verhaaltjes verteld, over en onder alles gekropen, lichte babies en minder lichte peuters in mijn armen gehad...
En het leukst van al was dat het allemaal zo normaal was. Ik genoot met volle teugen, maar ik voelde ook mijn vrienden genieten. Ik voelde me perfect in mijn vel en was de perfecte mama ...
Voor de eerste keer was er noch bij mij noch bij mijn vrienden een negatief gevoel te merken. Geen medelijden, geen zieligheid.
Zo weet ik ondertussen dat mama zijn niets te maken heeft met een kind op de wereld zetten. En dat ons adoptiekindje zeker en vast als "ons" kind zal voelen... Net zoals iedereen die me na aan het hart zit ons kindje zal aanvaarden. En zo voelt het al veel minder eng dat ik binnen twee dagen dat kleine drietje voor mijn leeftijd mag zetten.
Toen ik gisteren een collega ging helpen met een evenement was ik in de verste verte niet voorbereid op een super de luxe leuke, all about me, verjaardagsfeestje. Toen P. ineens opdook en zei dat ik mee moest naar de Vlaamse Ardennen, omdat hij een huis te koop gevonden had, een echt buitenkansje, begon ik wel iets te vermoeden. Maar terwijl de kilometers onder de wielen wegglijden begon het "huis bekijken" heel geloofwaardig te klinken. Het huis waarvan sprake was zou te vinden zijn in dezelfde gemeente waar een ex collega van me woont. En de man van die ex collega was in het verleden reeds mee komen kijken naar een potentieel huis. Dus toen P zei dat we eerst bij hen even langsgingen was mijn vermoeden helemaal weg. G en T hadden namelijk geen enkele link met onze vrienden.
Na een tijdje bijgekletst te hebben met G kwam de aap uit de mouw en bleek er toch vannalles gepland te zijn. De schattige tweeling des huizes had kleurrijke kettingen gemaakt voor mij en P. begon de auto uit te laden.
In het komende uur kwamen mijn broer en neef toe, mijn eerste petekindje en gezin, de vrienden van de scouts, mijn andere petekindje met mama en papa. Later kwam zelfs E. uit Parijs en Y. uit Antwerpen. Ondertussen hadden we ons onder een grote boom geïnstalleerd en kwam er uit iedereens tassen en manden de heerlijkste pick nicks te voorschijn.
En terwijl ik een maand geleden hier nog aan het klagen was over de feestjes van diegenen die dertig worden en dat vieren met een hoop kinderen ... was de picknick onder de kersenboom perfect !!!!
Ik heb de hele namiddag met mijn petekindjes gestoeft, ze voorgesteld aan die vrienden die ze nog niet kenden. Babykwijl over mijn nieuwe outfit laten lopen. Verhaaltjes verteld, over en onder alles gekropen, lichte babies en minder lichte peuters in mijn armen gehad...
En het leukst van al was dat het allemaal zo normaal was. Ik genoot met volle teugen, maar ik voelde ook mijn vrienden genieten. Ik voelde me perfect in mijn vel en was de perfecte mama ...
Voor de eerste keer was er noch bij mij noch bij mijn vrienden een negatief gevoel te merken. Geen medelijden, geen zieligheid.
Zo weet ik ondertussen dat mama zijn niets te maken heeft met een kind op de wereld zetten. En dat ons adoptiekindje zeker en vast als "ons" kind zal voelen... Net zoals iedereen die me na aan het hart zit ons kindje zal aanvaarden. En zo voelt het al veel minder eng dat ik binnen twee dagen dat kleine drietje voor mijn leeftijd mag zetten.
18.5.05
het zilveren randje aan de regenwolk
Gelukkig zijn er in deze poel van mateloze ergernissen nog dingen die alles de moeite waard maken.
Mijn collega die gewoon te gek is en alle dingen zegt die ik denk.
Mijn nieuwe collega die samen met bovenstaande mijn dag echt goed kan maken
Het feit dat ik op het werk door de twee bovenstaanden toch nog ontzettend kan lachen
Dat bovenstaanden alle clichés over zwanger worden kunnen vertellen en ik toch in een deuk onder tafel lig
Dat gisterennacht de laatste Star Wars film in première gegaan is en we vandaag de hele dag "ta ta ta tata ta tatata" gezongen hebben
Dat bovenstaande collega's ook een drietje in hun leeftijd hebben en kinderloos zijn
Dat zij daar eigenlijk ook best mee kunnen lachen
Het uitje dat we aan het bedenken zijn voor mijn verjaardag en dat we daar gezellig een dagje recup voor zouden kunnen nemen
Dat ik mezelf mateloos verbaas door al drie weken een jogging schema te volgen en gezond te eten
Mijn petekind die de hele maandag bleef doorpraten over grote boten
Dat niemand in ons gezelschap zo moest lachen met de grote boten als ik
Spijt dat bovenstaande collega's niet in de buurt waren van de grote boten namiddag of we waren nu nog aan het lachen
Vroegere lotgenoten die ook weer durven zeggen wat ik denk en die me aanvaarden in al mijn grumpiness
Vroegere lotgenoten die echt durven zeggen dat ze me zielig vinden
Vroegere lotgenoten die beseffen dat ze nooit meer kunnen aanvoelen hoe slecht ik me soms voel
Voor al diegenen die mijn dag goed maken ... May the force be with you
Mijn collega die gewoon te gek is en alle dingen zegt die ik denk.
Mijn nieuwe collega die samen met bovenstaande mijn dag echt goed kan maken
Het feit dat ik op het werk door de twee bovenstaanden toch nog ontzettend kan lachen
Dat bovenstaanden alle clichés over zwanger worden kunnen vertellen en ik toch in een deuk onder tafel lig
Dat gisterennacht de laatste Star Wars film in première gegaan is en we vandaag de hele dag "ta ta ta tata ta tatata" gezongen hebben
Dat bovenstaande collega's ook een drietje in hun leeftijd hebben en kinderloos zijn
Dat zij daar eigenlijk ook best mee kunnen lachen
Het uitje dat we aan het bedenken zijn voor mijn verjaardag en dat we daar gezellig een dagje recup voor zouden kunnen nemen
Dat ik mezelf mateloos verbaas door al drie weken een jogging schema te volgen en gezond te eten
Mijn petekind die de hele maandag bleef doorpraten over grote boten
Dat niemand in ons gezelschap zo moest lachen met de grote boten als ik
Spijt dat bovenstaande collega's niet in de buurt waren van de grote boten namiddag of we waren nu nog aan het lachen
Vroegere lotgenoten die ook weer durven zeggen wat ik denk en die me aanvaarden in al mijn grumpiness
Vroegere lotgenoten die echt durven zeggen dat ze me zielig vinden
Vroegere lotgenoten die beseffen dat ze nooit meer kunnen aanvoelen hoe slecht ik me soms voel
Voor al diegenen die mijn dag goed maken ... May the force be with you
dingen die me mateloos irriteren
*** lezen op eigen risico***
Dit is mijn blog en ik heb het recht even mijn gal te spuwen.
Dingen waar ik me de laatste tijd mateloos aan erger
- zwangeren die hoog en droog op hun roze wolk de wijsheid in pacht hebben hoe het hen gelukt is zwanger te worden (extra vitaminen, op hun hoofd gestaan, heel veel rusten, net niet rusten, er niet meer in geloven...)
- mensen die wanneer ze zwanger zijn blijven beweren dat ze weten hoe ik me voel
- goede vrienden die niet begrijpen waarom ik soms nog zo depri ben. Ik ga toch adopteren, alles is opgelost. Dat het nog jaren gaat duren, vergeten ze dan weer even
- Antwerpenaars die neerkijken op iedereen die niet uit de metropool komt en geen metropolees spreekt. Hiermee bedoel ik vooral mijn collega's die me het gevoel geven dat ik alles drie keer moet herhalen omdat ze me anders niet begrijpen
- ikzelf irriteer mezelf ook, omdat ik meer en meer begin er op tegen te zien om naar mijn antwerpse collega's te vertrekken
- een vrije dag in de stad met overal, echt overal buggies en draagdoeken
- een leuk gezelschap op die vrije dag in de stad met twee buggies, twee draagdoeken en één hoogzwangere buik
- mensen die volgende dingen beweren "kinderen kan je plannen, maar opvoeding niet"
- ernstige reportages zoals "Overleven", waar ze nog steeds het onderscheid tussen IVF en ICSI niet kennen
- dezelfde ernstige reportages die dan eindelijk eens een onderwerp als eiceldonatie bespreken, maar dan vooral promotie voeren voor oudere vrouwen die nog kinderen willen krijgen
- het feit dat ik nog steeds geen antwoord op mijn fantastische sollicitatie gekregen heb
Dit is mijn blog en ik heb het recht even mijn gal te spuwen.
Dingen waar ik me de laatste tijd mateloos aan erger
- zwangeren die hoog en droog op hun roze wolk de wijsheid in pacht hebben hoe het hen gelukt is zwanger te worden (extra vitaminen, op hun hoofd gestaan, heel veel rusten, net niet rusten, er niet meer in geloven...)
- mensen die wanneer ze zwanger zijn blijven beweren dat ze weten hoe ik me voel
- goede vrienden die niet begrijpen waarom ik soms nog zo depri ben. Ik ga toch adopteren, alles is opgelost. Dat het nog jaren gaat duren, vergeten ze dan weer even
- Antwerpenaars die neerkijken op iedereen die niet uit de metropool komt en geen metropolees spreekt. Hiermee bedoel ik vooral mijn collega's die me het gevoel geven dat ik alles drie keer moet herhalen omdat ze me anders niet begrijpen
- ikzelf irriteer mezelf ook, omdat ik meer en meer begin er op tegen te zien om naar mijn antwerpse collega's te vertrekken
- een vrije dag in de stad met overal, echt overal buggies en draagdoeken
- een leuk gezelschap op die vrije dag in de stad met twee buggies, twee draagdoeken en één hoogzwangere buik
- mensen die volgende dingen beweren "kinderen kan je plannen, maar opvoeding niet"
- ernstige reportages zoals "Overleven", waar ze nog steeds het onderscheid tussen IVF en ICSI niet kennen
- dezelfde ernstige reportages die dan eindelijk eens een onderwerp als eiceldonatie bespreken, maar dan vooral promotie voeren voor oudere vrouwen die nog kinderen willen krijgen
- het feit dat ik nog steeds geen antwoord op mijn fantastische sollicitatie gekregen heb
Abonneren op:
Posts (Atom)