Het blijft een raar gegeven...
Als je zwanger wil worden zie je overal rondom je zwangere buiken en kinderen in kinderwagens. Net alsof je beslist hebt mama te worden midden in een babyboom
Als je net een huis gekocht hebt, lijkt het wel alsof de hele stad te koop staat
Toen we begin dit jaar beslisten te gaan adopteren zag ik ineens overal ouders met geadopteerde kinderen
Maar nu .... het valt me ineens op dat de helft van gent zwart is. Even voor alle duidelijkheid, ik ga mijn vingers niet breken op mijn toetsenbord om politiek correct te schrijven. Negers, kleurlingen, afrikanen .... ik hou het op zwart en ben zelf blank. Voila...
Los daarvan ... ik was vanavond in onze plaatselijke Delhaize en 't was precies multiculturele week. Naast de Turken en Slovaken die niet eens meer opvallen omdat ze de helft van onze straat uitmaken zie ik ineens alleen nog maar zwarte mensen. Mannen, vrouwen, kinderen... oooooooooohhhhh, zo'n schattige kindjes.
Ik moet me echt inhouden om niet te vragen uit welk afrikaans land ze afkomstig zijn.
Ik ben jaloers op hun trotse houding, hun zachte blinkende huid, hun stralende glimlach...en betrap mezelf er op dat ik trotser en met een grote glimlach mijn boodschappen naar huis draag.
Het lijkt zo idioot dat ik dit gevoel een maand geleden nog niet had. Voor iemand die ons niet van nabij gevolgd heeft moet heel dit gevoel heel erg raar overkomen.
Maar onze evolutie naar adoptie was een eerste stap. Onze evolutie naar adoptie uit Ethiopië was een tweede stap. Ik besef nu dat we de voorbije maanden hele kleine stapjes vooruit genomen hebben en dat we nu met volle vertrouwen de diepte ingesprongen zijn.
Dat laatste kleine stapje heeft een totale ommekeer teweeg gebracht. Ik kijk opnieuw recht vooruit en weet dat er toch een happy end zit aan te komen.
Bij deze heb ik dus mijn blog omgedoopt. De bittere bitch behoort definitief tot het verleden en deze blog zal nu meer over onze avonturen in adoptieland gaan, dan over de vreselijke gevoelens en situaties die gepaard gaan met ongewenst kinderloos zijn.
19.7.05
FFWD
Ja, net op het moment dat je beseft dat iedereen rondom je verder gaat met zijn leven. Dat de gezinnen met twee kindjes eerder normaal worden en niet meer de uitzondering zijn. Als al je oude lotgenoten weer de spuiten en hormonen bovenhalen om een tweede kind op de wereld te zetten ...
Net als je aan het bedenken bent dat er eigenlijk wel eens iets uit de lucht mag vallen om je eigen leven ook weer in zijn vooruit te krijgen.
Op dat moment beslis je beiden volmondig om niet alleen geduldig af te wachten tot er binnen dit kleine vlaanderen een vrouw beslist haar kindje af te staan aan een fantastisch koppel zoals wij. Maar om ook eens buiten onze grenzen te kijken.
Ja, morgen gaat onze aanvraag voor interlandelijke adoptie de post op! We gaan, zoals mijn grootvader het afgelopen kerst noemde, een zwartje adopteren!!!!!!!
En niet zomaar een zwartje ... neen, de mooiste zwartjes die er bestaan. We gaan naar Ethiopië. Nuja, als alles meezit gaan we binnen een dikke 2 jaar naar Ethiopië.
Interlandelijke adoptie was de grootste knoop die we in ons negen jaar samenzijn hebben moeten doorhakken. En dat heeft niets te maken met xenofobie of racisme. Ik zag het ons gewoon niet doen. Ik ben iemand die kiest voor gemak en ben liever lui dan moe. Dus om al die moeite te doen om in een land ver weg een kind te adopteren, als het even goed hier om de hoek kon...why bother.
Maar ook in adoptieland is er zo iets als een knagende kinderwens. Het idee van nog 4 jaar te moeten wachten voor we onszelf mama en papa kunnen noemen begon de laatste tijd zwaar te wegen. Toen we beslisten te adopteren was iedereen dolblij. Eindelijk was dat grote probleem bij ons opgelost. Iedereen was superhappy. Maar ook na het besluit om te adopteren bleven we ongewenst kinderloos. Het is niet omdat je beslist te adopteren dat alle angst over nooit moeder worden ineens over is.
Ik vond het steeds moeilijker en moeilijker uit te leggen waarom we enkel voor binnelandse adoptie kozen en niet voor de snellere, buitenlandse weg opteerden. Zeker niet bij sommige mensen in mijn vriendenkring die weten hoe graag ik mama zou zijn en die weten dat ik een supermama zou zijn voor eender welk kind.
En als ik eerlijk was, waren er echt geen argumenten waarom we het niet zouden doen. Ik probeerde mezelf nog even wijs te maken dat ik niet te vinden was voor buitenlandse adoptie omdat dat te snel zou gaan. Bij binnelandse adoptie had ik immers nog 4 jaar om zelf zwanger te worden.
Maar ineens is dat niet belangrijk meer. Dat zelf zwanger worden. Ik sprak gisteren met R. en I. L. over adoptie, over ongewenst kinderloos zijn, over onverklaarbaar onvruchtbaar zijn. En ineens vielen er een paar puzzelstukjes op zijn plaats. R. die zei dat ze er niet meer van uitging ooit zwanger te zijn, maar toch elke maand weer hoopt. I.L. die net een toewijzing gekregen heeft voor 2 zoontjes en eind augustus een echt gezin zal hebben....
Het is zo stom, want ik ken beide dames al wat langer dan vandaag en ineens helpen zij mij beiden over die ene grens die er nog was om te kiezen voor een ver land.
Uiteraard hadden P. en ik het al over Ethiopië gehad. Het is één van de weinige landen waar we beiden een voorkeur voor hebben. Wat raar is, want toen onze beste vrienden jaren geleden naar Namibië vertrokken en een jaar geleden besloten om naar Kenia te vertrekken was ik diegene die bij hoog en laag beweerde niets te hebben met Afrika.
Dus, fast forward naar zonnigere tijden ....
Net als je aan het bedenken bent dat er eigenlijk wel eens iets uit de lucht mag vallen om je eigen leven ook weer in zijn vooruit te krijgen.
Op dat moment beslis je beiden volmondig om niet alleen geduldig af te wachten tot er binnen dit kleine vlaanderen een vrouw beslist haar kindje af te staan aan een fantastisch koppel zoals wij. Maar om ook eens buiten onze grenzen te kijken.
Ja, morgen gaat onze aanvraag voor interlandelijke adoptie de post op! We gaan, zoals mijn grootvader het afgelopen kerst noemde, een zwartje adopteren!!!!!!!
En niet zomaar een zwartje ... neen, de mooiste zwartjes die er bestaan. We gaan naar Ethiopië. Nuja, als alles meezit gaan we binnen een dikke 2 jaar naar Ethiopië.
Interlandelijke adoptie was de grootste knoop die we in ons negen jaar samenzijn hebben moeten doorhakken. En dat heeft niets te maken met xenofobie of racisme. Ik zag het ons gewoon niet doen. Ik ben iemand die kiest voor gemak en ben liever lui dan moe. Dus om al die moeite te doen om in een land ver weg een kind te adopteren, als het even goed hier om de hoek kon...why bother.
Maar ook in adoptieland is er zo iets als een knagende kinderwens. Het idee van nog 4 jaar te moeten wachten voor we onszelf mama en papa kunnen noemen begon de laatste tijd zwaar te wegen. Toen we beslisten te adopteren was iedereen dolblij. Eindelijk was dat grote probleem bij ons opgelost. Iedereen was superhappy. Maar ook na het besluit om te adopteren bleven we ongewenst kinderloos. Het is niet omdat je beslist te adopteren dat alle angst over nooit moeder worden ineens over is.
Ik vond het steeds moeilijker en moeilijker uit te leggen waarom we enkel voor binnelandse adoptie kozen en niet voor de snellere, buitenlandse weg opteerden. Zeker niet bij sommige mensen in mijn vriendenkring die weten hoe graag ik mama zou zijn en die weten dat ik een supermama zou zijn voor eender welk kind.
En als ik eerlijk was, waren er echt geen argumenten waarom we het niet zouden doen. Ik probeerde mezelf nog even wijs te maken dat ik niet te vinden was voor buitenlandse adoptie omdat dat te snel zou gaan. Bij binnelandse adoptie had ik immers nog 4 jaar om zelf zwanger te worden.
Maar ineens is dat niet belangrijk meer. Dat zelf zwanger worden. Ik sprak gisteren met R. en I. L. over adoptie, over ongewenst kinderloos zijn, over onverklaarbaar onvruchtbaar zijn. En ineens vielen er een paar puzzelstukjes op zijn plaats. R. die zei dat ze er niet meer van uitging ooit zwanger te zijn, maar toch elke maand weer hoopt. I.L. die net een toewijzing gekregen heeft voor 2 zoontjes en eind augustus een echt gezin zal hebben....
Het is zo stom, want ik ken beide dames al wat langer dan vandaag en ineens helpen zij mij beiden over die ene grens die er nog was om te kiezen voor een ver land.
Uiteraard hadden P. en ik het al over Ethiopië gehad. Het is één van de weinige landen waar we beiden een voorkeur voor hebben. Wat raar is, want toen onze beste vrienden jaren geleden naar Namibië vertrokken en een jaar geleden besloten om naar Kenia te vertrekken was ik diegene die bij hoog en laag beweerde niets te hebben met Afrika.
Dus, fast forward naar zonnigere tijden ....
10.7.05
it's a long way to Tipperary
en die lange weg gaat over berg en dal en is bezaaid met vallen en opstaan. Een hele hoop clichés die we graag "het leven" noemen.
Voor al diegenen die de laatste tijd inzaten met mijn geestelijke gezondheid, dankjewel. Ondertussen gaat het elke dag een beetje beter. soms een heel klein beetje beter, soms wil ik er weer helemaal invliegen.
Vorige week had ik het er nog over met Emma, die duidelijk weet waar ik het over heb als ik zeg dat ik eindelijk eens de reden wil weten waarom dit allemaal gebeurd en dat ik zo hoopte dat er eindelijk eens iets uit de lucht zou vallen dat mijn hele leven zou veranderen.
Wat ons met een zucht deed beseffen dat het zo allemaal niet werkt en dat je in het leven zelf stappen moet nemen om dingen te veranderen.... blablabla ... maar het is wel zo.
Maar daar zit de adder onder het gras. Hoe graag je soms ook die stappen wil nemen. Hoe ijverig je ook klaarstaat voor de start van een nieuw hoofdstuk, soms lijken je voeten vastgelijmd aan de vloer en lukt het echt niet om vooruit te komen. Zelfs met vrolijke flipflops van mijn verjaardag niet.
Voor al diegenen die de laatste tijd inzaten met mijn geestelijke gezondheid, dankjewel. Ondertussen gaat het elke dag een beetje beter. soms een heel klein beetje beter, soms wil ik er weer helemaal invliegen.
Vorige week had ik het er nog over met Emma, die duidelijk weet waar ik het over heb als ik zeg dat ik eindelijk eens de reden wil weten waarom dit allemaal gebeurd en dat ik zo hoopte dat er eindelijk eens iets uit de lucht zou vallen dat mijn hele leven zou veranderen.
Wat ons met een zucht deed beseffen dat het zo allemaal niet werkt en dat je in het leven zelf stappen moet nemen om dingen te veranderen.... blablabla ... maar het is wel zo.
Maar daar zit de adder onder het gras. Hoe graag je soms ook die stappen wil nemen. Hoe ijverig je ook klaarstaat voor de start van een nieuw hoofdstuk, soms lijken je voeten vastgelijmd aan de vloer en lukt het echt niet om vooruit te komen. Zelfs met vrolijke flipflops van mijn verjaardag niet.
28.6.05
catharsys
ok, de dijkbreuk van een paar dagen geleden was dan misschien geen echte catharsys, toch gaat het allemaal een beetje de goede richting uit.
Toen ik vorige week nog 100% zeker was van een nieuwe job was ik niet echt bezig met mijn huidige job. Dingen bleven liggen, ik zag het allemaal niet zo zitten, iemand anders zou het na mij wel allemaal oplossen.
Ondertussen weet ik dat ik een sterke kandidaat was, opmerkelijk enthousiast en zeeeeer professioneel, maar dat ik toch die gewenste job niet heb.
Raar maar waar lijkt mijn huidige job weer ineens te doen...
Mijn doel is nog steeds van iets anders te vinden en mijn deadline is is eind dit jaar. Ik weet dat het niet goed is om deadlines te stellen, dat weten we ondertussen wel ... of hoe verklaar je anders dat er hier nog geen vierjarige rondloopt????, maar toch wil ik er naar kunnen uitkijken dat er een nieuwe uitdaging aan de horizon komt kijken...
Soms vraag ik me wel eens af of al dat veranderen van job, van interieur, van stijl ook zou gebeurd zijn als mijn leven gelopen was zoals ik het gepland had? Opnieuw ... dan zou er hier momenteel een vierjarige rondlopen en was ik waarschijnlijk niet aan het typen op mijn hippe portable computer.
Nog een maand en ik heb eindelijk verlof voor vier lange weken lang. Vier weken om eens goed na te denken over waar ik naartoe wil ... alweer.
Soms hoop ik dat het antwoord eens gewoon uit de lucht komt vallen, maar wat ik geleerd heb van weken in de zetel liggen niets te doen is dat het allemaal uit jezelf moet komen.
En dat klinkt ontzettend makkellijk, maar ik heb er even de fut niet voor.
Toen ik vorige week nog 100% zeker was van een nieuwe job was ik niet echt bezig met mijn huidige job. Dingen bleven liggen, ik zag het allemaal niet zo zitten, iemand anders zou het na mij wel allemaal oplossen.
Ondertussen weet ik dat ik een sterke kandidaat was, opmerkelijk enthousiast en zeeeeer professioneel, maar dat ik toch die gewenste job niet heb.
Raar maar waar lijkt mijn huidige job weer ineens te doen...
Mijn doel is nog steeds van iets anders te vinden en mijn deadline is is eind dit jaar. Ik weet dat het niet goed is om deadlines te stellen, dat weten we ondertussen wel ... of hoe verklaar je anders dat er hier nog geen vierjarige rondloopt????, maar toch wil ik er naar kunnen uitkijken dat er een nieuwe uitdaging aan de horizon komt kijken...
Soms vraag ik me wel eens af of al dat veranderen van job, van interieur, van stijl ook zou gebeurd zijn als mijn leven gelopen was zoals ik het gepland had? Opnieuw ... dan zou er hier momenteel een vierjarige rondlopen en was ik waarschijnlijk niet aan het typen op mijn hippe portable computer.
Nog een maand en ik heb eindelijk verlof voor vier lange weken lang. Vier weken om eens goed na te denken over waar ik naartoe wil ... alweer.
Soms hoop ik dat het antwoord eens gewoon uit de lucht komt vallen, maar wat ik geleerd heb van weken in de zetel liggen niets te doen is dat het allemaal uit jezelf moet komen.
En dat klinkt ontzettend makkellijk, maar ik heb er even de fut niet voor.
valsspeler
er hangt een poster van een plaatselijke basisschool voor mijn raam. Terwijl ik geen kinderen heb die naar een basisschool zouden kunnen gaan en zelfs al had ik kinderen, dan zouden ze niet naar die school gaan, want het is een katholieke school.
Maar de buurjongen kwam het zooooooooo lief vragen en ik kon niet nee zeggen.....
Maar de buurjongen kwam het zooooooooo lief vragen en ik kon niet nee zeggen.....
22.6.05
dijkbreuk ... of toch niet
Toen ik tijdens het zappen, voor de zoveelste avond op rij, op de laatste aflevering van Sex in the City terecht kwam ben ik blijven kijken. Wetende dat ik deze aflevering een paar weken geleden al gezien had. En net als een paar weken geleden heb ik gebleit als een klein kind. Alleen werd het geluidloos snikken steeds erger en heb ik het einde van de aflevering niet gezien omdat ik als een geestesgestoorde, met vreselijke uithalen en een dierlijk gekrijs mijn hele sofa verdronken heb in de tranen.
Het was zo'n opluchting om de stress en de spanning die sinds weken aan het groeien was, net onder mijn huid, eindelijk eens te kunnen loslaten. Ik kon ineens weer huilen om de dingen die mijn leven minder aangenaam maken. Helaas ben ik vrij snel weer gestopt met wenen en voel ik de spanning as we speak weer opbouwen.
De stress die mij langzaamaan verteert en me waarschijnlijk al halverwege depressieland gebracht heeft wordt vooral veroorzaakt door het werk.
Na mijn tirannieke baas enkele jobs geleden had ik me voorgenomen om me nooit meer slecht te voelen door mijn werk. Laat dit toch eventjes niet gelukt zijn. In de laatste weken heb ik zoveel meegemaakt dat ik er 3000 afleveringen van familie of thuis mee kan vullen. Gemanipuleer, subtiele pesterijen, promotie die er geen is, gescheld achter de rug, gescheld in your face, complotten, .... je kan het niet bedenken of het is de voorbije weken wel de revue gepasseerd.
Met als resultaat dat ik uitgeput ben. Gewoon niets meer waard. Ik verdoe mijn tijd thuis met in de zetel liggen, het minimum te koken om net niet dood te gaan aan ongezond eten, wijn drinken, slapen, doelloos voor me uitkijken.
Welkom eerste tekenen van depressie...
Dagen op het werk beginnen vol goede voornemens en eindigen in het opkuisen van mijn bureau of mailbox.
Werkdagen eindigen afschrikwekkend vaak op het terras van de concurrentie achter glazen koele witte wijn.
Ik hoopte dat het wenen van vanavond eindelijk rust zou brengen, eindelijk een deel van de spanning zou oplossen. Helaas heeft het als enige resultaat dat ik er barstende koppijn aan over hou.
Los van dit alles
- zou ik vandaag moeten geweten hebben of ik de job heb waar ik vorige week voor gesolliciteerd heb en heb ik er niets van gehoord
- is 1 vrouw op 2 die ik op straat tegenkom opmerkelijk zwanger
- worden meer en meer vriendinnen zwanger van hun tweede kind
Zucht...
Het was zo'n opluchting om de stress en de spanning die sinds weken aan het groeien was, net onder mijn huid, eindelijk eens te kunnen loslaten. Ik kon ineens weer huilen om de dingen die mijn leven minder aangenaam maken. Helaas ben ik vrij snel weer gestopt met wenen en voel ik de spanning as we speak weer opbouwen.
De stress die mij langzaamaan verteert en me waarschijnlijk al halverwege depressieland gebracht heeft wordt vooral veroorzaakt door het werk.
Na mijn tirannieke baas enkele jobs geleden had ik me voorgenomen om me nooit meer slecht te voelen door mijn werk. Laat dit toch eventjes niet gelukt zijn. In de laatste weken heb ik zoveel meegemaakt dat ik er 3000 afleveringen van familie of thuis mee kan vullen. Gemanipuleer, subtiele pesterijen, promotie die er geen is, gescheld achter de rug, gescheld in your face, complotten, .... je kan het niet bedenken of het is de voorbije weken wel de revue gepasseerd.
Met als resultaat dat ik uitgeput ben. Gewoon niets meer waard. Ik verdoe mijn tijd thuis met in de zetel liggen, het minimum te koken om net niet dood te gaan aan ongezond eten, wijn drinken, slapen, doelloos voor me uitkijken.
Welkom eerste tekenen van depressie...
Dagen op het werk beginnen vol goede voornemens en eindigen in het opkuisen van mijn bureau of mailbox.
Werkdagen eindigen afschrikwekkend vaak op het terras van de concurrentie achter glazen koele witte wijn.
Ik hoopte dat het wenen van vanavond eindelijk rust zou brengen, eindelijk een deel van de spanning zou oplossen. Helaas heeft het als enige resultaat dat ik er barstende koppijn aan over hou.
Los van dit alles
- zou ik vandaag moeten geweten hebben of ik de job heb waar ik vorige week voor gesolliciteerd heb en heb ik er niets van gehoord
- is 1 vrouw op 2 die ik op straat tegenkom opmerkelijk zwanger
- worden meer en meer vriendinnen zwanger van hun tweede kind
Zucht...
29.5.05
toch nog mama voor mijn dertigste...
het is me eindelijk duidelijk dat mama zijn niets te maken heeft met drie kilo baby uit je lijf persen. Het voordeel van dat persen is dat er een baby voor eeuwig en altijd van jou is, maar het gevoel "mama" is veel meer emotioneel dan lichamelijk.
Toen ik gisteren een collega ging helpen met een evenement was ik in de verste verte niet voorbereid op een super de luxe leuke, all about me, verjaardagsfeestje. Toen P. ineens opdook en zei dat ik mee moest naar de Vlaamse Ardennen, omdat hij een huis te koop gevonden had, een echt buitenkansje, begon ik wel iets te vermoeden. Maar terwijl de kilometers onder de wielen wegglijden begon het "huis bekijken" heel geloofwaardig te klinken. Het huis waarvan sprake was zou te vinden zijn in dezelfde gemeente waar een ex collega van me woont. En de man van die ex collega was in het verleden reeds mee komen kijken naar een potentieel huis. Dus toen P zei dat we eerst bij hen even langsgingen was mijn vermoeden helemaal weg. G en T hadden namelijk geen enkele link met onze vrienden.
Na een tijdje bijgekletst te hebben met G kwam de aap uit de mouw en bleek er toch vannalles gepland te zijn. De schattige tweeling des huizes had kleurrijke kettingen gemaakt voor mij en P. begon de auto uit te laden.
In het komende uur kwamen mijn broer en neef toe, mijn eerste petekindje en gezin, de vrienden van de scouts, mijn andere petekindje met mama en papa. Later kwam zelfs E. uit Parijs en Y. uit Antwerpen. Ondertussen hadden we ons onder een grote boom geïnstalleerd en kwam er uit iedereens tassen en manden de heerlijkste pick nicks te voorschijn.
En terwijl ik een maand geleden hier nog aan het klagen was over de feestjes van diegenen die dertig worden en dat vieren met een hoop kinderen ... was de picknick onder de kersenboom perfect !!!!
Ik heb de hele namiddag met mijn petekindjes gestoeft, ze voorgesteld aan die vrienden die ze nog niet kenden. Babykwijl over mijn nieuwe outfit laten lopen. Verhaaltjes verteld, over en onder alles gekropen, lichte babies en minder lichte peuters in mijn armen gehad...
En het leukst van al was dat het allemaal zo normaal was. Ik genoot met volle teugen, maar ik voelde ook mijn vrienden genieten. Ik voelde me perfect in mijn vel en was de perfecte mama ...
Voor de eerste keer was er noch bij mij noch bij mijn vrienden een negatief gevoel te merken. Geen medelijden, geen zieligheid.
Zo weet ik ondertussen dat mama zijn niets te maken heeft met een kind op de wereld zetten. En dat ons adoptiekindje zeker en vast als "ons" kind zal voelen... Net zoals iedereen die me na aan het hart zit ons kindje zal aanvaarden. En zo voelt het al veel minder eng dat ik binnen twee dagen dat kleine drietje voor mijn leeftijd mag zetten.
Toen ik gisteren een collega ging helpen met een evenement was ik in de verste verte niet voorbereid op een super de luxe leuke, all about me, verjaardagsfeestje. Toen P. ineens opdook en zei dat ik mee moest naar de Vlaamse Ardennen, omdat hij een huis te koop gevonden had, een echt buitenkansje, begon ik wel iets te vermoeden. Maar terwijl de kilometers onder de wielen wegglijden begon het "huis bekijken" heel geloofwaardig te klinken. Het huis waarvan sprake was zou te vinden zijn in dezelfde gemeente waar een ex collega van me woont. En de man van die ex collega was in het verleden reeds mee komen kijken naar een potentieel huis. Dus toen P zei dat we eerst bij hen even langsgingen was mijn vermoeden helemaal weg. G en T hadden namelijk geen enkele link met onze vrienden.
Na een tijdje bijgekletst te hebben met G kwam de aap uit de mouw en bleek er toch vannalles gepland te zijn. De schattige tweeling des huizes had kleurrijke kettingen gemaakt voor mij en P. begon de auto uit te laden.
In het komende uur kwamen mijn broer en neef toe, mijn eerste petekindje en gezin, de vrienden van de scouts, mijn andere petekindje met mama en papa. Later kwam zelfs E. uit Parijs en Y. uit Antwerpen. Ondertussen hadden we ons onder een grote boom geïnstalleerd en kwam er uit iedereens tassen en manden de heerlijkste pick nicks te voorschijn.
En terwijl ik een maand geleden hier nog aan het klagen was over de feestjes van diegenen die dertig worden en dat vieren met een hoop kinderen ... was de picknick onder de kersenboom perfect !!!!
Ik heb de hele namiddag met mijn petekindjes gestoeft, ze voorgesteld aan die vrienden die ze nog niet kenden. Babykwijl over mijn nieuwe outfit laten lopen. Verhaaltjes verteld, over en onder alles gekropen, lichte babies en minder lichte peuters in mijn armen gehad...
En het leukst van al was dat het allemaal zo normaal was. Ik genoot met volle teugen, maar ik voelde ook mijn vrienden genieten. Ik voelde me perfect in mijn vel en was de perfecte mama ...
Voor de eerste keer was er noch bij mij noch bij mijn vrienden een negatief gevoel te merken. Geen medelijden, geen zieligheid.
Zo weet ik ondertussen dat mama zijn niets te maken heeft met een kind op de wereld zetten. En dat ons adoptiekindje zeker en vast als "ons" kind zal voelen... Net zoals iedereen die me na aan het hart zit ons kindje zal aanvaarden. En zo voelt het al veel minder eng dat ik binnen twee dagen dat kleine drietje voor mijn leeftijd mag zetten.
18.5.05
het zilveren randje aan de regenwolk
Gelukkig zijn er in deze poel van mateloze ergernissen nog dingen die alles de moeite waard maken.
Mijn collega die gewoon te gek is en alle dingen zegt die ik denk.
Mijn nieuwe collega die samen met bovenstaande mijn dag echt goed kan maken
Het feit dat ik op het werk door de twee bovenstaanden toch nog ontzettend kan lachen
Dat bovenstaanden alle clichés over zwanger worden kunnen vertellen en ik toch in een deuk onder tafel lig
Dat gisterennacht de laatste Star Wars film in première gegaan is en we vandaag de hele dag "ta ta ta tata ta tatata" gezongen hebben
Dat bovenstaande collega's ook een drietje in hun leeftijd hebben en kinderloos zijn
Dat zij daar eigenlijk ook best mee kunnen lachen
Het uitje dat we aan het bedenken zijn voor mijn verjaardag en dat we daar gezellig een dagje recup voor zouden kunnen nemen
Dat ik mezelf mateloos verbaas door al drie weken een jogging schema te volgen en gezond te eten
Mijn petekind die de hele maandag bleef doorpraten over grote boten
Dat niemand in ons gezelschap zo moest lachen met de grote boten als ik
Spijt dat bovenstaande collega's niet in de buurt waren van de grote boten namiddag of we waren nu nog aan het lachen
Vroegere lotgenoten die ook weer durven zeggen wat ik denk en die me aanvaarden in al mijn grumpiness
Vroegere lotgenoten die echt durven zeggen dat ze me zielig vinden
Vroegere lotgenoten die beseffen dat ze nooit meer kunnen aanvoelen hoe slecht ik me soms voel
Voor al diegenen die mijn dag goed maken ... May the force be with you
Mijn collega die gewoon te gek is en alle dingen zegt die ik denk.
Mijn nieuwe collega die samen met bovenstaande mijn dag echt goed kan maken
Het feit dat ik op het werk door de twee bovenstaanden toch nog ontzettend kan lachen
Dat bovenstaanden alle clichés over zwanger worden kunnen vertellen en ik toch in een deuk onder tafel lig
Dat gisterennacht de laatste Star Wars film in première gegaan is en we vandaag de hele dag "ta ta ta tata ta tatata" gezongen hebben
Dat bovenstaande collega's ook een drietje in hun leeftijd hebben en kinderloos zijn
Dat zij daar eigenlijk ook best mee kunnen lachen
Het uitje dat we aan het bedenken zijn voor mijn verjaardag en dat we daar gezellig een dagje recup voor zouden kunnen nemen
Dat ik mezelf mateloos verbaas door al drie weken een jogging schema te volgen en gezond te eten
Mijn petekind die de hele maandag bleef doorpraten over grote boten
Dat niemand in ons gezelschap zo moest lachen met de grote boten als ik
Spijt dat bovenstaande collega's niet in de buurt waren van de grote boten namiddag of we waren nu nog aan het lachen
Vroegere lotgenoten die ook weer durven zeggen wat ik denk en die me aanvaarden in al mijn grumpiness
Vroegere lotgenoten die echt durven zeggen dat ze me zielig vinden
Vroegere lotgenoten die beseffen dat ze nooit meer kunnen aanvoelen hoe slecht ik me soms voel
Voor al diegenen die mijn dag goed maken ... May the force be with you
dingen die me mateloos irriteren
*** lezen op eigen risico***
Dit is mijn blog en ik heb het recht even mijn gal te spuwen.
Dingen waar ik me de laatste tijd mateloos aan erger
- zwangeren die hoog en droog op hun roze wolk de wijsheid in pacht hebben hoe het hen gelukt is zwanger te worden (extra vitaminen, op hun hoofd gestaan, heel veel rusten, net niet rusten, er niet meer in geloven...)
- mensen die wanneer ze zwanger zijn blijven beweren dat ze weten hoe ik me voel
- goede vrienden die niet begrijpen waarom ik soms nog zo depri ben. Ik ga toch adopteren, alles is opgelost. Dat het nog jaren gaat duren, vergeten ze dan weer even
- Antwerpenaars die neerkijken op iedereen die niet uit de metropool komt en geen metropolees spreekt. Hiermee bedoel ik vooral mijn collega's die me het gevoel geven dat ik alles drie keer moet herhalen omdat ze me anders niet begrijpen
- ikzelf irriteer mezelf ook, omdat ik meer en meer begin er op tegen te zien om naar mijn antwerpse collega's te vertrekken
- een vrije dag in de stad met overal, echt overal buggies en draagdoeken
- een leuk gezelschap op die vrije dag in de stad met twee buggies, twee draagdoeken en één hoogzwangere buik
- mensen die volgende dingen beweren "kinderen kan je plannen, maar opvoeding niet"
- ernstige reportages zoals "Overleven", waar ze nog steeds het onderscheid tussen IVF en ICSI niet kennen
- dezelfde ernstige reportages die dan eindelijk eens een onderwerp als eiceldonatie bespreken, maar dan vooral promotie voeren voor oudere vrouwen die nog kinderen willen krijgen
- het feit dat ik nog steeds geen antwoord op mijn fantastische sollicitatie gekregen heb
Dit is mijn blog en ik heb het recht even mijn gal te spuwen.
Dingen waar ik me de laatste tijd mateloos aan erger
- zwangeren die hoog en droog op hun roze wolk de wijsheid in pacht hebben hoe het hen gelukt is zwanger te worden (extra vitaminen, op hun hoofd gestaan, heel veel rusten, net niet rusten, er niet meer in geloven...)
- mensen die wanneer ze zwanger zijn blijven beweren dat ze weten hoe ik me voel
- goede vrienden die niet begrijpen waarom ik soms nog zo depri ben. Ik ga toch adopteren, alles is opgelost. Dat het nog jaren gaat duren, vergeten ze dan weer even
- Antwerpenaars die neerkijken op iedereen die niet uit de metropool komt en geen metropolees spreekt. Hiermee bedoel ik vooral mijn collega's die me het gevoel geven dat ik alles drie keer moet herhalen omdat ze me anders niet begrijpen
- ikzelf irriteer mezelf ook, omdat ik meer en meer begin er op tegen te zien om naar mijn antwerpse collega's te vertrekken
- een vrije dag in de stad met overal, echt overal buggies en draagdoeken
- een leuk gezelschap op die vrije dag in de stad met twee buggies, twee draagdoeken en één hoogzwangere buik
- mensen die volgende dingen beweren "kinderen kan je plannen, maar opvoeding niet"
- ernstige reportages zoals "Overleven", waar ze nog steeds het onderscheid tussen IVF en ICSI niet kennen
- dezelfde ernstige reportages die dan eindelijk eens een onderwerp als eiceldonatie bespreken, maar dan vooral promotie voeren voor oudere vrouwen die nog kinderen willen krijgen
- het feit dat ik nog steeds geen antwoord op mijn fantastische sollicitatie gekregen heb
8.5.05
another one bites the dust
Nu die dertig elke dag een dagje dichterbij komt en ik de omtrekken van die grote drie in de verte begin te herkennen bijkt nog maar eens wat een belangrijke datum die drie-nul wel is.
Toen P. en ik meer dan vier jaar geleden aan onze eerste pogingen begonnen om een kindje van ons tweetjes te maken waren er vele vrienden die daar absoluut nog niet mee bezig waren. Die vonden dat we er vroeg aan begonnen, die zichzelf nog alle tijd gaven.
Twee jaar later dachten velen daar al anders over en begonnen de eerste geboortekaartje van leeftijdsgenoten in de bus te vallen.
Maar nog altijd waren er vrienden van eind de twintig die nog volop bezig waren met huis, carrière en andere dingen en die kinderen nog even niet zagen zitten. Plus had je nog altijd die zeldzame singles in onze vriendenkring die uiteraard nog niet met kinderen bezig waren.
Nu die drie er echter aankomt en de meeste in onze omgevind ondertussen de drie hebben zien passeren of ze de komende maand wel verwachten worden we meer en meer de "verstotenen". Diegene die toch een beetje uitgesloten zijn. Diegenen waar de mensen liever niet teveel mee afspreken voor een leuke zondagnamiddag vermits we geen kinderen hebben en men er dan maar van uitgaat dat de kinderboerderij en het bos geen plaatsen zijn waar we gezien willen worden. Mensen hebben het ook moeilijker en moeilijker met het vertellen over hun kroost. Alsof ze niet willen opscheppen met datgene dat zij zo gemakkellijk verkregen hebben en waar wij maar niet in slagen.
Gelukkig waren er dan steeds de lotgenoten. Diegene die je angst konden delen over het misschien nooit moeder worden, diegenen waarmee je je vragen en twijfels over een eventuele adoptie kon delen...
Maar helaas, omdat de koppels die echt kinderloos blijven nog steeds een enorme minderheid zijn (gelukkig) begint ook het groepje lotgenoten kleiner en kleiner te worden.
Sommige lotgenootjes hebben ondertussen er een tweede reeks behandelingen opzitten en zetten binnenkort nummer 2 op de wereld, andere beginnen weer met een reeks inspuitingen en echo's om hopelijk na niet teveel pogingen een broertje of zusje voor spruit nummer 1 te verwekken.
Zo is een tijdje geleden Sam, één van mijn laatst overgeleven echte lotgenootjes zwanger geworden.
En eerlijk gezegd...ik heb de moed niet meer om op zoek te gaan naar andere, nieuwe lotgenoten. Om opnieuw mensen te vinden die je begrijpen in je ene wens, in je oneindige verdriet, in je twijfels en je onzekerheden om dan na verloop van tijd die lotgenoten proficiat te wensen omdat zij bereikt hebben wat mij niet lukt.
En ja, sommige van die lotgenoten blijven echte vriendinnen. Blijven toffe madammen om mee af te spreken, om de stad mee op stelten te zetten. We blijven diepzinnige discussies hebben over het moederschap, vruchtbaarheid, opvoeding, adoptie ...
Maar het is niet meer hetzelfde. Voor hun is er geen twijfel meer, geen diepe enome angst dat ze nooit of te nimmer moeder zullen worden. De angst die je soms midden in de nacht wakker maakt, de angst die je hart samenknijpt ...
Het wortdt een angst die weer onuitsprekelijk wordt ... want enkel die mensen die deze angst nog steeds levendig in hun borstkas aanwezig weten, weten waarover je spreekt. Eens die angst vervangen is door een groeiende baby in de buik ... ben je ook je lotgenoot kwijt...
Toen P. en ik meer dan vier jaar geleden aan onze eerste pogingen begonnen om een kindje van ons tweetjes te maken waren er vele vrienden die daar absoluut nog niet mee bezig waren. Die vonden dat we er vroeg aan begonnen, die zichzelf nog alle tijd gaven.
Twee jaar later dachten velen daar al anders over en begonnen de eerste geboortekaartje van leeftijdsgenoten in de bus te vallen.
Maar nog altijd waren er vrienden van eind de twintig die nog volop bezig waren met huis, carrière en andere dingen en die kinderen nog even niet zagen zitten. Plus had je nog altijd die zeldzame singles in onze vriendenkring die uiteraard nog niet met kinderen bezig waren.
Nu die drie er echter aankomt en de meeste in onze omgevind ondertussen de drie hebben zien passeren of ze de komende maand wel verwachten worden we meer en meer de "verstotenen". Diegene die toch een beetje uitgesloten zijn. Diegenen waar de mensen liever niet teveel mee afspreken voor een leuke zondagnamiddag vermits we geen kinderen hebben en men er dan maar van uitgaat dat de kinderboerderij en het bos geen plaatsen zijn waar we gezien willen worden. Mensen hebben het ook moeilijker en moeilijker met het vertellen over hun kroost. Alsof ze niet willen opscheppen met datgene dat zij zo gemakkellijk verkregen hebben en waar wij maar niet in slagen.
Gelukkig waren er dan steeds de lotgenoten. Diegene die je angst konden delen over het misschien nooit moeder worden, diegenen waarmee je je vragen en twijfels over een eventuele adoptie kon delen...
Maar helaas, omdat de koppels die echt kinderloos blijven nog steeds een enorme minderheid zijn (gelukkig) begint ook het groepje lotgenoten kleiner en kleiner te worden.
Sommige lotgenootjes hebben ondertussen er een tweede reeks behandelingen opzitten en zetten binnenkort nummer 2 op de wereld, andere beginnen weer met een reeks inspuitingen en echo's om hopelijk na niet teveel pogingen een broertje of zusje voor spruit nummer 1 te verwekken.
Zo is een tijdje geleden Sam, één van mijn laatst overgeleven echte lotgenootjes zwanger geworden.
En eerlijk gezegd...ik heb de moed niet meer om op zoek te gaan naar andere, nieuwe lotgenoten. Om opnieuw mensen te vinden die je begrijpen in je ene wens, in je oneindige verdriet, in je twijfels en je onzekerheden om dan na verloop van tijd die lotgenoten proficiat te wensen omdat zij bereikt hebben wat mij niet lukt.
En ja, sommige van die lotgenoten blijven echte vriendinnen. Blijven toffe madammen om mee af te spreken, om de stad mee op stelten te zetten. We blijven diepzinnige discussies hebben over het moederschap, vruchtbaarheid, opvoeding, adoptie ...
Maar het is niet meer hetzelfde. Voor hun is er geen twijfel meer, geen diepe enome angst dat ze nooit of te nimmer moeder zullen worden. De angst die je soms midden in de nacht wakker maakt, de angst die je hart samenknijpt ...
Het wortdt een angst die weer onuitsprekelijk wordt ... want enkel die mensen die deze angst nog steeds levendig in hun borstkas aanwezig weten, weten waarover je spreekt. Eens die angst vervangen is door een groeiende baby in de buik ... ben je ook je lotgenoot kwijt...
mini midlife crisis
Ja, 't is zover. Ik die vorig jaar nog moest lachen met de dertig crisis van die paar vrienden die een jaartje eerder dan mezelf het levenslicht zagen moet tot mijn grote spijt en schande bekennen dat die dertig ook bij mij al voor een paar slapeloze nachten geleid heeft.
Ten eerste natuurlijk het feit dat er alweer een verjaardag aankomt (en wat voor een) waarop ik a) geen dikke buik heb om mee te pronken
b) geen baby heb
Maar naast het overduidelijke begin ik ineens ook bij zoveel dingen te twijfelen. Mocht heel deze stomme onvervulde kinderwens geen roet in het eten gegooid hebben, hoe zou mijn leven er ondertussen uitgezien hebben? Stel dat ik nog geen kinderwens had gehad, had mijn "carrière" er dan anders uitgezien? Had ik andere dingen bereikt nu die dertig elke dag een dagje dichterbij komt?
Terwijl ik al een paar weken met deze kronkels in mijn hoofd bezig ben, las ik vorige week in de krant een kleine verwijzing naar een vacature als culinair journalist bij een groot Vlaams damesblad. Ik stond niet onmiddellijk rond te springen in mijn keuken, deed geen vreugdedansje...maar ging toch even op de website kijken. Was wel geïnteresseerd maar mijn tegenslag de laatste jaren in dat ene departement hebben me een beetje timide gemaakt. Ze zoeken een ervaren journalist ... en zooooo goed schrijf ik nu ook niet. Trouwens P. is een "echte" journalist. Die weet wel dat ik dit niet kan....
Laten we zeggen dat het geen moment van verlichting was. Geen donderslag bij heldere hemel. Niet ineens het gevoel dat dit het was.
Maar toen bleek P. wel enthousiast te zijn. En bleef hij deze week vragen of ik nu al een brief geschreven had.
En gisteren heb ik ineens een knop omgedraait. Verdorie, ik kan wel woorden aaneenrijgen tot een vlot leesbaar stukje tekst. Ik kan misschien geen diepzinnige analyses schrijven over de politieke toestand in zwart Afrika, maar laat me ratelen, kwebbelen en vertellen over eten, recepten, ingrediënten, restaurants en alles wat daar rond hangt en je bent de eerste uren niet van me verlost.
Ik ben een foodie die een beetje kan schrijven, dus waarom zou ik niet solliciteren???? Dus ben ik nu volop bezig met het updaten van mijn cv en het schrijven van een vlot briefje. En om even te pauzeren had ik de keuze tussen mijn ramen kuisen (of strijken, de badkamer schoonmaken, de keuken dweilen, het beddegoed vervangen....) of mijn blog updaten. En ik dacht, als ik dan toch aan het schrijven ben, kan ik beter blijven schrijven.
Vanavond wordt dus mijn grote "ik word dertig en wil iets helemaal anders-project" de ether ingestuurd. Wordt mijn sollicitatiemail losgelaten op het wereldwijde web. Hopelijk heeft diegene die mijn brief moet lezen geen last van een maandagochtendhumeur morgen.
Ik verwacht van julie brandende kaarsjes en duimende duimen. Wie weet helpt dat voor één keer wel!
Ten eerste natuurlijk het feit dat er alweer een verjaardag aankomt (en wat voor een) waarop ik a) geen dikke buik heb om mee te pronken
b) geen baby heb
Maar naast het overduidelijke begin ik ineens ook bij zoveel dingen te twijfelen. Mocht heel deze stomme onvervulde kinderwens geen roet in het eten gegooid hebben, hoe zou mijn leven er ondertussen uitgezien hebben? Stel dat ik nog geen kinderwens had gehad, had mijn "carrière" er dan anders uitgezien? Had ik andere dingen bereikt nu die dertig elke dag een dagje dichterbij komt?
Terwijl ik al een paar weken met deze kronkels in mijn hoofd bezig ben, las ik vorige week in de krant een kleine verwijzing naar een vacature als culinair journalist bij een groot Vlaams damesblad. Ik stond niet onmiddellijk rond te springen in mijn keuken, deed geen vreugdedansje...maar ging toch even op de website kijken. Was wel geïnteresseerd maar mijn tegenslag de laatste jaren in dat ene departement hebben me een beetje timide gemaakt. Ze zoeken een ervaren journalist ... en zooooo goed schrijf ik nu ook niet. Trouwens P. is een "echte" journalist. Die weet wel dat ik dit niet kan....
Laten we zeggen dat het geen moment van verlichting was. Geen donderslag bij heldere hemel. Niet ineens het gevoel dat dit het was.
Maar toen bleek P. wel enthousiast te zijn. En bleef hij deze week vragen of ik nu al een brief geschreven had.
En gisteren heb ik ineens een knop omgedraait. Verdorie, ik kan wel woorden aaneenrijgen tot een vlot leesbaar stukje tekst. Ik kan misschien geen diepzinnige analyses schrijven over de politieke toestand in zwart Afrika, maar laat me ratelen, kwebbelen en vertellen over eten, recepten, ingrediënten, restaurants en alles wat daar rond hangt en je bent de eerste uren niet van me verlost.
Ik ben een foodie die een beetje kan schrijven, dus waarom zou ik niet solliciteren???? Dus ben ik nu volop bezig met het updaten van mijn cv en het schrijven van een vlot briefje. En om even te pauzeren had ik de keuze tussen mijn ramen kuisen (of strijken, de badkamer schoonmaken, de keuken dweilen, het beddegoed vervangen....) of mijn blog updaten. En ik dacht, als ik dan toch aan het schrijven ben, kan ik beter blijven schrijven.
Vanavond wordt dus mijn grote "ik word dertig en wil iets helemaal anders-project" de ether ingestuurd. Wordt mijn sollicitatiemail losgelaten op het wereldwijde web. Hopelijk heeft diegene die mijn brief moet lezen geen last van een maandagochtendhumeur morgen.
Ik verwacht van julie brandende kaarsjes en duimende duimen. Wie weet helpt dat voor één keer wel!
26.4.05
het gras is altijd groener aan de andere eierstok
Voor ik naar mijn rots in de zee vertrok ben ik nog even in de vertrouwde positie gaan liggen. Beentjes omhoog en voetjes in de beugels ... zucht...
Het was de eerste keer dat ik in het UZ op de eerste verdieping van P3 moest zijn. Het was raar om tussen de vrouwen te gaan zitten waar je niet onmiddellijk voelt dat dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Er zaten oude vrouwen, jonge vrouwen en vrouwen die misschien wel zwanger waren (maar gelukkig niet vrolijk, ootig en dikkebuikerig). Toen ik mij moest aanmelden en ze op zoek waren naar mijn dossier liet ik vallen dat dat misschien nog een verdiep hoger lag bij de infertiliteit. Het gezicht van de verpleegster sprak boekdelen. Bijna had ze met een brede glimlach proficiat gezegd. Maar ik was haar voor door te zeggen dat ik tot voor zes maand boven in behandeling was. Gelukkig was ze goed in wiskunde en zag ik de brede glimlach verdwijnen.
Het onderzoek was best ok. Veel uitgebreider dan vroeger bij mijn gyne. 't was een toffe assistente. Bij de echo bleek dat er drie (drie .... stel je voor .... bijna evenveel als tijdens een Menopur gestimuleerde cyclus) folikkels aan het groeien waren aan 1 van mijn eierstokken. En vermits ik daarbinnen de weg beter ken dan Bruno (onze gps stem tijdens de vakantie) moest ik eigenlijk niet vragen aan welke kant die overdadige folikkelgroei te zien was.
UITERAARD aan de verkeerde kant!!!!!!!!!!!! Wat eierstokken betreft ben ik zo rechts als Hitler. Ik moet niet weten van al dat linkse mumbojumbo gedoe... En drie folikkels dan nog. Zo smijt ik gewoon al mijn eitjes door ramen en deuren. Of door de wanden van mijn folikkels om dan doeloos rond te zweven in mijn buikholte .... onmogelijk om opgepikt te worden door een good looking eileider om een reisje naar de baarmoeder te ondernemen.
Voor alle zekerheid vroeg ik nog even hoe het zat met de urban legend over eileiders die zo lief zijn om die arme eitjes van de andere kant op te pikken. Volgens de assistente wordt dat wel even verteld tussendoor, maar is de kans hierop toch wel heel klein.
Na al het gepor en gezoek mocht ik nog even wachten tot de gyneacoloog er even bijkwam om kennis te maken. Nog even alles overlopen en de assistente vraagt toch nog even haar mening over die eileiders die vrede verkondigen en arme weeseitjes de weg wijzen. Beweerd de super prof toch dat dat best kan. Dat je dat allemaal niet als links en rechts moet zien, dat ze eigenlijk heel dicht bij elkaar liggen en dat het best kan dat de ene leider even voor de andere inspringt.
Shit zeg .... is mijn hoop ineens verdubbeld!!!!!!!!!!!!!
Het was de eerste keer dat ik in het UZ op de eerste verdieping van P3 moest zijn. Het was raar om tussen de vrouwen te gaan zitten waar je niet onmiddellijk voelt dat dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Er zaten oude vrouwen, jonge vrouwen en vrouwen die misschien wel zwanger waren (maar gelukkig niet vrolijk, ootig en dikkebuikerig). Toen ik mij moest aanmelden en ze op zoek waren naar mijn dossier liet ik vallen dat dat misschien nog een verdiep hoger lag bij de infertiliteit. Het gezicht van de verpleegster sprak boekdelen. Bijna had ze met een brede glimlach proficiat gezegd. Maar ik was haar voor door te zeggen dat ik tot voor zes maand boven in behandeling was. Gelukkig was ze goed in wiskunde en zag ik de brede glimlach verdwijnen.
Het onderzoek was best ok. Veel uitgebreider dan vroeger bij mijn gyne. 't was een toffe assistente. Bij de echo bleek dat er drie (drie .... stel je voor .... bijna evenveel als tijdens een Menopur gestimuleerde cyclus) folikkels aan het groeien waren aan 1 van mijn eierstokken. En vermits ik daarbinnen de weg beter ken dan Bruno (onze gps stem tijdens de vakantie) moest ik eigenlijk niet vragen aan welke kant die overdadige folikkelgroei te zien was.
UITERAARD aan de verkeerde kant!!!!!!!!!!!! Wat eierstokken betreft ben ik zo rechts als Hitler. Ik moet niet weten van al dat linkse mumbojumbo gedoe... En drie folikkels dan nog. Zo smijt ik gewoon al mijn eitjes door ramen en deuren. Of door de wanden van mijn folikkels om dan doeloos rond te zweven in mijn buikholte .... onmogelijk om opgepikt te worden door een good looking eileider om een reisje naar de baarmoeder te ondernemen.
Voor alle zekerheid vroeg ik nog even hoe het zat met de urban legend over eileiders die zo lief zijn om die arme eitjes van de andere kant op te pikken. Volgens de assistente wordt dat wel even verteld tussendoor, maar is de kans hierop toch wel heel klein.
Na al het gepor en gezoek mocht ik nog even wachten tot de gyneacoloog er even bijkwam om kennis te maken. Nog even alles overlopen en de assistente vraagt toch nog even haar mening over die eileiders die vrede verkondigen en arme weeseitjes de weg wijzen. Beweerd de super prof toch dat dat best kan. Dat je dat allemaal niet als links en rechts moet zien, dat ze eigenlijk heel dicht bij elkaar liggen en dat het best kan dat de ene leider even voor de andere inspringt.
Shit zeg .... is mijn hoop ineens verdubbeld!!!!!!!!!!!!!
welkom welkom in mijn hoofd
om het met Raymond van het Groenewoud te zeggen....
ze deed me lachen, ze deed me huilen binnenin...
Hij had het dan wel over Daniëlle, ik heb het over mijn petekindje. Een weekje absolute zaligheid in Bretagne ... zon, rust, lekker eten en een heerlijke baby van 5 maand oud.
Nog nooit ben ik er zo van overtuigd geweest dat kindjes hebben echt iets is dat ik wil. ECHT wel!
Ik ben het zo kotsbeu dat iedereen mij zo sterk vind. Dat ik de rots ben waar zoveel mensen bij komen schuilen. Dat ik die dingen vertel waar mensen zich aan optrekken. Het lijkt wel alsof ik niemand heb die even zijn schouder wil lenen om me op te laten uithuilen.
Niet dat ik dat altijd nodig heb, maar ik zit blijkbaar weer in een periode dat het allemaal te veel wordt. Dat ik weer vlammende pijnscheuten in mijn hart krijg als ik de families uit de buurt met kinderen van alle leeftijden zie rondlopen. De ouders met kleine peuters en alweer een dikke buik omdat er een volgende ukje op weg is. Ik kan ze wel wurgen.
Pffffffffffffffffffffffffffff, echt waar... soms kan ik het allemaal wel aan en vind ik het hele leven wel ok. Vind ik die vier jaar wachten op adoptie best ok. Geniet ik van alle andere dingen die het leven te bieden heeft.
Het feit ook dat P. de afgelopen vakantie meer en meer liet blijken dat ook hij moet huilen binnenin als hij leuke momenten beleefd met ons klein K'tje maakt het allemaal ook niet makkellijker.
Eigenlijk wou ik eerst niet schrijven, omdat ik wist dat er toch alleen maar zieligheid uit mijn vingertjes zou vloeien. Maar ook dit maakt deel uit van de avonturen in mijn hoofd....
ze deed me lachen, ze deed me huilen binnenin...
Hij had het dan wel over Daniëlle, ik heb het over mijn petekindje. Een weekje absolute zaligheid in Bretagne ... zon, rust, lekker eten en een heerlijke baby van 5 maand oud.
Nog nooit ben ik er zo van overtuigd geweest dat kindjes hebben echt iets is dat ik wil. ECHT wel!
Ik ben het zo kotsbeu dat iedereen mij zo sterk vind. Dat ik de rots ben waar zoveel mensen bij komen schuilen. Dat ik die dingen vertel waar mensen zich aan optrekken. Het lijkt wel alsof ik niemand heb die even zijn schouder wil lenen om me op te laten uithuilen.
Niet dat ik dat altijd nodig heb, maar ik zit blijkbaar weer in een periode dat het allemaal te veel wordt. Dat ik weer vlammende pijnscheuten in mijn hart krijg als ik de families uit de buurt met kinderen van alle leeftijden zie rondlopen. De ouders met kleine peuters en alweer een dikke buik omdat er een volgende ukje op weg is. Ik kan ze wel wurgen.
Pffffffffffffffffffffffffffff, echt waar... soms kan ik het allemaal wel aan en vind ik het hele leven wel ok. Vind ik die vier jaar wachten op adoptie best ok. Geniet ik van alle andere dingen die het leven te bieden heeft.
Het feit ook dat P. de afgelopen vakantie meer en meer liet blijken dat ook hij moet huilen binnenin als hij leuke momenten beleefd met ons klein K'tje maakt het allemaal ook niet makkellijker.
Eigenlijk wou ik eerst niet schrijven, omdat ik wist dat er toch alleen maar zieligheid uit mijn vingertjes zou vloeien. Maar ook dit maakt deel uit van de avonturen in mijn hoofd....
15.4.05
om al naar uit te kijken
ben er een weekje tussenuit. We sluiten ons een week op in een huisje met 180° zeezicht en een open haard op een stukje rots in het meest woeste stuk Bretagne. Een paar boeken mee en een fles wijn, oesters en een stukje langoustine ... meer moet dat niet zijn.
Ok, ik geef toe .. heb ook de massage olie mee (ook al heb ik vanmiddag gezien dat mij ei aan de verkeerde kant aan het rijpen is)
En omdat mijn slechte kant soms bovenkomt ... ga ik ook eens een weekje nadenken over een stukje over oude liefdes en ex vriendjes. Moet wel iets over te schrijven zijn.
M, P en alle anderen ... watch and learn!!!!
Ok, ik geef toe .. heb ook de massage olie mee (ook al heb ik vanmiddag gezien dat mij ei aan de verkeerde kant aan het rijpen is)
En omdat mijn slechte kant soms bovenkomt ... ga ik ook eens een weekje nadenken over een stukje over oude liefdes en ex vriendjes. Moet wel iets over te schrijven zijn.
M, P en alle anderen ... watch and learn!!!!
11.4.05
And so I'm back
from out of space ....
Space zijnde werk, werk, werk en nog eens werk ...
Momenteel probeer ik twee full time tegengestelde functies te combineren. Hieruit heb ik duidelijk geleerd dat 1 + 1 = veel te veel!!!!
De voorbije weken waren dus gevuld met non stop werken en denken aan de opera. Maar teveel is teveel. En gelukkig komt er aan een periode vol pieken ook ineens een dal. En nu eens geen dipje, maar een dal waar ik ontzettend blij mee ben.
Tijdens het aftellen naar onze vakantie (joehoe ... nog 4 dagen en we zijn weg voor een weekje zee staren in Bretagne) heb ik ook weer tijd gevonde om na te denken over de dingen des levens.
En wat iedereen zegt en beweert gehoord te hebben en probeert me wijs te maken ... het is niet omdat je 100% van je energie in andere dingen steekt dat dat kindjes krijgen ineens verdwijnt hoor. Het blijft een feit dat overal waar we komen tegenwoordig onze leeftijdsgenoten hun dertigste verjaardag vieren, niet met een stomende spetterende fuif, maar met familiebrunches, gezellige etentjes die niet te laat worden want ... en met genodigden die partners en kinderen mogen meebrengen. En dat is normaal, want dat is het leven van de meeste dertigers rondom ons.
Maar het blijft steken... de vragen van onbekenden blijven komen en het gevoel van gemis blijft de kop opsteken in de auto op weg terug naar huis.
Ondertussen zijn er een paar mensen die niet in de kindercarrousel gestapt zijn. Een collega die eigenlijk nog niet weet of ze kinderen wil, maar ondertussen de 35 dichterbij ziet komen. Een ex vriendje die denk ik absoluut niet begrijpt waarom die kinderwens bij ons zo acuut is en die zelf pas binnen drie jaar het idee van kinderen plant. Als ik dat vertel aan P. dan krijg ik die antwoorden die ik eigenlijk niet wil horen. Dat hij niet begrijpt dat 2 mensen in een relatie deze niet willen uitbreiden met een kind, om een gezin te vormen...
Terwijl het bij mij steeds ging over die biologische wens om een kind op de wereld te zetten en op te voeden en natuurlijk het liefst van al met de man van mijn dromen, gaat het bij P. echt over het vormen van een gezin. Waarbij 1+1 alweer veel meer wordt dan 2.
Soms denk ik dan dat het leven een puzzel is en dat dat kind dat ene puzzelstukje is dat nog niet kan geplaatst worden omdat je eerst nog andere stukjes op zijn plaats moet zetten vooraleer dat ene stukje ergens in past. En dan begin je de andere stukjes van je puzzel te bekijken. Waar ontbreekt er nog iets? We hebben de relatie, we hebben zelfs het huis, we hebben de jobs die eigenlijk wel ok zijn. We hebben uiteraard dromen die nog niet uitgekomen zijn. Moeten we echt eerst nog dat ene, ultieme ding doen of beleven vooraleer dat baby stukje op zijn plaats kan gezet worden?
En dan kom ik schatten als Floortje tegen op straat die met een lieve glimlach en een beetje schuldgevoel toegeeft hoe zalig het is met haar twee schattige kindjes. En in die lieve glimlach en die schitteroogjes zie je ook de pijn die ze voelt omdat ik niet heb wat zij heeft. Ik merk dat de laatste tijd weer meer en meer. Hoe moeilijk mensen het toch vinden om openlijk gelukig te zijn over hun kinderen als ik in de buurt ben. A. is een tijdje geleden bevallen van een tweede zoontje. Mijn eerste petekind is grote broer geworden. Dat ik nog niet ben langsgeweest heeft nu eens niets te maken met babyblues, maar alles met een tekort aan tijd. Ik loop al twee weken met een bodietje maat 50 rond in mijn handtas.... momenteel is mijn planning om morgenmiddag te proberen op de tram te springen en een verrassingsbezoekje te brengen. Om nog eens goed te kunnen snuffelen aan een pasgeboren babietje .... mmmmmmmmm
Het feit dat de lente volop in het land is helpt natuurlijk niet echt. Na een lange tijd van blindheid ten opzichte van buggy's en buiken komen ze ineens weer vanuit alle hoeken en gaatjes de straat op. Het feit dat ik dit jaar dertig wordt begint ook te tellen. Ineens bekijk ik andere vrouwen mét kinderen ineens als zijnde ouder of jonger dan mezelf ... en zo zijn we weer in de wedstrijd beland.
0 - 1 voor de "anderen"....
Space zijnde werk, werk, werk en nog eens werk ...
Momenteel probeer ik twee full time tegengestelde functies te combineren. Hieruit heb ik duidelijk geleerd dat 1 + 1 = veel te veel!!!!
De voorbije weken waren dus gevuld met non stop werken en denken aan de opera. Maar teveel is teveel. En gelukkig komt er aan een periode vol pieken ook ineens een dal. En nu eens geen dipje, maar een dal waar ik ontzettend blij mee ben.
Tijdens het aftellen naar onze vakantie (joehoe ... nog 4 dagen en we zijn weg voor een weekje zee staren in Bretagne) heb ik ook weer tijd gevonde om na te denken over de dingen des levens.
En wat iedereen zegt en beweert gehoord te hebben en probeert me wijs te maken ... het is niet omdat je 100% van je energie in andere dingen steekt dat dat kindjes krijgen ineens verdwijnt hoor. Het blijft een feit dat overal waar we komen tegenwoordig onze leeftijdsgenoten hun dertigste verjaardag vieren, niet met een stomende spetterende fuif, maar met familiebrunches, gezellige etentjes die niet te laat worden want ... en met genodigden die partners en kinderen mogen meebrengen. En dat is normaal, want dat is het leven van de meeste dertigers rondom ons.
Maar het blijft steken... de vragen van onbekenden blijven komen en het gevoel van gemis blijft de kop opsteken in de auto op weg terug naar huis.
Ondertussen zijn er een paar mensen die niet in de kindercarrousel gestapt zijn. Een collega die eigenlijk nog niet weet of ze kinderen wil, maar ondertussen de 35 dichterbij ziet komen. Een ex vriendje die denk ik absoluut niet begrijpt waarom die kinderwens bij ons zo acuut is en die zelf pas binnen drie jaar het idee van kinderen plant. Als ik dat vertel aan P. dan krijg ik die antwoorden die ik eigenlijk niet wil horen. Dat hij niet begrijpt dat 2 mensen in een relatie deze niet willen uitbreiden met een kind, om een gezin te vormen...
Terwijl het bij mij steeds ging over die biologische wens om een kind op de wereld te zetten en op te voeden en natuurlijk het liefst van al met de man van mijn dromen, gaat het bij P. echt over het vormen van een gezin. Waarbij 1+1 alweer veel meer wordt dan 2.
Soms denk ik dan dat het leven een puzzel is en dat dat kind dat ene puzzelstukje is dat nog niet kan geplaatst worden omdat je eerst nog andere stukjes op zijn plaats moet zetten vooraleer dat ene stukje ergens in past. En dan begin je de andere stukjes van je puzzel te bekijken. Waar ontbreekt er nog iets? We hebben de relatie, we hebben zelfs het huis, we hebben de jobs die eigenlijk wel ok zijn. We hebben uiteraard dromen die nog niet uitgekomen zijn. Moeten we echt eerst nog dat ene, ultieme ding doen of beleven vooraleer dat baby stukje op zijn plaats kan gezet worden?
En dan kom ik schatten als Floortje tegen op straat die met een lieve glimlach en een beetje schuldgevoel toegeeft hoe zalig het is met haar twee schattige kindjes. En in die lieve glimlach en die schitteroogjes zie je ook de pijn die ze voelt omdat ik niet heb wat zij heeft. Ik merk dat de laatste tijd weer meer en meer. Hoe moeilijk mensen het toch vinden om openlijk gelukig te zijn over hun kinderen als ik in de buurt ben. A. is een tijdje geleden bevallen van een tweede zoontje. Mijn eerste petekind is grote broer geworden. Dat ik nog niet ben langsgeweest heeft nu eens niets te maken met babyblues, maar alles met een tekort aan tijd. Ik loop al twee weken met een bodietje maat 50 rond in mijn handtas.... momenteel is mijn planning om morgenmiddag te proberen op de tram te springen en een verrassingsbezoekje te brengen. Om nog eens goed te kunnen snuffelen aan een pasgeboren babietje .... mmmmmmmmm
Het feit dat de lente volop in het land is helpt natuurlijk niet echt. Na een lange tijd van blindheid ten opzichte van buggy's en buiken komen ze ineens weer vanuit alle hoeken en gaatjes de straat op. Het feit dat ik dit jaar dertig wordt begint ook te tellen. Ineens bekijk ik andere vrouwen mét kinderen ineens als zijnde ouder of jonger dan mezelf ... en zo zijn we weer in de wedstrijd beland.
0 - 1 voor de "anderen"....
16.3.05
Ten tweede, toch nog iets over mij (het is dan ook mijn blog)
Onze calvarietocht in adoptieland is begonnen. En het begint meteen met een processie van Echternach. 1 reuzestap vooruit, we hebben ons intakegesprek gehad. En heel veel kleine stapjes achgteruit want het zal nu nog een jaar duren voor we aan een volgende stap kunnen beginnen. Die volgende stap zijn cursussen en selectiegesprekken.
Maar daar moeten we nu dus even ons hoofd niet over breken...
Het voelt wel raar om dan eindelijk de knoop door te hakken en met de adoptie te beginnen om dan na een initiële periode van spanning en zenuwen opnieuw aan een lange wachtperiode te beginnen.
Maar ik begin langzaamaan mijn draai te vinden in mijn ongewenst kinderloos zijn. Het zou leuk zijn als we nu aan een rechte lijn in de adoptieprocedure konden beginnen en ik al concreet kon beginnen nadenken over de kleur van de muren in de kinderkamer. Het zou mijn geestelijke gezondheid zeker geen kwaad doen om al mijn energie in de adoptie te steken en nu al een beetje adoptiezwanger rond te lopen.
Langs de andere kant bekijk ik de adoptie nu meer als een vangnet. Er is een alternatief als ik binnen een aantal jaar nog steeds niet zwanger ben. We hoeven niet meer gewoon "te proberen en we zien wel wat het wordt". De onzekerheid is zo goed als weg. Ik spring niet meer gewoon in het duister en wacht niet meer gewoon af om dan ineens veertig te zijn en te beseffen dat ik te lang gewoon afgewacht heb.
Nu weet ik dat ik gewoon kan wachten en dat er dan toch een kindje voor ons weggelegd zal zijn binnen een paar jaar. Dit maakt me ontzettend rustig.
Dus de boodschap is nu van gewoon zwanger te worden zonder er al te veel mee bezig te zijn. Gewoon eventjes tussendoor zwanger worden zonder er teveel bij na te denken. Gewoon, zomaar tussen de soep en de patatten een klein bevruchtingetje tot stand te brengen.
Of mijn accupuncturiste die vroeg of ik nu nog wel wou proberen zwanger te worden met de hulp van haar naalden nu we aan adoptie begonnen waren.
Al deze veronderstellingen hebben 1 nogal heikel punt gemeen. Wat baten naalden en vitamientjes als er geen of weinig euh...... vleselijke gemeenschappen zijn.
Iemand tips hoe je een sexleven dat volledig naar de knoppen is na jaren IVF en kinderloze ellende weer tot bloei kan krijgen???? Ze zullen heel hard geapprecieerd worden
Maar daar moeten we nu dus even ons hoofd niet over breken...
Het voelt wel raar om dan eindelijk de knoop door te hakken en met de adoptie te beginnen om dan na een initiële periode van spanning en zenuwen opnieuw aan een lange wachtperiode te beginnen.
Maar ik begin langzaamaan mijn draai te vinden in mijn ongewenst kinderloos zijn. Het zou leuk zijn als we nu aan een rechte lijn in de adoptieprocedure konden beginnen en ik al concreet kon beginnen nadenken over de kleur van de muren in de kinderkamer. Het zou mijn geestelijke gezondheid zeker geen kwaad doen om al mijn energie in de adoptie te steken en nu al een beetje adoptiezwanger rond te lopen.
Langs de andere kant bekijk ik de adoptie nu meer als een vangnet. Er is een alternatief als ik binnen een aantal jaar nog steeds niet zwanger ben. We hoeven niet meer gewoon "te proberen en we zien wel wat het wordt". De onzekerheid is zo goed als weg. Ik spring niet meer gewoon in het duister en wacht niet meer gewoon af om dan ineens veertig te zijn en te beseffen dat ik te lang gewoon afgewacht heb.
Nu weet ik dat ik gewoon kan wachten en dat er dan toch een kindje voor ons weggelegd zal zijn binnen een paar jaar. Dit maakt me ontzettend rustig.
Dus de boodschap is nu van gewoon zwanger te worden zonder er al te veel mee bezig te zijn. Gewoon eventjes tussendoor zwanger worden zonder er teveel bij na te denken. Gewoon, zomaar tussen de soep en de patatten een klein bevruchtingetje tot stand te brengen.
Of mijn accupuncturiste die vroeg of ik nu nog wel wou proberen zwanger te worden met de hulp van haar naalden nu we aan adoptie begonnen waren.
Al deze veronderstellingen hebben 1 nogal heikel punt gemeen. Wat baten naalden en vitamientjes als er geen of weinig euh...... vleselijke gemeenschappen zijn.
Iemand tips hoe je een sexleven dat volledig naar de knoppen is na jaren IVF en kinderloze ellende weer tot bloei kan krijgen???? Ze zullen heel hard geapprecieerd worden
Ten eerste, eens niet over mezelf
de zon schijnt, er zit een lentegeurtje in de lucht, de bloemknopjes ontluiken, de mensen glimlachen naar elkaar ....
En Y is ZWANGER!!!!!!!!!!!!!!!! woehoe, woehoe, super, mega, fantastisch, niet te geloven, kiepevel over gans mijn lijf, gebleit van geluk
De voorgeschiedenig kennende (zo goed als geen kans op spontane zwangerschap, zwanger van een cryo, een gezond zoontje en dan ineens .... naar spoed met buikpijn, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. De gyne die hen op het hart drukt om nu niet te beginnen hopen dat een spontane zwangerschap toch kan ... een gesprek een maand geleden over je neerleggen bij het niet zwanger worden en hoe moeilijk het is en hoe veel het toch nog in je hoofd zit als je dan een paar dagen overtijd gaat....om dan terug zwanger te worden) is het echt wel een wonder dat ze op zeer korte tijd twee maal zwanger werd.
Het doet me hopen voor anderen....
Om maar te zeggen hoe een groot wonder deze zwangerschap van Y is: 20 minuten na een telefoontje naar De Sutter in het UZ werd er al een echo genomen! Voor iedereen die al eens geprobeerd heeft om gewoon te bellen naar het UZ om iets te weten te komen ... die weet dat het een wonder is als je zo snel geholpen wordt. Zelfs als ze je laten bellen vanaf 11u en je belt om 11u, 59 seconden en 99 hondersten en blijft bellen tot 12u heb je nog het gevoel dat ze er voor je zijn...
De zwangerschap van Y is nog maar heel pril. Er zijn al bloedingen geweest en ze heeft al plat gelegen. En Y is doodsbang ...
Heel mijn lijf wil positief blijven en ik wil de wereld ronddansen van geluk voor Y, maar mijn hartje knijpt samen als een stress bal als ik er aan denk dat Y deze zwangerschap misschien zou verliezen.
In de laatste 4 jaar heb ik allerlei soorten zwangerschappen meegemaakt. En gelukkig waren velen daarvan positief en leuk en zonder problemen. Maar helaas heb ik er al evenveel meegemaakt die niet zo leuk waren. Waar er een moment was dat alles aan een zijden draadje hing en dat iedereen vreesde voor het rinkelen van de telefoon, het piepen van een binnenkomend sms-je, uit schrik voor slecht nieuws.
En het rare is dat deze zijden draadjes die maar langer en langer uitgerekt worden tot ze al dan niet breken steeds toebehoren aan vrouwen die met heel veel moeite eindelijk aan die opstap tot de roze wolk gekomen zijn.
A. die zwanger was na een IVF en die zoveel hartzeer met me gedeeld heeft komt op 22 weken met spoed in het ziekenhuis te liggen met een baby die alle moeite van de wereld doet om nu al op de wereld te komen. Gelukkig wordt weken later S. geboren en loopt er nu een peuter in het huis van A. en J.
M. die zwanger werd na een eerste IVF, haar kindje verloor op 20 weken na een vruchtwaterpunctie, nog 9 ivfs deed zonder resultaat. Spontaan zwanger word en haar kindje verliest na een paar weken. Opnieuw spontaan zwanger wordt om dan een paar weken geleden haar kindje op 26 weken opnieuw af te staan.
L. die na 4 IUI's eindelijk zwanger werd om dan op vakantie ver van alles en iedereen een miskraam te krijgen. Uiteindelijk kost het hen nog eens 6 IUI' s en een lange zwangerschap om K. op de wereld te zetten.
I. die hun kinderloosheid voor iedereen verborgen hielden en ook ver van alles en iedereen hun wonderzwangerschap zagen eindigen.
Het contrast met de andere vriendinnen die gewoon even zwanger werden en negen maanden later een gezonde baby op de wereld zetten lijkt soms zo ongelooflijk groot.
Ik geloof niet in één of andere god, maar soms lijkt het echt alsof iemand er genoegen in schept van een bende echte, toffe, fantastische vrouwen op te delen in 2 groepen. Zij die mogen mama worden en zij die er verdomme heel erg hard voor moeten afzien.
En Y is ZWANGER!!!!!!!!!!!!!!!! woehoe, woehoe, super, mega, fantastisch, niet te geloven, kiepevel over gans mijn lijf, gebleit van geluk
De voorgeschiedenig kennende (zo goed als geen kans op spontane zwangerschap, zwanger van een cryo, een gezond zoontje en dan ineens .... naar spoed met buikpijn, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. De gyne die hen op het hart drukt om nu niet te beginnen hopen dat een spontane zwangerschap toch kan ... een gesprek een maand geleden over je neerleggen bij het niet zwanger worden en hoe moeilijk het is en hoe veel het toch nog in je hoofd zit als je dan een paar dagen overtijd gaat....om dan terug zwanger te worden) is het echt wel een wonder dat ze op zeer korte tijd twee maal zwanger werd.
Het doet me hopen voor anderen....
Om maar te zeggen hoe een groot wonder deze zwangerschap van Y is: 20 minuten na een telefoontje naar De Sutter in het UZ werd er al een echo genomen! Voor iedereen die al eens geprobeerd heeft om gewoon te bellen naar het UZ om iets te weten te komen ... die weet dat het een wonder is als je zo snel geholpen wordt. Zelfs als ze je laten bellen vanaf 11u en je belt om 11u, 59 seconden en 99 hondersten en blijft bellen tot 12u heb je nog het gevoel dat ze er voor je zijn...
De zwangerschap van Y is nog maar heel pril. Er zijn al bloedingen geweest en ze heeft al plat gelegen. En Y is doodsbang ...
Heel mijn lijf wil positief blijven en ik wil de wereld ronddansen van geluk voor Y, maar mijn hartje knijpt samen als een stress bal als ik er aan denk dat Y deze zwangerschap misschien zou verliezen.
In de laatste 4 jaar heb ik allerlei soorten zwangerschappen meegemaakt. En gelukkig waren velen daarvan positief en leuk en zonder problemen. Maar helaas heb ik er al evenveel meegemaakt die niet zo leuk waren. Waar er een moment was dat alles aan een zijden draadje hing en dat iedereen vreesde voor het rinkelen van de telefoon, het piepen van een binnenkomend sms-je, uit schrik voor slecht nieuws.
En het rare is dat deze zijden draadjes die maar langer en langer uitgerekt worden tot ze al dan niet breken steeds toebehoren aan vrouwen die met heel veel moeite eindelijk aan die opstap tot de roze wolk gekomen zijn.
A. die zwanger was na een IVF en die zoveel hartzeer met me gedeeld heeft komt op 22 weken met spoed in het ziekenhuis te liggen met een baby die alle moeite van de wereld doet om nu al op de wereld te komen. Gelukkig wordt weken later S. geboren en loopt er nu een peuter in het huis van A. en J.
M. die zwanger werd na een eerste IVF, haar kindje verloor op 20 weken na een vruchtwaterpunctie, nog 9 ivfs deed zonder resultaat. Spontaan zwanger word en haar kindje verliest na een paar weken. Opnieuw spontaan zwanger wordt om dan een paar weken geleden haar kindje op 26 weken opnieuw af te staan.
L. die na 4 IUI's eindelijk zwanger werd om dan op vakantie ver van alles en iedereen een miskraam te krijgen. Uiteindelijk kost het hen nog eens 6 IUI' s en een lange zwangerschap om K. op de wereld te zetten.
I. die hun kinderloosheid voor iedereen verborgen hielden en ook ver van alles en iedereen hun wonderzwangerschap zagen eindigen.
Het contrast met de andere vriendinnen die gewoon even zwanger werden en negen maanden later een gezonde baby op de wereld zetten lijkt soms zo ongelooflijk groot.
Ik geloof niet in één of andere god, maar soms lijkt het echt alsof iemand er genoegen in schept van een bende echte, toffe, fantastische vrouwen op te delen in 2 groepen. Zij die mogen mama worden en zij die er verdomme heel erg hard voor moeten afzien.
10.3.05
Update op het adoptiefront
maandag intake gesprek
beetje elkaar leren kennen en de procedure laten uitleggen
hoop dat onze eerste indruk ok is
zucht.... dacht dat ik van de zenuwen af zou zijn
beetje elkaar leren kennen en de procedure laten uitleggen
hoop dat onze eerste indruk ok is
zucht.... dacht dat ik van de zenuwen af zou zijn
3.3.05
ik ook...
ik las net een stukje van een van de weinige mannen in infertiliteits blogland en zat de hele tijd te knikken. Het deed me denken aan één van de weinige dingen die ik niet van me afgeschreven krijg.
Ik mag nog zo vaak het goede voornemen maken om opnieuw contact te zoeken met de vrienden die mijn eerste petekind op de wereld zette ... maar iets houdt met steeds tegen. BHM's post vertelde veel op een manier dat ik het ook zou willen kunnen zeggen.
Helaas klink het ook ontzettend kwetsend. Daarom misschien dat ik het nog niet verwoord krijg.
Alhoewel, wat is kwetsend in dit leven van mij dat niet uitdraait zoals ik altijd dacht dat het ging uitdraaien?
Hoewel er ondertussen meerdere vrienden zwanger zijn geworden en er ondertussen veel babies en peuters rondom mij uit de grond schieten, blijft die ene vriendin me zwaar op de maag liggen. Ik herinner me nog levendig de dag dat ik vertelde dat we er aan begonnen waren en zij met stellige overtuiging zei dat ze dat echt nog niet zag zitten. Ondertussen bevalt ze binnen een maand van nummertje twee.... Ze verpersoonlijkt iedereen die mij voorbijgestoken is in deze absurde wedstrijd.
Ik hoop dat mijn petekind het me later kan vergeven dat ik er niet geweest ben een tijdje. Ik hoop dat zijn mama en papa het me kunnen vergeven dat ik niets met de tweede zwangerschap te maken wou hebben. Ik hoop dat ze ons niet vergeten een kaartje te sturen als nummertje twee zijn leven op deze aarde begint. Ik hoop dat ik in de nabije toekomst ook mama wordt... en dat we dan opnieuw one happy brady bunch kunnen zijn
Ik mag nog zo vaak het goede voornemen maken om opnieuw contact te zoeken met de vrienden die mijn eerste petekind op de wereld zette ... maar iets houdt met steeds tegen. BHM's post vertelde veel op een manier dat ik het ook zou willen kunnen zeggen.
Helaas klink het ook ontzettend kwetsend. Daarom misschien dat ik het nog niet verwoord krijg.
Alhoewel, wat is kwetsend in dit leven van mij dat niet uitdraait zoals ik altijd dacht dat het ging uitdraaien?
Hoewel er ondertussen meerdere vrienden zwanger zijn geworden en er ondertussen veel babies en peuters rondom mij uit de grond schieten, blijft die ene vriendin me zwaar op de maag liggen. Ik herinner me nog levendig de dag dat ik vertelde dat we er aan begonnen waren en zij met stellige overtuiging zei dat ze dat echt nog niet zag zitten. Ondertussen bevalt ze binnen een maand van nummertje twee.... Ze verpersoonlijkt iedereen die mij voorbijgestoken is in deze absurde wedstrijd.
Ik hoop dat mijn petekind het me later kan vergeven dat ik er niet geweest ben een tijdje. Ik hoop dat zijn mama en papa het me kunnen vergeven dat ik niets met de tweede zwangerschap te maken wou hebben. Ik hoop dat ze ons niet vergeten een kaartje te sturen als nummertje twee zijn leven op deze aarde begint. Ik hoop dat ik in de nabije toekomst ook mama wordt... en dat we dan opnieuw one happy brady bunch kunnen zijn
28.2.05
Onze heiligheid ... wat goed van ons om te adopteren
Het vertellen dat je gaat adopteren brengt de meest rare reacties met zich mee
Ofwel wordt je aanzien als de grote weldoener die zo'n zielig weesje gaat redden. Mensen die het zo zien krijg je dus echt niet overtuigd dat het zo niet is. Als je dan vertelt dat het best 5 jaar kan duren, dan krijg je steeds hetzelfde cliché te horen. "dat kan toch niet, er zitten toch zoveel arme, zielige, snottebel aan de neus hangende, ongewassen vingertjes hebbende en algemeen naar liefde hunkerende weesjes in de weeshuizen.
Dat dat niet zo is, en zelfs als dat wel zo is dat het dan nog niets betekend omdat deze kinderen niet adoptabel zijn, dat begrijpen ze niet.
Dit zijn ook meestal de mensen die niet begrijpen dat je bij binnenlandse adoptie niet kan eisen dat het om een blank kind gaat. Want met de opkomst van het Vlaams Belang ga je toch niet bewust kiezen voor een gekleurd kind zeker??
Dat dit haaks staat op de eerdere kreten over de arme weesjes in de weeshuizen hebben ze dan niet door.
Of dan heb je de spontane reacties die helaas ook van mijn ouders kwam. Want .... hopeloze koppels die gaan adopteren ... die worden meestal spontaan zwanger. Eindelijk is dat bewuste knopje omgedraait en lukt het ineens wel. De harde feiten worden onmiddellijk op tafel gesmeten: de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin. Jaren lang gesukkeld, al die medische ingrepen en pas zwanger geworden toen ze gingen adopteren. Het is ongelooflijk hoeveel mensen blijkbaar de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin kennen.
Er is trouwens onderzoek gedaan naar deze urban legend. Slechts 15% van de ongewenst kinderloze koppels worden zwanger eens ze aan het adopteren slaan. Dat is nog minder dan de 20% kans die we elke maand zouden hebben.
Of dan heb je de verhalen .... goéd dat jullie gaan adopteren. Want iedereen kent blijkbaar wel een koppel dat na jaren ongewenst kinderloos en ontelbare behandelingen besluit om te stoppen en niet te adopteren. Stel je voor, NIET adopteren!!!! Waarom zou iemand zo'n gemakkellijke oplossing niet gebruiken. Dan wilden ze waarschijnlijk niet graag genoeg ouder worden....
En dan denk ik terug aan hoe onze beslissing om te gaan adopteren gegroeid is. Toen ik aan het begin van onze IVF toestanden voorstelde aan P. om adoptie in ons achterhoofd te houden was hij daar aboluut niet voor te vinden. Waarom zouden we adopteren als we gewoon zwanger konden worden?
Ergens tussen onze derde en vierde IVF poging wilde ik me al op de wachtlijst plaatsen, maar P. was nog altijd tegen. Ik bleef nu en dan het onderwerp naar boven brengen. Toen we uiteindelijk na onze zesde poging beslisten om er voor een lange tijd mee te stoppen bestelde ik de infomap over adoptie bij Kind en Gezin. Die map verdween op mysterieuze manier samen met de papier en karton ophaling.
En toen ineens vond P. ook dat het misschien wel tijd werd om adoptie wat beter te gaan bekijken. En wat bleek toen? Ik die altijd dacht dat we "wel even konden gaan adopteren" kreeg ineens knopen in mijn maag bij het idee dat we echt deze weg opgingen. Bij het idee dat ik bij wildvreemden moest gaan uitleggen wie ik was en waarom ik best in staat zou zijn om een kind op te voeden. Dat ik ineens vreemden moest gaan overtuigen dat ik echt wel een goede mama zou zijn. Ik weet dat P. diep vanbinnen nog steeds hoopt dat de spontane zwangerschap nog wel zal komen. Dat hij nog steeds twijfelt of dit wel is wat we moeten doen.
En toch, diep vanbinnen ben ik blij dat ik op dit moment aangekomen ben. Ik zie de voorbije jaren toch een beetje als verspilling. Als energie die ik weggegooid heb. Als ik toen geweten had waar ik nu stond, was het allemaal anders gegaan. Als ik geweten had bij de eerste IVF dat ik na zes pogingen nog steeds met lege handen zou staan, dan was ik er nooit aan begonnen. Dan was ik misschien ondertussen mama van een kindje uit andermans buik. Of, dan hadden we misschien nooit toegegeven aan het babyvirus en waren we nu gelukkig kinderloos.
Ik besef nu pas dat adopteren zeker niet voor iedereen is weggelegd. Als ik zie hoe moeilijk ik het nu vind, terwijl ik altijd adoptie als een mogelijke oplossing zag... dan begrijp ik dat mensen er gewoon niet aan beginnen. Ze hebben genoeg ontgoochelingen gehad, genoeg geld uitgegeven aan een droom die nooit is uitgekomen, genoeg energie gestoken in een onderneming die volledig gefaald is. De schrik om een ander kind niet graag genoeg te zien, de schrik dat een ander kind nooit de wens om een eigen kind kan vervangen...
Ik dacht dat mijn relatie met de boze buitenwereld zou veranderen eens ik vertelde dat er een oplossing was voor ons probleem. Dat we toch een kindje zouden krijgen. Op één of andere manier. Maar toch blijven de reacties raar en soms pijnlijk. Toen we nog volop in de behandelingen zaten was het ongepast als iemand voorstelde om te adopteren. Het was een pijnlijk voorstel, want waarom zouden we een nieuwe, moeilijke, lange weg inslaan als het deze keer echt wel eens zou kunnen lukken? En ook, adopteren is niet hetzelfde als zwanger worden. En zeker niet hetzelfde als zwanger worden na een behandeling. Want zwanger worden gaat nog steeds over de vrouw. Het aura van "kijk naar mij, ik ben zwanger" ontbreekt volledig als je gaat adopteren. Adoptie gaat nooit over de toekomstige moeder, wel altijd over het kind. En in je kinderdromen was mama worden toch steeds een beetje verbonden met het "kijk naar mij" gevoel". Het delen van zwangerschapssymptomen, het dikker worden van die buik, het aanhoren van bevallingsverhalen van vriendinnen....
Dat "kijk naar mij" gevoel moet je waarschijnlijk zelf een beetje opwekken tijdens de adoptieprocedure. Alhoewel ... ik ga me toch een beetje een valse mama voelen als ik buggy's, kinderkamers, wiegjes en kleedjes ga kopen zonder dikke buik. Misschien moet ik dan een soort van badge dragen ... adoptie mama's mogen ook kirrend over kleine sokjes hangen zonder zielig gevonden te worden.
En toch maak ik voor velen al een beetje deel uit van "de andere kant". Ik ben niet meer de lotgenoot die alles doet om die buik dikker en dikker te zien worden. Ik laat mezelf en mijn lichaam niet meer door een hel gaan om de genen van mij en P. samen te klutsen tot een nieuw wezentje. Maar tegelijkertijd hoor ik ook nog niet bij de mama's met de effectief dikker wordende buik. Bij de mama's die met echo's in hun agenda rondlopen en aftellen naar dé datum. Ik ben gelukkig met het idee dat wij gaan adopteren, maar ik ben nog regelmatig bitter als ik denk aan alles wat ik meegemaakt heb en alles wat ons waarschijnlijk nog te wachten staat. Dus het blijft allemaal heel dubbel aanvoelen.
Ofwel wordt je aanzien als de grote weldoener die zo'n zielig weesje gaat redden. Mensen die het zo zien krijg je dus echt niet overtuigd dat het zo niet is. Als je dan vertelt dat het best 5 jaar kan duren, dan krijg je steeds hetzelfde cliché te horen. "dat kan toch niet, er zitten toch zoveel arme, zielige, snottebel aan de neus hangende, ongewassen vingertjes hebbende en algemeen naar liefde hunkerende weesjes in de weeshuizen.
Dat dat niet zo is, en zelfs als dat wel zo is dat het dan nog niets betekend omdat deze kinderen niet adoptabel zijn, dat begrijpen ze niet.
Dit zijn ook meestal de mensen die niet begrijpen dat je bij binnenlandse adoptie niet kan eisen dat het om een blank kind gaat. Want met de opkomst van het Vlaams Belang ga je toch niet bewust kiezen voor een gekleurd kind zeker??
Dat dit haaks staat op de eerdere kreten over de arme weesjes in de weeshuizen hebben ze dan niet door.
Of dan heb je de spontane reacties die helaas ook van mijn ouders kwam. Want .... hopeloze koppels die gaan adopteren ... die worden meestal spontaan zwanger. Eindelijk is dat bewuste knopje omgedraait en lukt het ineens wel. De harde feiten worden onmiddellijk op tafel gesmeten: de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin. Jaren lang gesukkeld, al die medische ingrepen en pas zwanger geworden toen ze gingen adopteren. Het is ongelooflijk hoeveel mensen blijkbaar de tante van de nicht, van de collega, van de buurvrouw haar vriendin kennen.
Er is trouwens onderzoek gedaan naar deze urban legend. Slechts 15% van de ongewenst kinderloze koppels worden zwanger eens ze aan het adopteren slaan. Dat is nog minder dan de 20% kans die we elke maand zouden hebben.
Of dan heb je de verhalen .... goéd dat jullie gaan adopteren. Want iedereen kent blijkbaar wel een koppel dat na jaren ongewenst kinderloos en ontelbare behandelingen besluit om te stoppen en niet te adopteren. Stel je voor, NIET adopteren!!!! Waarom zou iemand zo'n gemakkellijke oplossing niet gebruiken. Dan wilden ze waarschijnlijk niet graag genoeg ouder worden....
En dan denk ik terug aan hoe onze beslissing om te gaan adopteren gegroeid is. Toen ik aan het begin van onze IVF toestanden voorstelde aan P. om adoptie in ons achterhoofd te houden was hij daar aboluut niet voor te vinden. Waarom zouden we adopteren als we gewoon zwanger konden worden?
Ergens tussen onze derde en vierde IVF poging wilde ik me al op de wachtlijst plaatsen, maar P. was nog altijd tegen. Ik bleef nu en dan het onderwerp naar boven brengen. Toen we uiteindelijk na onze zesde poging beslisten om er voor een lange tijd mee te stoppen bestelde ik de infomap over adoptie bij Kind en Gezin. Die map verdween op mysterieuze manier samen met de papier en karton ophaling.
En toen ineens vond P. ook dat het misschien wel tijd werd om adoptie wat beter te gaan bekijken. En wat bleek toen? Ik die altijd dacht dat we "wel even konden gaan adopteren" kreeg ineens knopen in mijn maag bij het idee dat we echt deze weg opgingen. Bij het idee dat ik bij wildvreemden moest gaan uitleggen wie ik was en waarom ik best in staat zou zijn om een kind op te voeden. Dat ik ineens vreemden moest gaan overtuigen dat ik echt wel een goede mama zou zijn. Ik weet dat P. diep vanbinnen nog steeds hoopt dat de spontane zwangerschap nog wel zal komen. Dat hij nog steeds twijfelt of dit wel is wat we moeten doen.
En toch, diep vanbinnen ben ik blij dat ik op dit moment aangekomen ben. Ik zie de voorbije jaren toch een beetje als verspilling. Als energie die ik weggegooid heb. Als ik toen geweten had waar ik nu stond, was het allemaal anders gegaan. Als ik geweten had bij de eerste IVF dat ik na zes pogingen nog steeds met lege handen zou staan, dan was ik er nooit aan begonnen. Dan was ik misschien ondertussen mama van een kindje uit andermans buik. Of, dan hadden we misschien nooit toegegeven aan het babyvirus en waren we nu gelukkig kinderloos.
Ik besef nu pas dat adopteren zeker niet voor iedereen is weggelegd. Als ik zie hoe moeilijk ik het nu vind, terwijl ik altijd adoptie als een mogelijke oplossing zag... dan begrijp ik dat mensen er gewoon niet aan beginnen. Ze hebben genoeg ontgoochelingen gehad, genoeg geld uitgegeven aan een droom die nooit is uitgekomen, genoeg energie gestoken in een onderneming die volledig gefaald is. De schrik om een ander kind niet graag genoeg te zien, de schrik dat een ander kind nooit de wens om een eigen kind kan vervangen...
Ik dacht dat mijn relatie met de boze buitenwereld zou veranderen eens ik vertelde dat er een oplossing was voor ons probleem. Dat we toch een kindje zouden krijgen. Op één of andere manier. Maar toch blijven de reacties raar en soms pijnlijk. Toen we nog volop in de behandelingen zaten was het ongepast als iemand voorstelde om te adopteren. Het was een pijnlijk voorstel, want waarom zouden we een nieuwe, moeilijke, lange weg inslaan als het deze keer echt wel eens zou kunnen lukken? En ook, adopteren is niet hetzelfde als zwanger worden. En zeker niet hetzelfde als zwanger worden na een behandeling. Want zwanger worden gaat nog steeds over de vrouw. Het aura van "kijk naar mij, ik ben zwanger" ontbreekt volledig als je gaat adopteren. Adoptie gaat nooit over de toekomstige moeder, wel altijd over het kind. En in je kinderdromen was mama worden toch steeds een beetje verbonden met het "kijk naar mij" gevoel". Het delen van zwangerschapssymptomen, het dikker worden van die buik, het aanhoren van bevallingsverhalen van vriendinnen....
Dat "kijk naar mij" gevoel moet je waarschijnlijk zelf een beetje opwekken tijdens de adoptieprocedure. Alhoewel ... ik ga me toch een beetje een valse mama voelen als ik buggy's, kinderkamers, wiegjes en kleedjes ga kopen zonder dikke buik. Misschien moet ik dan een soort van badge dragen ... adoptie mama's mogen ook kirrend over kleine sokjes hangen zonder zielig gevonden te worden.
En toch maak ik voor velen al een beetje deel uit van "de andere kant". Ik ben niet meer de lotgenoot die alles doet om die buik dikker en dikker te zien worden. Ik laat mezelf en mijn lichaam niet meer door een hel gaan om de genen van mij en P. samen te klutsen tot een nieuw wezentje. Maar tegelijkertijd hoor ik ook nog niet bij de mama's met de effectief dikker wordende buik. Bij de mama's die met echo's in hun agenda rondlopen en aftellen naar dé datum. Ik ben gelukkig met het idee dat wij gaan adopteren, maar ik ben nog regelmatig bitter als ik denk aan alles wat ik meegemaakt heb en alles wat ons waarschijnlijk nog te wachten staat. Dus het blijft allemaal heel dubbel aanvoelen.
Abonneren op:
Posts (Atom)