zitten we in het mijnenveld dat "procedure tot geschiktheidsvonnis inzake landelijke adoptie" als naam draagt. Opnieuw hebben we de nodige documenten samengesprokkeld, opnieuw zijn we voor de jeugdrechter verschenen, opnieuw kwamen we bij de psycholoog en de maatschappelijke assistent bij ons op bezoek.
Opnieuw vind ik het KUT!
Eerst had het er heel even van weg dat ik alles met een positief optimisme tegemoet zag. Dat het enkel wat paperassenrommel was die we uit de weg moesten hebben. En dan zagen we het wel.
Maar, de positieve bui is omgeslagen in een negatieve bui. Na het rampzalige huisbezoek van de maatschappellijk assistent. Ik was zo kwaad op dat mens omdat ze met het gevoel gaf dat ik geen goede adoptiemoeder was. Wat in mijn geval natuurlijk zoveel zeggen is als "je bent geen goede moeder" tout court.
Na de realitietscrash dat we op dit moment echt het geld niet hebben om te adopteren. En dat we eigenlijk ook graag zouden willen beginnen sparen om eindelijk ons huis op orde te krijgen.
Ondertussen wachten we op het advies van het caw. Ik voorzie dat dit ergens in januari in de bus zal vallen. En dan opnieuw naar de jeugdrechter voor het vonnis. En als dat positief is, dan gaan we toch even rustig moeten gaan zitten om te beslissen wat we met de vonnis gaan doen. De kans zit er in dat we het ergens in de kast opbergen. Dat klinkt vreselijk voor al die mensen die proberen een kind te krijgen of die koppels die ergens in de juridische molen vastzitten.
Langs de andere kant is dit echt "the story of our live". Een gezond, jong koppel zonder verklaarbare vruchtbaarheidsstoornissen dat na 6 IVF pogingen maar niet zwanger raakt om dan zichzelf volledig terug te vinden in een spannend adoptie-avontuur. Datzelfde koppel dat twee jaar later op de drempel van een nieuw geschiktheidsvonnis misschien besluit om toch weer actief die zwangerschap na te strekven.
Het kan verkeren zo op het einde van een jaar.
Maar, ik kan mezelf niet voor de gek houden. Ik kijk met grote honger uit naar 2009, een nieuw jaar met nieuwe uitdagingen en absoluut zeker weten weer nieuwe avonturen. Het leven haalt wat met je uit....
26.12.08
16.1.08
Zou ik ...?
er terug aan beginnen?
Ben ik niet idioot om nog wat meer hooi op mijn vork te nemen?
Waarom zou ik tijd vinden om te bloggen als ik geen tijd vind om ... (ik kijk even om me heen)
- vier maand strijk weg te werken
- de tafel van vanmorgen en vanavond af te ruimen
- de afwas in het afwasmachien te steken
- de was in het wasmachien te steken
- na te denken over de menu van volgende week
- een bestelling door te geven aan de colruyt
- een bad te pakken (eikes....)
- het speelgoed van meneertje oorlogsgeneraal op te ruimen
- en ik vrees dat ik nog even verder kan vertellen.
Dit alles terwijl ik beter NU in bed zou kruipen vermits we kunnen verwachten dat I. (formerly known as bobke) binnen een drietal uur weer wakker is. En binnen zes uur ook nog eens. Maar, look on the bright side, het is mijn beurt om vannacht van bed te wisselen en in I zijn bed te gaan slapen.
Dus, zou ik terug beginnen bloggen?
Eerst nog een glas wijn.....
Ben ik niet idioot om nog wat meer hooi op mijn vork te nemen?
Waarom zou ik tijd vinden om te bloggen als ik geen tijd vind om ... (ik kijk even om me heen)
- vier maand strijk weg te werken
- de tafel van vanmorgen en vanavond af te ruimen
- de afwas in het afwasmachien te steken
- de was in het wasmachien te steken
- na te denken over de menu van volgende week
- een bestelling door te geven aan de colruyt
- een bad te pakken (eikes....)
- het speelgoed van meneertje oorlogsgeneraal op te ruimen
- en ik vrees dat ik nog even verder kan vertellen.
Dit alles terwijl ik beter NU in bed zou kruipen vermits we kunnen verwachten dat I. (formerly known as bobke) binnen een drietal uur weer wakker is. En binnen zes uur ook nog eens. Maar, look on the bright side, het is mijn beurt om vannacht van bed te wisselen en in I zijn bed te gaan slapen.
Dus, zou ik terug beginnen bloggen?
Eerst nog een glas wijn.....
1.2.07
een heuglijke geboorte
van de site van de verdwaalde ooievaar
Komt dat zien en link hem aan jullie blog of site als je het enigzins interessant vindt
Komt dat zien en link hem aan jullie blog of site als je het enigzins interessant vindt
18.1.07
En dan gaat de telefoon....
En krijgt de medewerkster van het adoptiebureau te horen: "hallo, dit is het antwoordapparaat van SC. Ik ben er even niet, maar laat een berichtje na de toon en ik bel terug".
Wat ze dan ook flink doet: "ja, goedemiddag, met de medewerster van het adoptiebureau, kunnen jullie eventjes terugbellen?".
Ja, mijn gsm slingerde ergens in de woonkamer en ik zat ijverig te studeren (euh... surfen) een verdiepje hoger. En was dus potdoof voor mijn nochthans zeer ergerlijke en luide beltoon.
Een half uurtje later beslis ik de moed op te geven om nog veel geologische feiten in mijn kop te steken (heh, ik had nog twee volle dagen voor mijn kennis ging getest worden), en eens op bezoek te gaan bij een vriendin. In het naar buiten gaan besef ik dat ik best eerst even bel voor ik onverwachts voor de deur sta, want de vriendin in kwestie zit no volop in haar kraamtijd.
Ik dus terug naar binnen om die (rot) gsm (die ik altijd kwijt ben) te gaan zoeken. Hey, ik heb twee nieuwe berichten. Even naar gemiste oproepen gaan kijken ...................
HET NUMMER VAN HET ADOPTIEBUREAU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Snel bel ik mijn antwoordapparaat om de bovenstaande boodschap te horen. Ik bel onmiddellijk terug, maar terwijl de telefoon overgaat kijk ik naar de klok en zie ik dat het al vijf minuten over vier is ... en ons bureau sluit om vier uur. Terwijl ik de boodschap op hun antwoordapparaat beluister bekijk ik mijn tweede bericht (een sms'je). Boodschap van onze vrienden en lotgenoten in adoptieland: "jullie ook?"
Twee seconden later sta ik bij de verstuurder van het sms'je. En, en, en,????? vraagt ze. Jullie ook? Waarop ik niet anders kan zeggen dan "ik denk het wel, maar ik weet het niet zeker".
Dit heeft en hysterische, slappe lach bui tot gevolg van twee vrouwen die niet weten wat eerst te zeggen... Laten we zeggen dat de uitspraken "gij kieken" en "idioot" vaak terugkwamen.
Na een eerste verwerking van het feit dat ik misschien de belangrijkste telefoon van mijn leven gemist had was het tijd om toch nog langs te gaan bij de eerder besproken vriendin. Waar ik het "waarschijnlijk" goede nieuws al kan vertellen. Vriendin in kwestie was namelijk al gevraagd om meter van ons bobje te worden. Voordeel aan een kraamtijd is dat er altijd bubbels koud staan!
Later die avond komt P. thuis en toasten we opnieuw op het meer dan waarschijnlijke goede nieuws. Na al die bubbels en een grote kop slaapthee lukt het wonderwel om onmiddellijk in slaap te vallen.
7u de volgende ochtend gaat de wekker, omdat ze misshien ons terras zouden komen leggen. Tegen dat we goed en wel wakker zijn merken we dat de 70% kans op regen niet gelogen is. Geen werkmannen te verwachten dus. En, nog drie uur te vroeg vooraleer we naar het adoptiebureau kunnen bellen zitten we rechtop in bed naar elkaar te kijken. Het vermoeden groeit dat dit een hele rare dag gaat worden.
Tussen tien voor tien en tien uur ben ik ongeveer duizend keer heen en weer gelopen in onze keuken en heb ik alle tegels geteld.
Uiteraard lukt het niet om onmiddellijk verbinding te krijgen. Eerst verkeerde nummer (ja, ik was een beetje zenuwachtig), dan verbinding verbroken, dan een paar keer bezet. Uiteindelijk krijg ik medewerker nummer twee aan de lijn. "is medewerker 1 aanwezig? Ze heeft een berichtje op mijn antwoordapparaat gelaten dat ik moest terugbellen". "Medewerker nummer 1 is in vergadering. Had u een vraag voor haar?" "euhmmmmmm, ik denk dat zij goed nieuws had voor ons......" "wat is de naam", vraagt medewerste nummer twee. Shit ja, die madammen klasseren alles op de naam van de man. "Aaaaaahhhhh, de familie D. Ja, wij hebben goed nieuws voor jullie, jullie hebben een zoon".
Dezelfde middag mochten we nog het dossier en de fotootjes van Bobje gaan ophalen.
Het is eindelijk zo ver....
Wat ze dan ook flink doet: "ja, goedemiddag, met de medewerster van het adoptiebureau, kunnen jullie eventjes terugbellen?".
Ja, mijn gsm slingerde ergens in de woonkamer en ik zat ijverig te studeren (euh... surfen) een verdiepje hoger. En was dus potdoof voor mijn nochthans zeer ergerlijke en luide beltoon.
Een half uurtje later beslis ik de moed op te geven om nog veel geologische feiten in mijn kop te steken (heh, ik had nog twee volle dagen voor mijn kennis ging getest worden), en eens op bezoek te gaan bij een vriendin. In het naar buiten gaan besef ik dat ik best eerst even bel voor ik onverwachts voor de deur sta, want de vriendin in kwestie zit no volop in haar kraamtijd.
Ik dus terug naar binnen om die (rot) gsm (die ik altijd kwijt ben) te gaan zoeken. Hey, ik heb twee nieuwe berichten. Even naar gemiste oproepen gaan kijken ...................
HET NUMMER VAN HET ADOPTIEBUREAU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Snel bel ik mijn antwoordapparaat om de bovenstaande boodschap te horen. Ik bel onmiddellijk terug, maar terwijl de telefoon overgaat kijk ik naar de klok en zie ik dat het al vijf minuten over vier is ... en ons bureau sluit om vier uur. Terwijl ik de boodschap op hun antwoordapparaat beluister bekijk ik mijn tweede bericht (een sms'je). Boodschap van onze vrienden en lotgenoten in adoptieland: "jullie ook?"
Twee seconden later sta ik bij de verstuurder van het sms'je. En, en, en,????? vraagt ze. Jullie ook? Waarop ik niet anders kan zeggen dan "ik denk het wel, maar ik weet het niet zeker".
Dit heeft en hysterische, slappe lach bui tot gevolg van twee vrouwen die niet weten wat eerst te zeggen... Laten we zeggen dat de uitspraken "gij kieken" en "idioot" vaak terugkwamen.
Na een eerste verwerking van het feit dat ik misschien de belangrijkste telefoon van mijn leven gemist had was het tijd om toch nog langs te gaan bij de eerder besproken vriendin. Waar ik het "waarschijnlijk" goede nieuws al kan vertellen. Vriendin in kwestie was namelijk al gevraagd om meter van ons bobje te worden. Voordeel aan een kraamtijd is dat er altijd bubbels koud staan!
Later die avond komt P. thuis en toasten we opnieuw op het meer dan waarschijnlijke goede nieuws. Na al die bubbels en een grote kop slaapthee lukt het wonderwel om onmiddellijk in slaap te vallen.
7u de volgende ochtend gaat de wekker, omdat ze misshien ons terras zouden komen leggen. Tegen dat we goed en wel wakker zijn merken we dat de 70% kans op regen niet gelogen is. Geen werkmannen te verwachten dus. En, nog drie uur te vroeg vooraleer we naar het adoptiebureau kunnen bellen zitten we rechtop in bed naar elkaar te kijken. Het vermoeden groeit dat dit een hele rare dag gaat worden.
Tussen tien voor tien en tien uur ben ik ongeveer duizend keer heen en weer gelopen in onze keuken en heb ik alle tegels geteld.
Uiteraard lukt het niet om onmiddellijk verbinding te krijgen. Eerst verkeerde nummer (ja, ik was een beetje zenuwachtig), dan verbinding verbroken, dan een paar keer bezet. Uiteindelijk krijg ik medewerker nummer twee aan de lijn. "is medewerker 1 aanwezig? Ze heeft een berichtje op mijn antwoordapparaat gelaten dat ik moest terugbellen". "Medewerker nummer 1 is in vergadering. Had u een vraag voor haar?" "euhmmmmmm, ik denk dat zij goed nieuws had voor ons......" "wat is de naam", vraagt medewerste nummer twee. Shit ja, die madammen klasseren alles op de naam van de man. "Aaaaaahhhhh, de familie D. Ja, wij hebben goed nieuws voor jullie, jullie hebben een zoon".
Dezelfde middag mochten we nog het dossier en de fotootjes van Bobje gaan ophalen.
Het is eindelijk zo ver....
22.9.06
oude spoken
het gonst de laatste dagen van de geruchten in de bijennest die we het wereldwijde web noemen. Er gaan volgende week toewijzingen volgen, zoveel is zeker. Toewijzingen die als gevolg hebben dat er een aantal koppels binnen een zestal weken moeten afreizen.
En hoewel het echt nu eens helemaal niet practisch zou zijn dat wij erbij zijn (we hebben immers momenteel geen deftige keuken en geen badkamer en een halve aanbouw in opbouw), ben ik al een aantal dagen doodzenuwachtig...
De oude gevoelens van vroeger komen weer boven.
Moeten bellen voor het resultaat van de bloedprik en diep vanbinnen weten dat het niet gelukt is...
Weten dat je vreselijk jaloers gaat zijn als je lotgenoten wel bij de gelukkigen behoren en jij niet...
Ik vind het super rottig dat ik me weer zo voel. Zelfs als we er deze keer niet bijzijn, dan weten we zeker dat het de volgende keer aan ons is en dat de volgende keer nog dit jaar zal zijn. Wat is er daar nu mis mee?
Maar toch blijf ik me slecht voelen. Zou ik zo graag eens zeker willen zijn. Ja of nee. Niet het speculeren, het hopen, he zoeken naar voortekens (als ik nog 1 afrikaans kindje zie voor ik de hoek om fiets, dan zijn we er zeker bij...). Ik dacht dat dat ondertussen allemaal bij het verleden behoorde.
Nuja, niets aan te doen. Slapen en proberen me met andere dingen bezig te houden.
Nog een paar dagen en dan zijn we van de onzekerheid verlost....
En hoewel het echt nu eens helemaal niet practisch zou zijn dat wij erbij zijn (we hebben immers momenteel geen deftige keuken en geen badkamer en een halve aanbouw in opbouw), ben ik al een aantal dagen doodzenuwachtig...
De oude gevoelens van vroeger komen weer boven.
Moeten bellen voor het resultaat van de bloedprik en diep vanbinnen weten dat het niet gelukt is...
Weten dat je vreselijk jaloers gaat zijn als je lotgenoten wel bij de gelukkigen behoren en jij niet...
Ik vind het super rottig dat ik me weer zo voel. Zelfs als we er deze keer niet bijzijn, dan weten we zeker dat het de volgende keer aan ons is en dat de volgende keer nog dit jaar zal zijn. Wat is er daar nu mis mee?
Maar toch blijf ik me slecht voelen. Zou ik zo graag eens zeker willen zijn. Ja of nee. Niet het speculeren, het hopen, he zoeken naar voortekens (als ik nog 1 afrikaans kindje zie voor ik de hoek om fiets, dan zijn we er zeker bij...). Ik dacht dat dat ondertussen allemaal bij het verleden behoorde.
Nuja, niets aan te doen. Slapen en proberen me met andere dingen bezig te houden.
Nog een paar dagen en dan zijn we van de onzekerheid verlost....
4.9.06
zwanger worden door adoptie
Een hele tijd geleden deed ik op een avond in Brussel ons verhaal. Het zwanger willen worden, het niet lukken, de onderzoeken, de behandelingen en uiteindelijk de beslissing om te adopteren.
Het deed 1 van de vrouwen in de groep onmiddellijk opmerken ... ah, adopteren, dan ben je binnenkort natuurlijk zwanger.
Ik pareerde het toen met cijfers en statistieken waaruit blijkt dat er maar 5% van de koppels die adopteren zwanger worden. En diezelfde 5% vind je terug bij die koppels die niet adopteren.
Dus, adoptie is niet de eenvoudige manier om zwanger te worden. Het voelt zelfs als een belediging als mensen zo'n opmerking maken. Het feit dat mensen denken dat je door je adoptie zwanger zal worden doet alles wat je daarvoor geprobeerd hebt teniet. Je intelligentie (hé, je leert echt wel iets bij van die medische periode), de kunde van je dokter, het labo, de verpleegsters en al de andere mensen die van dichtbij betrokken waren bij de behandelingen. Alles wordt teniet gedaan met de opmerking dat je nu zeker zwanger zal worden.
Bij koppels waar er een duidelijke oorzaak is waarom ze niet zwanger worden, moet dit al helemaal erg zijn. Alsof het ondertekenen van een adoptiecontract dichtgeslibte eileiders wonderbaarlijk weer open doet gaan. Alsof het huisbezoek van de maatschappelijk assistent het onbeweeglijke sperma weer doet zwemmen als een kudde geile goudvissen. Alsof het betalen van je eerste zware adoptiefactuur ineens die baarmoeder vol blutsen en kuilen veranderd in een donzige kinderkamer.....
Ook bij onverklaarde onvruchtbaarheid pikken zo'n opmerkingen. Ik weet dat de kans bestaat dat ik ooit nog zwanger wordt. Er is geen reden waarom we niet zwanger zouden kunnen worden en ik heb nog een goede 10 jaar voor mevrouw menopauze haar intrede kan doen.
Maar, als mensen zo'n opmerking maken, dan krijg ik het gevoel dat ze niet begrijpen dat dat zwanger worden voor ons eigenlijk niet meer hoeft. Zeker nu niet ....
Het idee dat ik nu zwanger zou worden, doet me duizelen. Doet me lichtjes misselijk worden. Doet me zin krijgen om bij ons volgend supermarktbezoek nog eens langs de rayon met de condooms te wandelen.
Ik wil helemaal niet zwanger worden. Ik kijk zo uit naar ons kindje uit Afrika! Ons kindje is er al, is waarschijnlijk al geboren en wacht nu alleen op de kennismaking met ons. Dat idee geef ik niet zomaar op.
Ik wist altijd dat adoptie een mogelijkheid was voor ons om een gezin te stichten. Maar ik kon nooit vermoeden hoe erg je uitkijkt naar dat kindje van ver. Ik zou nooit hebben kunnen voorspellen dat ik zelfs niet zwanger zou willen zijn. Niet nu, niet nu ons kindje zo dichtbij is.
En eens ons kindje er is?
Dan is zwanger worden enkel een snellere en goedkopere manier om een kindje te krijgen. Dus in die zin zou een zwangerschap welkom zijn.
Maar anders? Dan vertrekken we binnen een jaar of twee weer op avontuur....
Het deed 1 van de vrouwen in de groep onmiddellijk opmerken ... ah, adopteren, dan ben je binnenkort natuurlijk zwanger.
Ik pareerde het toen met cijfers en statistieken waaruit blijkt dat er maar 5% van de koppels die adopteren zwanger worden. En diezelfde 5% vind je terug bij die koppels die niet adopteren.
Dus, adoptie is niet de eenvoudige manier om zwanger te worden. Het voelt zelfs als een belediging als mensen zo'n opmerking maken. Het feit dat mensen denken dat je door je adoptie zwanger zal worden doet alles wat je daarvoor geprobeerd hebt teniet. Je intelligentie (hé, je leert echt wel iets bij van die medische periode), de kunde van je dokter, het labo, de verpleegsters en al de andere mensen die van dichtbij betrokken waren bij de behandelingen. Alles wordt teniet gedaan met de opmerking dat je nu zeker zwanger zal worden.
Bij koppels waar er een duidelijke oorzaak is waarom ze niet zwanger worden, moet dit al helemaal erg zijn. Alsof het ondertekenen van een adoptiecontract dichtgeslibte eileiders wonderbaarlijk weer open doet gaan. Alsof het huisbezoek van de maatschappelijk assistent het onbeweeglijke sperma weer doet zwemmen als een kudde geile goudvissen. Alsof het betalen van je eerste zware adoptiefactuur ineens die baarmoeder vol blutsen en kuilen veranderd in een donzige kinderkamer.....
Ook bij onverklaarde onvruchtbaarheid pikken zo'n opmerkingen. Ik weet dat de kans bestaat dat ik ooit nog zwanger wordt. Er is geen reden waarom we niet zwanger zouden kunnen worden en ik heb nog een goede 10 jaar voor mevrouw menopauze haar intrede kan doen.
Maar, als mensen zo'n opmerking maken, dan krijg ik het gevoel dat ze niet begrijpen dat dat zwanger worden voor ons eigenlijk niet meer hoeft. Zeker nu niet ....
Het idee dat ik nu zwanger zou worden, doet me duizelen. Doet me lichtjes misselijk worden. Doet me zin krijgen om bij ons volgend supermarktbezoek nog eens langs de rayon met de condooms te wandelen.
Ik wil helemaal niet zwanger worden. Ik kijk zo uit naar ons kindje uit Afrika! Ons kindje is er al, is waarschijnlijk al geboren en wacht nu alleen op de kennismaking met ons. Dat idee geef ik niet zomaar op.
Ik wist altijd dat adoptie een mogelijkheid was voor ons om een gezin te stichten. Maar ik kon nooit vermoeden hoe erg je uitkijkt naar dat kindje van ver. Ik zou nooit hebben kunnen voorspellen dat ik zelfs niet zwanger zou willen zijn. Niet nu, niet nu ons kindje zo dichtbij is.
En eens ons kindje er is?
Dan is zwanger worden enkel een snellere en goedkopere manier om een kindje te krijgen. Dus in die zin zou een zwangerschap welkom zijn.
Maar anders? Dan vertrekken we binnen een jaar of twee weer op avontuur....
360 °
ja, alles staat weer even op zijn kop.
Net toen ik me goed begon te voelen in mijn huishoudcapaciteiten, kreeg ik de kans om twee maand te werken voor het Internationaal Filmfestival van Gent. Natuurlijk heb ik dat aanvaard (twee maand dubbel betaald worden heeft zijn voordelen in onze huidige situatie...lekker het geld voor onze vliegtuigtickets bij elkaar gespaard). Sinds vandaag ben ik dus terug aan het werk. Onmiddellijk lange uren, maar het doet wel deugd.
Op het adoptiefront zal het even stilletjes zijn. Ons dossier is helemaal afgeraakt nog voor ik terug moest werken. Het ligt nu gte blinken op het bureau van één van de medewerkers van ons adoptiebureau. Ze hebben nu een maandje om alles na te kijken en ons werk te controleren. Eind van de maand zou ons dossier dan naar Afrika kunnen vertrekken. En dan wordt het afwachten. De speculaties zijn niet te doen. In het beste geval krijgen we in de loop van oktober het verlossende telefoontje. In het slechtste geval is het pas tegen het eind van het jaar aan ons. Wat nog steeds heel snel zou zijn....
Het idee dat we dus zeer snel telefoon zouden kunnen krijgen doet ook wel een beetje paniek ontstaan. P. en ik kamperen momenteel in ons eigen huis. Geen toilet (enkel een campingtoilet) , enkel koud water (in de gang) en een mini keukentje. En .... een hele grote achtertuin. En.... een aannemer wiens vrouw morgen het ziekenhuis binnengaat om te bevallen....
We hebben nog steeds geen zicht op de planning voor onze verbouwingen en dat was NIET de bedoeling.
In mijn hoofd strijden dromen en gedachten over bevallingen, adoptiekinderen, mama zijn en P. als papa zien om een eerste plaatsje. Slapen lukt, met moeite.
Terugkomen van Ethiopië zal een einde breien aan een ongelooflijk intense periode in ons leven. En uiteraard zal het ook het begin zijn van een nog veel intensere periode.
Het is alleen stom dat we nu in een vacuüm zitten...en we niet veel meer kunnen doen dan wachten en het internet afschuimen naar informatie.
Net toen ik me goed begon te voelen in mijn huishoudcapaciteiten, kreeg ik de kans om twee maand te werken voor het Internationaal Filmfestival van Gent. Natuurlijk heb ik dat aanvaard (twee maand dubbel betaald worden heeft zijn voordelen in onze huidige situatie...lekker het geld voor onze vliegtuigtickets bij elkaar gespaard). Sinds vandaag ben ik dus terug aan het werk. Onmiddellijk lange uren, maar het doet wel deugd.
Op het adoptiefront zal het even stilletjes zijn. Ons dossier is helemaal afgeraakt nog voor ik terug moest werken. Het ligt nu gte blinken op het bureau van één van de medewerkers van ons adoptiebureau. Ze hebben nu een maandje om alles na te kijken en ons werk te controleren. Eind van de maand zou ons dossier dan naar Afrika kunnen vertrekken. En dan wordt het afwachten. De speculaties zijn niet te doen. In het beste geval krijgen we in de loop van oktober het verlossende telefoontje. In het slechtste geval is het pas tegen het eind van het jaar aan ons. Wat nog steeds heel snel zou zijn....
Het idee dat we dus zeer snel telefoon zouden kunnen krijgen doet ook wel een beetje paniek ontstaan. P. en ik kamperen momenteel in ons eigen huis. Geen toilet (enkel een campingtoilet) , enkel koud water (in de gang) en een mini keukentje. En .... een hele grote achtertuin. En.... een aannemer wiens vrouw morgen het ziekenhuis binnengaat om te bevallen....
We hebben nog steeds geen zicht op de planning voor onze verbouwingen en dat was NIET de bedoeling.
In mijn hoofd strijden dromen en gedachten over bevallingen, adoptiekinderen, mama zijn en P. als papa zien om een eerste plaatsje. Slapen lukt, met moeite.
Terugkomen van Ethiopië zal een einde breien aan een ongelooflijk intense periode in ons leven. En uiteraard zal het ook het begin zijn van een nog veel intensere periode.
Het is alleen stom dat we nu in een vacuüm zitten...en we niet veel meer kunnen doen dan wachten en het internet afschuimen naar informatie.
21.8.06
de andere kant
In mijn vorige post werd het al duidelijk. Na dat positieve advies stap je een onzichtbare drempel over. Zonder dat je het weet kom je ineens in dat andere universum terecht. Het universum waar iedereen het heeft over babybedjes, katoenen luiers, weekenduitstapjes, kamperen met een baby .... en het lijkt ineens niet meer vreemd om over deze onderwerpen mee te praten. Om er een mening over te hebben en deze mening ook gewoon te kunnen delen met de goegemeente.
Tot voor kort voelde ik me nog één met de hoop kinderlozen op het internet. De schrik om nooit moeder te worden, de pijn, de schaamte, het onvervuld verlangen dat pijn deed tot diep in je botten. Ik kende het, I feel it, I know....
Dus ik deed wat ik al jaren deed. Informatie delen, gevoelens bespreekbaar maken, schouders uitlenen voor een goede huilbui... Met recht en reden zeggen "ik weet hoe het voelt".
Maar eerlijk? Dat gevoel van "wij" is helemaal aan het verdwijnen. Want ik ben niet meer radeloos, niet meer wanhopig. Ik wordt niet meer diep in de nacht wakker, badend in het zweet, niet weten wat de komende jaren zullen brengen. Ik ben freaking hoogzwanger!!! Binnen enkele maanden is er een kindje dat ik MIJN kind mag noemen. En of dat kind nu na negen maanden uit mijn buik komt of opgehaald wordt in een tehuis in Ethiopië, dat maakt gewoon niets meer uit. Binnenkort zijn P, ik en Bobje een gezin. En dat was onze droom van in het begin. ALs ik terugga tot de kern van ons verlangen, dan ging het er nooit om dat we trots een echo wilden laten zien, een buik wilden zien groeien, stampjes wilden voelen of een bevalling wilden meemaken. Al deze verlangens vallen in het niets naast dat ene allesverterende verlangen, het verlangen naar een gezin.
Als je jaren hebt om deze evolutie mee te maken, dan kan je ineens heel veel dingen, die in het begin van dit avontuur zo vanzelfsprekend leken, naast je neerleggen. Uiteindelijk besef je wat er echt telt in deze waanzinnige veldslag voor een kind.
Door de euforie die mij overvalt tijdens dit avontuur heb ik het soms moeilijk om nog empathisch te zijn met die koppels die in hetzelfde schuitje zitten waar wij twee jaar geleden inzaten en die adoptie "niets voor hen vinden". Die uiteindelijk nog een volgende poging doen, en nog één, en misschien toch nog een laatste. Diep vanbinnen hoop ik dat deze koppels uiteindelijk zwanger worden. Dat ze niet kinderloos achterblijven en niet voor een alternatief voor een "eigen" kind kiezen.
Maar uiteindelijk is dat ook mijn zaak niet en kiest iedereen zelf hoe men zijn kinderwens invult.
Maar toch, het gevoel dat ik nu heb, en dat alleen nog maar zal verduizendvoudigen eens Bobje deel zal uitmaken van ons gezin, is een gevoel dat ik iedereen toewens.
It's good to be on the other side...
Tot voor kort voelde ik me nog één met de hoop kinderlozen op het internet. De schrik om nooit moeder te worden, de pijn, de schaamte, het onvervuld verlangen dat pijn deed tot diep in je botten. Ik kende het, I feel it, I know....
Dus ik deed wat ik al jaren deed. Informatie delen, gevoelens bespreekbaar maken, schouders uitlenen voor een goede huilbui... Met recht en reden zeggen "ik weet hoe het voelt".
Maar eerlijk? Dat gevoel van "wij" is helemaal aan het verdwijnen. Want ik ben niet meer radeloos, niet meer wanhopig. Ik wordt niet meer diep in de nacht wakker, badend in het zweet, niet weten wat de komende jaren zullen brengen. Ik ben freaking hoogzwanger!!! Binnen enkele maanden is er een kindje dat ik MIJN kind mag noemen. En of dat kind nu na negen maanden uit mijn buik komt of opgehaald wordt in een tehuis in Ethiopië, dat maakt gewoon niets meer uit. Binnenkort zijn P, ik en Bobje een gezin. En dat was onze droom van in het begin. ALs ik terugga tot de kern van ons verlangen, dan ging het er nooit om dat we trots een echo wilden laten zien, een buik wilden zien groeien, stampjes wilden voelen of een bevalling wilden meemaken. Al deze verlangens vallen in het niets naast dat ene allesverterende verlangen, het verlangen naar een gezin.
Als je jaren hebt om deze evolutie mee te maken, dan kan je ineens heel veel dingen, die in het begin van dit avontuur zo vanzelfsprekend leken, naast je neerleggen. Uiteindelijk besef je wat er echt telt in deze waanzinnige veldslag voor een kind.
Door de euforie die mij overvalt tijdens dit avontuur heb ik het soms moeilijk om nog empathisch te zijn met die koppels die in hetzelfde schuitje zitten waar wij twee jaar geleden inzaten en die adoptie "niets voor hen vinden". Die uiteindelijk nog een volgende poging doen, en nog één, en misschien toch nog een laatste. Diep vanbinnen hoop ik dat deze koppels uiteindelijk zwanger worden. Dat ze niet kinderloos achterblijven en niet voor een alternatief voor een "eigen" kind kiezen.
Maar uiteindelijk is dat ook mijn zaak niet en kiest iedereen zelf hoe men zijn kinderwens invult.
Maar toch, het gevoel dat ik nu heb, en dat alleen nog maar zal verduizendvoudigen eens Bobje deel zal uitmaken van ons gezin, is een gevoel dat ik iedereen toewens.
It's good to be on the other side...
7.7.06
cosmos in evenwicht .... bijna
ooit schreef ik hier neer dat ik me niet kon voorstellen hoe het moest voelen om te weten dat alles in orde komt. Zoals ik ook nooit begreep dat mensen konden weten dat ze zwanger weten, weten dat deze poging zeker ging lukken, of gewoon konden rustig verder leven in de wetenschap dat alles ooit wel op zijn pootjes zou terechtkomen.
Ondertussen begin ik langzaam maar zeker een believer te worden. Het gaat ons tegenwoordig goed. Alles valt op zijn pootjes. Ik begin bijna in een goede afloop te geloven. Nee, correctie, ik geloof ondertussen in een goede afloop.
Toen we begin deze week de langverwachte aangetekende zending in de bus kregen dat we ons verslag konden gaan inlezen ben ik even geflipt.
Het kon eigenlijk niet verkeerd gaan. Het leek de laatste tijd alsof er een deur voor ons geopend was met een duidelijk positief zicht op de toekomst. Mijn ontslag met 5 maanden uitbetaling, mijn nieuwe tijdelijke job in september en oktober, onze verbouwing die in november zeker moet rond zijn, een vooruitzicht op een redelijk goede uitkering, scholen die bellen om tijdelijke opdrachten te doen..... alles wees in de richting van een najaar dat goed nieuws moest leveren. Nog eventjes hard werken en dan in de perfecte situatie om een tijdje thuis te blijven. Om ons huis voor te bereiden op de komst van Bobje en om een tijdje mama te zijn.
Het thuisblijven bevalt me wel, en ook P begint er de voordelen van in te zien.
Maar nu die laatste drempel nog. Waarom hield ik vast aan al die goede voortekens? Voor hetzelfde geld ging dit avontuur eindigen zoals al onze eerdere pogingen om een gezin te stichten. Op dat laatste paginaatje van dat stomme verslag dat we moesten gaan inlezen stond onze toekomst. Ja of nee.... we mogen of we mogen niet....
En net zoals vroeger, kon ik ook nu niet gerust zijn in de uitkomst en bleef ik een nacht wakker, denkend aan de verschrikking die voor ons lag. Dat ene zinnetje dat al onze toekomstdromen in elkaar kon doen stuiken. Dat ene zinnetje dat ons terug naar start kon sturen.
Om een lang verhaal kort te maken... we did it. We hebben een positief advies. Binnen anderhalve week moeten we opnieuw voor de jeugdrechter verschijnen die niet anders kan dan een positief vonnis uit te spreken.
Buiten een hysterische vreugde kreeg ik na dit goede nieuws ook een serieuze weerslag. Een combinatie van slapeloze nachten, hooikoorts, extreme warmte en een gevoel van totale paniek creeërde een zwarte wolk terwijl ik eindelijk alle recht had om op een roze wolk te zweven.
Ondertussen heb ik twee dagen op de bank doorgebracht, gisteren zonder te eten, vandaag met extreme moeite chinees besteld. Ondertussen ook geprobeerd te functioneren door een camping toilet te kopen (binnen een week hebben we geen badkamer meer...), een microgolf te kopen (idem voor onze keuken) en oude tegeltjes bij onze architect gaan afsnoepen (ja, ze heeft ons budget een beetje overschat...).
En nu, in een woonruimte die er begint uit te zien als een studiootje en na drie glazen wijn begin ik me beter te voelen.
Het evenwicht in de cosmos is zich aan het herstellen. P. en ik merken de laatste dagen dat we overal meer geluk hebben dan anders. Lenzen die eigenlijk te laat besteld werden en toch reeds binnen waren net voor P op weekend vertrok. Beslissingen die ons anders dagen zouden kosten, die nu snel beslist worden, een gevoel van vanzelfsprekendheid als we over de toekomst praten, wat er lang niet was. Kortom, het gevoel dat het eindelijk aan ons is ....
Ondertussen begin ik langzaam maar zeker een believer te worden. Het gaat ons tegenwoordig goed. Alles valt op zijn pootjes. Ik begin bijna in een goede afloop te geloven. Nee, correctie, ik geloof ondertussen in een goede afloop.
Toen we begin deze week de langverwachte aangetekende zending in de bus kregen dat we ons verslag konden gaan inlezen ben ik even geflipt.
Het kon eigenlijk niet verkeerd gaan. Het leek de laatste tijd alsof er een deur voor ons geopend was met een duidelijk positief zicht op de toekomst. Mijn ontslag met 5 maanden uitbetaling, mijn nieuwe tijdelijke job in september en oktober, onze verbouwing die in november zeker moet rond zijn, een vooruitzicht op een redelijk goede uitkering, scholen die bellen om tijdelijke opdrachten te doen..... alles wees in de richting van een najaar dat goed nieuws moest leveren. Nog eventjes hard werken en dan in de perfecte situatie om een tijdje thuis te blijven. Om ons huis voor te bereiden op de komst van Bobje en om een tijdje mama te zijn.
Het thuisblijven bevalt me wel, en ook P begint er de voordelen van in te zien.
Maar nu die laatste drempel nog. Waarom hield ik vast aan al die goede voortekens? Voor hetzelfde geld ging dit avontuur eindigen zoals al onze eerdere pogingen om een gezin te stichten. Op dat laatste paginaatje van dat stomme verslag dat we moesten gaan inlezen stond onze toekomst. Ja of nee.... we mogen of we mogen niet....
En net zoals vroeger, kon ik ook nu niet gerust zijn in de uitkomst en bleef ik een nacht wakker, denkend aan de verschrikking die voor ons lag. Dat ene zinnetje dat al onze toekomstdromen in elkaar kon doen stuiken. Dat ene zinnetje dat ons terug naar start kon sturen.
Om een lang verhaal kort te maken... we did it. We hebben een positief advies. Binnen anderhalve week moeten we opnieuw voor de jeugdrechter verschijnen die niet anders kan dan een positief vonnis uit te spreken.
Buiten een hysterische vreugde kreeg ik na dit goede nieuws ook een serieuze weerslag. Een combinatie van slapeloze nachten, hooikoorts, extreme warmte en een gevoel van totale paniek creeërde een zwarte wolk terwijl ik eindelijk alle recht had om op een roze wolk te zweven.
Ondertussen heb ik twee dagen op de bank doorgebracht, gisteren zonder te eten, vandaag met extreme moeite chinees besteld. Ondertussen ook geprobeerd te functioneren door een camping toilet te kopen (binnen een week hebben we geen badkamer meer...), een microgolf te kopen (idem voor onze keuken) en oude tegeltjes bij onze architect gaan afsnoepen (ja, ze heeft ons budget een beetje overschat...).
En nu, in een woonruimte die er begint uit te zien als een studiootje en na drie glazen wijn begin ik me beter te voelen.
Het evenwicht in de cosmos is zich aan het herstellen. P. en ik merken de laatste dagen dat we overal meer geluk hebben dan anders. Lenzen die eigenlijk te laat besteld werden en toch reeds binnen waren net voor P op weekend vertrok. Beslissingen die ons anders dagen zouden kosten, die nu snel beslist worden, een gevoel van vanzelfsprekendheid als we over de toekomst praten, wat er lang niet was. Kortom, het gevoel dat het eindelijk aan ons is ....
17.6.06
NIEUW NIEUW NIEUW!!!
Sailing chick verdwijnt weer in de anonimiteit. Vanaf heden geen links meer en geen comment section meer.
Mails kunnen mij bereiken op www.sailingchick_1@hotmail.com
Een persoonlijke adoptiesite is ondertussen ook online. Lezers die onze avonturen verder willen volgen, gelieve mij een mailtje te sturen, dan stuur ik jullie de link naar onze adoptiesite.
Deze site zal verder gebruikt worden als mijn eigen plekje op het net, waar ik mijn ei kwijt kan...
Mails kunnen mij bereiken op www.sailingchick_1@hotmail.com
Een persoonlijke adoptiesite is ondertussen ook online. Lezers die onze avonturen verder willen volgen, gelieve mij een mailtje te sturen, dan stuur ik jullie de link naar onze adoptiesite.
Deze site zal verder gebruikt worden als mijn eigen plekje op het net, waar ik mijn ei kwijt kan...
12.6.06
Afscheid
van een levensdeel. Van een houding van "alles kan", wanneer we het maar willen. Alles voor onszelf en niets voor een ander.
Vorig weekend nam P. me mee voor een superkort weekendje romantiek. Kasteelhotel met viersterrenrestaurant. Net voorbij Parijs, the city of love.
Het was zaaaaaalig. Uitgebreid badderen, lange jurk nog eens uit de kast gehaald, romantisch gaan dineren, een kingsize hemelbed. De volgende ochtend lekker uitgeslapen, een copieus ontbijt en een wandeling door het kasteelpark.
Toen we laat op de ochtend het kasteel achter ons lieten, hadden P. en ik hetzelfde gevoel. We lieten niet alleen het prachtige gebouw achter ons, maar ook een fase in ons leven die binnenkort (wat relatief is) voorbij is.
Het is gewoon zo, dat wanneer er een kind bijkomt, we niet zomaar kunnen beslissen om de auto in te springen om dan veel te veel geld uit te geven aan iets dat van zo korte duur is.
In de auto, rijdend door de groene omgeving, hadden we het erover dat wat we net achter de rug hebben 1 van de dingen is die men "verwacht" van kinderloze koppels. Koppels die er uiteindelijk voor kiezen om kinderloos door het leven te gaan, die gaan vaak op reis, korte weekendjes, niet altijd de goedkoopste optie. Niet op hun centen moeten kijken, altijd lekker gaan eten, geen gebroken nachten, geen vroege ochtenduren.
En eerlijk gezegd? Ik zou er van kunnen genieten .... mijn favoriete boek kunnen lezen, met mijn muziek op de achtergrond en een glas heerlijke wijn bij de hand. Om dan te beslissen dat we van het weekend misschien eens naar Londen kunnen gaan. Lekker gaan shoppen.
Maar, het zou niet mijn leven kunnen vullen, daar ben ik ondertussen van overtuigd.
Toen we rond het middaguur op de plaatselijke Blaarmeersen op zoek gingen naar iets te eten, zaten we ineens in de andere wereld. Weg waren de Porshes, stijlvolle outfits en decadente drankjes en hapjes. Welkom in de wereld van de Multipla's, Meganes en andere familiewagens. Volgeladen met fietsjes, luchtmatrassen, opblaasballen en een rits kinderen.
En opnieuw waren P. en ik het eens. Hoewel ons kasteelweekendje echt genieten was, zouden we zonder aarzelen willen ruilen voor het gezinsleven met al zijn voor- en nadelen.
Vorig weekend nam P. me mee voor een superkort weekendje romantiek. Kasteelhotel met viersterrenrestaurant. Net voorbij Parijs, the city of love.
Het was zaaaaaalig. Uitgebreid badderen, lange jurk nog eens uit de kast gehaald, romantisch gaan dineren, een kingsize hemelbed. De volgende ochtend lekker uitgeslapen, een copieus ontbijt en een wandeling door het kasteelpark.
Toen we laat op de ochtend het kasteel achter ons lieten, hadden P. en ik hetzelfde gevoel. We lieten niet alleen het prachtige gebouw achter ons, maar ook een fase in ons leven die binnenkort (wat relatief is) voorbij is.
Het is gewoon zo, dat wanneer er een kind bijkomt, we niet zomaar kunnen beslissen om de auto in te springen om dan veel te veel geld uit te geven aan iets dat van zo korte duur is.
In de auto, rijdend door de groene omgeving, hadden we het erover dat wat we net achter de rug hebben 1 van de dingen is die men "verwacht" van kinderloze koppels. Koppels die er uiteindelijk voor kiezen om kinderloos door het leven te gaan, die gaan vaak op reis, korte weekendjes, niet altijd de goedkoopste optie. Niet op hun centen moeten kijken, altijd lekker gaan eten, geen gebroken nachten, geen vroege ochtenduren.
En eerlijk gezegd? Ik zou er van kunnen genieten .... mijn favoriete boek kunnen lezen, met mijn muziek op de achtergrond en een glas heerlijke wijn bij de hand. Om dan te beslissen dat we van het weekend misschien eens naar Londen kunnen gaan. Lekker gaan shoppen.
Maar, het zou niet mijn leven kunnen vullen, daar ben ik ondertussen van overtuigd.
Toen we rond het middaguur op de plaatselijke Blaarmeersen op zoek gingen naar iets te eten, zaten we ineens in de andere wereld. Weg waren de Porshes, stijlvolle outfits en decadente drankjes en hapjes. Welkom in de wereld van de Multipla's, Meganes en andere familiewagens. Volgeladen met fietsjes, luchtmatrassen, opblaasballen en een rits kinderen.
En opnieuw waren P. en ik het eens. Hoewel ons kasteelweekendje echt genieten was, zouden we zonder aarzelen willen ruilen voor het gezinsleven met al zijn voor- en nadelen.
29.5.06
Helaas pindakaas
Gedaan met de pret!
Ik ben ondertussen officieel drie weken niet meer aan het werk. Mijn eerste week was gevuld met stage lessen. Mijn tweede week vulde ik met trouwen en feesten. Mijn derde week was gevuld met nietsdoen, uitslapen, doen alsof ik aan het opruimen was, lijstjes maken, tv kijken, boekjes lezen, lunchen met ex-collega's, shoppen, opnieuw doen alsof ik aan het opruimen was en zalig niksen....
Daar komt nu een einde aan. Als ik dit thuisblijven een beetje op een eerlijke manier wil doen, dan moet er gewerkt worden.
Vanaf vandaag staat de huisvrouw in mij dus op. Ik gun mezelf een uurtje computertijd om de dag te beginnen en daarna is het werken geblazen.
Ik moet dit echt doen, want ik weet uit het verleden dat thuiszijn voor mij al snel verglijdt in echt niks doen. In slapen, nog meer slapen en uiteindelijk zo moe zijn dat alleen slapen nog leuk is. A nervous breakdown waiting to happen....
Mijn vorige postjes waren allemaal vrij heppie heppie, maar toch stormt het onderhuids een beetje. Het wachten begint me even zuur op te breken. Langs de ene kant kan ik me niet voorstellen dat er binnenkort een kind in ons midden zal zijn, langs de andere kant kijk ik als een berg tegen de komende maanden op. Ik heb echt geen zin meer in wachten, wachten, wachten.....puur om het wachten zelf.
Soms zou ik wel willen inslapen om wakker te worden wanneer het eindelijk zo ver zal zijn.
De jaren van wachten beginnen zich ook weer eens duidelijk af te tekenen. Zes jaar zijn we alweer verder. Lotgenoten van vroeger hebben ondertussen kinderen van drie jaar, tweede en derde spruiten en zwangerschapsverhalen om een hele avond mee te vullen. En af en toe steekt dat weer. Ik heb me er ondertussen over gezet dat ik geen zwangerschap zal meemaken en echt waar, ik kan daar goed mee leven. Uiteindelijk is die zwangerschap maar negen maand van je leven. Het is nadien dat het pas echt wordt.
Gelukkig denk ik dan, dat ik nooit zwanger geweest ben. Want hoe kan ik naar iets verlangen dat ik nooit gehad heb? Zeker niet omdat ik toch het resultaat van die negen maand binnenkort ook in mijn armen mag sluiten.
Voila, mijn dagen als huisvrouw zijn begonnen ....
Mijn dagen als moeder zitten er aan te komen....
Ik ben ondertussen officieel drie weken niet meer aan het werk. Mijn eerste week was gevuld met stage lessen. Mijn tweede week vulde ik met trouwen en feesten. Mijn derde week was gevuld met nietsdoen, uitslapen, doen alsof ik aan het opruimen was, lijstjes maken, tv kijken, boekjes lezen, lunchen met ex-collega's, shoppen, opnieuw doen alsof ik aan het opruimen was en zalig niksen....
Daar komt nu een einde aan. Als ik dit thuisblijven een beetje op een eerlijke manier wil doen, dan moet er gewerkt worden.
Vanaf vandaag staat de huisvrouw in mij dus op. Ik gun mezelf een uurtje computertijd om de dag te beginnen en daarna is het werken geblazen.
Ik moet dit echt doen, want ik weet uit het verleden dat thuiszijn voor mij al snel verglijdt in echt niks doen. In slapen, nog meer slapen en uiteindelijk zo moe zijn dat alleen slapen nog leuk is. A nervous breakdown waiting to happen....
Mijn vorige postjes waren allemaal vrij heppie heppie, maar toch stormt het onderhuids een beetje. Het wachten begint me even zuur op te breken. Langs de ene kant kan ik me niet voorstellen dat er binnenkort een kind in ons midden zal zijn, langs de andere kant kijk ik als een berg tegen de komende maanden op. Ik heb echt geen zin meer in wachten, wachten, wachten.....puur om het wachten zelf.
Soms zou ik wel willen inslapen om wakker te worden wanneer het eindelijk zo ver zal zijn.
De jaren van wachten beginnen zich ook weer eens duidelijk af te tekenen. Zes jaar zijn we alweer verder. Lotgenoten van vroeger hebben ondertussen kinderen van drie jaar, tweede en derde spruiten en zwangerschapsverhalen om een hele avond mee te vullen. En af en toe steekt dat weer. Ik heb me er ondertussen over gezet dat ik geen zwangerschap zal meemaken en echt waar, ik kan daar goed mee leven. Uiteindelijk is die zwangerschap maar negen maand van je leven. Het is nadien dat het pas echt wordt.
Gelukkig denk ik dan, dat ik nooit zwanger geweest ben. Want hoe kan ik naar iets verlangen dat ik nooit gehad heb? Zeker niet omdat ik toch het resultaat van die negen maand binnenkort ook in mijn armen mag sluiten.
Voila, mijn dagen als huisvrouw zijn begonnen ....
Mijn dagen als moeder zitten er aan te komen....
25.5.06
toilet training
Gisteren vroegen twee kindjes of ik mee wou gaan naar toilet om hen te helpen. Grappig, blijkbaar zien ze in mij een goede toilet helpster. Nuja, ik kan maar voorbereid zijn op het afvegen van billetjes, het helpen opstappen op stapjes en het afleiden door schaduwfiguren op de muur te toveren (met als resultaat dat R bijna van de pot viel omdat mijn eend zijn hond aan het opeten was).
Ja, life in the waiting zone staat bol van de leuke activiteiten. Gisteren hebben we ons voor de laatste keer door een twee uur durend gesprek geworsteld met de psycholoog van het caw. Tja, wat kan ik over die gesprekken vertellen? Het is niet leuk, ze draaien soms alles op zijn kop en je moet verdomd goed opletten, want soms gaan ze heel hard van hun eigen veronderstellingen uit. Gelukkig staan ze wel open voor mensen die weerwerk bieden. Volgens de maatschappellijk assistent moeten we ons geen zorgen maken en de psycholoog zou graag op de hoogte gehouden worden van het vervolg. Met andere woorden, dat zit wel goed.
Volgende stappen:
1. Volgende week worden we door het team van het caw nogmaals volledig geëvalueerd. Op basis van deze teamvergadering valt de beslissing welke elementen bij ons de boven halen, de protectieve of de risicofactoren.
2. op basis van deze evaluatie maakt de psycholoog zijn eindverslag
3. dat eindverslag gaat naar Kind en Gezin die er een stempel opzetten
4. Kind en gezin stuurt het verslag door naar de jeugdrechtbank
5. tegen 19/06 zou ons verslag op de rechtbank moeten liggen
En dan wordt het moeilijk. De volgende stap is dat we 15 dagen tijd krijgen om ons verslag in te lezen. Nadien moeten we opnieuw voorkomen bij de jeugdrechter.
Helaas gaan ze daar op het gerecht langdurig genieten van de zomer die ons hopelijk nog te wachten staat. Dus vanaf 15/07 is het daar zo toe als een blik sardientjes. Hopelijk kunnen wij dus nog voor de sluiting ons verslag gaan inlezen. Anders moeten we tot september wachten om al deze fantastische informatie over onszelf te weten te komen.
Vanaf nu krijgen we dus minder en minder vat op de procedure. Het weinige dat we konden doen is nu voorbij. Vanaf nu is het instanties aflopen, papieren verzamelen, dossiers samenstellen enz....
Ik heb zo vaak een einddatum op heel dit project geplakt en hoe dichter dat die data dichterbij komen, hoe meer ik ze nog even wil vooruitschuiven. Misschien moet ik er gewoon geen data meer op plakken. Ik spreek altijd van volgend jaar, volgend jaar, volgend jaar ..... Maar volgend jaar deze tijd zijn we zeer waarschijnlijk al een tijdje een gezin. En van zo'n gedachten krijgt mijn brein dus kortsluiting..... Ik kan het niet vatten, dat binnen minder dan 12 maand ons leven helemaal op zijn kop zal staan.
De grote projecten die we op ons dertig beslisten zijn langzamerhand allemaal in de sporen gezet. Mijn opleiding loopt naar het einde van zijn eerste jaar en buiten een aantal dingen die ik opzettelijk heb uitgesteld ziet dat er wel goed uit. Vorige week zijn we dan zonder problemen in dat huwelijksbootje gestapt en onze verbouwplannen zijn reeds een paar dagen binnen op de gemeente.
Sinds een drietal weken ben ik thuis en dus begint het er hier weer gezellig bewoont uit te zien.
In de zomer kunnen we concreet beginnen aan de verbouwing en daarna is het enige grote project nog het wachten op ons adoptiekindje......
Het lijkt een beetje alsof we vorige jaar eindelijk de weegschaal langs de andere kant hebben kunnen vullen en dat de twee schalen nu langzaam aan in evenwicht komen. Er staan ons mooie tijden te wachten
Ja, life in the waiting zone staat bol van de leuke activiteiten. Gisteren hebben we ons voor de laatste keer door een twee uur durend gesprek geworsteld met de psycholoog van het caw. Tja, wat kan ik over die gesprekken vertellen? Het is niet leuk, ze draaien soms alles op zijn kop en je moet verdomd goed opletten, want soms gaan ze heel hard van hun eigen veronderstellingen uit. Gelukkig staan ze wel open voor mensen die weerwerk bieden. Volgens de maatschappellijk assistent moeten we ons geen zorgen maken en de psycholoog zou graag op de hoogte gehouden worden van het vervolg. Met andere woorden, dat zit wel goed.
Volgende stappen:
1. Volgende week worden we door het team van het caw nogmaals volledig geëvalueerd. Op basis van deze teamvergadering valt de beslissing welke elementen bij ons de boven halen, de protectieve of de risicofactoren.
2. op basis van deze evaluatie maakt de psycholoog zijn eindverslag
3. dat eindverslag gaat naar Kind en Gezin die er een stempel opzetten
4. Kind en gezin stuurt het verslag door naar de jeugdrechtbank
5. tegen 19/06 zou ons verslag op de rechtbank moeten liggen
En dan wordt het moeilijk. De volgende stap is dat we 15 dagen tijd krijgen om ons verslag in te lezen. Nadien moeten we opnieuw voorkomen bij de jeugdrechter.
Helaas gaan ze daar op het gerecht langdurig genieten van de zomer die ons hopelijk nog te wachten staat. Dus vanaf 15/07 is het daar zo toe als een blik sardientjes. Hopelijk kunnen wij dus nog voor de sluiting ons verslag gaan inlezen. Anders moeten we tot september wachten om al deze fantastische informatie over onszelf te weten te komen.
Vanaf nu krijgen we dus minder en minder vat op de procedure. Het weinige dat we konden doen is nu voorbij. Vanaf nu is het instanties aflopen, papieren verzamelen, dossiers samenstellen enz....
Ik heb zo vaak een einddatum op heel dit project geplakt en hoe dichter dat die data dichterbij komen, hoe meer ik ze nog even wil vooruitschuiven. Misschien moet ik er gewoon geen data meer op plakken. Ik spreek altijd van volgend jaar, volgend jaar, volgend jaar ..... Maar volgend jaar deze tijd zijn we zeer waarschijnlijk al een tijdje een gezin. En van zo'n gedachten krijgt mijn brein dus kortsluiting..... Ik kan het niet vatten, dat binnen minder dan 12 maand ons leven helemaal op zijn kop zal staan.
De grote projecten die we op ons dertig beslisten zijn langzamerhand allemaal in de sporen gezet. Mijn opleiding loopt naar het einde van zijn eerste jaar en buiten een aantal dingen die ik opzettelijk heb uitgesteld ziet dat er wel goed uit. Vorige week zijn we dan zonder problemen in dat huwelijksbootje gestapt en onze verbouwplannen zijn reeds een paar dagen binnen op de gemeente.
Sinds een drietal weken ben ik thuis en dus begint het er hier weer gezellig bewoont uit te zien.
In de zomer kunnen we concreet beginnen aan de verbouwing en daarna is het enige grote project nog het wachten op ons adoptiekindje......
Het lijkt een beetje alsof we vorige jaar eindelijk de weegschaal langs de andere kant hebben kunnen vullen en dat de twee schalen nu langzaam aan in evenwicht komen. Er staan ons mooie tijden te wachten
24.4.06
Dat hebben we ook weer gehad
Vanmorgen ons eerste gesprek in het kader van het maatschappellijk onderzoek gehad. We zijn buitengekomen met een zeer goed gevoel.
Later meer hierover...
Later meer hierover...
13.4.06
slecht nieuws is niet altijd slecht nieuws...
Na het goede nieuws dat we gaan trouwen kan ik nu het slechte nieuws vertellen dat ik binnekort zonder werk zit. Alhoewel .... slechte nieuws....
Wie hier al een tijdje meeleest weet dat mijn werk niet onmiddellijk mijn leukste bezigheid van de week was en dat ik al een hele tijd andere horizonten aan het opzoeken was.
En nu helpen de grote besparingsronden in de culturele sector me om die dikke knoop door te hakken. Blijkt nu ook dat ik nog enkele maanden uitbetaald wordt ... joechee!!!
Nee, serieus, ik kan de vrije tijd echt wel gebruiken. Ik werk nu nog 2.5 weken en dan la dolce farniente en eens op andere gebieden orde op zaken stellen. Ons huis eens onder handen nemen zodat we deze zomer een beetje comfortabel kunnen verbouwen, de administratie van een jaar of 2 bijwerken. Studeren voor mijn examens in mei.
En last but not least .... eens onze adoptieplanning op punt beginnen zetten. Want voor hetzelfde geld werk ik een tijdje als mama, naar het schijnt is dat een fulltime job.
De laatste tijd ben ik constant met de adoptie bezig. Ik lees elke dag verschillende mailgroepen en forums en ben van alles op de hoogte. Ik ben een adoptieexpert geworden. Zo erg dat ik eigenlijk al niet meer denk aan het feit dat we op het einde van dit avontuur een babietje gaan hebben. Het lijkt ineens heel ireeël. Ook nu mensen langzaamaan beginnen erkennen dat wij ouders worden. De eerste cadeautjes, mensen die kinderkleertjes beginnen doorgeven, vrienden die al een maxi cosi opzij hebben gezet voor ons.
En ondertussen bespreek ik deze gevoelens met L. die ieder moment kan bevallen. En blijkt dat we allebei een beetje hetzelfde voelen. Niet weten wat ons te wachten staat. Alleen heeft zij het voordeel dat ze weet wanneer het onbekende gaat beginnen en dat ze elke dag geconfronteerd wordt met de komende grote verandering. Hoe hard ik ook probeer, ik kan me de dag dat we gaan weten dat er een kindje is voor ons niet voorstellen. Nog minder kan ik me voorstellen dat we enkele weken later op het vliegtuig zullen zitten. Want ook al hebben we ons al jaren voorbereid op dit moment, uiteindelijk gaat het op zeer korte tijd echt concreet worden.
Maar nu eerst aftellen naar ons volgende stapje. Op 24 april hebben we ons eerste gesprek met de maatschappelijk assistent.
Wie hier al een tijdje meeleest weet dat mijn werk niet onmiddellijk mijn leukste bezigheid van de week was en dat ik al een hele tijd andere horizonten aan het opzoeken was.
En nu helpen de grote besparingsronden in de culturele sector me om die dikke knoop door te hakken. Blijkt nu ook dat ik nog enkele maanden uitbetaald wordt ... joechee!!!
Nee, serieus, ik kan de vrije tijd echt wel gebruiken. Ik werk nu nog 2.5 weken en dan la dolce farniente en eens op andere gebieden orde op zaken stellen. Ons huis eens onder handen nemen zodat we deze zomer een beetje comfortabel kunnen verbouwen, de administratie van een jaar of 2 bijwerken. Studeren voor mijn examens in mei.
En last but not least .... eens onze adoptieplanning op punt beginnen zetten. Want voor hetzelfde geld werk ik een tijdje als mama, naar het schijnt is dat een fulltime job.
De laatste tijd ben ik constant met de adoptie bezig. Ik lees elke dag verschillende mailgroepen en forums en ben van alles op de hoogte. Ik ben een adoptieexpert geworden. Zo erg dat ik eigenlijk al niet meer denk aan het feit dat we op het einde van dit avontuur een babietje gaan hebben. Het lijkt ineens heel ireeël. Ook nu mensen langzaamaan beginnen erkennen dat wij ouders worden. De eerste cadeautjes, mensen die kinderkleertjes beginnen doorgeven, vrienden die al een maxi cosi opzij hebben gezet voor ons.
En ondertussen bespreek ik deze gevoelens met L. die ieder moment kan bevallen. En blijkt dat we allebei een beetje hetzelfde voelen. Niet weten wat ons te wachten staat. Alleen heeft zij het voordeel dat ze weet wanneer het onbekende gaat beginnen en dat ze elke dag geconfronteerd wordt met de komende grote verandering. Hoe hard ik ook probeer, ik kan me de dag dat we gaan weten dat er een kindje is voor ons niet voorstellen. Nog minder kan ik me voorstellen dat we enkele weken later op het vliegtuig zullen zitten. Want ook al hebben we ons al jaren voorbereid op dit moment, uiteindelijk gaat het op zeer korte tijd echt concreet worden.
Maar nu eerst aftellen naar ons volgende stapje. Op 24 april hebben we ons eerste gesprek met de maatschappelijk assistent.
28.3.06
Wedding bells
Op 17/05 is het zover.....
We moesten ons haasten omdat het blijkbaar toch beter is om ons geschiktheidsvonnis als getrouwd koppel te krijgen
dus, smijt een hoopje rijst omhoog, laat de duiven vrij en drink er eentje op
21.3.06
Gespleten persoonlijkheid
Ja, SC is weer even terug. Het was me wat, de afgelopen weken. Gewoon een korte update zou me veel te ver brengen, daarom dat ik maar bleef uitstellen om hier iets neer te pennen. Iets deftigs zou het toch niet geweest zijn....geen tijd.
Ondertussen heb ik even mijn prioriteiten herschikt en voel ik me toch een beetje bevrijd van het stressmonster dat langzaam maar zeker mijn compagnon werd die mij 24u op 24 bleef lastig vallen
School: momenteel zit mijn stage Nederlands er op en probeer ik langzaam maar zeker de stapel taakjes die hier thuis nog liggen af te werken. Eind van de maand krijg ik mijn opdrachten voor mijn weekstage die in de tweede week van mei valt.
Werk: same old, same old....geen idee hoe dat daar gaat aflopen
Friends: kennis gemaakt met onze buren die ..... ook een kindje uit Ethiopië gaan adopteren!
Adoptie: sinds vorige week kennen we de data voor het maatschappelijk onderzoek. Tussen 24 april en 22 mei worden onze diepste zieleroerselen geschud.
Ferticlubke: still going strong, met dank aan de vrijwilligers die zich reeds gemeld hebben. Het was een leuke zondag.
En nu er dus een heel klein beetje meer tijd vrijkomt heb ik mijn gespleten persoonlijkheid weer losgelaten en ben ik een blog begonnen om vrienden en familie op de hoogte te houden van onze adoptieprocedure. Vooral om ze praktisch op de hoogte te houden.
Maar hier blijf ik toch mijn hartje luchten over alles wat me bezighoudt op en naast de adoptie, het werk en school......
Ondertussen heb ik even mijn prioriteiten herschikt en voel ik me toch een beetje bevrijd van het stressmonster dat langzaam maar zeker mijn compagnon werd die mij 24u op 24 bleef lastig vallen
School: momenteel zit mijn stage Nederlands er op en probeer ik langzaam maar zeker de stapel taakjes die hier thuis nog liggen af te werken. Eind van de maand krijg ik mijn opdrachten voor mijn weekstage die in de tweede week van mei valt.
Werk: same old, same old....geen idee hoe dat daar gaat aflopen
Friends: kennis gemaakt met onze buren die ..... ook een kindje uit Ethiopië gaan adopteren!
Adoptie: sinds vorige week kennen we de data voor het maatschappelijk onderzoek. Tussen 24 april en 22 mei worden onze diepste zieleroerselen geschud.
Ferticlubke: still going strong, met dank aan de vrijwilligers die zich reeds gemeld hebben. Het was een leuke zondag.
En nu er dus een heel klein beetje meer tijd vrijkomt heb ik mijn gespleten persoonlijkheid weer losgelaten en ben ik een blog begonnen om vrienden en familie op de hoogte te houden van onze adoptieprocedure. Vooral om ze praktisch op de hoogte te houden.
Maar hier blijf ik toch mijn hartje luchten over alles wat me bezighoudt op en naast de adoptie, het werk en school......
13.3.06
HELP
Ben bezig met een taak voor Nederlands ... het vergelijken van Harry Potter and the Prisoner of Azkaban het boek versus de film .... er bestaan zo ONTZETTEND VEEL forums over dit onderwerp ... ik lees nog uren verder vrees ik.
En the main question? Is Dumbledore nu dood of niet?
Slaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaapwel
En the main question? Is Dumbledore nu dood of niet?
Slaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaapwel
8.3.06
update adoptie
even snel tussendoor een update wat betreft onze adoptieprocedure.
Afelgelopen vrijdag (3 maart) kregen we ons tussenvonnis van de jeugdrechter. Daarin beveelt zij (ja, twas een vrouw bij ons) een maatschappellijk onderzoek om na te gaan of P. en ik geschikt zijn om te adopteren (ahum).
Afgelopen maandag (6 maart) heb ik dan eens gebeld met het caw (de mensen die dat maatschappellijk onderzoek moeten voeren) en het relatief goede nieuws gekregen dat onze gesprekken tegen eind april zullen beginnen. Als alles meezit hebben we dan tegen eind mei de gesprekken achter de rug. Met de administratieve vertraging die we zeker nog zullen meemaken en het feit dat we waarschijnlijk gekloot gaan worden door de zomervakantie hopen we toch nog steeds dat in het najaar ons dossier in Ethiopië ligt. Wat ons normaalgezien echt de laatste kerst met z'n tweeën zal brengen.
Ondertussen zijn er ook leuke momenten in het hele adoptiegebeuren. Vorige zondag hadden we een ontzettend leuke brunch met H en K, een koppel dat samen met ons op de cursus zat. Ik begreep vroeger nooit dat "adoptiemensen" zo samenklitten, maar nu begin ik dat wel een beetje te begrijpen. Voor de meeste mensen rondom ons zijn we aan een avontuur begonnen waarbij zij moeten toekijken vanop de zijlijn. Dus is het wel leuk dat je toffe mensen tegenkomt die met hetzelfde bezig zijn.
Ook leuk, vorige week ontdekte ik dat een koppel op zo'n 100 meter van ons voordeur bezig is met een tweede adoptie en dat ze Ethiopië overwegen. Overmorgen hebben we al eens afgesproken om eens bij te praten en ervaringen uit te wisselen. Niet alleen lijken we leuke mensen te leren kennen in de buurt waar we nu bijna twee jaar wonen, maar de kans zit er natuurlijk in dat we allebei ethiopische kindjes gaan hebben van dezelfde leeftijd.
Meer en meer besef ik wat de ontzettend leuke voordelen zijn van ouder worden. Ik zie dat ook bij hele goede vrienden van ons. Ondanks het feit dat we een band hebben die nooit meer verbroken kan worden door de wapenfeiten die we meemaakten tussen ons twintig en dertig zie ik dat ook zij andere mensen leren kennen, andere interesses kweken en hun stappen in de wereld zetten. Het is leuk dat we tijd in nieuwe mensen en interesses kunnen steken en toch nog steeds bij elkaar binnenvallen en elkaar met maar een paar woorden begrijpen.
Volwassen worden is een ontzettend raar iets. Maar ik zie het helemaal zitten ......
Afelgelopen vrijdag (3 maart) kregen we ons tussenvonnis van de jeugdrechter. Daarin beveelt zij (ja, twas een vrouw bij ons) een maatschappellijk onderzoek om na te gaan of P. en ik geschikt zijn om te adopteren (ahum).
Afgelopen maandag (6 maart) heb ik dan eens gebeld met het caw (de mensen die dat maatschappellijk onderzoek moeten voeren) en het relatief goede nieuws gekregen dat onze gesprekken tegen eind april zullen beginnen. Als alles meezit hebben we dan tegen eind mei de gesprekken achter de rug. Met de administratieve vertraging die we zeker nog zullen meemaken en het feit dat we waarschijnlijk gekloot gaan worden door de zomervakantie hopen we toch nog steeds dat in het najaar ons dossier in Ethiopië ligt. Wat ons normaalgezien echt de laatste kerst met z'n tweeën zal brengen.
Ondertussen zijn er ook leuke momenten in het hele adoptiegebeuren. Vorige zondag hadden we een ontzettend leuke brunch met H en K, een koppel dat samen met ons op de cursus zat. Ik begreep vroeger nooit dat "adoptiemensen" zo samenklitten, maar nu begin ik dat wel een beetje te begrijpen. Voor de meeste mensen rondom ons zijn we aan een avontuur begonnen waarbij zij moeten toekijken vanop de zijlijn. Dus is het wel leuk dat je toffe mensen tegenkomt die met hetzelfde bezig zijn.
Ook leuk, vorige week ontdekte ik dat een koppel op zo'n 100 meter van ons voordeur bezig is met een tweede adoptie en dat ze Ethiopië overwegen. Overmorgen hebben we al eens afgesproken om eens bij te praten en ervaringen uit te wisselen. Niet alleen lijken we leuke mensen te leren kennen in de buurt waar we nu bijna twee jaar wonen, maar de kans zit er natuurlijk in dat we allebei ethiopische kindjes gaan hebben van dezelfde leeftijd.
Meer en meer besef ik wat de ontzettend leuke voordelen zijn van ouder worden. Ik zie dat ook bij hele goede vrienden van ons. Ondanks het feit dat we een band hebben die nooit meer verbroken kan worden door de wapenfeiten die we meemaakten tussen ons twintig en dertig zie ik dat ook zij andere mensen leren kennen, andere interesses kweken en hun stappen in de wereld zetten. Het is leuk dat we tijd in nieuwe mensen en interesses kunnen steken en toch nog steeds bij elkaar binnenvallen en elkaar met maar een paar woorden begrijpen.
Volwassen worden is een ontzettend raar iets. Maar ik zie het helemaal zitten ......
24.2.06
de wens om mama te worden
Ik weet dat het niet zomaar gezegd mag worden, maar heel af en toe vraag ik me af waarom mensen adoptie niet zien als een manier om "mama of papa" te worden. Ik veronderstel dat iedereen zijn eigen reden heeft, maar als ik dan dit lees, dan ken ik het daar alleen maar mee eens zijn .... het is de bedenking van een moeder die haar zoontje gadeslaagt tijdens het zwemmen.
As I sat there the word "elegiac" came to me. As though the scene was simultaneously a bittersweet ode to childhood and parenthood. But the definition of that word is more about sadness or death or loss. So elegiac is not quite right. But it's close.
******
I think this is why it's hard for me when people give up on having kids due to infertility and because "adoption is just not for them." Adoption is more complicated and it's harder (which is why the "just adopt" contingent drives me mad. Tell those people people that they'll need to shell out 20k plus, and have their entire lives scrutinized and then wait in limbo with no guaranteed time frame, and see how they feel about "just" doing anything.) As an adoptee I know that adoptive parents take on a special challenge. But so do parents with dyslexic kids, or ADD kids. Lots of kids present special challenges.
But to give up on being a parent (IF that's what you really want), to miss this opportunity to watch a child grow, to never have a child look to you with delight at their accomplishments - I can't stand that people will miss that experience. I realize this is very self-indulgent, because I am assuming that my view and my experience of parenthood is somehow universal. I realize everyone's experience is very different. . So I'll shut up soon.
But I do want to say one more thing. When I delight in my son; in his mannerisms, his expressions, his joy and his pride, it has nothing whatsover to do with the fact that he is genetically related to me. I can't even see myself in him anymore, although on occcasion I do see my husband. But that is not where my love comes from. Instead it comes from enjoying the uniqueness of this little person, with his own character, and his own features, and his own personal experiences. He is himself, and that is what is perfect to me.
As I sat there the word "elegiac" came to me. As though the scene was simultaneously a bittersweet ode to childhood and parenthood. But the definition of that word is more about sadness or death or loss. So elegiac is not quite right. But it's close.
******
I think this is why it's hard for me when people give up on having kids due to infertility and because "adoption is just not for them." Adoption is more complicated and it's harder (which is why the "just adopt" contingent drives me mad. Tell those people people that they'll need to shell out 20k plus, and have their entire lives scrutinized and then wait in limbo with no guaranteed time frame, and see how they feel about "just" doing anything.) As an adoptee I know that adoptive parents take on a special challenge. But so do parents with dyslexic kids, or ADD kids. Lots of kids present special challenges.
But to give up on being a parent (IF that's what you really want), to miss this opportunity to watch a child grow, to never have a child look to you with delight at their accomplishments - I can't stand that people will miss that experience. I realize this is very self-indulgent, because I am assuming that my view and my experience of parenthood is somehow universal. I realize everyone's experience is very different. . So I'll shut up soon.
But I do want to say one more thing. When I delight in my son; in his mannerisms, his expressions, his joy and his pride, it has nothing whatsover to do with the fact that he is genetically related to me. I can't even see myself in him anymore, although on occcasion I do see my husband. But that is not where my love comes from. Instead it comes from enjoying the uniqueness of this little person, with his own character, and his own features, and his own personal experiences. He is himself, and that is what is perfect to me.
Abonneren op:
Posts (Atom)