Ja, en 't is nog niet eens nieuwjaar ;-)
Nee, gisteren hebben we stap 2 van de adoptieprocedure doorlopen. Zenuwachtig trokken we gisterenmiddag naar de griffie van de jeugdrechtbank. Ik had wel 10x het formulier gelezen waarop stond wat we allemaal moesten meebrengen. Bewijs van woonst, bewijs van nationaliteit, een uitreksel uit de geboorteakte (de onze weliswaar) en bewijs dat we minstens 3 jaar effectief én affectief samenwonen. Hoe je dat tweede kan controleren is mij nog altijd niet duidelijk, maar alé....
De jeugdrechtbank in Gent is een gebouw waar je eigenlijk zomaar kan binnenlopen. Geen balie of ontvangst bij het binnenkomen. Nee, alleen een grote trap hemelwaarts en een pancarte met wie waar zat. Vermits wij absoluut niet kunnen lezen, zaten wij eerst in een bureautje waar we niet moeten zijn en kwamen we uiteindelijk giechelend als twee nerveuze pubers (ok, ik neem alles op mij, P. was de rust zelve) in het juiste bureautje terecht.
De griffier was best vriendelijk. Hij wist waarvoor we kwamen, we waren dan ook niet de eerste. Hij had wel al duidelijk ondervonden dat er weer een cursus voorbij was.
We mochten ons verzoekschrift indienen en hij controleerde snel of we alle formulieren netjes meegebracht hadden. Normaalgezien zouden we in de loop van januari te weten komen wanneer we in februari moeten voorkomen.
En dan kunnen we onze derde fles kraken .....
22.12.05
20.12.05
trage verstaanders
Ik kreeg op mijn vorige post een aantal verwijten naar mijn kop geslingerd. Nogmaals dames en heren.... dit is mijn webspace die ik op mijn manier vervuil....staat het jullie niet aan, tant pis. Ga ergens anders lezen. Dit is geen democratie. Dit is geen openbaar forum waar iedereen het recht heeft zijn mening te geven.
De dingen waarover ik schrijf zijn dingen uit mijn leven. Ik wil deze op mijn manier zin geven. Er over schrijven helpt mij alle gevoelens in een woelige periode op een rijtje te zetten. Dit heeft dus niets te maken met het al dan niet aanvaarden van negatieve kritiek. Diegenen die mij in real live kennen mogen die kritiek rechtstreeks komen geven. Ik kan er tegen.
Deze blog is er ook niet om oorlogjes uit te vechten omdat ik toevallig uit een vereniging gestapt ben om mijn talenten op een andere manier te gaan botvieren. Mensen die mij kennen weten dit en zijn nog steeds van harte welkom om deel uit te maken van mijn social circle. Er zijn redenen waarom ik deze stap gezet heb. Ik ga deze hier niet uitspitten. Als iemand het absoluut zou willen weten mag die mij altijd contacteren.
Over naar de orde van de dag. Vandaag mag onze eerste fles champagne knallen, want we hebben onze eerste stap in adoptieland achter de rug. Vanmorgen hebben we onze laatste voorbereidende sessie afgerond en morgen gaan we ons aanbieden bij de jeugdrechter.
Later meer....
De dingen waarover ik schrijf zijn dingen uit mijn leven. Ik wil deze op mijn manier zin geven. Er over schrijven helpt mij alle gevoelens in een woelige periode op een rijtje te zetten. Dit heeft dus niets te maken met het al dan niet aanvaarden van negatieve kritiek. Diegenen die mij in real live kennen mogen die kritiek rechtstreeks komen geven. Ik kan er tegen.
Deze blog is er ook niet om oorlogjes uit te vechten omdat ik toevallig uit een vereniging gestapt ben om mijn talenten op een andere manier te gaan botvieren. Mensen die mij kennen weten dit en zijn nog steeds van harte welkom om deel uit te maken van mijn social circle. Er zijn redenen waarom ik deze stap gezet heb. Ik ga deze hier niet uitspitten. Als iemand het absoluut zou willen weten mag die mij altijd contacteren.
Over naar de orde van de dag. Vandaag mag onze eerste fles champagne knallen, want we hebben onze eerste stap in adoptieland achter de rug. Vanmorgen hebben we onze laatste voorbereidende sessie afgerond en morgen gaan we ons aanbieden bij de jeugdrechter.
Later meer....
18.12.05
mijn leven als het ware, hier gratis voor iedereen
Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over dit bloggen van mij. Wat ik er nog aan heb. Wat anderen er nog aan hebben. Wie er voordeel uit haalt, voor wie het nadelig kan werken.
Als ik anderhalf jaar terug ga, dan was het neerschrijven van mijn gevoelens pure therapie. Het was zo broodnodig om uit dat donkere gat te komen. Ik zat midden in een periode dat ik echt geen weg vooruit meer zag. Iedereen en alles had mij verlaten. Ik was geen succesverhaal .... Wij hadden onze droom niet gerealiseerd na x-aantal ivf pogingen. Het was zo ver, ik was één van die verhalen geworden die ik vroeger zo zielig vond. Ik was die vrouw geworden die stop zei tegen proberen en met lege handen achterbleef. Mijn vriendinnen waren bang voor mijn reacties, mijn collega's waren stiekem blij dat er geen vage afwezigheden meer zouden zijn waarover er niets te vertellen viel, mijn familie zweeg...
Het schrijven hielp mij om het gif dat zich jaren lang had opgestapeld te spuien. Het gif van bitterheid, van jaloezie, van blinde afkeer tegen alles en iedereen die simpelweg een kind op de wereld zet.
Lotgenoten vielen weg. Want de simpele waarheid is dat er geen lotgenoten meer zijn eens je op het 'lege handen' kruispunt aangekomen bent. Al die jaren praten en troosten zijn weg, want niemand weet hoe ze iemand aangekomen op dat eindpunt moeten troosten.
De patiëntenverenigingen doen nog even moeite. Geven je het gevoel dat je een dappere beslissing genomen hebt om te stoppen, dat zij het niet hadden gekund. Maar onderhuids voel je ook dat zij die dit zeggen nooit het gevoel gekend hebben waar jij nu mee worstelt. Zij zijn er allemaal wel gekomen. Zij hebben dat winnende lotto ticketje in handen gehad en kunnen incasseren. En jij speelt zelfs niet meer op de lotto....
Uiteindelijk is duidelijk dat je niet meer tot de core business behoort. Je bent bij die minderheid gekomen waarvoor niemand een antwoord klaarheeft.
Voor mij was dit een ontzettend moeilijke periode. Voelen dat mensen langs één kant blij waren dat er een eind kwam aan die periode van vruchteloos proberen, maar langs de andere kant niet durfde vragen "wat nu"???
Ik probeerde ijverig verder te doen met alles waar ik voordien ook mee bezig geweest was. Ik volgde de berichtenboeken en fora en las hoe het met mijn lotgenoten ging. Ik bleef lid van de patientenvereniging, want ik was wel van plan om die paar lotgenoten die misschien nog bestonden te ontmoeten. Te weten te komen dat ik niet alleen was.
Maar die initiële ijver ebde weg. Het werd mij meer en meer duidelijk dat in de wereld van (in)fertiliteit zij die met lege handen achterblijven een soort paria zijn. Hoe verder die laatste behandeling achter je ligt, hoe duidelijker het wordt dat je geen recht van spreken meer hebt.
En dan komt de catharsis. Midden in een overwegend donkere tunnel vonkt de hoop weer op. Het idee van adoptie, dat steeds aanwezig was, krijgt vorm. De pijn die gepaard gaat met afstand nemen van "een eigen kind" is gruwelijk en overviel mij gelukkig in verschillende kleine stadia. Ondertussen is die pijn bijna volledig weg en vervangen door de vreugde dat ik toch moeder ga worden. De omgeving reageert weer opgelucht, er is een nieuwe weg opengegaan op ons kruispunt waarvan alle andere armen afgezet waren. De zevensprong krijgt een achtste arm.
Naast de nieuwe weg, wou ik ook mijn andere wegen opnieuw beter gaan bewandelen. Ik wilde binnen het wereldje van de (in)fertiliteit mijn nieuwe lotgenoten gaan ontmoeten. Ik besefte dat er eigenlijk weinig gedaan wordt voor fertiliteitspatiënten die adoptie als oplossing kiezen. Want dit is een doelgroep die heel veel achter de rug heeft. Zij komen opnieuw in de gewone wereld terecht. Het kan goed zijn dat je in een voorbereidende cursus zit met het merendeel koppels die al een aantal eigen kinderen hebben en er nog een adoptiekind aan willen toevoegen. Deze mensen hebben soms meer steun nodig dan er voorhanden is. Maar heet werd snel duidelijk dat er binnen het (in)fertiliteitswereldje toch nog een paar taboes bestaan. Hoe vaak ik de laatste maanden het volgende gehoord heb "heel tof dat je gaat adopteren, wij hadden dat nooit gekund", "goed dat jullie gaan adopteren, voor ons is dat geen optie".....
Ik vraag me af of mensen die kiezen voor donor ook zo'n opmerkingen te horen krijgen. Het is misschien nooit zo bedoeld, maar het voelt wel alsof wij iets heel raars gaan doen. Iets wat andere mensen NOOIT zouden doen. En laat me hierin duidelijk zijn. Iedereen mag zijn eigen mening hebben over al dan niet adoperen. Ieder koppel moet weten of adoptie in zijn idee van een gezin past. Veel van deze opmerkingen zijn gevormd en gegroeid uit vroegeren ervaringen. Buren met adoptiekinderen, een adoptiekind op school, verhalen van vrienden en familie, ervaringen uit de werksfeer. En deze ervaringen kleuren je idee over adoptie.
Ik ben heel erg blij dat deze negatieve reacties bij mij nooit verder gekomen zijn dan de oppervlakte. Ik ben er van doordrongen dat adoptie niet altijd vlekkeloos verloopt (dankuwel voorbereidende cursus), maar wij zullen ons uiterste best doen om ons verhaal tot een goed einde te brengen.
Maar de vraag is, nu wij weer duidelijk dat ene pad bewandelen, of het nog nut heeft hier mijn gal te komen spuwen? Misschien moet dit een nuchtere, praktische update van ons adoptieverhaal worden zodat er nog mensen zijn die iets hebben aan deze info. Misschien moet deze voorbije periode in mijn leven afgesloten worden en moet er een nieuwe blog komen. Een blog, geboren uit positivisme.
Maar misschien moet ik hier wel blijven komen om zowel de updates over de procedure te geven als om mijn ziel nog eens schoon te schrijven. Want dit hier is my space, van mij. Hier ben ik ik, mezelf. Hier ben ik niet gelieerd aan eender welke vereniging, club of soortgenoten theekransje. Hier ben ik mezelf, in het diepst van mijn gedachten. En wie dit wil lezen, ga je gang. Wil je commentaar achterlaten, doe maar. Staat de commentaar mij niet aan, dan is een simpele delete je antwoord. Dit is hier geen democratie.
Heb je iets aan mijn gedachten, graag gedaan. Heb je er niets aan, to bad. Kom je hier om meer te weten over mijn persoontje, dankuwel. Kom je hier om meer te weten over duistere plannen, spijtig .... want nogmaals, dit gaat hier over mij en niemand anders.
Ik denk dat ik nog even blijf langskomen op mijn plekje onder de www-zon. Het voelt hier als thuis.
Als ik anderhalf jaar terug ga, dan was het neerschrijven van mijn gevoelens pure therapie. Het was zo broodnodig om uit dat donkere gat te komen. Ik zat midden in een periode dat ik echt geen weg vooruit meer zag. Iedereen en alles had mij verlaten. Ik was geen succesverhaal .... Wij hadden onze droom niet gerealiseerd na x-aantal ivf pogingen. Het was zo ver, ik was één van die verhalen geworden die ik vroeger zo zielig vond. Ik was die vrouw geworden die stop zei tegen proberen en met lege handen achterbleef. Mijn vriendinnen waren bang voor mijn reacties, mijn collega's waren stiekem blij dat er geen vage afwezigheden meer zouden zijn waarover er niets te vertellen viel, mijn familie zweeg...
Het schrijven hielp mij om het gif dat zich jaren lang had opgestapeld te spuien. Het gif van bitterheid, van jaloezie, van blinde afkeer tegen alles en iedereen die simpelweg een kind op de wereld zet.
Lotgenoten vielen weg. Want de simpele waarheid is dat er geen lotgenoten meer zijn eens je op het 'lege handen' kruispunt aangekomen bent. Al die jaren praten en troosten zijn weg, want niemand weet hoe ze iemand aangekomen op dat eindpunt moeten troosten.
De patiëntenverenigingen doen nog even moeite. Geven je het gevoel dat je een dappere beslissing genomen hebt om te stoppen, dat zij het niet hadden gekund. Maar onderhuids voel je ook dat zij die dit zeggen nooit het gevoel gekend hebben waar jij nu mee worstelt. Zij zijn er allemaal wel gekomen. Zij hebben dat winnende lotto ticketje in handen gehad en kunnen incasseren. En jij speelt zelfs niet meer op de lotto....
Uiteindelijk is duidelijk dat je niet meer tot de core business behoort. Je bent bij die minderheid gekomen waarvoor niemand een antwoord klaarheeft.
Voor mij was dit een ontzettend moeilijke periode. Voelen dat mensen langs één kant blij waren dat er een eind kwam aan die periode van vruchteloos proberen, maar langs de andere kant niet durfde vragen "wat nu"???
Ik probeerde ijverig verder te doen met alles waar ik voordien ook mee bezig geweest was. Ik volgde de berichtenboeken en fora en las hoe het met mijn lotgenoten ging. Ik bleef lid van de patientenvereniging, want ik was wel van plan om die paar lotgenoten die misschien nog bestonden te ontmoeten. Te weten te komen dat ik niet alleen was.
Maar die initiële ijver ebde weg. Het werd mij meer en meer duidelijk dat in de wereld van (in)fertiliteit zij die met lege handen achterblijven een soort paria zijn. Hoe verder die laatste behandeling achter je ligt, hoe duidelijker het wordt dat je geen recht van spreken meer hebt.
En dan komt de catharsis. Midden in een overwegend donkere tunnel vonkt de hoop weer op. Het idee van adoptie, dat steeds aanwezig was, krijgt vorm. De pijn die gepaard gaat met afstand nemen van "een eigen kind" is gruwelijk en overviel mij gelukkig in verschillende kleine stadia. Ondertussen is die pijn bijna volledig weg en vervangen door de vreugde dat ik toch moeder ga worden. De omgeving reageert weer opgelucht, er is een nieuwe weg opengegaan op ons kruispunt waarvan alle andere armen afgezet waren. De zevensprong krijgt een achtste arm.
Naast de nieuwe weg, wou ik ook mijn andere wegen opnieuw beter gaan bewandelen. Ik wilde binnen het wereldje van de (in)fertiliteit mijn nieuwe lotgenoten gaan ontmoeten. Ik besefte dat er eigenlijk weinig gedaan wordt voor fertiliteitspatiënten die adoptie als oplossing kiezen. Want dit is een doelgroep die heel veel achter de rug heeft. Zij komen opnieuw in de gewone wereld terecht. Het kan goed zijn dat je in een voorbereidende cursus zit met het merendeel koppels die al een aantal eigen kinderen hebben en er nog een adoptiekind aan willen toevoegen. Deze mensen hebben soms meer steun nodig dan er voorhanden is. Maar heet werd snel duidelijk dat er binnen het (in)fertiliteitswereldje toch nog een paar taboes bestaan. Hoe vaak ik de laatste maanden het volgende gehoord heb "heel tof dat je gaat adopteren, wij hadden dat nooit gekund", "goed dat jullie gaan adopteren, voor ons is dat geen optie".....
Ik vraag me af of mensen die kiezen voor donor ook zo'n opmerkingen te horen krijgen. Het is misschien nooit zo bedoeld, maar het voelt wel alsof wij iets heel raars gaan doen. Iets wat andere mensen NOOIT zouden doen. En laat me hierin duidelijk zijn. Iedereen mag zijn eigen mening hebben over al dan niet adoperen. Ieder koppel moet weten of adoptie in zijn idee van een gezin past. Veel van deze opmerkingen zijn gevormd en gegroeid uit vroegeren ervaringen. Buren met adoptiekinderen, een adoptiekind op school, verhalen van vrienden en familie, ervaringen uit de werksfeer. En deze ervaringen kleuren je idee over adoptie.
Ik ben heel erg blij dat deze negatieve reacties bij mij nooit verder gekomen zijn dan de oppervlakte. Ik ben er van doordrongen dat adoptie niet altijd vlekkeloos verloopt (dankuwel voorbereidende cursus), maar wij zullen ons uiterste best doen om ons verhaal tot een goed einde te brengen.
Maar de vraag is, nu wij weer duidelijk dat ene pad bewandelen, of het nog nut heeft hier mijn gal te komen spuwen? Misschien moet dit een nuchtere, praktische update van ons adoptieverhaal worden zodat er nog mensen zijn die iets hebben aan deze info. Misschien moet deze voorbije periode in mijn leven afgesloten worden en moet er een nieuwe blog komen. Een blog, geboren uit positivisme.
Maar misschien moet ik hier wel blijven komen om zowel de updates over de procedure te geven als om mijn ziel nog eens schoon te schrijven. Want dit hier is my space, van mij. Hier ben ik ik, mezelf. Hier ben ik niet gelieerd aan eender welke vereniging, club of soortgenoten theekransje. Hier ben ik mezelf, in het diepst van mijn gedachten. En wie dit wil lezen, ga je gang. Wil je commentaar achterlaten, doe maar. Staat de commentaar mij niet aan, dan is een simpele delete je antwoord. Dit is hier geen democratie.
Heb je iets aan mijn gedachten, graag gedaan. Heb je er niets aan, to bad. Kom je hier om meer te weten over mijn persoontje, dankuwel. Kom je hier om meer te weten over duistere plannen, spijtig .... want nogmaals, dit gaat hier over mij en niemand anders.
Ik denk dat ik nog even blijf langskomen op mijn plekje onder de www-zon. Het voelt hier als thuis.
11.12.05
Als het kriebelt, moet je .....
Tja, dat kriebelen he. Soms kriebelt het nog een beetje als ik een dikke buik zie of als ik de vorderingen van de zwangerschap van vriendinnen zie. Het kriebelt niet echt meer als ik mensen hoor vertellen over hun eerste, tweede, zoveelste ...behandeling. Het kriebelt soms nog heel hard om vooruit te gaan in dit wereldje van fertiliteit. Ik weet dat ik met mijn verhaal mensen kan helpen. Ik heb al heel vaak gehoord dat mijn schrijven, hoe zwart het soms ook klonk, veel mensen een soort van steun geven. Wanneer ik mijn verhaal vertel is dat niet alleen deugddoend voor mezelf, maar ook voor heel wat mensen die de realiteit van mijn verhaal inzien. Niet iedereen raakt zwanger via ivf, maar niet iedereen blijft daarom kinderloos achter. Er zijn andere opties dan medisch geassisteerde conceptie. En het is niet omdat je een periode van pure ellende achter de rug hebt dat je niet opnieuw de draad van het leven kan opnemen en vooruit kan gaan. Je kan die forward knop zelf indrukken, maar er is wel wat voor nodig.
Het kriebelt om mijn verhaal te doen. Het kriebelt om mensen te helpen die de forward knop niet kunnen indrukken, die in pauze staan.
Het kriebelde niet meer pijnlijk toen ik gisteren de kerstboom aan het versieren was. Toen ik de kerstsokken ophing zei P. spontaan dat ik er nog een vierde moet bijhangen, naast die van ons en de kat. Met de B van Bobke. Ons toekomstig kindje is op zich al een beetje concreet aanwezig in ons leven. Hij/zij wordt verwacht, niet alleen door ons, maar ook door de mensen rondom ons. Ik voel nu meer steun dan ooit. Mensen zijn oprecht gelukkig voor ons dat we ons leven opnieuw kunnen inkleuren zoals we willen. Toen ik gisteren de kerstboom versierde durfde ik zelf te zeggen dat het waarschijnlijk de voorlaatste keer is dat we met z'n tweeën rond de kerstboom zitten. Klinkt toch fantastisch niet?
Ik krijg sms-jes van vriendinnen die ons kindje zien in de metro en helemaal wegsmelten. Mensen vertellen dat ze in een speelgoedwinkel stonden en absoluut iets wilden kopen voor ons kindje. Vrienden aanzien ons ook als zwanger. Nu al.... Het doet deugd en verwarmt mijn hartje.
Ook mensen die ons verhaal niet kennen krijgen het stilletjes aan te horen. Gisteren op het jaarlijkse kerstevenement waar P. op uitgenodigd wordt voor zijn werk was het weeral hetzelfde. Een namiddag in een kasteel, met de kerstman, gebak, pannekoeken, gluhwein en families met kinderen. Vier jaar geleden waren er veel minder kinderen, maar ondertussen groeien de families als kolen en schieten de nieuwe kindjes als paddestoelen uit de grond. Een leuke collega van P. en zijn vriend die twee kinderen hebben uit een vorig leven zijn ook steeds van de partij. Het zijn absolute schatten. Vier jaar geleden vroeg de ene me al bij of het bij het zien van al die kindjes niet begon te kriebelen. We hadden toen net onze eerste afspraak bij de gyn achter de rug. Ik mompelde iets nietszeggend...
Jaar na jaar echter kreeg ik dezelfde opmerking. Waarop ik steeds niets zei. Het is immers een collega van P. en zolang hij er niets over wou zeggen hield ik ook mijn mond. Tot gisteren. Opnieuw stonden we gezellig een drankje te drinken toen we bijna werden omvergelopen door twee kleine ukken op weg naar de kerstman. Wat de mij reeds bekende en verwachte opmerking uitlokte "en kriebelt het nog niet?". Ik wou alweer mijn schouders ophalen, maar P. antwoordde zowaar "lang verhaal, lang verhaal .... het kriebelt al lang". En voor ik het wist kwam het hoge woord er uit.... "we adopteren uit het buitenland". Toen later op de namiddag de vriend van nieuwsgierig aagje ook een "kriebel"opmerking maakte kon ik het dus vertellen. Met als resultaat een ontzettend leuk gesprek. Over kinderen, adoptie, opvoeding... Ik voelde gewoon dat deze twee mensen, ook al behoren ze niet tot onze innige kern vrienden, echt blij zijn. Dat zij zien dat er een kindje bij ons thuishoort en dat wij dat goed gaan doen.
Nu de familie nog. Daar kriebelt het nog een beetje. Misschien ook omdat ik er zelf nog niet uit ben hoe ik wil dat ze reageren. Het is allemaal nog een beetje afstandelijk. Natuurlijk is het voor hen helemaal nog niet concreet. Maar net zoals ik me nu zwanger voel door de reacties van onze vrienden, voel ik me absoluut niet zwanger bij mijn familie. P. en ik hebben er nog over gediscussieerd of we met kerst een cadeautje moeten geven dat op 1 of andere manier verwijst naar adoptie, ethiopië of een kleinkind. En daarin merk ik dan weer dat ik dat vooral wil doen om hen te laten erkennen dat er echt wel een kindje komt. Dat het nu niet meer zo lang gaat duren. Dat ik echt wel een beetje zwanger ben. En dat ik dat graag bevestigd zie in hun reacties.
Ja, wat doe je als het kriebelt?????
Het kriebelt om mijn verhaal te doen. Het kriebelt om mensen te helpen die de forward knop niet kunnen indrukken, die in pauze staan.
Het kriebelde niet meer pijnlijk toen ik gisteren de kerstboom aan het versieren was. Toen ik de kerstsokken ophing zei P. spontaan dat ik er nog een vierde moet bijhangen, naast die van ons en de kat. Met de B van Bobke. Ons toekomstig kindje is op zich al een beetje concreet aanwezig in ons leven. Hij/zij wordt verwacht, niet alleen door ons, maar ook door de mensen rondom ons. Ik voel nu meer steun dan ooit. Mensen zijn oprecht gelukkig voor ons dat we ons leven opnieuw kunnen inkleuren zoals we willen. Toen ik gisteren de kerstboom versierde durfde ik zelf te zeggen dat het waarschijnlijk de voorlaatste keer is dat we met z'n tweeën rond de kerstboom zitten. Klinkt toch fantastisch niet?
Ik krijg sms-jes van vriendinnen die ons kindje zien in de metro en helemaal wegsmelten. Mensen vertellen dat ze in een speelgoedwinkel stonden en absoluut iets wilden kopen voor ons kindje. Vrienden aanzien ons ook als zwanger. Nu al.... Het doet deugd en verwarmt mijn hartje.
Ook mensen die ons verhaal niet kennen krijgen het stilletjes aan te horen. Gisteren op het jaarlijkse kerstevenement waar P. op uitgenodigd wordt voor zijn werk was het weeral hetzelfde. Een namiddag in een kasteel, met de kerstman, gebak, pannekoeken, gluhwein en families met kinderen. Vier jaar geleden waren er veel minder kinderen, maar ondertussen groeien de families als kolen en schieten de nieuwe kindjes als paddestoelen uit de grond. Een leuke collega van P. en zijn vriend die twee kinderen hebben uit een vorig leven zijn ook steeds van de partij. Het zijn absolute schatten. Vier jaar geleden vroeg de ene me al bij of het bij het zien van al die kindjes niet begon te kriebelen. We hadden toen net onze eerste afspraak bij de gyn achter de rug. Ik mompelde iets nietszeggend...
Jaar na jaar echter kreeg ik dezelfde opmerking. Waarop ik steeds niets zei. Het is immers een collega van P. en zolang hij er niets over wou zeggen hield ik ook mijn mond. Tot gisteren. Opnieuw stonden we gezellig een drankje te drinken toen we bijna werden omvergelopen door twee kleine ukken op weg naar de kerstman. Wat de mij reeds bekende en verwachte opmerking uitlokte "en kriebelt het nog niet?". Ik wou alweer mijn schouders ophalen, maar P. antwoordde zowaar "lang verhaal, lang verhaal .... het kriebelt al lang". En voor ik het wist kwam het hoge woord er uit.... "we adopteren uit het buitenland". Toen later op de namiddag de vriend van nieuwsgierig aagje ook een "kriebel"opmerking maakte kon ik het dus vertellen. Met als resultaat een ontzettend leuk gesprek. Over kinderen, adoptie, opvoeding... Ik voelde gewoon dat deze twee mensen, ook al behoren ze niet tot onze innige kern vrienden, echt blij zijn. Dat zij zien dat er een kindje bij ons thuishoort en dat wij dat goed gaan doen.
Nu de familie nog. Daar kriebelt het nog een beetje. Misschien ook omdat ik er zelf nog niet uit ben hoe ik wil dat ze reageren. Het is allemaal nog een beetje afstandelijk. Natuurlijk is het voor hen helemaal nog niet concreet. Maar net zoals ik me nu zwanger voel door de reacties van onze vrienden, voel ik me absoluut niet zwanger bij mijn familie. P. en ik hebben er nog over gediscussieerd of we met kerst een cadeautje moeten geven dat op 1 of andere manier verwijst naar adoptie, ethiopië of een kleinkind. En daarin merk ik dan weer dat ik dat vooral wil doen om hen te laten erkennen dat er echt wel een kindje komt. Dat het nu niet meer zo lang gaat duren. Dat ik echt wel een beetje zwanger ben. En dat ik dat graag bevestigd zie in hun reacties.
Ja, wat doe je als het kriebelt?????
24.11.05
pas op - emomail
Er is de laatste tijd heel wat gebeurd. over heel wat dingen zal ik het later hebben. Laten we zeggen dat er partijen tegenover elkaar staan. Maar partijen zijn nooit neutraal en zijn steeds opgebouwd uit mensen van vlees en bloed. En omdat het nu niet het moment is om emotioneel en of boos heen en weer te mailen, en omdat ik een hekel heb aan cc's en bcc en mails die uit de context gerukt worden of doorgestuurd worden naar mensen die er geen zaken mee hebben, neem ik de vrijheid om even te ventileren op neutraal gebied, mijn blog. De context: ik hoorde via via dat een oude lotgenoot naar mijn verhaal verwees als zijnde een verhaal zonder goed einde. Het was blijkbaar niet zo bedoeld. Maar het bracht waterlanders naar boven die al lang achter de dijk van geluk weggestopt zaten. Het bracht ook pijnlijke woede naar boven, die ik zeker zal moeten aanpakken voor ons kindje er is, want dan wil ik een sterke moeder zijn met een antwoord op al deze opmerkingen.
Dag iedereen en jij in het bijzonder,
Dat jouw kleine opmerking mijn oren bereikte is niet zo raar en is eerder menselijk te noemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ze dit vertelde wel kon ontploffen. Nu ik jouw eerste mail te lezen krijg doet het opnieuw pijn, ook al zeg je daarna dat het niet zo bedoeld is. Jij als lotgenoot moet weten hoe diep iemand kan zitten, hoe donker het is daar beneden in het zwarte gat. En net nu, nu ik me zo goed voel, nu ik alle reden heb om gelukkig te zijn, net nu doet zo'n opmerking alsof mijn einde geen goed einde is HEEL VEEL pijn.
Ik ben blij dat je nog eens aanhaalt dat het niet zo bedoeld was. Ik krijg genoeg tegenkanting in het "fertiliteitswereldje" omdat ik gelukkig ben met een alternatief. Ik krijg zeer weinig kansen om mijn verhaal te doen, omdat ik niet meer aan het slikken en het spuiten ben. Voor heel veel mensen ben ik gewoon buitenspel gezet. Als er in gezelschap over behandelen gesproken wordt mag ik meepraten tot ik op het punt kom dat ik zeg blij te zijn dat ik gestopt ben en dat we gaan adopteren. Blijkbaar wordt er verwacht van iemand die stopt dat ze zielig in een hoekje gaan zitten en langzaam gek worden.
En van jou had ik dit niet verwacht. het ging ook blijkbaar allemaal om een misverstand. En misschien ben ik ook te gevoelig. Maar dan ben ik liever nu wat te gevoelig dan binnen een paar jaar in tranen te staan omdat mijn kind me vraagt waarom hij of zij geen goed einde was van ons fertiliteitsverhaal....
xxx
Heel deze hetze en vooral mijn reactie er op doen me nog eens beseffen hoe goed het is dat wij deze weg bewandelen. Hoe erg dit "mijn ding" is. En omdat ik me zo geëngageerd voel in onze keuze doet het pijn als daar afbreuk aan gedaan wordt. En zoals een wijze madam mij zei is dit gewoon zo. Mensen zijn te dom of te veel met zichzelf bezig om altijd juist te reageren. of om te reageren zoals ik dat wil. En adoptie blijft gewoon een gevoelig onderwerp, ook al is het voor mij een even happy happy gevoel als het aankondigen van een zwangerschap.
Ik zal moeten leren dat er vaak en veel opmerkingen zullen gemaakt worden en meestal achter onze rug. Wat ik spijtig vind. Geef de opmerkingen in mijn gezicht, dan kan ik pareren. Ik zal met evenveel overtuiging deze keuze verdedigen als ooit onze keuze om met ivf te starten. Ik zal duidelijk laten blijken dat ik respect verwacht voor onze keuze, net zoals ik respect heb voor de keuzes van iemand anders. Ook al zijn het niet altijd mijn keuzes.
En ik ben ook niet perfect. In het diepst van mijn menselijk zijn zal ik me soms ook afvragen waarom mensen blijven doorgaan of waarom mensen niet voor adoptie kiezen. hey, I'm only human.
Daarom dat ik ook redelijk veel kan verdragen van mensen in mijn omgeving. Uiteindelijk kan het mij niet schelen wat een ander denkt of zegt over mij of mijn keuzes. Maar ... en hier zal een moeder mij wel gelijk in geven. Mij nu aanvallen op de meest fantastische keuze in mijn leven, de keuze die met de meeste moed en motivatie genomen is. De keuze die mij geholpen heeft opnieuw het pad van het leven te kiezen, die uiteindelijk tot MIJN KIND zal leiden .... is hetzelfde als MIJN KIND aanvallen. En dat zal ik nu niet toelaten en eens MIJN KIND er is nog veel minder.
Los van alle misverstanden, u weze gewaarschuwd. Mij aanvallen op mijn keuze is een schattig lief, bruin, kroezel babietje aanvallen. En, lieve mensen, dat doen we gewoon niet, toch?
Dag iedereen en jij in het bijzonder,
Dat jouw kleine opmerking mijn oren bereikte is niet zo raar en is eerder menselijk te noemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ze dit vertelde wel kon ontploffen. Nu ik jouw eerste mail te lezen krijg doet het opnieuw pijn, ook al zeg je daarna dat het niet zo bedoeld is. Jij als lotgenoot moet weten hoe diep iemand kan zitten, hoe donker het is daar beneden in het zwarte gat. En net nu, nu ik me zo goed voel, nu ik alle reden heb om gelukkig te zijn, net nu doet zo'n opmerking alsof mijn einde geen goed einde is HEEL VEEL pijn.
Ik ben blij dat je nog eens aanhaalt dat het niet zo bedoeld was. Ik krijg genoeg tegenkanting in het "fertiliteitswereldje" omdat ik gelukkig ben met een alternatief. Ik krijg zeer weinig kansen om mijn verhaal te doen, omdat ik niet meer aan het slikken en het spuiten ben. Voor heel veel mensen ben ik gewoon buitenspel gezet. Als er in gezelschap over behandelen gesproken wordt mag ik meepraten tot ik op het punt kom dat ik zeg blij te zijn dat ik gestopt ben en dat we gaan adopteren. Blijkbaar wordt er verwacht van iemand die stopt dat ze zielig in een hoekje gaan zitten en langzaam gek worden.
En van jou had ik dit niet verwacht. het ging ook blijkbaar allemaal om een misverstand. En misschien ben ik ook te gevoelig. Maar dan ben ik liever nu wat te gevoelig dan binnen een paar jaar in tranen te staan omdat mijn kind me vraagt waarom hij of zij geen goed einde was van ons fertiliteitsverhaal....
xxx
Heel deze hetze en vooral mijn reactie er op doen me nog eens beseffen hoe goed het is dat wij deze weg bewandelen. Hoe erg dit "mijn ding" is. En omdat ik me zo geëngageerd voel in onze keuze doet het pijn als daar afbreuk aan gedaan wordt. En zoals een wijze madam mij zei is dit gewoon zo. Mensen zijn te dom of te veel met zichzelf bezig om altijd juist te reageren. of om te reageren zoals ik dat wil. En adoptie blijft gewoon een gevoelig onderwerp, ook al is het voor mij een even happy happy gevoel als het aankondigen van een zwangerschap.
Ik zal moeten leren dat er vaak en veel opmerkingen zullen gemaakt worden en meestal achter onze rug. Wat ik spijtig vind. Geef de opmerkingen in mijn gezicht, dan kan ik pareren. Ik zal met evenveel overtuiging deze keuze verdedigen als ooit onze keuze om met ivf te starten. Ik zal duidelijk laten blijken dat ik respect verwacht voor onze keuze, net zoals ik respect heb voor de keuzes van iemand anders. Ook al zijn het niet altijd mijn keuzes.
En ik ben ook niet perfect. In het diepst van mijn menselijk zijn zal ik me soms ook afvragen waarom mensen blijven doorgaan of waarom mensen niet voor adoptie kiezen. hey, I'm only human.
Daarom dat ik ook redelijk veel kan verdragen van mensen in mijn omgeving. Uiteindelijk kan het mij niet schelen wat een ander denkt of zegt over mij of mijn keuzes. Maar ... en hier zal een moeder mij wel gelijk in geven. Mij nu aanvallen op de meest fantastische keuze in mijn leven, de keuze die met de meeste moed en motivatie genomen is. De keuze die mij geholpen heeft opnieuw het pad van het leven te kiezen, die uiteindelijk tot MIJN KIND zal leiden .... is hetzelfde als MIJN KIND aanvallen. En dat zal ik nu niet toelaten en eens MIJN KIND er is nog veel minder.
Los van alle misverstanden, u weze gewaarschuwd. Mij aanvallen op mijn keuze is een schattig lief, bruin, kroezel babietje aanvallen. En, lieve mensen, dat doen we gewoon niet, toch?
9.11.05
Toen waren ze weer met 20
Oftewel 10 koppels. Oftewel eerste dag van de voorbereidingscursus voor interlandelijke adoptie. Ik had niet echt veel verwachtingen van de cursus, eerder verwachtingen van de groep. Wat voor mensen zouden het zijn? Want de kans dat we enkelen van hen op ons parcours naar Ethiopië zullen terugzien is uiteraard bestaand. En dan is het wel leuk als het klikt. Een nieuw soort lotgenoten als het ware.
Wat ik niet verwacht had was dat we met een groep vol oude lotgenoten zaten. Ik weet niet of het vaak voorkomt, maar we hebben een groep waarin niemand al kinderen heeft, laat staan eigen kinderen. Alle 20 mensen die er zaten, de 10 koppels, allemaal zijn ze ongewenst kinderloos. Allemaal zijn ze na een, voor iedereen anders - maar telkens zo herkenbaar, eigen parcours op de tweesprong gekomen waarvan 1 arm naar adoptie wees. Elk koppel had een eigen verhaal en al een eigen zware weg bewandeld.
Toen we om 16u30 naar huis gingen was ik emotioneel een beetje leeg. Ik was uitgeput. Niet omdat de dag zo zwaar geweest was. Alles wat verteld werd wist ik al (lang leve het internet). Maar het was best confronterend om mezelf nog eens ons verhaal te horen vertellen, om de anderen hun verhaal te horen vertellen. Om te merken dat we allemaal door het diepste van het dal waren, maar dat er nog steeds serieuze littekens aanwezig waren. Op bepaalde momenten was het bijna meer een zelfhulpgroep voor ongewenst kinderlozen dan een voorbereidingscursus op adoptie. Maar dat deed wel deugd. We hebben ook enorm kunnen lachen over onze voorbije weg naar kinderen.
Vooral P. was onder de indruk van de groep mannen waarin hij terecht kwam. Ook uit die groep kwam er vaak een luide lach. Maar even vaak was P. onder de indruk van wat de mannen 'durfden' zeggen.
De voorbereidingscursus zelf dan. Tja, veel vragen over de nieuwe wetgeving konden nog niet beantwoord worden. Dat zal hopelijk beteren tegen onze laatste cursusdag in december. Dan zou de groep die in september gestart is al veel verder moeten zitten en zou het voor ons duidelijk moeten zijn hoe we verder gaan en zeker hoe lang het administratieve proces zal duren.
Over het verdriet en het verwerken van ongewenste kinderloosheid had ik het gevoel dat wij als groep veel meer relevants konden vertellen dan de persoon die de cursus gaf.
De dag werd afgesloten met een filmpje over adoptie uit Zuid Afrika, waar er een grote mate van openheid bestaat. Het was tegelijk schrijnend en mooi om te zien. Maar helaas niet echt relevant voor ons. Zuid Afrika is geen gemakkellijk land (je moet oa kerkelijk getrouwd zijn en actief gelovend), en ook geen optie voor ons. En in de andere landen is er van die openheid vaak niet veel te merken.
Kortom, het was een leerrijke ervaring. Toffe mensen ontmoet die we waarschijnlijk na de cursus nog wel zullen tegenkomen. Toch wel weer geconfronteerd met de moeilijke jaren die achter ons liggen, maar er wel van overtuigd dat we de juiste beslissing op het juiste moment genomen hebben.
Wat ik niet verwacht had was dat we met een groep vol oude lotgenoten zaten. Ik weet niet of het vaak voorkomt, maar we hebben een groep waarin niemand al kinderen heeft, laat staan eigen kinderen. Alle 20 mensen die er zaten, de 10 koppels, allemaal zijn ze ongewenst kinderloos. Allemaal zijn ze na een, voor iedereen anders - maar telkens zo herkenbaar, eigen parcours op de tweesprong gekomen waarvan 1 arm naar adoptie wees. Elk koppel had een eigen verhaal en al een eigen zware weg bewandeld.
Toen we om 16u30 naar huis gingen was ik emotioneel een beetje leeg. Ik was uitgeput. Niet omdat de dag zo zwaar geweest was. Alles wat verteld werd wist ik al (lang leve het internet). Maar het was best confronterend om mezelf nog eens ons verhaal te horen vertellen, om de anderen hun verhaal te horen vertellen. Om te merken dat we allemaal door het diepste van het dal waren, maar dat er nog steeds serieuze littekens aanwezig waren. Op bepaalde momenten was het bijna meer een zelfhulpgroep voor ongewenst kinderlozen dan een voorbereidingscursus op adoptie. Maar dat deed wel deugd. We hebben ook enorm kunnen lachen over onze voorbije weg naar kinderen.
Vooral P. was onder de indruk van de groep mannen waarin hij terecht kwam. Ook uit die groep kwam er vaak een luide lach. Maar even vaak was P. onder de indruk van wat de mannen 'durfden' zeggen.
De voorbereidingscursus zelf dan. Tja, veel vragen over de nieuwe wetgeving konden nog niet beantwoord worden. Dat zal hopelijk beteren tegen onze laatste cursusdag in december. Dan zou de groep die in september gestart is al veel verder moeten zitten en zou het voor ons duidelijk moeten zijn hoe we verder gaan en zeker hoe lang het administratieve proces zal duren.
Over het verdriet en het verwerken van ongewenste kinderloosheid had ik het gevoel dat wij als groep veel meer relevants konden vertellen dan de persoon die de cursus gaf.
De dag werd afgesloten met een filmpje over adoptie uit Zuid Afrika, waar er een grote mate van openheid bestaat. Het was tegelijk schrijnend en mooi om te zien. Maar helaas niet echt relevant voor ons. Zuid Afrika is geen gemakkellijk land (je moet oa kerkelijk getrouwd zijn en actief gelovend), en ook geen optie voor ons. En in de andere landen is er van die openheid vaak niet veel te merken.
Kortom, het was een leerrijke ervaring. Toffe mensen ontmoet die we waarschijnlijk na de cursus nog wel zullen tegenkomen. Toch wel weer geconfronteerd met de moeilijke jaren die achter ons liggen, maar er wel van overtuigd dat we de juiste beslissing op het juiste moment genomen hebben.
5.11.05
Relaties
Doel van deze schrijverij was een jaar geleden in eerste instantie verwerken. Proberen de chaos in mijn hoofd een plaatsje te geven. Proberen door het bos te bomen weer te zien. Proberen te overleven nadat alles waar ik ooit in geloofde verwoest was.
In tweede instantie was het een uitlaatklep zonder grenzen. Ik liet mensen meelezen, maar verwittigde wel dat het mijn ding was. Dat ik misschien dingen zou schrijven die ik anders alleen maar zou denken. Ik gunde de wereld ook een kijkje aan de achterkant van mijn ziel, de donkere kant...
De eerste berichten kwamen met heel veel pijn uit mijn vingers. Ik voelde een constante druk om mijn gevoelens te verwoorden. Het voelde alsof de kraan opengedraaid werd en ik niets anders kon dan gewoon volgen en typen tot mijn vingers blauw zagen.
Wat mijn ziel en vingers wel verwarmden waren de tientallen mails en sms-jes. Mensen, vrouwen, lotgenoten van vroeger, nieuwe lotgenoten en totaal onbekenden. Mensen die mijn pijn herkende, die hun pijn er in herkende ... die wat ze lazen tegelijkertijd in hun eigen zieltje voelden. Die ook al waren mijn eerste berichten rauw en stonden ze stijf van het cynisme, toch troost vonden. We zijn niet alleen, er zijn nog vrouwen zoals wij. Velen vonden troost in het feit dat duidelijk werd dat ik niet van plan was in een depressie te verzinken. Dat ik bij tijd en wijle nog kon lachen. Dat ze veel hadden afgenomen, maar dat mijn gevoel voor humor nog overeind gebleven was. Ik zag die humor toen door een dik gordijn van cynisme.
Ik vond troost in de moeders die vertelden dat ze best konden begrijpen dat ik ze met gans mijn hart gehaat had. Dat niemand kan weten hoe het voelt om kinderloos te zijn dan diegenen die ook effectief kinderloos zijn. Zoals niemand een moeder beter begrijpt dan een andere moeder.
Lief waren diegenen die een oor, een vinger, een teen zouden afgesneden hebben om te kunnen helpen. Lief waren diegenen die mij lieten spelen met hun kinderen en net niet een traantje lieten. Lief waren diegenen die toch zeiden "je zou zo een toffe mama zijn", ook al was dat pijnlijk voor ons beiden.
Na de eerste golf van lotgenoten die mijn schrijfsels mochten lezen liet ik mijn blogadres ook bij anderen circuleren. Ik vond het maar eerlijk dat mijn nabije vrienden ook wisten wat er met mij aan de hand was.
Een aantal vriendinnen was het cosy Gent ontvlucht. Zij kregen als eersten mijn schrijfsels te lezen. Zo waren ze op de hoogte en konden we de paar keer dat we elkaar zagen per jaar het gewoon leuk hebben samen. Moesten zij niet eerst een uur scannen om te weten te komen of aan te voelen of ik al dan niet in huilen zou uitbarsten als ze iets over kinderen, hun kinderen of gemeenschappellijke zwangere vriendinnen zouden zeggen. Dat systeem werkte en werkt nog steeds zeer goed. Vriendinnen reageren op dipjes waarvan ze anders niet zouden geweten hebben. Het contact blijft goed, ook al zien we elkaar sporadisch.
Het voordeel aan deze lezers ver weg was juist dat ik ze niet dagelijks zag. Want mijn nabije vrienden dagelijks zien en laten meelezen met mijn diepste gedachten was niet makkellijk. Dus na de kring van verrevriendinnen, kregen ook nabije vrienden mijn blog te lezen.
Mijn lieve vriend, mijn zwangere of proberende vriendinnen, mijn dierbare afrika reizigers en ondertussen had ook P. de weg gevonden.
Uiteraard veranderen relaties door het delen van deze zeer persoonlijke informatie. P. leerde mij beter kennen. Leerde dat ik niet zo sterk was als ik me voordeed, leerde dat ik er bijna serieus onderdoor zat. Mijn vriendinnen leerden de bittere bitch kennen en waren daar niet steeds onverdeeld gelukkig mee. Mijn verre vrienden leerden me gewoon beter kennen. En ikzelf leerde beter dan ooit tevoren mijn gevoelens uiten en dingen te zeggen die ik daarvoor enkel durfde denken.
Maar ook door de stormachtige voorbije vijf jaar zijn een aantal relaties veranderd. Ik ben heel lang enkel met mezelf bezig geweest. Het lijkt soms wel een wonder dat ik uberhaupt nog vrienden over heb. En toch .... sinds ik minder moeite heb met het plaatsen van mijn gevoelens en ik beter mijn weg vind door de chaos in mijn hoofd. Sinds ik leerde dat enkel de essentie telt, dat je beter geen tijd verdoet met huichelen en de lieve vrede bewaren. Sinds ik harder ben geworden, maar tegelijkertijd ook veel softer... sindsdien zijn relaties met de mensen rondom mij wel veranderd.
Vriendinnen die ondertussen zwanger werden en moeder zijn (ahum, zo zijn er wel een paar), werden iets minder toegankelijk. Gesprekken beginnen steevast met hoe het gaat met de kinderen. Afspraken moeten zo gepland worden dat de slaap/het eten van kindlief niet in het gedrang komt. Zondagen worden gevuld met afspraken met andere vriendinnen met kinderen.
Toevallig binnenspringen zit er niet vaak meer in. Op weg van en naar de chreche, op weg van en naar de dokter, op weg van en naar de babysit, op weg van en naar de grootouders.
Zo zijn ze niet allemaal! Maar over het algemeen zal iedere kinderloze in een zee van families deze gang van zaken wel al meegemaakt hebben.
Dus de vriendenkring veranderd. Vrienden worden jonger (nog geen kinderen) of ouder (kinderen hebben geen babysit meer nodig), aangevuld met de andere kinderlozen. En zo komt er na de eerste muur (jullie zijn zwanger/ hebben kinderen, ik niet) een tweede muur tussen jezelf en de vriendinnen met kinderen. Je leeft beide op een andere wereld, je bent beide bezig op een ander niveau, de golflengte verschilt en de vriendschap verschuift wel of niet naar andere gemeenschappellijke dingen.
Regelmatig kan je wat barsten in deze muur veroorzaken. Niet alle vriendinnen waren zonder moeite zwanger. Bij hen blijft er altijd wel een residu hangen van het wanhopig proberen, van het niet weten wat de toekomst zal brengen. Andere vriendinnen hebben moeite met een tweede zwangerschap. Ook zij komen in contact met gevoelens die hen bij de eerste zwangerschap volledig vreemd waren.
En dan merk ik dat de verbittering er bij mij nog steeds een beetje inzit. Bittere bitch ligt misschien te slapen, maar af en toe komt er nog een opflakkering van haar gedachten mijn leven onderuit halen. Dan kan het weer zwart worden voor mijn ogen als ik denk aan zwangere buiken. Aan mensen die waarschijnlijk wel zwanger zullen worden na behandeling. Aan mensen die denken dat mijn lijden ondertussen voorbij is omdat we nu toch gezellig gaan adopteren.
En die zwartgalligheid vind dan zijn weg naar deze blog. En dan denk ik "neen, wordt nu niet kwaad, wees niet op je tenen getrapt. Dit gaat niet over jullie, dit gaat over mij. Dit zijn mijn gevoelens die geuit worden. Als je ze niet wil lezen, ga dan weg. Maar als je ze wel leest en je komt me morgen tegen en ik zeg rare dingen, kader ze dan in deze gevoelens. Nogmaals, dit gaat hier allemaal over mij. De dingen die ik denk, in het diepst en soms het slechtst van mijn gedachten krijgen hier een plaatsje."
Want deze kinderloze is en blijft een jaloerse bitch in het diepst van haar gedachten. Het feit dat zij hebben wat ik niet heb blijft steken. En soms steekt het als een kriebeling van een muggebeet, maar soms steekt het vlijmscherp. Ik vraag niet om dit goed te keuren, ik vraag zelfs niet om dit te begrijpen. Ik vraag zelfs niet om het te aanvaarden. Ik vraag enkel erkenning. En zelfs dat niet...
Ik vraag enkel dat ik hier mag schrijven wat ik denk. Dit ben ik, take it or leave it.
In tweede instantie was het een uitlaatklep zonder grenzen. Ik liet mensen meelezen, maar verwittigde wel dat het mijn ding was. Dat ik misschien dingen zou schrijven die ik anders alleen maar zou denken. Ik gunde de wereld ook een kijkje aan de achterkant van mijn ziel, de donkere kant...
De eerste berichten kwamen met heel veel pijn uit mijn vingers. Ik voelde een constante druk om mijn gevoelens te verwoorden. Het voelde alsof de kraan opengedraaid werd en ik niets anders kon dan gewoon volgen en typen tot mijn vingers blauw zagen.
Wat mijn ziel en vingers wel verwarmden waren de tientallen mails en sms-jes. Mensen, vrouwen, lotgenoten van vroeger, nieuwe lotgenoten en totaal onbekenden. Mensen die mijn pijn herkende, die hun pijn er in herkende ... die wat ze lazen tegelijkertijd in hun eigen zieltje voelden. Die ook al waren mijn eerste berichten rauw en stonden ze stijf van het cynisme, toch troost vonden. We zijn niet alleen, er zijn nog vrouwen zoals wij. Velen vonden troost in het feit dat duidelijk werd dat ik niet van plan was in een depressie te verzinken. Dat ik bij tijd en wijle nog kon lachen. Dat ze veel hadden afgenomen, maar dat mijn gevoel voor humor nog overeind gebleven was. Ik zag die humor toen door een dik gordijn van cynisme.
Ik vond troost in de moeders die vertelden dat ze best konden begrijpen dat ik ze met gans mijn hart gehaat had. Dat niemand kan weten hoe het voelt om kinderloos te zijn dan diegenen die ook effectief kinderloos zijn. Zoals niemand een moeder beter begrijpt dan een andere moeder.
Lief waren diegenen die een oor, een vinger, een teen zouden afgesneden hebben om te kunnen helpen. Lief waren diegenen die mij lieten spelen met hun kinderen en net niet een traantje lieten. Lief waren diegenen die toch zeiden "je zou zo een toffe mama zijn", ook al was dat pijnlijk voor ons beiden.
Na de eerste golf van lotgenoten die mijn schrijfsels mochten lezen liet ik mijn blogadres ook bij anderen circuleren. Ik vond het maar eerlijk dat mijn nabije vrienden ook wisten wat er met mij aan de hand was.
Een aantal vriendinnen was het cosy Gent ontvlucht. Zij kregen als eersten mijn schrijfsels te lezen. Zo waren ze op de hoogte en konden we de paar keer dat we elkaar zagen per jaar het gewoon leuk hebben samen. Moesten zij niet eerst een uur scannen om te weten te komen of aan te voelen of ik al dan niet in huilen zou uitbarsten als ze iets over kinderen, hun kinderen of gemeenschappellijke zwangere vriendinnen zouden zeggen. Dat systeem werkte en werkt nog steeds zeer goed. Vriendinnen reageren op dipjes waarvan ze anders niet zouden geweten hebben. Het contact blijft goed, ook al zien we elkaar sporadisch.
Het voordeel aan deze lezers ver weg was juist dat ik ze niet dagelijks zag. Want mijn nabije vrienden dagelijks zien en laten meelezen met mijn diepste gedachten was niet makkellijk. Dus na de kring van verrevriendinnen, kregen ook nabije vrienden mijn blog te lezen.
Mijn lieve vriend, mijn zwangere of proberende vriendinnen, mijn dierbare afrika reizigers en ondertussen had ook P. de weg gevonden.
Uiteraard veranderen relaties door het delen van deze zeer persoonlijke informatie. P. leerde mij beter kennen. Leerde dat ik niet zo sterk was als ik me voordeed, leerde dat ik er bijna serieus onderdoor zat. Mijn vriendinnen leerden de bittere bitch kennen en waren daar niet steeds onverdeeld gelukkig mee. Mijn verre vrienden leerden me gewoon beter kennen. En ikzelf leerde beter dan ooit tevoren mijn gevoelens uiten en dingen te zeggen die ik daarvoor enkel durfde denken.
Maar ook door de stormachtige voorbije vijf jaar zijn een aantal relaties veranderd. Ik ben heel lang enkel met mezelf bezig geweest. Het lijkt soms wel een wonder dat ik uberhaupt nog vrienden over heb. En toch .... sinds ik minder moeite heb met het plaatsen van mijn gevoelens en ik beter mijn weg vind door de chaos in mijn hoofd. Sinds ik leerde dat enkel de essentie telt, dat je beter geen tijd verdoet met huichelen en de lieve vrede bewaren. Sinds ik harder ben geworden, maar tegelijkertijd ook veel softer... sindsdien zijn relaties met de mensen rondom mij wel veranderd.
Vriendinnen die ondertussen zwanger werden en moeder zijn (ahum, zo zijn er wel een paar), werden iets minder toegankelijk. Gesprekken beginnen steevast met hoe het gaat met de kinderen. Afspraken moeten zo gepland worden dat de slaap/het eten van kindlief niet in het gedrang komt. Zondagen worden gevuld met afspraken met andere vriendinnen met kinderen.
Toevallig binnenspringen zit er niet vaak meer in. Op weg van en naar de chreche, op weg van en naar de dokter, op weg van en naar de babysit, op weg van en naar de grootouders.
Zo zijn ze niet allemaal! Maar over het algemeen zal iedere kinderloze in een zee van families deze gang van zaken wel al meegemaakt hebben.
Dus de vriendenkring veranderd. Vrienden worden jonger (nog geen kinderen) of ouder (kinderen hebben geen babysit meer nodig), aangevuld met de andere kinderlozen. En zo komt er na de eerste muur (jullie zijn zwanger/ hebben kinderen, ik niet) een tweede muur tussen jezelf en de vriendinnen met kinderen. Je leeft beide op een andere wereld, je bent beide bezig op een ander niveau, de golflengte verschilt en de vriendschap verschuift wel of niet naar andere gemeenschappellijke dingen.
Regelmatig kan je wat barsten in deze muur veroorzaken. Niet alle vriendinnen waren zonder moeite zwanger. Bij hen blijft er altijd wel een residu hangen van het wanhopig proberen, van het niet weten wat de toekomst zal brengen. Andere vriendinnen hebben moeite met een tweede zwangerschap. Ook zij komen in contact met gevoelens die hen bij de eerste zwangerschap volledig vreemd waren.
En dan merk ik dat de verbittering er bij mij nog steeds een beetje inzit. Bittere bitch ligt misschien te slapen, maar af en toe komt er nog een opflakkering van haar gedachten mijn leven onderuit halen. Dan kan het weer zwart worden voor mijn ogen als ik denk aan zwangere buiken. Aan mensen die waarschijnlijk wel zwanger zullen worden na behandeling. Aan mensen die denken dat mijn lijden ondertussen voorbij is omdat we nu toch gezellig gaan adopteren.
En die zwartgalligheid vind dan zijn weg naar deze blog. En dan denk ik "neen, wordt nu niet kwaad, wees niet op je tenen getrapt. Dit gaat niet over jullie, dit gaat over mij. Dit zijn mijn gevoelens die geuit worden. Als je ze niet wil lezen, ga dan weg. Maar als je ze wel leest en je komt me morgen tegen en ik zeg rare dingen, kader ze dan in deze gevoelens. Nogmaals, dit gaat hier allemaal over mij. De dingen die ik denk, in het diepst en soms het slechtst van mijn gedachten krijgen hier een plaatsje."
Want deze kinderloze is en blijft een jaloerse bitch in het diepst van haar gedachten. Het feit dat zij hebben wat ik niet heb blijft steken. En soms steekt het als een kriebeling van een muggebeet, maar soms steekt het vlijmscherp. Ik vraag niet om dit goed te keuren, ik vraag zelfs niet om dit te begrijpen. Ik vraag zelfs niet om het te aanvaarden. Ik vraag enkel erkenning. En zelfs dat niet...
Ik vraag enkel dat ik hier mag schrijven wat ik denk. Dit ben ik, take it or leave it.
1.11.05
Afleiding
Eindelijk een paar dagen lekker thuis en in plaats van er rustig van te kunnen genieten, zit ik met mijn neus boven de boeken. Gisteren kon ik als afwisseling achter de potten en pannen staan, en eerlijk waar ... het was zo relaxerend!!!
Maar, vandaag terug studeren. Om niet teveel afgeleid te worden door het feit dat ik eigenlijk geen zin heb heb ik ondertussen maar een film opgezet. Wonder boven wonder lukt dat aardig. Al moet ik zeggen dat geen cursus ter wereld mij de afleiding van Aragorn uit LOTR kan doen vergeten...
Maar het studeren begint te vlotten. Al liggen er ondertussen weer hopen nieuwe papieren op mij te wachten, nu studeer ik voor mijn eerste examen en dan zie ik wel weer waar ik bij de andere vakken achterop geraakt ben.
Afleiding dus ...
Volgende week beginnen we aan onze eerste cursusdag. Gaan we leren wat ons nog allemaal te wachten staat in het adoptie avontuur. En met ouders die al bezig zijn met kerstcadeaus en onze bende die al de kersvakantie aan het plannen is, wordt het me duidelijk dat er tussen nu en kerst eigenlijk niet meer zo veel tijd in te vullen is. Voor we het weten zal ook de cursus afgerond zijn. Nadien volgt de ietwat onzekere periode waarbij we de jeugdrechter gaan vertellen dat we willen adopteren. Hopelijk laat hij ons niet te lang wachten en kunnen we snel aan het maatschappellijk onderzoek beginnen.
Maar ondertussen is er nog afleiding genoeg. Die ene vriendin die heerlijk zwanger is na een niet zo korte en aangename periode van proberen. Toen ik het nieuws te weten kwam, was er geen stalen deur die dichtvloog. Was er geen pijn, woede of gevoel van oneerlijkheid. En het leuke is dat haar zwangerschap nog 6 maand lang afleiding zal geven aan het feit dat wij maar met kleine stapjes vooruitgaan.
Dan is er die andere vriendin die ondertussen aan alweer een aantal pogingen bezig is om een tweede ukkie op de wereld te zetten. Helaas zijn de pogingen nog niet gelukt, maar hopelijk brengen ook zij de nodige afleiding de komende maanden.
En dan vriendin nummer drie. Na een bijna vanzelfsprekende eerste zwangerschap zit ze nu midden in de medische molen van ICSI. Het voelt raar om weer van dichtbij bij de hele procedure betrokken zijn. En los van het feit dat het gaat over iemand die ik niets slechts toewens, blijf ik me afvragen. Hoop ik dat hun eerste poging lukt zodat ze snel van alle toestanden af zijn? Of hoop ik op meer dan 1 poging zodat ze weten wat ik meegemaakt heb?
De laatste tijd is alle afleiding van de wereld niet voldoende om te beseffen hoe lang onze zoektocht naar een kind al geworden is. Eens het nieuwe jaar goed en wel begonnen is kunnen we alweer een vijfde streepje zetten. Vijf jaar geleden stopte ik met de pil en zouden we het nog een tijdje voorzichtig aandoen. P. was nog niet helemaal gewend aan het idee dat hij misschien binnenkort vader zou worden. Allemaal relatief blijkt nu...
En als ik dan denk aan al die keren dat ik met mijn benen open zat... bij gewone gyne nummer 1, bij mijn eerste fertilteitsgyne, in het ziekenhuis waar de punctie doorging, in het ziekenhuis waar de terugplaatsing doorging, bij mijn tweede fertiliteitsgyne, opnieuw in beide ziekenhuizen en dan een paar maanden geleden bij mijn tweede gewone gyne.
Om nu te zeggen dat ik zonder spijt op de voorbije jaren terugkijk zou het een grote leugen zijn. Ik ben blij dat we die weg op een bepaald moment ingeslagen zijn, maar toch ... stel dat ik nu niet de hele tijd met mijn benen opengelegen had in steriele ziekenhuisomgevingen. Misschien dat we eerder naar andere opties uitgekeken hadden. Misschien dat ik minder pijn en verdriet gekend had nadat alle vriendinnen met en zonder moeite zwanger werden. Want ondertussen is het officieel. Van alle vriendinnen van mijn generatie die een relatie hebben die al wat jaren duurt, ben ik de enige ongewenst kinderloze. Als alles meezit haalt de jongere generatie mij niet in en komt ons kindje snel naar België.
Ik denk dat ik nog even wat afleiding ga zoeken bij Aragorn en zijn vriendjes....
Maar, vandaag terug studeren. Om niet teveel afgeleid te worden door het feit dat ik eigenlijk geen zin heb heb ik ondertussen maar een film opgezet. Wonder boven wonder lukt dat aardig. Al moet ik zeggen dat geen cursus ter wereld mij de afleiding van Aragorn uit LOTR kan doen vergeten...
Maar het studeren begint te vlotten. Al liggen er ondertussen weer hopen nieuwe papieren op mij te wachten, nu studeer ik voor mijn eerste examen en dan zie ik wel weer waar ik bij de andere vakken achterop geraakt ben.
Afleiding dus ...
Volgende week beginnen we aan onze eerste cursusdag. Gaan we leren wat ons nog allemaal te wachten staat in het adoptie avontuur. En met ouders die al bezig zijn met kerstcadeaus en onze bende die al de kersvakantie aan het plannen is, wordt het me duidelijk dat er tussen nu en kerst eigenlijk niet meer zo veel tijd in te vullen is. Voor we het weten zal ook de cursus afgerond zijn. Nadien volgt de ietwat onzekere periode waarbij we de jeugdrechter gaan vertellen dat we willen adopteren. Hopelijk laat hij ons niet te lang wachten en kunnen we snel aan het maatschappellijk onderzoek beginnen.
Maar ondertussen is er nog afleiding genoeg. Die ene vriendin die heerlijk zwanger is na een niet zo korte en aangename periode van proberen. Toen ik het nieuws te weten kwam, was er geen stalen deur die dichtvloog. Was er geen pijn, woede of gevoel van oneerlijkheid. En het leuke is dat haar zwangerschap nog 6 maand lang afleiding zal geven aan het feit dat wij maar met kleine stapjes vooruitgaan.
Dan is er die andere vriendin die ondertussen aan alweer een aantal pogingen bezig is om een tweede ukkie op de wereld te zetten. Helaas zijn de pogingen nog niet gelukt, maar hopelijk brengen ook zij de nodige afleiding de komende maanden.
En dan vriendin nummer drie. Na een bijna vanzelfsprekende eerste zwangerschap zit ze nu midden in de medische molen van ICSI. Het voelt raar om weer van dichtbij bij de hele procedure betrokken zijn. En los van het feit dat het gaat over iemand die ik niets slechts toewens, blijf ik me afvragen. Hoop ik dat hun eerste poging lukt zodat ze snel van alle toestanden af zijn? Of hoop ik op meer dan 1 poging zodat ze weten wat ik meegemaakt heb?
De laatste tijd is alle afleiding van de wereld niet voldoende om te beseffen hoe lang onze zoektocht naar een kind al geworden is. Eens het nieuwe jaar goed en wel begonnen is kunnen we alweer een vijfde streepje zetten. Vijf jaar geleden stopte ik met de pil en zouden we het nog een tijdje voorzichtig aandoen. P. was nog niet helemaal gewend aan het idee dat hij misschien binnenkort vader zou worden. Allemaal relatief blijkt nu...
En als ik dan denk aan al die keren dat ik met mijn benen open zat... bij gewone gyne nummer 1, bij mijn eerste fertilteitsgyne, in het ziekenhuis waar de punctie doorging, in het ziekenhuis waar de terugplaatsing doorging, bij mijn tweede fertiliteitsgyne, opnieuw in beide ziekenhuizen en dan een paar maanden geleden bij mijn tweede gewone gyne.
Om nu te zeggen dat ik zonder spijt op de voorbije jaren terugkijk zou het een grote leugen zijn. Ik ben blij dat we die weg op een bepaald moment ingeslagen zijn, maar toch ... stel dat ik nu niet de hele tijd met mijn benen opengelegen had in steriele ziekenhuisomgevingen. Misschien dat we eerder naar andere opties uitgekeken hadden. Misschien dat ik minder pijn en verdriet gekend had nadat alle vriendinnen met en zonder moeite zwanger werden. Want ondertussen is het officieel. Van alle vriendinnen van mijn generatie die een relatie hebben die al wat jaren duurt, ben ik de enige ongewenst kinderloze. Als alles meezit haalt de jongere generatie mij niet in en komt ons kindje snel naar België.
Ik denk dat ik nog even wat afleiding ga zoeken bij Aragorn en zijn vriendjes....
19.10.05
Deuren
er zitten deuren in mijn hoofd, in mijn lichaam, in mijn gedachten.
Als een tijdje geleden mensen kwamen vertellen dat ze zwanger waren was ik heel enthousiast. Maar onmiddellijk ging een stalen deur dicht. Een deur die al het verdriet, de woede en de wanhoop moest tegenhouden. Een stalen deur die het gevoel van falen moest tegenhouden.
Een goede opmerker zou zelfs letterlijk deze deur kunnen gezien hebben, als ze diep in mijn ogen keken.
Het was een veilige deur. Een deur waar niet teveel slechte gevoelens doorkwamen. Een deur die het mij mogelijk maakte om om te gaan met de vreselijke dingen die door mijn hoofd spookte als alweer iemand kwam zeggen dat zij kon waar ik niet toe in staat ben.
Ik durf zeggen dat deze stalen deur enkele vriendschappen gered heeft. Want ik kan me voorstellen dat niemand gesteld is op de reactie die achter de deur plaatsvond.
Ondertussen, nu ik meer en meer uitkijk naar ons adoptiekindje, begint het gevoel van faling een beetje weg te trekken. OK, ik kan dus blijkbaar niet zwanger worden, maar dat betekend niet dat ik geen goede moeder kan zijn. En, ok, ik zal niet kunnen meepraten over zwanger zijn, gebroken water, weeën en bevallen. Net zoals borstvoeding niet mijn ding zal zijn om over te praten.
En tja, dat is dan maar zo. Dat zijn feiten waar ik niets aan kan veranderen.
Onze adoptie zal niet een namaakzwangerschap zijn. We zullen niet proberen zoveel mogelijk mee te maken wat een zwanger koppel meemaakt. Ik ga ook mijn lichaam niet dwingen om borstoeding te geven, ga niet op zwangerschapsyoga en je zal mij ook niet in de suikerbonenwinkels vinden. Ik heb gisteren al mijn zwangerschapsboeken weggegeven aan een zwangere vriendin en zal deze ook niet terugvragen.
Met het besef dat ik iets ga doen wat zoveel anderen beweren van niet te kunnen komt mijn gevoel van eigenwaarde weer boven het minimumniveau. De stalen deur is vervangen door een klapdeurtje dat mij toelaat eerlijk te zijn in mijn gevoelens en reacties, maar ook af en toe de minder leuke gevoelens tegen te houden.
Als een tijdje geleden mensen kwamen vertellen dat ze zwanger waren was ik heel enthousiast. Maar onmiddellijk ging een stalen deur dicht. Een deur die al het verdriet, de woede en de wanhoop moest tegenhouden. Een stalen deur die het gevoel van falen moest tegenhouden.
Een goede opmerker zou zelfs letterlijk deze deur kunnen gezien hebben, als ze diep in mijn ogen keken.
Het was een veilige deur. Een deur waar niet teveel slechte gevoelens doorkwamen. Een deur die het mij mogelijk maakte om om te gaan met de vreselijke dingen die door mijn hoofd spookte als alweer iemand kwam zeggen dat zij kon waar ik niet toe in staat ben.
Ik durf zeggen dat deze stalen deur enkele vriendschappen gered heeft. Want ik kan me voorstellen dat niemand gesteld is op de reactie die achter de deur plaatsvond.
Ondertussen, nu ik meer en meer uitkijk naar ons adoptiekindje, begint het gevoel van faling een beetje weg te trekken. OK, ik kan dus blijkbaar niet zwanger worden, maar dat betekend niet dat ik geen goede moeder kan zijn. En, ok, ik zal niet kunnen meepraten over zwanger zijn, gebroken water, weeën en bevallen. Net zoals borstvoeding niet mijn ding zal zijn om over te praten.
En tja, dat is dan maar zo. Dat zijn feiten waar ik niets aan kan veranderen.
Onze adoptie zal niet een namaakzwangerschap zijn. We zullen niet proberen zoveel mogelijk mee te maken wat een zwanger koppel meemaakt. Ik ga ook mijn lichaam niet dwingen om borstoeding te geven, ga niet op zwangerschapsyoga en je zal mij ook niet in de suikerbonenwinkels vinden. Ik heb gisteren al mijn zwangerschapsboeken weggegeven aan een zwangere vriendin en zal deze ook niet terugvragen.
Met het besef dat ik iets ga doen wat zoveel anderen beweren van niet te kunnen komt mijn gevoel van eigenwaarde weer boven het minimumniveau. De stalen deur is vervangen door een klapdeurtje dat mij toelaat eerlijk te zijn in mijn gevoelens en reacties, maar ook af en toe de minder leuke gevoelens tegen te houden.
14.10.05
Het geitje met de wollen sokjes
Tussen de eerste keer dat ik uitriep, "drie keer IVF en als het dan niet gelukt is, dan adopteren we" en het moment nu dat de adoptiecursus elke dag een beetje dichterbij komt is mijn hele idee over adoptie en over P. en ik die adopteren meer veranderd dan alle ideeën die ik ooit over zwanger zijn en kinderen krijgen had samen.
Ik had altijd een beeld van adoptieouders als die alternatieve, geitewollen sokken die rondliepen alsof ze de wereld een grote dienst bewezen. Want zij gaven een kind een nieuwe kans, de kans op een beter leven. Ik zag mezelf zo niet rondlopen.
Ook de mensen die op moederdag 2 mama's vierden deden mij een beetje de kriebels krijgen. Dat er nog een andere mama in het spel was/is was uiteraard niet iets dat ik mijn kind niet te zijner tijd zou vertellen. Maar al die nadruk op de buikmama ... ???? Niets voor mij
En nu ineens zijn we weer zoveel verder. Het idee dat we ooit binnen niet al te lange tijd op een vliegtuig gaan stappen om ergens aan de andere kant van de wereld een kind op te halen lijkt met de dag reeëler te worden. Ik zie het ons ook doen. Ik zie ons samen met die andere ouders het avontuur van ons jonge leven meemaken. Ik zie ons daar aan die andere kant van de wereldbol ouders worden.
Maar meer een meer zie ik in mijn gedachten ook de ouders van het kind dat ooit van ons zal zijn. Er lopen op dit moment een man en vrouw rond die binnen een tijdje sex zullen hebben en ons kind zullen verwekken. Men vertelde mij net dat ik dat allemaal niet te romantisch moet zien. Dat de kans dat ons kind "gemaakt wordt uit liefde" niet zo groot is. Of dat de vrouw het allemaal voor haar plezier ondergaat. De kans ook dat de moeder van ons kind door het verwekken van ons kind HIV positief wordt is ook niet gering.
Maar toch gaan de laatste avonden mijn gedachten naar die vrouw. Die vrouw die ik nooit zal kennen en waar ik nooit een gezicht op zal kunnen plakken. Die vrouw die nu rondloopt en niet weet dat ze misschien de laatste twee jaar van haar leven ingaat. De vrouw die binnen niet al te lange tijd zwanger zal zijn van ons kind.
De vrouw die heel veel kans heeft binnen een paar jaar te sterven door toedoen van aids.
Elke avond denk ik even aan die vrouw en hoop ik dat ze gelukkig is. Dat ze nog leuke momenten zal meemaken. Dat ze binnenkort gelukkig is dat ze zwanger is. Dat ze haar zwangerschap als iets positiefs ervaart.
Ik zal altijd de zichtbare moeder van ons kind zijn. En ergens hoop ik dat we niet vergaan tot as en stof ... zodat deze vrouw aan de andere kant van de wereld ook onzichtbaar aanwezig zal blijven.
Ik had altijd een beeld van adoptieouders als die alternatieve, geitewollen sokken die rondliepen alsof ze de wereld een grote dienst bewezen. Want zij gaven een kind een nieuwe kans, de kans op een beter leven. Ik zag mezelf zo niet rondlopen.
Ook de mensen die op moederdag 2 mama's vierden deden mij een beetje de kriebels krijgen. Dat er nog een andere mama in het spel was/is was uiteraard niet iets dat ik mijn kind niet te zijner tijd zou vertellen. Maar al die nadruk op de buikmama ... ???? Niets voor mij
En nu ineens zijn we weer zoveel verder. Het idee dat we ooit binnen niet al te lange tijd op een vliegtuig gaan stappen om ergens aan de andere kant van de wereld een kind op te halen lijkt met de dag reeëler te worden. Ik zie het ons ook doen. Ik zie ons samen met die andere ouders het avontuur van ons jonge leven meemaken. Ik zie ons daar aan die andere kant van de wereldbol ouders worden.
Maar meer een meer zie ik in mijn gedachten ook de ouders van het kind dat ooit van ons zal zijn. Er lopen op dit moment een man en vrouw rond die binnen een tijdje sex zullen hebben en ons kind zullen verwekken. Men vertelde mij net dat ik dat allemaal niet te romantisch moet zien. Dat de kans dat ons kind "gemaakt wordt uit liefde" niet zo groot is. Of dat de vrouw het allemaal voor haar plezier ondergaat. De kans ook dat de moeder van ons kind door het verwekken van ons kind HIV positief wordt is ook niet gering.
Maar toch gaan de laatste avonden mijn gedachten naar die vrouw. Die vrouw die ik nooit zal kennen en waar ik nooit een gezicht op zal kunnen plakken. Die vrouw die nu rondloopt en niet weet dat ze misschien de laatste twee jaar van haar leven ingaat. De vrouw die binnen niet al te lange tijd zwanger zal zijn van ons kind.
De vrouw die heel veel kans heeft binnen een paar jaar te sterven door toedoen van aids.
Elke avond denk ik even aan die vrouw en hoop ik dat ze gelukkig is. Dat ze nog leuke momenten zal meemaken. Dat ze binnenkort gelukkig is dat ze zwanger is. Dat ze haar zwangerschap als iets positiefs ervaart.
Ik zal altijd de zichtbare moeder van ons kind zijn. En ergens hoop ik dat we niet vergaan tot as en stof ... zodat deze vrouw aan de andere kant van de wereld ook onzichtbaar aanwezig zal blijven.
5.10.05
mooie momenten
Midden tussen de drukte sta je soms even stil bij de mooie momenten.
Met een vriend midden in de chaos ineens een zelfde liedje horen. Een nummer dat een bepaald moment tekent. Niets zeggen, maar midden in de chaos even stil zijn en luisteren.
Met veel woorden en uitroepen gefeliciteerd worden door je collega's omdat je eindelijk een stageschool gevonden heb.
Zaterdagochtend vroeg naar de bakker gaan, de mensen in de huizen zien ontwaken en je eindelijk zelf kunnen voorstellen dat we binnen niet al te lange tijd zelf op zaterdagochtend een kind in pyama zullen rondlopen hebben.
Met gelijkgestemden rond de tafel zitten en voelen dat het klikt
Ontdekken dat sommige mensen waarbij je dacht dat het nooit zou klikken ineens jou zelfde gevoel voor humor hebben.
Tja, ook al is het hier een tijdje stil geweest, ik heb zeker niet stilgezeten. September is naar traditie één van de drukste maanden hier op het werk. Momenteel begint het een beetje te beteren. Naast werken ben ik reeds enkele weken volop aan het studeren en heb ik dus sinds begin deze week eindelijk een school gevonden waar ik mijn stages mag doen.
Gelukkig heb ik in alle drukte nog tijd gevonden om te genieten van de mooie dingen.
Ik begin eindelijk te beseffen dat ik echt geen reden heb om ongelukkig te zijn. De periode van IVF en hunkeren naar een kind was echt erg .... de hel .... Ik ben er een ander mens door geworden. Maar toch ... ergens was het misschien wat ik nodig had om te beseffen dat je soms gelukkig moet zijn met eenvoudige dingen.
Nu mijn vrienden weer allemaal in het land zijn zie ik ook dat iedereen op één of andere manier veranderd. Evolueert als het ware. En ik zie ook mezelf veranderen. De onrust verdwijnt, de drukte glijdt naar de achtergrond. Ik ben niet meer het haantje de voorste, de luidste stem in het gezelschap. Ik heb leren zwijgen en genieten van de stilte. De stilte is niet meer oorverdovend en smeekt niet meer om gevuld te worden. Het is leuk eens de anderen hun stemmen en verhalen te horen.
Met een vriend midden in de chaos ineens een zelfde liedje horen. Een nummer dat een bepaald moment tekent. Niets zeggen, maar midden in de chaos even stil zijn en luisteren.
Met veel woorden en uitroepen gefeliciteerd worden door je collega's omdat je eindelijk een stageschool gevonden heb.
Zaterdagochtend vroeg naar de bakker gaan, de mensen in de huizen zien ontwaken en je eindelijk zelf kunnen voorstellen dat we binnen niet al te lange tijd zelf op zaterdagochtend een kind in pyama zullen rondlopen hebben.
Met gelijkgestemden rond de tafel zitten en voelen dat het klikt
Ontdekken dat sommige mensen waarbij je dacht dat het nooit zou klikken ineens jou zelfde gevoel voor humor hebben.
Tja, ook al is het hier een tijdje stil geweest, ik heb zeker niet stilgezeten. September is naar traditie één van de drukste maanden hier op het werk. Momenteel begint het een beetje te beteren. Naast werken ben ik reeds enkele weken volop aan het studeren en heb ik dus sinds begin deze week eindelijk een school gevonden waar ik mijn stages mag doen.
Gelukkig heb ik in alle drukte nog tijd gevonden om te genieten van de mooie dingen.
Ik begin eindelijk te beseffen dat ik echt geen reden heb om ongelukkig te zijn. De periode van IVF en hunkeren naar een kind was echt erg .... de hel .... Ik ben er een ander mens door geworden. Maar toch ... ergens was het misschien wat ik nodig had om te beseffen dat je soms gelukkig moet zijn met eenvoudige dingen.
Nu mijn vrienden weer allemaal in het land zijn zie ik ook dat iedereen op één of andere manier veranderd. Evolueert als het ware. En ik zie ook mezelf veranderen. De onrust verdwijnt, de drukte glijdt naar de achtergrond. Ik ben niet meer het haantje de voorste, de luidste stem in het gezelschap. Ik heb leren zwijgen en genieten van de stilte. De stilte is niet meer oorverdovend en smeekt niet meer om gevuld te worden. Het is leuk eens de anderen hun stemmen en verhalen te horen.
19.9.05
slippertje
en toch zijn er nog momenten dat ik geen zwangeren kan zien.
Ik heb me vanmiddag bewust omgedraaid toen ik een paar bekenden zag.
OK, 't zijn eerder kennissen dan vrienden. maar toch. Normaalgezien zou ik ze goeiedag gezegd hebben.
Maar eigenlijk heb ik ze niet zo graag én nog veel erger: ze zijn 5 hele lange jaren jonger!!!!!!! En toch liep zij daar te pronken met een schattig buikje....
Grrrrrrrrr, soms komt dat gevoel van "zij wel en ik niet" toch nog boven.
Om dan snel weer te verdwijnen als J. hoogzwanger komt aanwagelen en ik besef waarom ze 10 minuten te laat op onze afspraak was. Een waggelende eend was er niets tegen ;-)
Ik heb me vanmiddag bewust omgedraaid toen ik een paar bekenden zag.
OK, 't zijn eerder kennissen dan vrienden. maar toch. Normaalgezien zou ik ze goeiedag gezegd hebben.
Maar eigenlijk heb ik ze niet zo graag én nog veel erger: ze zijn 5 hele lange jaren jonger!!!!!!! En toch liep zij daar te pronken met een schattig buikje....
Grrrrrrrrr, soms komt dat gevoel van "zij wel en ik niet" toch nog boven.
Om dan snel weer te verdwijnen als J. hoogzwanger komt aanwagelen en ik besef waarom ze 10 minuten te laat op onze afspraak was. Een waggelende eend was er niets tegen ;-)
Het leven zoals het is
Tja, ’t is hier een tijdje stil geweest, maar dat komt omdat ik gewoon niet veel te vertellen heb en omdat het leven weer in zijn vooruit geschoten is. Gedaan met vakantie, gedaan met rustig tijd nemen voor alles. Het is weer lopen, rennen, springen en de helft vergeten….
Momenteel ben ik dus druk aan het werk, ben ik beginnen studeren en ben ik hard op zoek naar een school om stage te lopen.
Ook weet mijn baas ondertussen dat ik terug op de schoolbanken zit. Herken je dit? Je probeert wekenlang een moeilijk gesprek voor te bereiden. Je zoekt de ideale invalshoek, de ideale aanleiding om het gesprek te beginnen. Je wikt en weegt je woorden om ze zo goed mogelijk uit je mond te krijgen.
En dan ben je zo lomp als ik om het er tussen de soep en de patatten te laten uitfloepen.
De reactie van mijn baas was eigenlijk wel redelijk positief te noemen. Nu moet ik haar nog duidelijk maken dat ze wel een beetje flexibel zal moeten zijn eens de stage uren er aankomen.
Naast werken en studeren heb ik het druk met een ander project. ’t Is een beetje geheimzinnig, dus kan ik er hier weinig over vertellen. ’t Is maar dat er mensen meelezen die het beter (nog) niet weten.
Voor de rest gaat het leven zijn gangetje. Mijn collega’s en ik houden er een beetje de fun in op het werk. We zijn het nieuwe seizoen gestart vol goede voornemens en houden die nu toch al een maand vol. Gedaan met koffie waar we toch maar ADHD typekes van werden. De groene thee vloeit hier nu als nooit tevoren. ’t Is ook gedaan met vette broodjes vol mayonaise. Iedereen brengt zijn eigen gezonde lunchpakketje mee. En op de koop toe proberen we ook twee keer in de week te zwemmen. Een mens zou er zowaar gezond van worden…
Ik moet wel eerlijk toegeven dat het gezonde leven wel zijn resultaten heeft. De kilo’s verminderen, de energie stijgt en ik zie het leven helemaal zitten.
Ik besefte vanmorgen op mijn fiets, toen ik door het park reed (alweer een goed voornemen … lekkere parklucht inademen) dat dertig worden het beste was wat me kon overkomen. Het moest nu maar eens gedaan zijn met dat eindeloze wachten. Wachten op een zwangerschap, wachten op een huis, wachten op de job van mijn leven.
Onlangs vroeg iemand heel verbaasd wat in godsnaam de aanleiding was voor onze hoger versnelling. Gedaan met wachten op binnenlandse adoptie, op naar Ethiopië. Gedaan met kleine aanpassingen in ons huisje en hop naar de bank voor een bijkomende lening en daarbijhorende verbouwing. Gedaan met zagen en zeuren over mijn veel te commerciële job en hup met de neus weer in de boeken om mij om te scholen. En dat allemaal op een paar maand beslist. Die aanleiding moet toch echt dat cijfertje drie geweest zijn. Op zich vond ik het niet erg om dertig te worden, maar ik was wel verbaasd over hoe weinig er veranderd was in de laatste 5 jaar en hoe vaak ik geklaagd had over het feit dat mijn leven stil stond en dat we precies niet vooruit konden. Stom van mij … de handrem stond gewoon op, vastgeroest ondertussen. Al wat ik moest doen was er een beetje olie tegenaan smijten, wat brute kracht gebruiken en we konden weer vooruit. Het gaspedaal ingedrukt en tegen reglementaire snelheid de higway of life terug op. We hebben lang genoeg op zo’n duffe parking gestaan.
Momenteel ben ik dus druk aan het werk, ben ik beginnen studeren en ben ik hard op zoek naar een school om stage te lopen.
Ook weet mijn baas ondertussen dat ik terug op de schoolbanken zit. Herken je dit? Je probeert wekenlang een moeilijk gesprek voor te bereiden. Je zoekt de ideale invalshoek, de ideale aanleiding om het gesprek te beginnen. Je wikt en weegt je woorden om ze zo goed mogelijk uit je mond te krijgen.
En dan ben je zo lomp als ik om het er tussen de soep en de patatten te laten uitfloepen.
De reactie van mijn baas was eigenlijk wel redelijk positief te noemen. Nu moet ik haar nog duidelijk maken dat ze wel een beetje flexibel zal moeten zijn eens de stage uren er aankomen.
Naast werken en studeren heb ik het druk met een ander project. ’t Is een beetje geheimzinnig, dus kan ik er hier weinig over vertellen. ’t Is maar dat er mensen meelezen die het beter (nog) niet weten.
Voor de rest gaat het leven zijn gangetje. Mijn collega’s en ik houden er een beetje de fun in op het werk. We zijn het nieuwe seizoen gestart vol goede voornemens en houden die nu toch al een maand vol. Gedaan met koffie waar we toch maar ADHD typekes van werden. De groene thee vloeit hier nu als nooit tevoren. ’t Is ook gedaan met vette broodjes vol mayonaise. Iedereen brengt zijn eigen gezonde lunchpakketje mee. En op de koop toe proberen we ook twee keer in de week te zwemmen. Een mens zou er zowaar gezond van worden…
Ik moet wel eerlijk toegeven dat het gezonde leven wel zijn resultaten heeft. De kilo’s verminderen, de energie stijgt en ik zie het leven helemaal zitten.
Ik besefte vanmorgen op mijn fiets, toen ik door het park reed (alweer een goed voornemen … lekkere parklucht inademen) dat dertig worden het beste was wat me kon overkomen. Het moest nu maar eens gedaan zijn met dat eindeloze wachten. Wachten op een zwangerschap, wachten op een huis, wachten op de job van mijn leven.
Onlangs vroeg iemand heel verbaasd wat in godsnaam de aanleiding was voor onze hoger versnelling. Gedaan met wachten op binnenlandse adoptie, op naar Ethiopië. Gedaan met kleine aanpassingen in ons huisje en hop naar de bank voor een bijkomende lening en daarbijhorende verbouwing. Gedaan met zagen en zeuren over mijn veel te commerciële job en hup met de neus weer in de boeken om mij om te scholen. En dat allemaal op een paar maand beslist. Die aanleiding moet toch echt dat cijfertje drie geweest zijn. Op zich vond ik het niet erg om dertig te worden, maar ik was wel verbaasd over hoe weinig er veranderd was in de laatste 5 jaar en hoe vaak ik geklaagd had over het feit dat mijn leven stil stond en dat we precies niet vooruit konden. Stom van mij … de handrem stond gewoon op, vastgeroest ondertussen. Al wat ik moest doen was er een beetje olie tegenaan smijten, wat brute kracht gebruiken en we konden weer vooruit. Het gaspedaal ingedrukt en tegen reglementaire snelheid de higway of life terug op. We hebben lang genoeg op zo’n duffe parking gestaan.
1.9.05
1 september, klaar voor een nieuwe start
1 september, vanmorgen laveerde ik opnieuw tussen de mama's met kindjes en nieuwe boekentasjes op weg naar school.
Als kind was 1 september één van mijn favoriete dagen van het jaar. Ik ging dan ook echt graag terug naar school. Ik had meestal al dagen op voorhand een nieuwe outfit ontfutseld aan mijn ouders en was altijd kwaad dat het net op 1 september hoogzomer was als mijn nieuwe kleren uit de herfstcollectie kwamen.
1 september is ook een mooie dag om knopen door te hakken. Toen ik enkele maanden geleden nog eens met Emma zat te lunchen ging het over grote veranderingen in je leven en of deze nu al dan niet uit de lucht komen vallen. Uiteindelijk besloten we dat je grote veranderingen gewoon zelf moet ondernemen en forceren.
Jaren lang heb ik me neergelegd bij het feit dat mijn leven elke maand eindelijk in de goede richting kon veranderen. Want ik zou zwanger zijn, een kind krijgen en mama worden. Jaren lang heb ik dan ook niets gedaan om mijn leven op andere vlakken te veranderen. Af en toe eens van werk veranderen in de hoop dat nieuwe bezigheden mij zwanger zouden krijgen. Wat uiteindelijk geëindigd is in zeer slechte werkuren en een job waarvan ik de inhoud echt niet meer zie zitten. Jarenlang berustte ik in het feit dat enkel dat zwanger worden voor een keerpunt kon zorgen. Jarenlang vertrouwde ik op het feit dat alles wonderwel in orde zou komen als ik maar zwanger raakte.
Dat is nu gedaan. Vanaf nu forceer ik veranderingen. Ik probeer mijn leven terug zelf in handen te nemen en niet meer te vertrouwen op die overtuiging dat zwanger worden mijn leven gaat redden.
De adoptie aanvraag was een eerste stap. Dat kind komt er.
Een tweede stap is toepassellijk vandaag. Ik ga terug naar school. Mijn universitaire diploma heeft mij nog nooit gebracht waar ik eigenlijk naar toewil. Dus gaan we opnieuw beginnen. De echte beslissing moet ik nog nemen, maar de balans slaat toch al zeer goed door naar een positieve beslissing. Ik word onderwijzeres.
Volgende week is er een info-avond in een hogeschool die het diploma onderwijzer aanbiedt via afstandsonderwijs. Dus lekker thuis studeren en ondertussen kunnen blijven werken. Ook ben je volledig vrij om zelf je stage te plannen. Zo kan je bijvoorbeeld een schooltje in de buurt van je werk zoeken en ofwel het eerste uurtje stage geven of het uur vlak voor of na de middag, zodat je echt maar minimaal afwezig bent. De opleiding duurt 2 jaar, dus tegen dat ons Bobje naar België komt ben ik hopelijk juffrouw M.
2006 heeft dus al 2 interessante projecten in petto voor ons. Adoptiecursus en -gesprekken en opnieuw met mijn neus in de studieboeken. En alsof dat nog niet genoeg veranderingen zijn, beginnen we waarschijnlijk in februari met de verbouwing van ons huis. We hebben vorige week de architecte gezien en waren laaiend enthousiast over haar plannen. Het enthousiasme is gelukkig gebleven toen ze gisteren een eerste budgetraming doorstuurde. Als alles meezit zitten we een tweetal maand in de verbouwingen en hebben we nadien een nieuwe en comfortabele badkamer, keuken en terras.
Dus, laat die bladeren maar vallen, de zomer heb ik wel gehad. Ik breng mijn winterjas naar de nieuwkuis en hopelijk zijn we zo november en december....
Als kind was 1 september één van mijn favoriete dagen van het jaar. Ik ging dan ook echt graag terug naar school. Ik had meestal al dagen op voorhand een nieuwe outfit ontfutseld aan mijn ouders en was altijd kwaad dat het net op 1 september hoogzomer was als mijn nieuwe kleren uit de herfstcollectie kwamen.
1 september is ook een mooie dag om knopen door te hakken. Toen ik enkele maanden geleden nog eens met Emma zat te lunchen ging het over grote veranderingen in je leven en of deze nu al dan niet uit de lucht komen vallen. Uiteindelijk besloten we dat je grote veranderingen gewoon zelf moet ondernemen en forceren.
Jaren lang heb ik me neergelegd bij het feit dat mijn leven elke maand eindelijk in de goede richting kon veranderen. Want ik zou zwanger zijn, een kind krijgen en mama worden. Jaren lang heb ik dan ook niets gedaan om mijn leven op andere vlakken te veranderen. Af en toe eens van werk veranderen in de hoop dat nieuwe bezigheden mij zwanger zouden krijgen. Wat uiteindelijk geëindigd is in zeer slechte werkuren en een job waarvan ik de inhoud echt niet meer zie zitten. Jarenlang berustte ik in het feit dat enkel dat zwanger worden voor een keerpunt kon zorgen. Jarenlang vertrouwde ik op het feit dat alles wonderwel in orde zou komen als ik maar zwanger raakte.
Dat is nu gedaan. Vanaf nu forceer ik veranderingen. Ik probeer mijn leven terug zelf in handen te nemen en niet meer te vertrouwen op die overtuiging dat zwanger worden mijn leven gaat redden.
De adoptie aanvraag was een eerste stap. Dat kind komt er.
Een tweede stap is toepassellijk vandaag. Ik ga terug naar school. Mijn universitaire diploma heeft mij nog nooit gebracht waar ik eigenlijk naar toewil. Dus gaan we opnieuw beginnen. De echte beslissing moet ik nog nemen, maar de balans slaat toch al zeer goed door naar een positieve beslissing. Ik word onderwijzeres.
Volgende week is er een info-avond in een hogeschool die het diploma onderwijzer aanbiedt via afstandsonderwijs. Dus lekker thuis studeren en ondertussen kunnen blijven werken. Ook ben je volledig vrij om zelf je stage te plannen. Zo kan je bijvoorbeeld een schooltje in de buurt van je werk zoeken en ofwel het eerste uurtje stage geven of het uur vlak voor of na de middag, zodat je echt maar minimaal afwezig bent. De opleiding duurt 2 jaar, dus tegen dat ons Bobje naar België komt ben ik hopelijk juffrouw M.
2006 heeft dus al 2 interessante projecten in petto voor ons. Adoptiecursus en -gesprekken en opnieuw met mijn neus in de studieboeken. En alsof dat nog niet genoeg veranderingen zijn, beginnen we waarschijnlijk in februari met de verbouwing van ons huis. We hebben vorige week de architecte gezien en waren laaiend enthousiast over haar plannen. Het enthousiasme is gelukkig gebleven toen ze gisteren een eerste budgetraming doorstuurde. Als alles meezit zitten we een tweetal maand in de verbouwingen en hebben we nadien een nieuwe en comfortabele badkamer, keuken en terras.
Dus, laat die bladeren maar vallen, de zomer heb ik wel gehad. Ik breng mijn winterjas naar de nieuwkuis en hopelijk zijn we zo november en december....
19.8.05
Links
De trouwe bezoekers zullen gemerkt hebben dat niet alleen mijn lay out veranderd is, maar dat er ook een hele serie links bijgekomen is. Dit door een aantal redenen
1. ik heb net uitgedokterd hoe ik links kan plaatsen
2. ik heb zelfs uitgedokterd hoe ik ze kan opdelen in categoriën
3. ik besefte ineens dat ik erg veel tijd verlies met elke morgen mijn favoriete sites te bezoeken. Dus vanaf nu moet ik enkel nog mijn eigen site openen en even doorklikken.
Als jullie nog handige of interessante links weten, geef me een seintje
1. ik heb net uitgedokterd hoe ik links kan plaatsen
2. ik heb zelfs uitgedokterd hoe ik ze kan opdelen in categoriën
3. ik besefte ineens dat ik erg veel tijd verlies met elke morgen mijn favoriete sites te bezoeken. Dus vanaf nu moet ik enkel nog mijn eigen site openen en even doorklikken.
Als jullie nog handige of interessante links weten, geef me een seintje
op aanvraag
zo ziet mijn haarstijl er nu uit, maar dan in het donkerbruin (ik lijk in de verste verte niet op dees madam ... maar het kapsel wel) 
zo liep ik meestal rond
zo liep ik meestal rond
18.8.05
prinsesje met de korte haren
In oktober 2004 schreef ik dit
"Wat de titel van dit stukje betreft .... naast alle positieve gevoelens die ik hierboven beschrijf, sta ik eigenlijk nog echt niet op het punt waar ik graag zou staan. Aanvaarding is nog steeds ver af. Jaren geleden heb ik eens hardop gezegd dat ik een mama met lange haren wou zijn. Ik zag met met een baby en twee lange vlechten. Dus sindsdien is mijn haar niet echt meer geknipt geweest. Afgelopen weekend heb ik er concreet over nagedacht om mijn haren kort te knippen. Maar ik durf niet .... de consequenties zijn mindblowing. Het bijgeloof is nog te intens. Zo ver staan we dus met het aanvaarden van dit nieuwe zijn. Op een punt dat ik niet eens mijn haren durf af te knippen uit schrik dat ik dan zeker niet zwanger zal worden. Het blijven spannende tijden ...."
Ondertussen heb ik ook die drempel overwonnen en loop ik al een week met korte haren rond. I feel free!!!!!
"Wat de titel van dit stukje betreft .... naast alle positieve gevoelens die ik hierboven beschrijf, sta ik eigenlijk nog echt niet op het punt waar ik graag zou staan. Aanvaarding is nog steeds ver af. Jaren geleden heb ik eens hardop gezegd dat ik een mama met lange haren wou zijn. Ik zag met met een baby en twee lange vlechten. Dus sindsdien is mijn haar niet echt meer geknipt geweest. Afgelopen weekend heb ik er concreet over nagedacht om mijn haren kort te knippen. Maar ik durf niet .... de consequenties zijn mindblowing. Het bijgeloof is nog te intens. Zo ver staan we dus met het aanvaarden van dit nieuwe zijn. Op een punt dat ik niet eens mijn haren durf af te knippen uit schrik dat ik dan zeker niet zwanger zal worden. Het blijven spannende tijden ...."
Ondertussen heb ik ook die drempel overwonnen en loop ik al een week met korte haren rond. I feel free!!!!!
17.8.05
Gekregen van God
Ik was gisteren op het doopfeest van K. Het kind is eindelijk opgenomen in de grote christelijke gemeenschap, iets waar de grootvader heel erg nood aan had. Maar wat mij eerlijk gezegd volkomen koud laat.
De ceremonie an sich was heel lieflijk en emotioneel met veel eigen inbreng van de ouders, peter en mezelf, de meter.
De pastoor was best een ok kerel.
Maar ik kreeg toch even kippevel. Niet omdat het koud was in de serene omgeving van de witte partytent, niet vanwege de emotionele woorden .. wel vanwege de stelling dat een kind niet gemaakt wordt, maar dat een hogere kracht (god uiteraard) beslist of je al dan niet een kind gegeven wordt.
Lap, daar zit het dus fout. Ik moet dus ooit eens serieus op god zijn tenen getrapt hebben en daarom wordt ik nu gestraft. Ik was beter naar de jongerendagen geweest, want heeft de paus niet gezegd dat de aanwezige jongeren al hun zonden vergeven worden? Had dat ff handig geweest.
Nee, ok, ik kan ergens wel in het gevoel komen dat kinderen niet vanzelfsprekend zijn. Zo dom ben ik ook niet. Dat had ik ondertussen wel door. Ik zie dat zwanger worden ook wel als een geschenk. En dat geschenk mag voor mijn part van Moeder natuur, God, Allah, Boedha .... komen. Waar ik ambetant kippevel van krijg is dat binnen de katholieke kerk dat geschenk enkel gegeven wordt als je er iets voor terugdoet. Dat vemanende vingertje .... grrrrrrr Als je maar genoeg gelooft in god, dan beloond hij je wel met dat kind.
Alsof een koppel zonder kinderen al niet genoeg schuldgevoelens met zich meedraagt.
De ceremonie an sich was heel lieflijk en emotioneel met veel eigen inbreng van de ouders, peter en mezelf, de meter.
De pastoor was best een ok kerel.
Maar ik kreeg toch even kippevel. Niet omdat het koud was in de serene omgeving van de witte partytent, niet vanwege de emotionele woorden .. wel vanwege de stelling dat een kind niet gemaakt wordt, maar dat een hogere kracht (god uiteraard) beslist of je al dan niet een kind gegeven wordt.
Lap, daar zit het dus fout. Ik moet dus ooit eens serieus op god zijn tenen getrapt hebben en daarom wordt ik nu gestraft. Ik was beter naar de jongerendagen geweest, want heeft de paus niet gezegd dat de aanwezige jongeren al hun zonden vergeven worden? Had dat ff handig geweest.
Nee, ok, ik kan ergens wel in het gevoel komen dat kinderen niet vanzelfsprekend zijn. Zo dom ben ik ook niet. Dat had ik ondertussen wel door. Ik zie dat zwanger worden ook wel als een geschenk. En dat geschenk mag voor mijn part van Moeder natuur, God, Allah, Boedha .... komen. Waar ik ambetant kippevel van krijg is dat binnen de katholieke kerk dat geschenk enkel gegeven wordt als je er iets voor terugdoet. Dat vemanende vingertje .... grrrrrrr Als je maar genoeg gelooft in god, dan beloond hij je wel met dat kind.
Alsof een koppel zonder kinderen al niet genoeg schuldgevoelens met zich meedraagt.
14.8.05
kleine praktische update
Na het betalen van de 25€ op 3 augustus kregen we afgelopen week op 11 augustus de informatiemap van Kind en Gezin. Veel informatie ... heeeeeel veel informatie. Alleen ontbreekt de nieuwe praktische informatie over de procedure vanaf 1 september.
Nu is het wachten op de uitnodiding van het VCOK om de voorbereidende cursus te volgen. Ik heb hen reeds een mailtje gestuurd en we zouden zeker bij de groep van november zijn. Met een beetje geluk kunnen we nog eerder starten.
Na onze voorbereidende cursus zullen we al richting eindejaarsdagen gaan. Wat betekent dat we ongeveer begin 2006 ons kunnen gaan aanmelden bij de jeugdrechter. En dan begint het echte werk. Tegen dan zal al duidelijk zijn of de nieuwe procedure via de jeugdrechter een beetje werkt en niet te veel vertraging met zich meebrengt. Ik hoop ten laatste in maart aan onze gezinsevaluatie te kunnen beginnen.
Wat me uiteraard niet tegenhoud om nu reeds vooruit te denken. Zo moeten we bijvoorbeeld, eens we onze beginseltoestemming hebben, onder andere twee mensen vinden die een briefje willen schrijven waarom wij goede ouders zouden zijn. Vermits in Ethiopië mensen uit de gezondheidszorg en het onderwijs een groot aanzien hebben zouden we zeker al A. willen vragen om eens een goed woordje te doen over ons.
Voor de gezinsevaluatie zullen we ook een soort levensverhaal moeten neerschrijven. Daar kan ik ook al eens over beginnen nadenken. En wat blijkbaar ook goed is is om al eens op voorhand een notaris te zoeken die ervaring heeft met het legaal maken van documenten voor adoptie. Dus toch eens informeren of onze notaris daar iets van af kent.
Ook goed nieuws is dat we reeds na onze voorbereidingscursus al eens bij het adoptieureau Ray of Hope kunnen langsgaan voor een eerste kennismaking.
Ook leuk is dat ik op Zappy al een paar mensen heb gevonden die waarschijnlijk in onze voorbereidingsgroep zullen zitten en dat dit best wel normale mensen lijken (heb nog steeds een vooroordeel over mensen die adopteren ... ik zie er allemaal van die geitewollen sokken wereldverbeteraars is ....)
Voor de rest besef ik ook dat ik tegen dat we afreizen best eens een andere job moet gevonden hebben, want ik besef nu nog meer dan vroeger dat ik echt absolute voorrang wil geven aan het moederschap. Ik wil zeker blijven werken, en liefst van al in een functie die me voldoening geeft, maar het moet ten allen tijde te combineren blijven met de zorg voor onze zoon of dochter.
De toekomst ziet er spannend en oh zo nieuw uit. Het lijkt alsof ik een nieuw blad gekregen heb, dat nog maagdelijk wit is en dat ik de mogelijkheid krijg om dit blad naar mijn goesting vol te schrijven. It feels good baby!
Nu is het wachten op de uitnodiding van het VCOK om de voorbereidende cursus te volgen. Ik heb hen reeds een mailtje gestuurd en we zouden zeker bij de groep van november zijn. Met een beetje geluk kunnen we nog eerder starten.
Na onze voorbereidende cursus zullen we al richting eindejaarsdagen gaan. Wat betekent dat we ongeveer begin 2006 ons kunnen gaan aanmelden bij de jeugdrechter. En dan begint het echte werk. Tegen dan zal al duidelijk zijn of de nieuwe procedure via de jeugdrechter een beetje werkt en niet te veel vertraging met zich meebrengt. Ik hoop ten laatste in maart aan onze gezinsevaluatie te kunnen beginnen.
Wat me uiteraard niet tegenhoud om nu reeds vooruit te denken. Zo moeten we bijvoorbeeld, eens we onze beginseltoestemming hebben, onder andere twee mensen vinden die een briefje willen schrijven waarom wij goede ouders zouden zijn. Vermits in Ethiopië mensen uit de gezondheidszorg en het onderwijs een groot aanzien hebben zouden we zeker al A. willen vragen om eens een goed woordje te doen over ons.
Voor de gezinsevaluatie zullen we ook een soort levensverhaal moeten neerschrijven. Daar kan ik ook al eens over beginnen nadenken. En wat blijkbaar ook goed is is om al eens op voorhand een notaris te zoeken die ervaring heeft met het legaal maken van documenten voor adoptie. Dus toch eens informeren of onze notaris daar iets van af kent.
Ook goed nieuws is dat we reeds na onze voorbereidingscursus al eens bij het adoptieureau Ray of Hope kunnen langsgaan voor een eerste kennismaking.
Ook leuk is dat ik op Zappy al een paar mensen heb gevonden die waarschijnlijk in onze voorbereidingsgroep zullen zitten en dat dit best wel normale mensen lijken (heb nog steeds een vooroordeel over mensen die adopteren ... ik zie er allemaal van die geitewollen sokken wereldverbeteraars is ....)
Voor de rest besef ik ook dat ik tegen dat we afreizen best eens een andere job moet gevonden hebben, want ik besef nu nog meer dan vroeger dat ik echt absolute voorrang wil geven aan het moederschap. Ik wil zeker blijven werken, en liefst van al in een functie die me voldoening geeft, maar het moet ten allen tijde te combineren blijven met de zorg voor onze zoon of dochter.
De toekomst ziet er spannend en oh zo nieuw uit. Het lijkt alsof ik een nieuw blad gekregen heb, dat nog maagdelijk wit is en dat ik de mogelijkheid krijg om dit blad naar mijn goesting vol te schrijven. It feels good baby!
Abonneren op:
Posts (Atom)