Vanmorgen ons eerste gesprek in het kader van het maatschappellijk onderzoek gehad. We zijn buitengekomen met een zeer goed gevoel.
Later meer hierover...
24.4.06
13.4.06
slecht nieuws is niet altijd slecht nieuws...
Na het goede nieuws dat we gaan trouwen kan ik nu het slechte nieuws vertellen dat ik binnekort zonder werk zit. Alhoewel .... slechte nieuws....
Wie hier al een tijdje meeleest weet dat mijn werk niet onmiddellijk mijn leukste bezigheid van de week was en dat ik al een hele tijd andere horizonten aan het opzoeken was.
En nu helpen de grote besparingsronden in de culturele sector me om die dikke knoop door te hakken. Blijkt nu ook dat ik nog enkele maanden uitbetaald wordt ... joechee!!!
Nee, serieus, ik kan de vrije tijd echt wel gebruiken. Ik werk nu nog 2.5 weken en dan la dolce farniente en eens op andere gebieden orde op zaken stellen. Ons huis eens onder handen nemen zodat we deze zomer een beetje comfortabel kunnen verbouwen, de administratie van een jaar of 2 bijwerken. Studeren voor mijn examens in mei.
En last but not least .... eens onze adoptieplanning op punt beginnen zetten. Want voor hetzelfde geld werk ik een tijdje als mama, naar het schijnt is dat een fulltime job.
De laatste tijd ben ik constant met de adoptie bezig. Ik lees elke dag verschillende mailgroepen en forums en ben van alles op de hoogte. Ik ben een adoptieexpert geworden. Zo erg dat ik eigenlijk al niet meer denk aan het feit dat we op het einde van dit avontuur een babietje gaan hebben. Het lijkt ineens heel ireeël. Ook nu mensen langzaamaan beginnen erkennen dat wij ouders worden. De eerste cadeautjes, mensen die kinderkleertjes beginnen doorgeven, vrienden die al een maxi cosi opzij hebben gezet voor ons.
En ondertussen bespreek ik deze gevoelens met L. die ieder moment kan bevallen. En blijkt dat we allebei een beetje hetzelfde voelen. Niet weten wat ons te wachten staat. Alleen heeft zij het voordeel dat ze weet wanneer het onbekende gaat beginnen en dat ze elke dag geconfronteerd wordt met de komende grote verandering. Hoe hard ik ook probeer, ik kan me de dag dat we gaan weten dat er een kindje is voor ons niet voorstellen. Nog minder kan ik me voorstellen dat we enkele weken later op het vliegtuig zullen zitten. Want ook al hebben we ons al jaren voorbereid op dit moment, uiteindelijk gaat het op zeer korte tijd echt concreet worden.
Maar nu eerst aftellen naar ons volgende stapje. Op 24 april hebben we ons eerste gesprek met de maatschappelijk assistent.
Wie hier al een tijdje meeleest weet dat mijn werk niet onmiddellijk mijn leukste bezigheid van de week was en dat ik al een hele tijd andere horizonten aan het opzoeken was.
En nu helpen de grote besparingsronden in de culturele sector me om die dikke knoop door te hakken. Blijkt nu ook dat ik nog enkele maanden uitbetaald wordt ... joechee!!!
Nee, serieus, ik kan de vrije tijd echt wel gebruiken. Ik werk nu nog 2.5 weken en dan la dolce farniente en eens op andere gebieden orde op zaken stellen. Ons huis eens onder handen nemen zodat we deze zomer een beetje comfortabel kunnen verbouwen, de administratie van een jaar of 2 bijwerken. Studeren voor mijn examens in mei.
En last but not least .... eens onze adoptieplanning op punt beginnen zetten. Want voor hetzelfde geld werk ik een tijdje als mama, naar het schijnt is dat een fulltime job.
De laatste tijd ben ik constant met de adoptie bezig. Ik lees elke dag verschillende mailgroepen en forums en ben van alles op de hoogte. Ik ben een adoptieexpert geworden. Zo erg dat ik eigenlijk al niet meer denk aan het feit dat we op het einde van dit avontuur een babietje gaan hebben. Het lijkt ineens heel ireeël. Ook nu mensen langzaamaan beginnen erkennen dat wij ouders worden. De eerste cadeautjes, mensen die kinderkleertjes beginnen doorgeven, vrienden die al een maxi cosi opzij hebben gezet voor ons.
En ondertussen bespreek ik deze gevoelens met L. die ieder moment kan bevallen. En blijkt dat we allebei een beetje hetzelfde voelen. Niet weten wat ons te wachten staat. Alleen heeft zij het voordeel dat ze weet wanneer het onbekende gaat beginnen en dat ze elke dag geconfronteerd wordt met de komende grote verandering. Hoe hard ik ook probeer, ik kan me de dag dat we gaan weten dat er een kindje is voor ons niet voorstellen. Nog minder kan ik me voorstellen dat we enkele weken later op het vliegtuig zullen zitten. Want ook al hebben we ons al jaren voorbereid op dit moment, uiteindelijk gaat het op zeer korte tijd echt concreet worden.
Maar nu eerst aftellen naar ons volgende stapje. Op 24 april hebben we ons eerste gesprek met de maatschappelijk assistent.
28.3.06
Wedding bells
Op 17/05 is het zover.....
We moesten ons haasten omdat het blijkbaar toch beter is om ons geschiktheidsvonnis als getrouwd koppel te krijgen
dus, smijt een hoopje rijst omhoog, laat de duiven vrij en drink er eentje op
21.3.06
Gespleten persoonlijkheid
Ja, SC is weer even terug. Het was me wat, de afgelopen weken. Gewoon een korte update zou me veel te ver brengen, daarom dat ik maar bleef uitstellen om hier iets neer te pennen. Iets deftigs zou het toch niet geweest zijn....geen tijd.
Ondertussen heb ik even mijn prioriteiten herschikt en voel ik me toch een beetje bevrijd van het stressmonster dat langzaam maar zeker mijn compagnon werd die mij 24u op 24 bleef lastig vallen
School: momenteel zit mijn stage Nederlands er op en probeer ik langzaam maar zeker de stapel taakjes die hier thuis nog liggen af te werken. Eind van de maand krijg ik mijn opdrachten voor mijn weekstage die in de tweede week van mei valt.
Werk: same old, same old....geen idee hoe dat daar gaat aflopen
Friends: kennis gemaakt met onze buren die ..... ook een kindje uit Ethiopië gaan adopteren!
Adoptie: sinds vorige week kennen we de data voor het maatschappelijk onderzoek. Tussen 24 april en 22 mei worden onze diepste zieleroerselen geschud.
Ferticlubke: still going strong, met dank aan de vrijwilligers die zich reeds gemeld hebben. Het was een leuke zondag.
En nu er dus een heel klein beetje meer tijd vrijkomt heb ik mijn gespleten persoonlijkheid weer losgelaten en ben ik een blog begonnen om vrienden en familie op de hoogte te houden van onze adoptieprocedure. Vooral om ze praktisch op de hoogte te houden.
Maar hier blijf ik toch mijn hartje luchten over alles wat me bezighoudt op en naast de adoptie, het werk en school......
Ondertussen heb ik even mijn prioriteiten herschikt en voel ik me toch een beetje bevrijd van het stressmonster dat langzaam maar zeker mijn compagnon werd die mij 24u op 24 bleef lastig vallen
School: momenteel zit mijn stage Nederlands er op en probeer ik langzaam maar zeker de stapel taakjes die hier thuis nog liggen af te werken. Eind van de maand krijg ik mijn opdrachten voor mijn weekstage die in de tweede week van mei valt.
Werk: same old, same old....geen idee hoe dat daar gaat aflopen
Friends: kennis gemaakt met onze buren die ..... ook een kindje uit Ethiopië gaan adopteren!
Adoptie: sinds vorige week kennen we de data voor het maatschappelijk onderzoek. Tussen 24 april en 22 mei worden onze diepste zieleroerselen geschud.
Ferticlubke: still going strong, met dank aan de vrijwilligers die zich reeds gemeld hebben. Het was een leuke zondag.
En nu er dus een heel klein beetje meer tijd vrijkomt heb ik mijn gespleten persoonlijkheid weer losgelaten en ben ik een blog begonnen om vrienden en familie op de hoogte te houden van onze adoptieprocedure. Vooral om ze praktisch op de hoogte te houden.
Maar hier blijf ik toch mijn hartje luchten over alles wat me bezighoudt op en naast de adoptie, het werk en school......
13.3.06
HELP
Ben bezig met een taak voor Nederlands ... het vergelijken van Harry Potter and the Prisoner of Azkaban het boek versus de film .... er bestaan zo ONTZETTEND VEEL forums over dit onderwerp ... ik lees nog uren verder vrees ik.
En the main question? Is Dumbledore nu dood of niet?
Slaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaapwel
En the main question? Is Dumbledore nu dood of niet?
Slaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaapwel
8.3.06
update adoptie
even snel tussendoor een update wat betreft onze adoptieprocedure.
Afelgelopen vrijdag (3 maart) kregen we ons tussenvonnis van de jeugdrechter. Daarin beveelt zij (ja, twas een vrouw bij ons) een maatschappellijk onderzoek om na te gaan of P. en ik geschikt zijn om te adopteren (ahum).
Afgelopen maandag (6 maart) heb ik dan eens gebeld met het caw (de mensen die dat maatschappellijk onderzoek moeten voeren) en het relatief goede nieuws gekregen dat onze gesprekken tegen eind april zullen beginnen. Als alles meezit hebben we dan tegen eind mei de gesprekken achter de rug. Met de administratieve vertraging die we zeker nog zullen meemaken en het feit dat we waarschijnlijk gekloot gaan worden door de zomervakantie hopen we toch nog steeds dat in het najaar ons dossier in Ethiopië ligt. Wat ons normaalgezien echt de laatste kerst met z'n tweeën zal brengen.
Ondertussen zijn er ook leuke momenten in het hele adoptiegebeuren. Vorige zondag hadden we een ontzettend leuke brunch met H en K, een koppel dat samen met ons op de cursus zat. Ik begreep vroeger nooit dat "adoptiemensen" zo samenklitten, maar nu begin ik dat wel een beetje te begrijpen. Voor de meeste mensen rondom ons zijn we aan een avontuur begonnen waarbij zij moeten toekijken vanop de zijlijn. Dus is het wel leuk dat je toffe mensen tegenkomt die met hetzelfde bezig zijn.
Ook leuk, vorige week ontdekte ik dat een koppel op zo'n 100 meter van ons voordeur bezig is met een tweede adoptie en dat ze Ethiopië overwegen. Overmorgen hebben we al eens afgesproken om eens bij te praten en ervaringen uit te wisselen. Niet alleen lijken we leuke mensen te leren kennen in de buurt waar we nu bijna twee jaar wonen, maar de kans zit er natuurlijk in dat we allebei ethiopische kindjes gaan hebben van dezelfde leeftijd.
Meer en meer besef ik wat de ontzettend leuke voordelen zijn van ouder worden. Ik zie dat ook bij hele goede vrienden van ons. Ondanks het feit dat we een band hebben die nooit meer verbroken kan worden door de wapenfeiten die we meemaakten tussen ons twintig en dertig zie ik dat ook zij andere mensen leren kennen, andere interesses kweken en hun stappen in de wereld zetten. Het is leuk dat we tijd in nieuwe mensen en interesses kunnen steken en toch nog steeds bij elkaar binnenvallen en elkaar met maar een paar woorden begrijpen.
Volwassen worden is een ontzettend raar iets. Maar ik zie het helemaal zitten ......
Afelgelopen vrijdag (3 maart) kregen we ons tussenvonnis van de jeugdrechter. Daarin beveelt zij (ja, twas een vrouw bij ons) een maatschappellijk onderzoek om na te gaan of P. en ik geschikt zijn om te adopteren (ahum).
Afgelopen maandag (6 maart) heb ik dan eens gebeld met het caw (de mensen die dat maatschappellijk onderzoek moeten voeren) en het relatief goede nieuws gekregen dat onze gesprekken tegen eind april zullen beginnen. Als alles meezit hebben we dan tegen eind mei de gesprekken achter de rug. Met de administratieve vertraging die we zeker nog zullen meemaken en het feit dat we waarschijnlijk gekloot gaan worden door de zomervakantie hopen we toch nog steeds dat in het najaar ons dossier in Ethiopië ligt. Wat ons normaalgezien echt de laatste kerst met z'n tweeën zal brengen.
Ondertussen zijn er ook leuke momenten in het hele adoptiegebeuren. Vorige zondag hadden we een ontzettend leuke brunch met H en K, een koppel dat samen met ons op de cursus zat. Ik begreep vroeger nooit dat "adoptiemensen" zo samenklitten, maar nu begin ik dat wel een beetje te begrijpen. Voor de meeste mensen rondom ons zijn we aan een avontuur begonnen waarbij zij moeten toekijken vanop de zijlijn. Dus is het wel leuk dat je toffe mensen tegenkomt die met hetzelfde bezig zijn.
Ook leuk, vorige week ontdekte ik dat een koppel op zo'n 100 meter van ons voordeur bezig is met een tweede adoptie en dat ze Ethiopië overwegen. Overmorgen hebben we al eens afgesproken om eens bij te praten en ervaringen uit te wisselen. Niet alleen lijken we leuke mensen te leren kennen in de buurt waar we nu bijna twee jaar wonen, maar de kans zit er natuurlijk in dat we allebei ethiopische kindjes gaan hebben van dezelfde leeftijd.
Meer en meer besef ik wat de ontzettend leuke voordelen zijn van ouder worden. Ik zie dat ook bij hele goede vrienden van ons. Ondanks het feit dat we een band hebben die nooit meer verbroken kan worden door de wapenfeiten die we meemaakten tussen ons twintig en dertig zie ik dat ook zij andere mensen leren kennen, andere interesses kweken en hun stappen in de wereld zetten. Het is leuk dat we tijd in nieuwe mensen en interesses kunnen steken en toch nog steeds bij elkaar binnenvallen en elkaar met maar een paar woorden begrijpen.
Volwassen worden is een ontzettend raar iets. Maar ik zie het helemaal zitten ......
24.2.06
de wens om mama te worden
Ik weet dat het niet zomaar gezegd mag worden, maar heel af en toe vraag ik me af waarom mensen adoptie niet zien als een manier om "mama of papa" te worden. Ik veronderstel dat iedereen zijn eigen reden heeft, maar als ik dan dit lees, dan ken ik het daar alleen maar mee eens zijn .... het is de bedenking van een moeder die haar zoontje gadeslaagt tijdens het zwemmen.
As I sat there the word "elegiac" came to me. As though the scene was simultaneously a bittersweet ode to childhood and parenthood. But the definition of that word is more about sadness or death or loss. So elegiac is not quite right. But it's close.
******
I think this is why it's hard for me when people give up on having kids due to infertility and because "adoption is just not for them." Adoption is more complicated and it's harder (which is why the "just adopt" contingent drives me mad. Tell those people people that they'll need to shell out 20k plus, and have their entire lives scrutinized and then wait in limbo with no guaranteed time frame, and see how they feel about "just" doing anything.) As an adoptee I know that adoptive parents take on a special challenge. But so do parents with dyslexic kids, or ADD kids. Lots of kids present special challenges.
But to give up on being a parent (IF that's what you really want), to miss this opportunity to watch a child grow, to never have a child look to you with delight at their accomplishments - I can't stand that people will miss that experience. I realize this is very self-indulgent, because I am assuming that my view and my experience of parenthood is somehow universal. I realize everyone's experience is very different. . So I'll shut up soon.
But I do want to say one more thing. When I delight in my son; in his mannerisms, his expressions, his joy and his pride, it has nothing whatsover to do with the fact that he is genetically related to me. I can't even see myself in him anymore, although on occcasion I do see my husband. But that is not where my love comes from. Instead it comes from enjoying the uniqueness of this little person, with his own character, and his own features, and his own personal experiences. He is himself, and that is what is perfect to me.
As I sat there the word "elegiac" came to me. As though the scene was simultaneously a bittersweet ode to childhood and parenthood. But the definition of that word is more about sadness or death or loss. So elegiac is not quite right. But it's close.
******
I think this is why it's hard for me when people give up on having kids due to infertility and because "adoption is just not for them." Adoption is more complicated and it's harder (which is why the "just adopt" contingent drives me mad. Tell those people people that they'll need to shell out 20k plus, and have their entire lives scrutinized and then wait in limbo with no guaranteed time frame, and see how they feel about "just" doing anything.) As an adoptee I know that adoptive parents take on a special challenge. But so do parents with dyslexic kids, or ADD kids. Lots of kids present special challenges.
But to give up on being a parent (IF that's what you really want), to miss this opportunity to watch a child grow, to never have a child look to you with delight at their accomplishments - I can't stand that people will miss that experience. I realize this is very self-indulgent, because I am assuming that my view and my experience of parenthood is somehow universal. I realize everyone's experience is very different. . So I'll shut up soon.
But I do want to say one more thing. When I delight in my son; in his mannerisms, his expressions, his joy and his pride, it has nothing whatsover to do with the fact that he is genetically related to me. I can't even see myself in him anymore, although on occcasion I do see my husband. But that is not where my love comes from. Instead it comes from enjoying the uniqueness of this little person, with his own character, and his own features, and his own personal experiences. He is himself, and that is what is perfect to me.
R.E.S.P.E.C.T.
(geschreven op de trein van Tielt naar Gent op zaterdag 18/02)
Gelukkig zijn er nog constanten in dit leven. Zoals na regen komt zonneschijn, een boterham valt altijd met de besmeerde kant op de grond en als ik een mondeling examen Nederlands moet afleggen mag ik zonder probleem nadien R.E.S.P.E.C.T. meebrullen met mijn ipod.
Ik schrijf dit momenteel in mijn schriftje op de trein … met de ipod in mijn oren, vastgeroest op Aretha Franklin. Ik loop rond met tonnen woman power in mijn lijf. “Respect, Natural Woman” …. Ik krijg een boost van zelfvertrouwen en van hoop en ik weet dat ik er op kan vertrouwen dat alles goed komt.
Ik kijk stiekem naar een jong koppeltje dat, hevig verliefd, niet van elkaar kan blijven. Ik wens ze een zalig leventje toe. Met af en toe iets dat minder fantastisch gaat. Want alleen uit die periodes haal je nadien het fantastische gevoel dat alles wél goed kan gaan.
Momenteel heb ik het gevoel dat ik alles aan kan. Ik voel me volop mezelf en hebt er geen probleem mee om overal mijn (ahum) fantastische zelf te zijn. Je zou kunnen zeggen dat ik in de nasleep van Valentijn een beetje verliefd rondloop op mezelf.
Ik wens iedereen die momenteel in dat zwarte gat zit, of dat zwarte gat op zich ziet afkomen, of dat zwarte gat nog heel aanwezig achter zich voelt zo’n verliefd gevoel toe. Een grote portie zelfliefde, met slagroom!
Ik wens al diegenen die het even niet meer zien zitten toe dat ze morgenochtend wakker worden, dat ze een supernummer op de radio horen en luidop zingend en dansend door de keuken walsen. En even niet meer denken aan morgen, aan de volgende IVF spuit, aan het volgende doktersbezoek, aan het maatschappelijk onderzoek, aan de papierrommel, aan het naderende kraambezoek van (schoon)zusterlief, aan de zoveelste schoolreünie waar iedereen al kinderen heeft, aan de deadline op het werk, aan de examens…..Niet meer denken aan alles wat tegenzit, aan alles wat niet meteen lukt…
Zing de buren wakker, laat je natregenen in de tuin. Neem daarna een bad met roze bubbels en lak je teennagels in lila met glitters. Drink koffie uit je beste koffiekopjes. Vergeet wat je ’s avonds zou koken en geniet van een pizza voor de televisie of een etentje met iemand die je lief is.
Maar bovenal, heb R.E.S.P.E.C.T. voor jezelf. Als vrouw, als partner, misschien als moeder, als vriendin, als JIJ!!!!
Gelukkig zijn er nog constanten in dit leven. Zoals na regen komt zonneschijn, een boterham valt altijd met de besmeerde kant op de grond en als ik een mondeling examen Nederlands moet afleggen mag ik zonder probleem nadien R.E.S.P.E.C.T. meebrullen met mijn ipod.
Ik schrijf dit momenteel in mijn schriftje op de trein … met de ipod in mijn oren, vastgeroest op Aretha Franklin. Ik loop rond met tonnen woman power in mijn lijf. “Respect, Natural Woman” …. Ik krijg een boost van zelfvertrouwen en van hoop en ik weet dat ik er op kan vertrouwen dat alles goed komt.
Ik kijk stiekem naar een jong koppeltje dat, hevig verliefd, niet van elkaar kan blijven. Ik wens ze een zalig leventje toe. Met af en toe iets dat minder fantastisch gaat. Want alleen uit die periodes haal je nadien het fantastische gevoel dat alles wél goed kan gaan.
Momenteel heb ik het gevoel dat ik alles aan kan. Ik voel me volop mezelf en hebt er geen probleem mee om overal mijn (ahum) fantastische zelf te zijn. Je zou kunnen zeggen dat ik in de nasleep van Valentijn een beetje verliefd rondloop op mezelf.
Ik wens iedereen die momenteel in dat zwarte gat zit, of dat zwarte gat op zich ziet afkomen, of dat zwarte gat nog heel aanwezig achter zich voelt zo’n verliefd gevoel toe. Een grote portie zelfliefde, met slagroom!
Ik wens al diegenen die het even niet meer zien zitten toe dat ze morgenochtend wakker worden, dat ze een supernummer op de radio horen en luidop zingend en dansend door de keuken walsen. En even niet meer denken aan morgen, aan de volgende IVF spuit, aan het volgende doktersbezoek, aan het maatschappelijk onderzoek, aan de papierrommel, aan het naderende kraambezoek van (schoon)zusterlief, aan de zoveelste schoolreünie waar iedereen al kinderen heeft, aan de deadline op het werk, aan de examens…..Niet meer denken aan alles wat tegenzit, aan alles wat niet meteen lukt…
Zing de buren wakker, laat je natregenen in de tuin. Neem daarna een bad met roze bubbels en lak je teennagels in lila met glitters. Drink koffie uit je beste koffiekopjes. Vergeet wat je ’s avonds zou koken en geniet van een pizza voor de televisie of een etentje met iemand die je lief is.
Maar bovenal, heb R.E.S.P.E.C.T. voor jezelf. Als vrouw, als partner, misschien als moeder, als vriendin, als JIJ!!!!
13.2.06
an irish wedding
Net terug van de "onderhandelingen" over ons trouwfeest en het wordt een ierse trouw. Ik zie het helemaal zitten. Het was leuk om de suggesties van P. te horen. Mijn dillema over ouders en vrienden is helemaal opgelost. 's middags een hele uitgebreide, chique lunch met de naaste familie en vrienden en 's avonds een fuifje in de ierse pub. Als ik dan vertel dat er nog een doedelzakspeler in het spel zit en whisky om twaalf uur, dan krijgen jullie al een beeld van waar het naartoe gaat.
Binnen een tweetal weken zou het allemaal in kannen en kruiken moeten zijn. Menu gekozen, datum gekozen en belangrijke mensen verwittigd. Oh ja en naar het gemeentehuis om de datum vast te leggen.
Mijn moeder wil absoluut naar Gent komen om samen een kleed te kiezen, dus dat doen we binnenkort ook.
Ik had nooit verwacht dat ik deze voorbereidingen zo leuk zou vinden. Maar na het gesprek dat ik vanavond had zie ik het helemaal zitten.
Alleen, wat denken jullie. Er vanuitgaand dat het feest doorgaat in een ierse pub, kan je de mensen zelf laten betalen voor hun drankjes als je er lekkere hapjes tegenover zet?
Binnen een tweetal weken zou het allemaal in kannen en kruiken moeten zijn. Menu gekozen, datum gekozen en belangrijke mensen verwittigd. Oh ja en naar het gemeentehuis om de datum vast te leggen.
Mijn moeder wil absoluut naar Gent komen om samen een kleed te kiezen, dus dat doen we binnenkort ook.
Ik had nooit verwacht dat ik deze voorbereidingen zo leuk zou vinden. Maar na het gesprek dat ik vanavond had zie ik het helemaal zitten.
Alleen, wat denken jullie. Er vanuitgaand dat het feest doorgaat in een ierse pub, kan je de mensen zelf laten betalen voor hun drankjes als je er lekkere hapjes tegenover zet?
12.2.06
hallo wij zijn wij en jullie zijn ROH
Vorige week konden we voor de eerste keer kennismaken met ons toekomstige adoptiebureau ROH. Samen met H en K konden we ons nogmaals laten opvallen door te laat te komen. Hallo adoptiewereldje, kennen jullie ons al?
Van de zes koppels waren we met vier die samen de cursus gevolgd hadden. Het was leuk om in deze context weer een paar gekende gezichten te zien. Ook leuk om te horen dat we met J en A op hetzelfde moment voor de jeugdrechter moeten verschijnen.
Veel nieuws hebben we niet gehoord. Het meeste wisten we al (danku google). Momenteel is er een zeer kleine wachtlijst. En komen er geen kandidaat adoptieouders bij. Door de nieuwe wetgeving begint alles een beetje op te stroppen. Er onstaan verschillende bottle necks.
De eerste opstopping komt er bij ons ook aan. Vorige week heb ik eens ons caw gebeld om te vragen of zij het maatschappellijk onderzoek gaan kunnen afronden binnen de wettelijk bepaalde termijn van 2 maand. Ik begon namelijk overal geruchten op te vangen dat het hier al wel eens mis zou kunnen lopen. En inderdaad, ik kreeg iemand aan de lijn die duidelijk gefrustreerd was in het nieuwe systeem. Neen, ze konden zich niet aan de wettelijke termijnen houden en neen, ze konden mij niet zeggen hoe lang het dan wel zou duren. Eens ze het bevel krijgen dat wij onderzocht moeten worden (wat normaal gezien de 20ste februari zou moeten gebeuren) beginnen ze een planning uit te dokteren en geven ze deze door aan het jeugdrechter. Eind deze maand kunnen ze daar dus weer een telefoontje van mij verwachten.
Het probleem is dat vroeger na het volgen van de cursus de koppels zich één voor één begonnen aanmelden bij de caw's. Sommige deden dat onmiddellijk, anderen wachten nog even. Er zat tijd tussen. Vermits nu iedereen naar de jeugdrechter moet, worden daar al heel veel koppels verzameld, die op hetzelfde moment voorkomen en op hetzelfde moment doorgestuurd worden naar het caw.
In Antwerpen zou dit er ondertussen toe geleid hebben dat mensen die reeds een bevel tot maatschappellijk onderzoek op zak hebben, pas in de zomer aan de gesprekken kunnen beginnen. Hoezo 2 maand?????
Het wordt dus een eerste keer spannend de komende maand. Hopelijk horen we snel van het caw, vinden ze een manier om de stroom aan ka's beter aan te kunnen. En anders gaan ze mij beter leren kennen. Misschien moet ik het nummer al wel opslaan in mijn favorieten ....
Van de zes koppels waren we met vier die samen de cursus gevolgd hadden. Het was leuk om in deze context weer een paar gekende gezichten te zien. Ook leuk om te horen dat we met J en A op hetzelfde moment voor de jeugdrechter moeten verschijnen.
Veel nieuws hebben we niet gehoord. Het meeste wisten we al (danku google). Momenteel is er een zeer kleine wachtlijst. En komen er geen kandidaat adoptieouders bij. Door de nieuwe wetgeving begint alles een beetje op te stroppen. Er onstaan verschillende bottle necks.
De eerste opstopping komt er bij ons ook aan. Vorige week heb ik eens ons caw gebeld om te vragen of zij het maatschappellijk onderzoek gaan kunnen afronden binnen de wettelijk bepaalde termijn van 2 maand. Ik begon namelijk overal geruchten op te vangen dat het hier al wel eens mis zou kunnen lopen. En inderdaad, ik kreeg iemand aan de lijn die duidelijk gefrustreerd was in het nieuwe systeem. Neen, ze konden zich niet aan de wettelijke termijnen houden en neen, ze konden mij niet zeggen hoe lang het dan wel zou duren. Eens ze het bevel krijgen dat wij onderzocht moeten worden (wat normaal gezien de 20ste februari zou moeten gebeuren) beginnen ze een planning uit te dokteren en geven ze deze door aan het jeugdrechter. Eind deze maand kunnen ze daar dus weer een telefoontje van mij verwachten.
Het probleem is dat vroeger na het volgen van de cursus de koppels zich één voor één begonnen aanmelden bij de caw's. Sommige deden dat onmiddellijk, anderen wachten nog even. Er zat tijd tussen. Vermits nu iedereen naar de jeugdrechter moet, worden daar al heel veel koppels verzameld, die op hetzelfde moment voorkomen en op hetzelfde moment doorgestuurd worden naar het caw.
In Antwerpen zou dit er ondertussen toe geleid hebben dat mensen die reeds een bevel tot maatschappellijk onderzoek op zak hebben, pas in de zomer aan de gesprekken kunnen beginnen. Hoezo 2 maand?????
Het wordt dus een eerste keer spannend de komende maand. Hopelijk horen we snel van het caw, vinden ze een manier om de stroom aan ka's beter aan te kunnen. En anders gaan ze mij beter leren kennen. Misschien moet ik het nummer al wel opslaan in mijn favorieten ....
sex and the city
De laatste tijd overvalt mij het gevoel dat veel dingen die ik nu doodnormaal vind, niet meer gaan kunnen eens we ons afrikaantje in ons gezin gaan verwelkomen.
En ook al droom ik dag en nacht van het moment dat ik eindelijk moeder zal zijn, toch steekt het soms.
De laatste tijd gaan we met de collega's na het werk heel vaak nog iets drinken. Het loopt weer allemaal niet zo vlotjes op de werkvloer en dat voel je na 8 uur wel. Dus, het obligate glaasje wijn om alles even te laten bezinken en dan pas naar huis. Vaak worden het twee glaasjes en op vrijdag durft er zelfs een etentje van te komen.
Dat kan nu allemaal. P. werkt meestal tot ver na acht uur, dus voor hem moet ik niet naar huis.
En gezellig is het wel. Het zijn momenten om even te vloeken over het werk, om de roddels te vertellen die we liever buiten de werkmuren houden en om te praten over alles wat drie dertigers kan bezighouden. Wij met onze adoptie, verbouwing, naderend trouwfeest. F. met haar net aangekochte huis, A. met haar vrijgezellenleventje en de daarbijhorende ups and downs. Over sex, shoppen en het leven. We kunnen zo een tv serie beginnen.
En als ik dan op de fiets naar huis rijd, overvalt met het gevoel dat deze periode in mijn leven langzaamaan naar zijn einde gaat. Binnen niet al te lange tijd zal ik na het werk naar de chrèche moeten. Zal ik niet meer een uur staan kletsen aan de receptie. De ongebondenheid en vrijblijvendheid die meer dan ik dacht aanwezig is in mijn leven zal ophouden te bestaan.
Want toen ik dit gevoel verwoorde naar mijn collega's besefte ik dat ik dit patroon ook meegemaakt heb met mijn vriendinnen. Jaren geleden belde we elkaar ook op, om een kwartier later op een terrasje, in een restaurant of bij elkaar aan de keukentafel te zitten. Toen heb ik er nooit bij stilgestaan dat dit een periode was die voorbijgaat. En die voorbijgegaan is. Want er zijn kinderen gekomen. En bij ons niet....
Afspreken kan uiteraard nog steeds, maar er zijn altijd hinderende factoren. Flesje net gekregen of te geven binnen een halfuur, middagdutjes, fruitpapjes, op tijd in bed, ophalen van school, van de chrèche, niet geslapen vannacht. En daar heb ik nooit bij stilgestaan. Omdat het allemaal zo logisch is. Maar, vermits wij de mallemolen van het leven niet gevolgd hebben, heb ik soms het gevoel dat er een periode voorbij is waar ik nooit afscheid heb van kunnen nemen. Omdat er bij ons niets in de plaats gekomen is.
Dus nu probeer ik te genieten van mijn ongebondenheid. Te genieten van de spontane avonturen. Zodat ik deze niet zal missen als het allemaal minder vanzelfsprekend geworden is.
En ook al droom ik dag en nacht van het moment dat ik eindelijk moeder zal zijn, toch steekt het soms.
De laatste tijd gaan we met de collega's na het werk heel vaak nog iets drinken. Het loopt weer allemaal niet zo vlotjes op de werkvloer en dat voel je na 8 uur wel. Dus, het obligate glaasje wijn om alles even te laten bezinken en dan pas naar huis. Vaak worden het twee glaasjes en op vrijdag durft er zelfs een etentje van te komen.
Dat kan nu allemaal. P. werkt meestal tot ver na acht uur, dus voor hem moet ik niet naar huis.
En gezellig is het wel. Het zijn momenten om even te vloeken over het werk, om de roddels te vertellen die we liever buiten de werkmuren houden en om te praten over alles wat drie dertigers kan bezighouden. Wij met onze adoptie, verbouwing, naderend trouwfeest. F. met haar net aangekochte huis, A. met haar vrijgezellenleventje en de daarbijhorende ups and downs. Over sex, shoppen en het leven. We kunnen zo een tv serie beginnen.
En als ik dan op de fiets naar huis rijd, overvalt met het gevoel dat deze periode in mijn leven langzaamaan naar zijn einde gaat. Binnen niet al te lange tijd zal ik na het werk naar de chrèche moeten. Zal ik niet meer een uur staan kletsen aan de receptie. De ongebondenheid en vrijblijvendheid die meer dan ik dacht aanwezig is in mijn leven zal ophouden te bestaan.
Want toen ik dit gevoel verwoorde naar mijn collega's besefte ik dat ik dit patroon ook meegemaakt heb met mijn vriendinnen. Jaren geleden belde we elkaar ook op, om een kwartier later op een terrasje, in een restaurant of bij elkaar aan de keukentafel te zitten. Toen heb ik er nooit bij stilgestaan dat dit een periode was die voorbijgaat. En die voorbijgegaan is. Want er zijn kinderen gekomen. En bij ons niet....
Afspreken kan uiteraard nog steeds, maar er zijn altijd hinderende factoren. Flesje net gekregen of te geven binnen een halfuur, middagdutjes, fruitpapjes, op tijd in bed, ophalen van school, van de chrèche, niet geslapen vannacht. En daar heb ik nooit bij stilgestaan. Omdat het allemaal zo logisch is. Maar, vermits wij de mallemolen van het leven niet gevolgd hebben, heb ik soms het gevoel dat er een periode voorbij is waar ik nooit afscheid heb van kunnen nemen. Omdat er bij ons niets in de plaats gekomen is.
Dus nu probeer ik te genieten van mijn ongebondenheid. Te genieten van de spontane avonturen. Zodat ik deze niet zal missen als het allemaal minder vanzelfsprekend geworden is.
2.2.06
Fellow countrymen and women
oef, ze is daar weer! Maar ze heeft niet veel te vertellen.
Alleen dat mijn mailprogramma gecrasht is en ik dus heel veel emailadressen kwijtben.
Dus hierbij een oproep voor diegenen die al lang niets meer van mij gehoord hebben. Please mail mij zodat ik jullie weer tot mijn kring van virtuele contacten kan rekenen. Deze optroep geld ook voor mensen die hier regelmatig een woordje achterlaten, maar van wie ik geen gegevens heb.
sailingchick_1@hotmail.com
Een tweede oproep
wie heeft er zin zich te engageren in een vereniging om en rond vruchtbaarheid in al zijn facetten. Gevraagd is een beetje energie, beloofd is tonnen fun en het gevoel uw medemens te helpen ;-) Mail me en ik vertel je meer.
sailingchick_1@hotmail.com
Voilakes, beloofd .... binnen niet al te lange tijd geef ik er hier nog eens een lap op
Alleen dat mijn mailprogramma gecrasht is en ik dus heel veel emailadressen kwijtben.
Dus hierbij een oproep voor diegenen die al lang niets meer van mij gehoord hebben. Please mail mij zodat ik jullie weer tot mijn kring van virtuele contacten kan rekenen. Deze optroep geld ook voor mensen die hier regelmatig een woordje achterlaten, maar van wie ik geen gegevens heb.
sailingchick_1@hotmail.com
Een tweede oproep
wie heeft er zin zich te engageren in een vereniging om en rond vruchtbaarheid in al zijn facetten. Gevraagd is een beetje energie, beloofd is tonnen fun en het gevoel uw medemens te helpen ;-) Mail me en ik vertel je meer.
sailingchick_1@hotmail.com
Voilakes, beloofd .... binnen niet al te lange tijd geef ik er hier nog eens een lap op
13.1.06
Het gaat vooruit, het gaat vooruit ....
Het gaat verbazend goed vooruit!
Net een brief van de jeugdrechter ontvangen. Op 20 februari moeten we voor de eerste keer voorkomen. Gisteren kregen we ook een brief van Kind en Gezin dat we een vragenlijst en ons levensverhaal 3 weken voor we voorkomen aan het caw moeten bezorgen. Om de wettelijke termijn waarop zij ons moeten "onderzoeken" niet in het gedrang te brengen.
Ik weet dus wat doen!
Ik vind dat het eerlijk gezegd best vlot vooruitgaat. Als het zo doorgaat zouden we tegen eind april wel al eens "goedgekeurd" kunnen zijn.
......to be continued
Net een brief van de jeugdrechter ontvangen. Op 20 februari moeten we voor de eerste keer voorkomen. Gisteren kregen we ook een brief van Kind en Gezin dat we een vragenlijst en ons levensverhaal 3 weken voor we voorkomen aan het caw moeten bezorgen. Om de wettelijke termijn waarop zij ons moeten "onderzoeken" niet in het gedrang te brengen.
Ik weet dus wat doen!
Ik vind dat het eerlijk gezegd best vlot vooruitgaat. Als het zo doorgaat zouden we tegen eind april wel al eens "goedgekeurd" kunnen zijn.
......to be continued
11.1.06
Met je buik in de knoop
Dag allen,
Vanavond gaat in Jette de tweede sessie door van de contactavonden onder de noemer "Met je buik in deknoop". Omdat ik weet dat een aantal van de vorige bezoekers hier meelezen en ik er vanavond wegens examens en andere minder leuke dingen niet bij kan zijn, én omdat mijn getuigenis ook wel wat nieuws bevat .....;-) geef ik ze hier in primeur.
Getuigenis: onvruchtbaarheid en de partnerrelatie
Toen mijn vriend en ik 6 jaar geleden over kinderen begonnen praten was het duidelijk. Ja, maar …
We waren reeds 4 jaar samen, we woonden 3 jaar samen en hadden net ons eerste echte huurhuisje. We werkten allebei full time (onze eerste jobs) en begonnen eindelijk een beetje geld te verdienen.
In eerste instantie hield het vervullen van onze kinderwens enkel wat praktische bezwaren in. Toch eerst een ietwat definitiever huis, misschien een makkelijker te combineren job. We waren het beide eens dat er nog een paar drempels over moesten.
Tot mijn vriend het boek “Vruchteloos” van Ben Elton las…en besefte dat kinderen krijgen niet altijd vanzelfsprekend is. Ondertussen bleek een eigen huisje vinden geen makkelijke opgave. En op de koop toe deden de eerste zwangerschappen in onze omgeving de goesting groeien. Wat ons allemaal deed besluiten om de knoop door te hakken en de condooms uit het venster te smijten.
Stilstaand beeld: we hebben hier een 25jarig, gelukkig koppeltje dat aan het begin van hun verdere leven staat. Alles klopt. De job is er, de centjes worden verdiend, het zoeken naar een huis loopt niet van een leien dakje, maar er zijn andere prioriteiten.
Kindjes krijgen is leuk. Onverwachte vrijpartijen, dromerige avonden terwijl we kindernamen zochten, denken over de toekomst….
Na het jaar proberen (veel proberen) toch bij de gynaecoloog terecht gekomen. Huiswerk reeds op voorhand gemaakt en alles bleek in orde te zijn. Dus opnieuw naar huis en opnieuw proberen.
Stilstaand beeld: we hebben hier een 26jarig koppeltje dat toch wat ongemakkelijk wordt bij het nadenken over de toekomst. In hun jonge leventje is dit de eerste keer dat de dingen niet vanzelf gaan.
De dromerige avonden worden avonden waarop 1 van beide zijn twijfels onder woorden probeert te brengen en de ander die twijfels niet wil horen.
Het is een periode waarin ik zelf heel hard op zoek ging naar lotgenoten en naar alle mogelijke hulpjes om zwanger te worden. Mijn vriend wou er allemaal niet te veel mee bezig zijn.
Opnieuw een paar maanden verder. De eerste ingreep op mijn lichaam dringt zich op. Een laparoscopie. Daarbij wordt een eenhoornige baarmoeder ontdekt. Een afwijking die het zwanger worden kan vermoeilijken, maar niet onmogelijk maakt.
Stilstaand beeld: het 26jarig koppeltje beleefd dit elk in zijn eigen wereld. Blij dat er iets is gevonden, spijt dat de vanzelfsprekendheid verdwenen is, twijfel bij wie de schuld moet geschoven worden.
Na nog een aantal maanden wordt er besloten om over te gaan naar IVF. Het is al lang geen beslissing meer die we beiden samen genomen hebben. Het is een beslissing van onze dokter die ik met beide handen aangrijp en waar mijn vriend in meegaat. We staan mijlenver van de gemeenschappelijke beslissing die we ooit namen om aan kinderen te beginnen.
De IVF’s volgen elkaar op. De eerste grens van 3 pogingen wordt bereikt.
Stilstaand beeld: het 27-jarig koppeltje zit in de routine van ziekenhuisbezoeken, echo’s, spuitjes en pillen. Het enige wat we nog samen beleven is het afwachten. Afwachten of de poging mag starten, afwachten wat het resultaat van de stimulatie is, afwachten of er bevruchte eicellen zijn, afwachten of de terugplaatsing doorgaat. En uiteindelijk het afwachten of het deze keer resultaat oplevert.
Vrijen is er niet vaak meer bij. Tijdens de stimulaties heb ik geen zin, voor de punctie moeten we sowieso een paar dagen onthouden (niet moeilijk meer) en na de terugplaatsing zou er iets met het embryo kunnen gebeuren.
De mallemolen van het behandelen wordt kort onderbroken met pogingen om weer die mensen van het eerste stilstaande plaatje te worden. Vakantie, opnieuw op huizenjacht, veranderen van werk. Stilaan beginnen we ons best goed te voelen in ons eigen drukke leventje.
De volgende drie pogingen dan maar. Het gaat van kwaad naar erger. Op een bepaald moment zijn we zelfs niet meer samen aan het afwachten. We beleven het allemaal op onze eigen planeet en zijn druk bezig met andere dingen. Na poging 5 komen de eerste noodkreten van mijn vriend. Hij wil dit niet meer. Het wordt hem te veel. Hij is kwaad op alle dokters die ons maar blijven zeggen dat er niets aan de hand is. Voor hem is het duidelijk. Medisch geassisteerde voortplanting werkt niet voor ons. Onze zesde poging wordt dan ook onze laatste
Stilstaand beeld: het 29-jarig koppel is compleet gebroken. We proberen het stoppen elk op onze eigen manier te verwerken. Van mezelf weet ik dat ik het erg moeilijk heb. Van mijn vriend kan ik geen hoogte krijgen. We vervallenin onze eigen manier van verwerken. Ik schreeuw naar buiten, mijn vriend naar binnen.
Onze relatie staat op een heel laag pitje. Maar gelukkig beseffen we dit allebei zonder dat we het moeten verwoorden. Er moet wel iets gebeuren. Onze relatie is zo opgebouwd dat deze een meerwaarde krijgt door een kind. We zijn allebei mensen die verlangen naar een gezin. Niet naar 3 reizen per jaar, 2 auto’s en een perfect huis. Het is een moment waarop we moeten beslissen hoe we onze dromen gaan bijstellen.
Stilstaand beeld: het 29-jarig koppeltje klimt langzaam uit het ontzettend donker gat dat 4 jaar proberen zwanger worden en 6 IVF pogingen veroorzaakt hebben.
We besluiten dat onze dromen niet weggestopt kunnen worden. Een jaar lang hebben we op onze eigen manier geprobeerd om weer toegang te krijgen tot elkaars denk- en gevoelswereld. Hebben we weer geprobeerd er te zijn voor elkaar. Hebben we geprobeerd het vrijen weer op het menu te zetten.
Onze dromen over een gezin worden weer actiever. We bekijken die ene mogelijkheid waar we nog niet samen uit waren
Stilstaand beeld: het 30 jarig koppel kijkt uit naar de adoptie van hun Ethiopisch kindje. We zitten middenin de procedure. Een zwangerschap is nog steeds gewenst, maar zou nu niet op het goede moment komen.
En de relatie? Als ik zo alles chronologisch opschrijf zou ik nooit hebben kunnen geloven dat het ons gelukt is die neerwaartse spiraal, die uiteindelijk tot een breuk zou geleid hebben, om te buigen. En de ommekeer is wel degelijk ingezet. Sinds enkele weken zijn we na 10 jaar samenzijn verloofd en kondigt een huwelijk zich aan. Nooit gedacht dat trouwen echt het bewijs van onze liefde voor elkaar zou zijn.
Vanavond gaat in Jette de tweede sessie door van de contactavonden onder de noemer "Met je buik in deknoop". Omdat ik weet dat een aantal van de vorige bezoekers hier meelezen en ik er vanavond wegens examens en andere minder leuke dingen niet bij kan zijn, én omdat mijn getuigenis ook wel wat nieuws bevat .....;-) geef ik ze hier in primeur.
Getuigenis: onvruchtbaarheid en de partnerrelatie
Toen mijn vriend en ik 6 jaar geleden over kinderen begonnen praten was het duidelijk. Ja, maar …
We waren reeds 4 jaar samen, we woonden 3 jaar samen en hadden net ons eerste echte huurhuisje. We werkten allebei full time (onze eerste jobs) en begonnen eindelijk een beetje geld te verdienen.
In eerste instantie hield het vervullen van onze kinderwens enkel wat praktische bezwaren in. Toch eerst een ietwat definitiever huis, misschien een makkelijker te combineren job. We waren het beide eens dat er nog een paar drempels over moesten.
Tot mijn vriend het boek “Vruchteloos” van Ben Elton las…en besefte dat kinderen krijgen niet altijd vanzelfsprekend is. Ondertussen bleek een eigen huisje vinden geen makkelijke opgave. En op de koop toe deden de eerste zwangerschappen in onze omgeving de goesting groeien. Wat ons allemaal deed besluiten om de knoop door te hakken en de condooms uit het venster te smijten.
Stilstaand beeld: we hebben hier een 25jarig, gelukkig koppeltje dat aan het begin van hun verdere leven staat. Alles klopt. De job is er, de centjes worden verdiend, het zoeken naar een huis loopt niet van een leien dakje, maar er zijn andere prioriteiten.
Kindjes krijgen is leuk. Onverwachte vrijpartijen, dromerige avonden terwijl we kindernamen zochten, denken over de toekomst….
Na het jaar proberen (veel proberen) toch bij de gynaecoloog terecht gekomen. Huiswerk reeds op voorhand gemaakt en alles bleek in orde te zijn. Dus opnieuw naar huis en opnieuw proberen.
Stilstaand beeld: we hebben hier een 26jarig koppeltje dat toch wat ongemakkelijk wordt bij het nadenken over de toekomst. In hun jonge leventje is dit de eerste keer dat de dingen niet vanzelf gaan.
De dromerige avonden worden avonden waarop 1 van beide zijn twijfels onder woorden probeert te brengen en de ander die twijfels niet wil horen.
Het is een periode waarin ik zelf heel hard op zoek ging naar lotgenoten en naar alle mogelijke hulpjes om zwanger te worden. Mijn vriend wou er allemaal niet te veel mee bezig zijn.
Opnieuw een paar maanden verder. De eerste ingreep op mijn lichaam dringt zich op. Een laparoscopie. Daarbij wordt een eenhoornige baarmoeder ontdekt. Een afwijking die het zwanger worden kan vermoeilijken, maar niet onmogelijk maakt.
Stilstaand beeld: het 26jarig koppeltje beleefd dit elk in zijn eigen wereld. Blij dat er iets is gevonden, spijt dat de vanzelfsprekendheid verdwenen is, twijfel bij wie de schuld moet geschoven worden.
Na nog een aantal maanden wordt er besloten om over te gaan naar IVF. Het is al lang geen beslissing meer die we beiden samen genomen hebben. Het is een beslissing van onze dokter die ik met beide handen aangrijp en waar mijn vriend in meegaat. We staan mijlenver van de gemeenschappelijke beslissing die we ooit namen om aan kinderen te beginnen.
De IVF’s volgen elkaar op. De eerste grens van 3 pogingen wordt bereikt.
Stilstaand beeld: het 27-jarig koppeltje zit in de routine van ziekenhuisbezoeken, echo’s, spuitjes en pillen. Het enige wat we nog samen beleven is het afwachten. Afwachten of de poging mag starten, afwachten wat het resultaat van de stimulatie is, afwachten of er bevruchte eicellen zijn, afwachten of de terugplaatsing doorgaat. En uiteindelijk het afwachten of het deze keer resultaat oplevert.
Vrijen is er niet vaak meer bij. Tijdens de stimulaties heb ik geen zin, voor de punctie moeten we sowieso een paar dagen onthouden (niet moeilijk meer) en na de terugplaatsing zou er iets met het embryo kunnen gebeuren.
De mallemolen van het behandelen wordt kort onderbroken met pogingen om weer die mensen van het eerste stilstaande plaatje te worden. Vakantie, opnieuw op huizenjacht, veranderen van werk. Stilaan beginnen we ons best goed te voelen in ons eigen drukke leventje.
De volgende drie pogingen dan maar. Het gaat van kwaad naar erger. Op een bepaald moment zijn we zelfs niet meer samen aan het afwachten. We beleven het allemaal op onze eigen planeet en zijn druk bezig met andere dingen. Na poging 5 komen de eerste noodkreten van mijn vriend. Hij wil dit niet meer. Het wordt hem te veel. Hij is kwaad op alle dokters die ons maar blijven zeggen dat er niets aan de hand is. Voor hem is het duidelijk. Medisch geassisteerde voortplanting werkt niet voor ons. Onze zesde poging wordt dan ook onze laatste
Stilstaand beeld: het 29-jarig koppel is compleet gebroken. We proberen het stoppen elk op onze eigen manier te verwerken. Van mezelf weet ik dat ik het erg moeilijk heb. Van mijn vriend kan ik geen hoogte krijgen. We vervallenin onze eigen manier van verwerken. Ik schreeuw naar buiten, mijn vriend naar binnen.
Onze relatie staat op een heel laag pitje. Maar gelukkig beseffen we dit allebei zonder dat we het moeten verwoorden. Er moet wel iets gebeuren. Onze relatie is zo opgebouwd dat deze een meerwaarde krijgt door een kind. We zijn allebei mensen die verlangen naar een gezin. Niet naar 3 reizen per jaar, 2 auto’s en een perfect huis. Het is een moment waarop we moeten beslissen hoe we onze dromen gaan bijstellen.
Stilstaand beeld: het 29-jarig koppeltje klimt langzaam uit het ontzettend donker gat dat 4 jaar proberen zwanger worden en 6 IVF pogingen veroorzaakt hebben.
We besluiten dat onze dromen niet weggestopt kunnen worden. Een jaar lang hebben we op onze eigen manier geprobeerd om weer toegang te krijgen tot elkaars denk- en gevoelswereld. Hebben we weer geprobeerd er te zijn voor elkaar. Hebben we geprobeerd het vrijen weer op het menu te zetten.
Onze dromen over een gezin worden weer actiever. We bekijken die ene mogelijkheid waar we nog niet samen uit waren
Stilstaand beeld: het 30 jarig koppel kijkt uit naar de adoptie van hun Ethiopisch kindje. We zitten middenin de procedure. Een zwangerschap is nog steeds gewenst, maar zou nu niet op het goede moment komen.
En de relatie? Als ik zo alles chronologisch opschrijf zou ik nooit hebben kunnen geloven dat het ons gelukt is die neerwaartse spiraal, die uiteindelijk tot een breuk zou geleid hebben, om te buigen. En de ommekeer is wel degelijk ingezet. Sinds enkele weken zijn we na 10 jaar samenzijn verloofd en kondigt een huwelijk zich aan. Nooit gedacht dat trouwen echt het bewijs van onze liefde voor elkaar zou zijn.
22.12.05
tweede fles soldaat ...
Ja, en 't is nog niet eens nieuwjaar ;-)
Nee, gisteren hebben we stap 2 van de adoptieprocedure doorlopen. Zenuwachtig trokken we gisterenmiddag naar de griffie van de jeugdrechtbank. Ik had wel 10x het formulier gelezen waarop stond wat we allemaal moesten meebrengen. Bewijs van woonst, bewijs van nationaliteit, een uitreksel uit de geboorteakte (de onze weliswaar) en bewijs dat we minstens 3 jaar effectief én affectief samenwonen. Hoe je dat tweede kan controleren is mij nog altijd niet duidelijk, maar alé....
De jeugdrechtbank in Gent is een gebouw waar je eigenlijk zomaar kan binnenlopen. Geen balie of ontvangst bij het binnenkomen. Nee, alleen een grote trap hemelwaarts en een pancarte met wie waar zat. Vermits wij absoluut niet kunnen lezen, zaten wij eerst in een bureautje waar we niet moeten zijn en kwamen we uiteindelijk giechelend als twee nerveuze pubers (ok, ik neem alles op mij, P. was de rust zelve) in het juiste bureautje terecht.
De griffier was best vriendelijk. Hij wist waarvoor we kwamen, we waren dan ook niet de eerste. Hij had wel al duidelijk ondervonden dat er weer een cursus voorbij was.
We mochten ons verzoekschrift indienen en hij controleerde snel of we alle formulieren netjes meegebracht hadden. Normaalgezien zouden we in de loop van januari te weten komen wanneer we in februari moeten voorkomen.
En dan kunnen we onze derde fles kraken .....
Nee, gisteren hebben we stap 2 van de adoptieprocedure doorlopen. Zenuwachtig trokken we gisterenmiddag naar de griffie van de jeugdrechtbank. Ik had wel 10x het formulier gelezen waarop stond wat we allemaal moesten meebrengen. Bewijs van woonst, bewijs van nationaliteit, een uitreksel uit de geboorteakte (de onze weliswaar) en bewijs dat we minstens 3 jaar effectief én affectief samenwonen. Hoe je dat tweede kan controleren is mij nog altijd niet duidelijk, maar alé....
De jeugdrechtbank in Gent is een gebouw waar je eigenlijk zomaar kan binnenlopen. Geen balie of ontvangst bij het binnenkomen. Nee, alleen een grote trap hemelwaarts en een pancarte met wie waar zat. Vermits wij absoluut niet kunnen lezen, zaten wij eerst in een bureautje waar we niet moeten zijn en kwamen we uiteindelijk giechelend als twee nerveuze pubers (ok, ik neem alles op mij, P. was de rust zelve) in het juiste bureautje terecht.
De griffier was best vriendelijk. Hij wist waarvoor we kwamen, we waren dan ook niet de eerste. Hij had wel al duidelijk ondervonden dat er weer een cursus voorbij was.
We mochten ons verzoekschrift indienen en hij controleerde snel of we alle formulieren netjes meegebracht hadden. Normaalgezien zouden we in de loop van januari te weten komen wanneer we in februari moeten voorkomen.
En dan kunnen we onze derde fles kraken .....
20.12.05
trage verstaanders
Ik kreeg op mijn vorige post een aantal verwijten naar mijn kop geslingerd. Nogmaals dames en heren.... dit is mijn webspace die ik op mijn manier vervuil....staat het jullie niet aan, tant pis. Ga ergens anders lezen. Dit is geen democratie. Dit is geen openbaar forum waar iedereen het recht heeft zijn mening te geven.
De dingen waarover ik schrijf zijn dingen uit mijn leven. Ik wil deze op mijn manier zin geven. Er over schrijven helpt mij alle gevoelens in een woelige periode op een rijtje te zetten. Dit heeft dus niets te maken met het al dan niet aanvaarden van negatieve kritiek. Diegenen die mij in real live kennen mogen die kritiek rechtstreeks komen geven. Ik kan er tegen.
Deze blog is er ook niet om oorlogjes uit te vechten omdat ik toevallig uit een vereniging gestapt ben om mijn talenten op een andere manier te gaan botvieren. Mensen die mij kennen weten dit en zijn nog steeds van harte welkom om deel uit te maken van mijn social circle. Er zijn redenen waarom ik deze stap gezet heb. Ik ga deze hier niet uitspitten. Als iemand het absoluut zou willen weten mag die mij altijd contacteren.
Over naar de orde van de dag. Vandaag mag onze eerste fles champagne knallen, want we hebben onze eerste stap in adoptieland achter de rug. Vanmorgen hebben we onze laatste voorbereidende sessie afgerond en morgen gaan we ons aanbieden bij de jeugdrechter.
Later meer....
De dingen waarover ik schrijf zijn dingen uit mijn leven. Ik wil deze op mijn manier zin geven. Er over schrijven helpt mij alle gevoelens in een woelige periode op een rijtje te zetten. Dit heeft dus niets te maken met het al dan niet aanvaarden van negatieve kritiek. Diegenen die mij in real live kennen mogen die kritiek rechtstreeks komen geven. Ik kan er tegen.
Deze blog is er ook niet om oorlogjes uit te vechten omdat ik toevallig uit een vereniging gestapt ben om mijn talenten op een andere manier te gaan botvieren. Mensen die mij kennen weten dit en zijn nog steeds van harte welkom om deel uit te maken van mijn social circle. Er zijn redenen waarom ik deze stap gezet heb. Ik ga deze hier niet uitspitten. Als iemand het absoluut zou willen weten mag die mij altijd contacteren.
Over naar de orde van de dag. Vandaag mag onze eerste fles champagne knallen, want we hebben onze eerste stap in adoptieland achter de rug. Vanmorgen hebben we onze laatste voorbereidende sessie afgerond en morgen gaan we ons aanbieden bij de jeugdrechter.
Later meer....
18.12.05
mijn leven als het ware, hier gratis voor iedereen
Ik heb de laatste tijd veel nagedacht over dit bloggen van mij. Wat ik er nog aan heb. Wat anderen er nog aan hebben. Wie er voordeel uit haalt, voor wie het nadelig kan werken.
Als ik anderhalf jaar terug ga, dan was het neerschrijven van mijn gevoelens pure therapie. Het was zo broodnodig om uit dat donkere gat te komen. Ik zat midden in een periode dat ik echt geen weg vooruit meer zag. Iedereen en alles had mij verlaten. Ik was geen succesverhaal .... Wij hadden onze droom niet gerealiseerd na x-aantal ivf pogingen. Het was zo ver, ik was één van die verhalen geworden die ik vroeger zo zielig vond. Ik was die vrouw geworden die stop zei tegen proberen en met lege handen achterbleef. Mijn vriendinnen waren bang voor mijn reacties, mijn collega's waren stiekem blij dat er geen vage afwezigheden meer zouden zijn waarover er niets te vertellen viel, mijn familie zweeg...
Het schrijven hielp mij om het gif dat zich jaren lang had opgestapeld te spuien. Het gif van bitterheid, van jaloezie, van blinde afkeer tegen alles en iedereen die simpelweg een kind op de wereld zet.
Lotgenoten vielen weg. Want de simpele waarheid is dat er geen lotgenoten meer zijn eens je op het 'lege handen' kruispunt aangekomen bent. Al die jaren praten en troosten zijn weg, want niemand weet hoe ze iemand aangekomen op dat eindpunt moeten troosten.
De patiëntenverenigingen doen nog even moeite. Geven je het gevoel dat je een dappere beslissing genomen hebt om te stoppen, dat zij het niet hadden gekund. Maar onderhuids voel je ook dat zij die dit zeggen nooit het gevoel gekend hebben waar jij nu mee worstelt. Zij zijn er allemaal wel gekomen. Zij hebben dat winnende lotto ticketje in handen gehad en kunnen incasseren. En jij speelt zelfs niet meer op de lotto....
Uiteindelijk is duidelijk dat je niet meer tot de core business behoort. Je bent bij die minderheid gekomen waarvoor niemand een antwoord klaarheeft.
Voor mij was dit een ontzettend moeilijke periode. Voelen dat mensen langs één kant blij waren dat er een eind kwam aan die periode van vruchteloos proberen, maar langs de andere kant niet durfde vragen "wat nu"???
Ik probeerde ijverig verder te doen met alles waar ik voordien ook mee bezig geweest was. Ik volgde de berichtenboeken en fora en las hoe het met mijn lotgenoten ging. Ik bleef lid van de patientenvereniging, want ik was wel van plan om die paar lotgenoten die misschien nog bestonden te ontmoeten. Te weten te komen dat ik niet alleen was.
Maar die initiële ijver ebde weg. Het werd mij meer en meer duidelijk dat in de wereld van (in)fertiliteit zij die met lege handen achterblijven een soort paria zijn. Hoe verder die laatste behandeling achter je ligt, hoe duidelijker het wordt dat je geen recht van spreken meer hebt.
En dan komt de catharsis. Midden in een overwegend donkere tunnel vonkt de hoop weer op. Het idee van adoptie, dat steeds aanwezig was, krijgt vorm. De pijn die gepaard gaat met afstand nemen van "een eigen kind" is gruwelijk en overviel mij gelukkig in verschillende kleine stadia. Ondertussen is die pijn bijna volledig weg en vervangen door de vreugde dat ik toch moeder ga worden. De omgeving reageert weer opgelucht, er is een nieuwe weg opengegaan op ons kruispunt waarvan alle andere armen afgezet waren. De zevensprong krijgt een achtste arm.
Naast de nieuwe weg, wou ik ook mijn andere wegen opnieuw beter gaan bewandelen. Ik wilde binnen het wereldje van de (in)fertiliteit mijn nieuwe lotgenoten gaan ontmoeten. Ik besefte dat er eigenlijk weinig gedaan wordt voor fertiliteitspatiënten die adoptie als oplossing kiezen. Want dit is een doelgroep die heel veel achter de rug heeft. Zij komen opnieuw in de gewone wereld terecht. Het kan goed zijn dat je in een voorbereidende cursus zit met het merendeel koppels die al een aantal eigen kinderen hebben en er nog een adoptiekind aan willen toevoegen. Deze mensen hebben soms meer steun nodig dan er voorhanden is. Maar heet werd snel duidelijk dat er binnen het (in)fertiliteitswereldje toch nog een paar taboes bestaan. Hoe vaak ik de laatste maanden het volgende gehoord heb "heel tof dat je gaat adopteren, wij hadden dat nooit gekund", "goed dat jullie gaan adopteren, voor ons is dat geen optie".....
Ik vraag me af of mensen die kiezen voor donor ook zo'n opmerkingen te horen krijgen. Het is misschien nooit zo bedoeld, maar het voelt wel alsof wij iets heel raars gaan doen. Iets wat andere mensen NOOIT zouden doen. En laat me hierin duidelijk zijn. Iedereen mag zijn eigen mening hebben over al dan niet adoperen. Ieder koppel moet weten of adoptie in zijn idee van een gezin past. Veel van deze opmerkingen zijn gevormd en gegroeid uit vroegeren ervaringen. Buren met adoptiekinderen, een adoptiekind op school, verhalen van vrienden en familie, ervaringen uit de werksfeer. En deze ervaringen kleuren je idee over adoptie.
Ik ben heel erg blij dat deze negatieve reacties bij mij nooit verder gekomen zijn dan de oppervlakte. Ik ben er van doordrongen dat adoptie niet altijd vlekkeloos verloopt (dankuwel voorbereidende cursus), maar wij zullen ons uiterste best doen om ons verhaal tot een goed einde te brengen.
Maar de vraag is, nu wij weer duidelijk dat ene pad bewandelen, of het nog nut heeft hier mijn gal te komen spuwen? Misschien moet dit een nuchtere, praktische update van ons adoptieverhaal worden zodat er nog mensen zijn die iets hebben aan deze info. Misschien moet deze voorbije periode in mijn leven afgesloten worden en moet er een nieuwe blog komen. Een blog, geboren uit positivisme.
Maar misschien moet ik hier wel blijven komen om zowel de updates over de procedure te geven als om mijn ziel nog eens schoon te schrijven. Want dit hier is my space, van mij. Hier ben ik ik, mezelf. Hier ben ik niet gelieerd aan eender welke vereniging, club of soortgenoten theekransje. Hier ben ik mezelf, in het diepst van mijn gedachten. En wie dit wil lezen, ga je gang. Wil je commentaar achterlaten, doe maar. Staat de commentaar mij niet aan, dan is een simpele delete je antwoord. Dit is hier geen democratie.
Heb je iets aan mijn gedachten, graag gedaan. Heb je er niets aan, to bad. Kom je hier om meer te weten over mijn persoontje, dankuwel. Kom je hier om meer te weten over duistere plannen, spijtig .... want nogmaals, dit gaat hier over mij en niemand anders.
Ik denk dat ik nog even blijf langskomen op mijn plekje onder de www-zon. Het voelt hier als thuis.
Als ik anderhalf jaar terug ga, dan was het neerschrijven van mijn gevoelens pure therapie. Het was zo broodnodig om uit dat donkere gat te komen. Ik zat midden in een periode dat ik echt geen weg vooruit meer zag. Iedereen en alles had mij verlaten. Ik was geen succesverhaal .... Wij hadden onze droom niet gerealiseerd na x-aantal ivf pogingen. Het was zo ver, ik was één van die verhalen geworden die ik vroeger zo zielig vond. Ik was die vrouw geworden die stop zei tegen proberen en met lege handen achterbleef. Mijn vriendinnen waren bang voor mijn reacties, mijn collega's waren stiekem blij dat er geen vage afwezigheden meer zouden zijn waarover er niets te vertellen viel, mijn familie zweeg...
Het schrijven hielp mij om het gif dat zich jaren lang had opgestapeld te spuien. Het gif van bitterheid, van jaloezie, van blinde afkeer tegen alles en iedereen die simpelweg een kind op de wereld zet.
Lotgenoten vielen weg. Want de simpele waarheid is dat er geen lotgenoten meer zijn eens je op het 'lege handen' kruispunt aangekomen bent. Al die jaren praten en troosten zijn weg, want niemand weet hoe ze iemand aangekomen op dat eindpunt moeten troosten.
De patiëntenverenigingen doen nog even moeite. Geven je het gevoel dat je een dappere beslissing genomen hebt om te stoppen, dat zij het niet hadden gekund. Maar onderhuids voel je ook dat zij die dit zeggen nooit het gevoel gekend hebben waar jij nu mee worstelt. Zij zijn er allemaal wel gekomen. Zij hebben dat winnende lotto ticketje in handen gehad en kunnen incasseren. En jij speelt zelfs niet meer op de lotto....
Uiteindelijk is duidelijk dat je niet meer tot de core business behoort. Je bent bij die minderheid gekomen waarvoor niemand een antwoord klaarheeft.
Voor mij was dit een ontzettend moeilijke periode. Voelen dat mensen langs één kant blij waren dat er een eind kwam aan die periode van vruchteloos proberen, maar langs de andere kant niet durfde vragen "wat nu"???
Ik probeerde ijverig verder te doen met alles waar ik voordien ook mee bezig geweest was. Ik volgde de berichtenboeken en fora en las hoe het met mijn lotgenoten ging. Ik bleef lid van de patientenvereniging, want ik was wel van plan om die paar lotgenoten die misschien nog bestonden te ontmoeten. Te weten te komen dat ik niet alleen was.
Maar die initiële ijver ebde weg. Het werd mij meer en meer duidelijk dat in de wereld van (in)fertiliteit zij die met lege handen achterblijven een soort paria zijn. Hoe verder die laatste behandeling achter je ligt, hoe duidelijker het wordt dat je geen recht van spreken meer hebt.
En dan komt de catharsis. Midden in een overwegend donkere tunnel vonkt de hoop weer op. Het idee van adoptie, dat steeds aanwezig was, krijgt vorm. De pijn die gepaard gaat met afstand nemen van "een eigen kind" is gruwelijk en overviel mij gelukkig in verschillende kleine stadia. Ondertussen is die pijn bijna volledig weg en vervangen door de vreugde dat ik toch moeder ga worden. De omgeving reageert weer opgelucht, er is een nieuwe weg opengegaan op ons kruispunt waarvan alle andere armen afgezet waren. De zevensprong krijgt een achtste arm.
Naast de nieuwe weg, wou ik ook mijn andere wegen opnieuw beter gaan bewandelen. Ik wilde binnen het wereldje van de (in)fertiliteit mijn nieuwe lotgenoten gaan ontmoeten. Ik besefte dat er eigenlijk weinig gedaan wordt voor fertiliteitspatiënten die adoptie als oplossing kiezen. Want dit is een doelgroep die heel veel achter de rug heeft. Zij komen opnieuw in de gewone wereld terecht. Het kan goed zijn dat je in een voorbereidende cursus zit met het merendeel koppels die al een aantal eigen kinderen hebben en er nog een adoptiekind aan willen toevoegen. Deze mensen hebben soms meer steun nodig dan er voorhanden is. Maar heet werd snel duidelijk dat er binnen het (in)fertiliteitswereldje toch nog een paar taboes bestaan. Hoe vaak ik de laatste maanden het volgende gehoord heb "heel tof dat je gaat adopteren, wij hadden dat nooit gekund", "goed dat jullie gaan adopteren, voor ons is dat geen optie".....
Ik vraag me af of mensen die kiezen voor donor ook zo'n opmerkingen te horen krijgen. Het is misschien nooit zo bedoeld, maar het voelt wel alsof wij iets heel raars gaan doen. Iets wat andere mensen NOOIT zouden doen. En laat me hierin duidelijk zijn. Iedereen mag zijn eigen mening hebben over al dan niet adoperen. Ieder koppel moet weten of adoptie in zijn idee van een gezin past. Veel van deze opmerkingen zijn gevormd en gegroeid uit vroegeren ervaringen. Buren met adoptiekinderen, een adoptiekind op school, verhalen van vrienden en familie, ervaringen uit de werksfeer. En deze ervaringen kleuren je idee over adoptie.
Ik ben heel erg blij dat deze negatieve reacties bij mij nooit verder gekomen zijn dan de oppervlakte. Ik ben er van doordrongen dat adoptie niet altijd vlekkeloos verloopt (dankuwel voorbereidende cursus), maar wij zullen ons uiterste best doen om ons verhaal tot een goed einde te brengen.
Maar de vraag is, nu wij weer duidelijk dat ene pad bewandelen, of het nog nut heeft hier mijn gal te komen spuwen? Misschien moet dit een nuchtere, praktische update van ons adoptieverhaal worden zodat er nog mensen zijn die iets hebben aan deze info. Misschien moet deze voorbije periode in mijn leven afgesloten worden en moet er een nieuwe blog komen. Een blog, geboren uit positivisme.
Maar misschien moet ik hier wel blijven komen om zowel de updates over de procedure te geven als om mijn ziel nog eens schoon te schrijven. Want dit hier is my space, van mij. Hier ben ik ik, mezelf. Hier ben ik niet gelieerd aan eender welke vereniging, club of soortgenoten theekransje. Hier ben ik mezelf, in het diepst van mijn gedachten. En wie dit wil lezen, ga je gang. Wil je commentaar achterlaten, doe maar. Staat de commentaar mij niet aan, dan is een simpele delete je antwoord. Dit is hier geen democratie.
Heb je iets aan mijn gedachten, graag gedaan. Heb je er niets aan, to bad. Kom je hier om meer te weten over mijn persoontje, dankuwel. Kom je hier om meer te weten over duistere plannen, spijtig .... want nogmaals, dit gaat hier over mij en niemand anders.
Ik denk dat ik nog even blijf langskomen op mijn plekje onder de www-zon. Het voelt hier als thuis.
11.12.05
Als het kriebelt, moet je .....
Tja, dat kriebelen he. Soms kriebelt het nog een beetje als ik een dikke buik zie of als ik de vorderingen van de zwangerschap van vriendinnen zie. Het kriebelt niet echt meer als ik mensen hoor vertellen over hun eerste, tweede, zoveelste ...behandeling. Het kriebelt soms nog heel hard om vooruit te gaan in dit wereldje van fertiliteit. Ik weet dat ik met mijn verhaal mensen kan helpen. Ik heb al heel vaak gehoord dat mijn schrijven, hoe zwart het soms ook klonk, veel mensen een soort van steun geven. Wanneer ik mijn verhaal vertel is dat niet alleen deugddoend voor mezelf, maar ook voor heel wat mensen die de realiteit van mijn verhaal inzien. Niet iedereen raakt zwanger via ivf, maar niet iedereen blijft daarom kinderloos achter. Er zijn andere opties dan medisch geassisteerde conceptie. En het is niet omdat je een periode van pure ellende achter de rug hebt dat je niet opnieuw de draad van het leven kan opnemen en vooruit kan gaan. Je kan die forward knop zelf indrukken, maar er is wel wat voor nodig.
Het kriebelt om mijn verhaal te doen. Het kriebelt om mensen te helpen die de forward knop niet kunnen indrukken, die in pauze staan.
Het kriebelde niet meer pijnlijk toen ik gisteren de kerstboom aan het versieren was. Toen ik de kerstsokken ophing zei P. spontaan dat ik er nog een vierde moet bijhangen, naast die van ons en de kat. Met de B van Bobke. Ons toekomstig kindje is op zich al een beetje concreet aanwezig in ons leven. Hij/zij wordt verwacht, niet alleen door ons, maar ook door de mensen rondom ons. Ik voel nu meer steun dan ooit. Mensen zijn oprecht gelukkig voor ons dat we ons leven opnieuw kunnen inkleuren zoals we willen. Toen ik gisteren de kerstboom versierde durfde ik zelf te zeggen dat het waarschijnlijk de voorlaatste keer is dat we met z'n tweeën rond de kerstboom zitten. Klinkt toch fantastisch niet?
Ik krijg sms-jes van vriendinnen die ons kindje zien in de metro en helemaal wegsmelten. Mensen vertellen dat ze in een speelgoedwinkel stonden en absoluut iets wilden kopen voor ons kindje. Vrienden aanzien ons ook als zwanger. Nu al.... Het doet deugd en verwarmt mijn hartje.
Ook mensen die ons verhaal niet kennen krijgen het stilletjes aan te horen. Gisteren op het jaarlijkse kerstevenement waar P. op uitgenodigd wordt voor zijn werk was het weeral hetzelfde. Een namiddag in een kasteel, met de kerstman, gebak, pannekoeken, gluhwein en families met kinderen. Vier jaar geleden waren er veel minder kinderen, maar ondertussen groeien de families als kolen en schieten de nieuwe kindjes als paddestoelen uit de grond. Een leuke collega van P. en zijn vriend die twee kinderen hebben uit een vorig leven zijn ook steeds van de partij. Het zijn absolute schatten. Vier jaar geleden vroeg de ene me al bij of het bij het zien van al die kindjes niet begon te kriebelen. We hadden toen net onze eerste afspraak bij de gyn achter de rug. Ik mompelde iets nietszeggend...
Jaar na jaar echter kreeg ik dezelfde opmerking. Waarop ik steeds niets zei. Het is immers een collega van P. en zolang hij er niets over wou zeggen hield ik ook mijn mond. Tot gisteren. Opnieuw stonden we gezellig een drankje te drinken toen we bijna werden omvergelopen door twee kleine ukken op weg naar de kerstman. Wat de mij reeds bekende en verwachte opmerking uitlokte "en kriebelt het nog niet?". Ik wou alweer mijn schouders ophalen, maar P. antwoordde zowaar "lang verhaal, lang verhaal .... het kriebelt al lang". En voor ik het wist kwam het hoge woord er uit.... "we adopteren uit het buitenland". Toen later op de namiddag de vriend van nieuwsgierig aagje ook een "kriebel"opmerking maakte kon ik het dus vertellen. Met als resultaat een ontzettend leuk gesprek. Over kinderen, adoptie, opvoeding... Ik voelde gewoon dat deze twee mensen, ook al behoren ze niet tot onze innige kern vrienden, echt blij zijn. Dat zij zien dat er een kindje bij ons thuishoort en dat wij dat goed gaan doen.
Nu de familie nog. Daar kriebelt het nog een beetje. Misschien ook omdat ik er zelf nog niet uit ben hoe ik wil dat ze reageren. Het is allemaal nog een beetje afstandelijk. Natuurlijk is het voor hen helemaal nog niet concreet. Maar net zoals ik me nu zwanger voel door de reacties van onze vrienden, voel ik me absoluut niet zwanger bij mijn familie. P. en ik hebben er nog over gediscussieerd of we met kerst een cadeautje moeten geven dat op 1 of andere manier verwijst naar adoptie, ethiopië of een kleinkind. En daarin merk ik dan weer dat ik dat vooral wil doen om hen te laten erkennen dat er echt wel een kindje komt. Dat het nu niet meer zo lang gaat duren. Dat ik echt wel een beetje zwanger ben. En dat ik dat graag bevestigd zie in hun reacties.
Ja, wat doe je als het kriebelt?????
Het kriebelt om mijn verhaal te doen. Het kriebelt om mensen te helpen die de forward knop niet kunnen indrukken, die in pauze staan.
Het kriebelde niet meer pijnlijk toen ik gisteren de kerstboom aan het versieren was. Toen ik de kerstsokken ophing zei P. spontaan dat ik er nog een vierde moet bijhangen, naast die van ons en de kat. Met de B van Bobke. Ons toekomstig kindje is op zich al een beetje concreet aanwezig in ons leven. Hij/zij wordt verwacht, niet alleen door ons, maar ook door de mensen rondom ons. Ik voel nu meer steun dan ooit. Mensen zijn oprecht gelukkig voor ons dat we ons leven opnieuw kunnen inkleuren zoals we willen. Toen ik gisteren de kerstboom versierde durfde ik zelf te zeggen dat het waarschijnlijk de voorlaatste keer is dat we met z'n tweeën rond de kerstboom zitten. Klinkt toch fantastisch niet?
Ik krijg sms-jes van vriendinnen die ons kindje zien in de metro en helemaal wegsmelten. Mensen vertellen dat ze in een speelgoedwinkel stonden en absoluut iets wilden kopen voor ons kindje. Vrienden aanzien ons ook als zwanger. Nu al.... Het doet deugd en verwarmt mijn hartje.
Ook mensen die ons verhaal niet kennen krijgen het stilletjes aan te horen. Gisteren op het jaarlijkse kerstevenement waar P. op uitgenodigd wordt voor zijn werk was het weeral hetzelfde. Een namiddag in een kasteel, met de kerstman, gebak, pannekoeken, gluhwein en families met kinderen. Vier jaar geleden waren er veel minder kinderen, maar ondertussen groeien de families als kolen en schieten de nieuwe kindjes als paddestoelen uit de grond. Een leuke collega van P. en zijn vriend die twee kinderen hebben uit een vorig leven zijn ook steeds van de partij. Het zijn absolute schatten. Vier jaar geleden vroeg de ene me al bij of het bij het zien van al die kindjes niet begon te kriebelen. We hadden toen net onze eerste afspraak bij de gyn achter de rug. Ik mompelde iets nietszeggend...
Jaar na jaar echter kreeg ik dezelfde opmerking. Waarop ik steeds niets zei. Het is immers een collega van P. en zolang hij er niets over wou zeggen hield ik ook mijn mond. Tot gisteren. Opnieuw stonden we gezellig een drankje te drinken toen we bijna werden omvergelopen door twee kleine ukken op weg naar de kerstman. Wat de mij reeds bekende en verwachte opmerking uitlokte "en kriebelt het nog niet?". Ik wou alweer mijn schouders ophalen, maar P. antwoordde zowaar "lang verhaal, lang verhaal .... het kriebelt al lang". En voor ik het wist kwam het hoge woord er uit.... "we adopteren uit het buitenland". Toen later op de namiddag de vriend van nieuwsgierig aagje ook een "kriebel"opmerking maakte kon ik het dus vertellen. Met als resultaat een ontzettend leuk gesprek. Over kinderen, adoptie, opvoeding... Ik voelde gewoon dat deze twee mensen, ook al behoren ze niet tot onze innige kern vrienden, echt blij zijn. Dat zij zien dat er een kindje bij ons thuishoort en dat wij dat goed gaan doen.
Nu de familie nog. Daar kriebelt het nog een beetje. Misschien ook omdat ik er zelf nog niet uit ben hoe ik wil dat ze reageren. Het is allemaal nog een beetje afstandelijk. Natuurlijk is het voor hen helemaal nog niet concreet. Maar net zoals ik me nu zwanger voel door de reacties van onze vrienden, voel ik me absoluut niet zwanger bij mijn familie. P. en ik hebben er nog over gediscussieerd of we met kerst een cadeautje moeten geven dat op 1 of andere manier verwijst naar adoptie, ethiopië of een kleinkind. En daarin merk ik dan weer dat ik dat vooral wil doen om hen te laten erkennen dat er echt wel een kindje komt. Dat het nu niet meer zo lang gaat duren. Dat ik echt wel een beetje zwanger ben. En dat ik dat graag bevestigd zie in hun reacties.
Ja, wat doe je als het kriebelt?????
24.11.05
pas op - emomail
Er is de laatste tijd heel wat gebeurd. over heel wat dingen zal ik het later hebben. Laten we zeggen dat er partijen tegenover elkaar staan. Maar partijen zijn nooit neutraal en zijn steeds opgebouwd uit mensen van vlees en bloed. En omdat het nu niet het moment is om emotioneel en of boos heen en weer te mailen, en omdat ik een hekel heb aan cc's en bcc en mails die uit de context gerukt worden of doorgestuurd worden naar mensen die er geen zaken mee hebben, neem ik de vrijheid om even te ventileren op neutraal gebied, mijn blog. De context: ik hoorde via via dat een oude lotgenoot naar mijn verhaal verwees als zijnde een verhaal zonder goed einde. Het was blijkbaar niet zo bedoeld. Maar het bracht waterlanders naar boven die al lang achter de dijk van geluk weggestopt zaten. Het bracht ook pijnlijke woede naar boven, die ik zeker zal moeten aanpakken voor ons kindje er is, want dan wil ik een sterke moeder zijn met een antwoord op al deze opmerkingen.
Dag iedereen en jij in het bijzonder,
Dat jouw kleine opmerking mijn oren bereikte is niet zo raar en is eerder menselijk te noemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ze dit vertelde wel kon ontploffen. Nu ik jouw eerste mail te lezen krijg doet het opnieuw pijn, ook al zeg je daarna dat het niet zo bedoeld is. Jij als lotgenoot moet weten hoe diep iemand kan zitten, hoe donker het is daar beneden in het zwarte gat. En net nu, nu ik me zo goed voel, nu ik alle reden heb om gelukkig te zijn, net nu doet zo'n opmerking alsof mijn einde geen goed einde is HEEL VEEL pijn.
Ik ben blij dat je nog eens aanhaalt dat het niet zo bedoeld was. Ik krijg genoeg tegenkanting in het "fertiliteitswereldje" omdat ik gelukkig ben met een alternatief. Ik krijg zeer weinig kansen om mijn verhaal te doen, omdat ik niet meer aan het slikken en het spuiten ben. Voor heel veel mensen ben ik gewoon buitenspel gezet. Als er in gezelschap over behandelen gesproken wordt mag ik meepraten tot ik op het punt kom dat ik zeg blij te zijn dat ik gestopt ben en dat we gaan adopteren. Blijkbaar wordt er verwacht van iemand die stopt dat ze zielig in een hoekje gaan zitten en langzaam gek worden.
En van jou had ik dit niet verwacht. het ging ook blijkbaar allemaal om een misverstand. En misschien ben ik ook te gevoelig. Maar dan ben ik liever nu wat te gevoelig dan binnen een paar jaar in tranen te staan omdat mijn kind me vraagt waarom hij of zij geen goed einde was van ons fertiliteitsverhaal....
xxx
Heel deze hetze en vooral mijn reactie er op doen me nog eens beseffen hoe goed het is dat wij deze weg bewandelen. Hoe erg dit "mijn ding" is. En omdat ik me zo geëngageerd voel in onze keuze doet het pijn als daar afbreuk aan gedaan wordt. En zoals een wijze madam mij zei is dit gewoon zo. Mensen zijn te dom of te veel met zichzelf bezig om altijd juist te reageren. of om te reageren zoals ik dat wil. En adoptie blijft gewoon een gevoelig onderwerp, ook al is het voor mij een even happy happy gevoel als het aankondigen van een zwangerschap.
Ik zal moeten leren dat er vaak en veel opmerkingen zullen gemaakt worden en meestal achter onze rug. Wat ik spijtig vind. Geef de opmerkingen in mijn gezicht, dan kan ik pareren. Ik zal met evenveel overtuiging deze keuze verdedigen als ooit onze keuze om met ivf te starten. Ik zal duidelijk laten blijken dat ik respect verwacht voor onze keuze, net zoals ik respect heb voor de keuzes van iemand anders. Ook al zijn het niet altijd mijn keuzes.
En ik ben ook niet perfect. In het diepst van mijn menselijk zijn zal ik me soms ook afvragen waarom mensen blijven doorgaan of waarom mensen niet voor adoptie kiezen. hey, I'm only human.
Daarom dat ik ook redelijk veel kan verdragen van mensen in mijn omgeving. Uiteindelijk kan het mij niet schelen wat een ander denkt of zegt over mij of mijn keuzes. Maar ... en hier zal een moeder mij wel gelijk in geven. Mij nu aanvallen op de meest fantastische keuze in mijn leven, de keuze die met de meeste moed en motivatie genomen is. De keuze die mij geholpen heeft opnieuw het pad van het leven te kiezen, die uiteindelijk tot MIJN KIND zal leiden .... is hetzelfde als MIJN KIND aanvallen. En dat zal ik nu niet toelaten en eens MIJN KIND er is nog veel minder.
Los van alle misverstanden, u weze gewaarschuwd. Mij aanvallen op mijn keuze is een schattig lief, bruin, kroezel babietje aanvallen. En, lieve mensen, dat doen we gewoon niet, toch?
Dag iedereen en jij in het bijzonder,
Dat jouw kleine opmerking mijn oren bereikte is niet zo raar en is eerder menselijk te noemen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik toen ze dit vertelde wel kon ontploffen. Nu ik jouw eerste mail te lezen krijg doet het opnieuw pijn, ook al zeg je daarna dat het niet zo bedoeld is. Jij als lotgenoot moet weten hoe diep iemand kan zitten, hoe donker het is daar beneden in het zwarte gat. En net nu, nu ik me zo goed voel, nu ik alle reden heb om gelukkig te zijn, net nu doet zo'n opmerking alsof mijn einde geen goed einde is HEEL VEEL pijn.
Ik ben blij dat je nog eens aanhaalt dat het niet zo bedoeld was. Ik krijg genoeg tegenkanting in het "fertiliteitswereldje" omdat ik gelukkig ben met een alternatief. Ik krijg zeer weinig kansen om mijn verhaal te doen, omdat ik niet meer aan het slikken en het spuiten ben. Voor heel veel mensen ben ik gewoon buitenspel gezet. Als er in gezelschap over behandelen gesproken wordt mag ik meepraten tot ik op het punt kom dat ik zeg blij te zijn dat ik gestopt ben en dat we gaan adopteren. Blijkbaar wordt er verwacht van iemand die stopt dat ze zielig in een hoekje gaan zitten en langzaam gek worden.
En van jou had ik dit niet verwacht. het ging ook blijkbaar allemaal om een misverstand. En misschien ben ik ook te gevoelig. Maar dan ben ik liever nu wat te gevoelig dan binnen een paar jaar in tranen te staan omdat mijn kind me vraagt waarom hij of zij geen goed einde was van ons fertiliteitsverhaal....
xxx
Heel deze hetze en vooral mijn reactie er op doen me nog eens beseffen hoe goed het is dat wij deze weg bewandelen. Hoe erg dit "mijn ding" is. En omdat ik me zo geëngageerd voel in onze keuze doet het pijn als daar afbreuk aan gedaan wordt. En zoals een wijze madam mij zei is dit gewoon zo. Mensen zijn te dom of te veel met zichzelf bezig om altijd juist te reageren. of om te reageren zoals ik dat wil. En adoptie blijft gewoon een gevoelig onderwerp, ook al is het voor mij een even happy happy gevoel als het aankondigen van een zwangerschap.
Ik zal moeten leren dat er vaak en veel opmerkingen zullen gemaakt worden en meestal achter onze rug. Wat ik spijtig vind. Geef de opmerkingen in mijn gezicht, dan kan ik pareren. Ik zal met evenveel overtuiging deze keuze verdedigen als ooit onze keuze om met ivf te starten. Ik zal duidelijk laten blijken dat ik respect verwacht voor onze keuze, net zoals ik respect heb voor de keuzes van iemand anders. Ook al zijn het niet altijd mijn keuzes.
En ik ben ook niet perfect. In het diepst van mijn menselijk zijn zal ik me soms ook afvragen waarom mensen blijven doorgaan of waarom mensen niet voor adoptie kiezen. hey, I'm only human.
Daarom dat ik ook redelijk veel kan verdragen van mensen in mijn omgeving. Uiteindelijk kan het mij niet schelen wat een ander denkt of zegt over mij of mijn keuzes. Maar ... en hier zal een moeder mij wel gelijk in geven. Mij nu aanvallen op de meest fantastische keuze in mijn leven, de keuze die met de meeste moed en motivatie genomen is. De keuze die mij geholpen heeft opnieuw het pad van het leven te kiezen, die uiteindelijk tot MIJN KIND zal leiden .... is hetzelfde als MIJN KIND aanvallen. En dat zal ik nu niet toelaten en eens MIJN KIND er is nog veel minder.
Los van alle misverstanden, u weze gewaarschuwd. Mij aanvallen op mijn keuze is een schattig lief, bruin, kroezel babietje aanvallen. En, lieve mensen, dat doen we gewoon niet, toch?
9.11.05
Toen waren ze weer met 20
Oftewel 10 koppels. Oftewel eerste dag van de voorbereidingscursus voor interlandelijke adoptie. Ik had niet echt veel verwachtingen van de cursus, eerder verwachtingen van de groep. Wat voor mensen zouden het zijn? Want de kans dat we enkelen van hen op ons parcours naar Ethiopië zullen terugzien is uiteraard bestaand. En dan is het wel leuk als het klikt. Een nieuw soort lotgenoten als het ware.
Wat ik niet verwacht had was dat we met een groep vol oude lotgenoten zaten. Ik weet niet of het vaak voorkomt, maar we hebben een groep waarin niemand al kinderen heeft, laat staan eigen kinderen. Alle 20 mensen die er zaten, de 10 koppels, allemaal zijn ze ongewenst kinderloos. Allemaal zijn ze na een, voor iedereen anders - maar telkens zo herkenbaar, eigen parcours op de tweesprong gekomen waarvan 1 arm naar adoptie wees. Elk koppel had een eigen verhaal en al een eigen zware weg bewandeld.
Toen we om 16u30 naar huis gingen was ik emotioneel een beetje leeg. Ik was uitgeput. Niet omdat de dag zo zwaar geweest was. Alles wat verteld werd wist ik al (lang leve het internet). Maar het was best confronterend om mezelf nog eens ons verhaal te horen vertellen, om de anderen hun verhaal te horen vertellen. Om te merken dat we allemaal door het diepste van het dal waren, maar dat er nog steeds serieuze littekens aanwezig waren. Op bepaalde momenten was het bijna meer een zelfhulpgroep voor ongewenst kinderlozen dan een voorbereidingscursus op adoptie. Maar dat deed wel deugd. We hebben ook enorm kunnen lachen over onze voorbije weg naar kinderen.
Vooral P. was onder de indruk van de groep mannen waarin hij terecht kwam. Ook uit die groep kwam er vaak een luide lach. Maar even vaak was P. onder de indruk van wat de mannen 'durfden' zeggen.
De voorbereidingscursus zelf dan. Tja, veel vragen over de nieuwe wetgeving konden nog niet beantwoord worden. Dat zal hopelijk beteren tegen onze laatste cursusdag in december. Dan zou de groep die in september gestart is al veel verder moeten zitten en zou het voor ons duidelijk moeten zijn hoe we verder gaan en zeker hoe lang het administratieve proces zal duren.
Over het verdriet en het verwerken van ongewenste kinderloosheid had ik het gevoel dat wij als groep veel meer relevants konden vertellen dan de persoon die de cursus gaf.
De dag werd afgesloten met een filmpje over adoptie uit Zuid Afrika, waar er een grote mate van openheid bestaat. Het was tegelijk schrijnend en mooi om te zien. Maar helaas niet echt relevant voor ons. Zuid Afrika is geen gemakkellijk land (je moet oa kerkelijk getrouwd zijn en actief gelovend), en ook geen optie voor ons. En in de andere landen is er van die openheid vaak niet veel te merken.
Kortom, het was een leerrijke ervaring. Toffe mensen ontmoet die we waarschijnlijk na de cursus nog wel zullen tegenkomen. Toch wel weer geconfronteerd met de moeilijke jaren die achter ons liggen, maar er wel van overtuigd dat we de juiste beslissing op het juiste moment genomen hebben.
Wat ik niet verwacht had was dat we met een groep vol oude lotgenoten zaten. Ik weet niet of het vaak voorkomt, maar we hebben een groep waarin niemand al kinderen heeft, laat staan eigen kinderen. Alle 20 mensen die er zaten, de 10 koppels, allemaal zijn ze ongewenst kinderloos. Allemaal zijn ze na een, voor iedereen anders - maar telkens zo herkenbaar, eigen parcours op de tweesprong gekomen waarvan 1 arm naar adoptie wees. Elk koppel had een eigen verhaal en al een eigen zware weg bewandeld.
Toen we om 16u30 naar huis gingen was ik emotioneel een beetje leeg. Ik was uitgeput. Niet omdat de dag zo zwaar geweest was. Alles wat verteld werd wist ik al (lang leve het internet). Maar het was best confronterend om mezelf nog eens ons verhaal te horen vertellen, om de anderen hun verhaal te horen vertellen. Om te merken dat we allemaal door het diepste van het dal waren, maar dat er nog steeds serieuze littekens aanwezig waren. Op bepaalde momenten was het bijna meer een zelfhulpgroep voor ongewenst kinderlozen dan een voorbereidingscursus op adoptie. Maar dat deed wel deugd. We hebben ook enorm kunnen lachen over onze voorbije weg naar kinderen.
Vooral P. was onder de indruk van de groep mannen waarin hij terecht kwam. Ook uit die groep kwam er vaak een luide lach. Maar even vaak was P. onder de indruk van wat de mannen 'durfden' zeggen.
De voorbereidingscursus zelf dan. Tja, veel vragen over de nieuwe wetgeving konden nog niet beantwoord worden. Dat zal hopelijk beteren tegen onze laatste cursusdag in december. Dan zou de groep die in september gestart is al veel verder moeten zitten en zou het voor ons duidelijk moeten zijn hoe we verder gaan en zeker hoe lang het administratieve proces zal duren.
Over het verdriet en het verwerken van ongewenste kinderloosheid had ik het gevoel dat wij als groep veel meer relevants konden vertellen dan de persoon die de cursus gaf.
De dag werd afgesloten met een filmpje over adoptie uit Zuid Afrika, waar er een grote mate van openheid bestaat. Het was tegelijk schrijnend en mooi om te zien. Maar helaas niet echt relevant voor ons. Zuid Afrika is geen gemakkellijk land (je moet oa kerkelijk getrouwd zijn en actief gelovend), en ook geen optie voor ons. En in de andere landen is er van die openheid vaak niet veel te merken.
Kortom, het was een leerrijke ervaring. Toffe mensen ontmoet die we waarschijnlijk na de cursus nog wel zullen tegenkomen. Toch wel weer geconfronteerd met de moeilijke jaren die achter ons liggen, maar er wel van overtuigd dat we de juiste beslissing op het juiste moment genomen hebben.
Abonneren op:
Posts (Atom)